Bruiloftsoptreden

Via Stichting Draailier en Doedelzak kreeg ik een verzoek doorgestuurd van een stel dat een doedelzak- of draailierspeler voor hun bruiloft zocht. Leuk! Alleen… het ging om het opleuken van de gehele kerkdienst. En een doedelzak is best leuk, maar na een nummer of 3 kan het wat saai gaan worden. Dus stelde ik voor dat Richard met me meespeelde, dan zouden we tweestemmig kunnen spelen. Veel leuker! Gelukkig wilde het bruidspaar ook wel voor twee mensen betalen en vond Richard het ook een heel goed plan.

Toen kreeg ik wel een beetje last van imposter syndrome… We waren nog helemaal geen band, we hadden dus nog helemaal geen officieel repertoire (ook al hebben we twee keer op een evenement van Thom gewoon gezellig samen gemusiceerd), en ik ben toch niet goed genoeg om op iemands bruiloft te spelen? ARGH!!!
(Jawel, ook al heb ik al eens eerder op iemands bruiloft gespeeld, in m’n eentje zelfs. Het was op kasteel Doornenburg. Ik weet nog heel goed dat toen een willekeurige bezoekster van het kasteel het nodig vond om op haar weg naar de uitgang om te lopen, alleen om mij in het langslopen “Vreselijk!!” toe te kunnen bijten…  :|  8O  :o )

Gelukkig stond Richard er wat relaxter in. We maakten een selectie uit repertoire dat we allebei al kenden (handig dat hij nu ook af en toe meespeelt met De Soete Inval!) en vulden dat aan met wat nummers die we ook leuk solo konden spelen met bv. ondersteuning op tamboerijn of trom, en stuurden dat op naar het aanstaande echtpaar, dat er een selectie uit maakte. We puzzelden wat met welke en hoeveel nummers op welk moment in de kerkdienst zouden passen en toen hadden we een setlist!

Het bruidspaar had ook drie verzoeknummers. Twee daarvan waren eenvoudige folknummers en konden we makkelijk instuderen, maar de derde was een klassiek stuk dat niet op doedelzak werkt. Ik overwoog even om dat op viool in te gaan studeren, maar realiseerde me al snel dat me dat wekenlang dagelijks studeren ging kosten aangezien ik al veel te lang niet meer actief viool speel. Vanwege andere projecten met deadlines had ik daar de tijd niet voor en zelfs al had ik dat gehad, dan had ik nog niet kunnen garanderen dat het mooi genoeg ging klinken voor zo’n belangrijk moment als het naar het altaar lopen van de bruid… (Over mijn vioolvaardigheden ben ik nog veel onzekerder dan over mijn andere muzikale vaardigheden). Gelukkig vond het bruidspaar het niet erg en konden ze iemand anders regelen die het op piano ging spelen.

Gisterochtend was het dan zover en reden we naar de Koepelkerk in Maastricht.

De mooiste ‘back stage area’ waar ik tot nu toe ben geweest! :D

Er bleek nog een ander muziekduo te zijn dat op piano begeleide klassieke liederen zong. Zij hadden vaste momenten tijdens de dienst gekregen die echt waren gereserveerd voor het luisteren naar hun muziek. Wij vulden vooral momenten tijdens de ceremonie op, zoals de binnenkomst van de gasten, de wandeling van de bruidegom naar het altaar, het bereiden en uitdelen van de communie, etc. We waren dan ook flexibel met het aantal nummers en hoe vaak we een stuk herhaalden – we moesten kijken of er nog tijd was om verder te gaan en zo niet, de boel op een tactisch moment afkappen. We hadden weliswaar een script van de ceremonie gekregen, maar dat bleek toch iets gewijzigd of de priester hield zich er niet letterlijk aan (en bovendien was het een import-priester, die dermate slecht Nederlands sprak dat ik een deel domweg niet verstond), dus het was nog steeds goed opletten wanneer we nou precies moesten starten en ophouden. Ik was dan ook niet zozeer zenuwachtig over de muziek die we moesten spelen, maar wel een beetje nerveus over de timing van onze speelmomenten.

Want ik ben volgens mij sinds mijn kindertijd niet meer bij een katholieke trouwdienst geweest. Vroeger kwam ik vaak in de kerk. Niet dat ik zo ontzettend gelovig ben opgevoed, maar in Zuid-Limburg was dat nou eenmaal een ding, dus ben ik keurig gedoopt, deed de communie en heb het vormsel gedaan. Ik heb de kerkelijke trouwdienst van menig oom en tante meegemaakt en bovendien zong mijn moeder in / dirigeerde mijn moeder een koor dat optrad in de kerk tijdens bv. Kerstmissen. Maar nadat ik naar Nijmegen verhuisde om te studeren, heb ik me uitgeschreven en het geloof lekker aan de wilgen gehangen.

Stemmig samen in knalrood! (De dresscode was ‘Funky Formal’. Gelukkig kon ik via Vinted voor Richard een bij mijn jurk passend overhemd vinden.)

Het eerste deel van de mis ging erg goed en de bruidegom keek herhaaldelijk naar ons om toen we speelden, met af en toe een duimpje omhoog, dus hij werd er duidelijk blij van.
Tijdens het uitdelen van de communie raakte ik wel even van de wap. Want ik ben van vroeger gewend dat iedereen die dat wil (of mag…) opstaat uit de kerkbanken en naar voren loopt om een hostie te halen. Maar deze priester liep zelf langs alle kerkbanken, en aan het eind van de ronde eindigde hij bij ons! Euh… We stopten dus maar even met spelen om (illegaal, zoals ma me achteraf inwreef – we wonen immers ongetrouwd samen en ik ben gescheiden :roll: ) de hostie aan te nemen. Daarna was het de vraag of we weer een nieuw nummer moesten inzetten. Ik dacht dat, aangezien wij de laatsten waren, het communie-moment wel voorbij was, maar nee, toen de priester weer op het altaar stond ging hij eerst nog zelf een paar keer uit de beker lurken en op zijn gemak alles netjes afvegen en wegzetten. Maar tegen de tijd dat we beseften dat het nog even ging duren, was het alweer te laat om opnieuw in te zetten. En zo was er nog een momentje waarop we ons afvroegen of het nou wel of niet de bedoeling was dat we doorgingen met spelen of dat het tijd was om te stoppen, of dat het de bedoeling was dat we al startten of dat we nog even moesten wachten. Awkward…

Nou ja, het ging goed genoeg en het bruidspaar kwam achteraf heel enthousiast naar ons toe om ons te bedanken, dus missie geslaagd. Ook van een paar andere gasten kregen we complimentjes en ook de koster(?) vertelde dat hij het erg mooi vond klinken, hoewel hij zich vooraf wat zorgen maakte over de akoestiek in de kerk. (Wij ook trouwens, want in sommige kerken klinkt bourdonmuziek juist extra mooi, terwijl je in andere kerken zo’n rare akoestiek hebt dat je niet eens meer strak samen kunt spelen omdat je jezelf met teveel vertraging terughoort!) En gelukkig was het dus ook geen heel strenge kerkdienst of gemeenschap, want lang niet alle priesters staan doedelzakmuziek in hun heilige huisjes toe.

Met een blij gevoel dat we hadden kunnen bijdragen aan een mooie trouwdag van het bruidspaar én we zo lekker samen hadden kunnen spelen, reden we door naar mijn ouders om daar te lunchen. Als we toch in Zuid-Limburg waren, was dat net zo makkelijk én gezellig!

Die avond hadden we een bbq bij vrienden in Kaatsheuvel en aangezien Richards moeder daar ook woont, besloten we aan het eind van de middag óók nog even bij haar op familiebezoek te gaan, alvorens we doorreden naar Marcel en Irene om ons daar te laten bedienen met (veel) eten en drinken. *burp* Nee, het muzikantenleven is zo slecht nog niet…  ;)

Maar Richard en ik moeten nu wel gaan nadenken over een bandnaam…  :o

Androneda’s snikhete mini-tour

Er waren dit weekend volgens mij twee dansfestivals niet níét waren afgelast vanwege de hitte, en wij speelden met Androneda op ze allebei…  :roll:
Het was superleuk om te doen, maar uiteraard waren er ook behoorlijk wat uitdagingen.

Dik twee weken geleden constateerde ik dat de airco van mijn auto stuk was en bracht ik hem naar de garage. Helaas konden ze hem niet gelijk repareren want ze moesten een onderdeel bestellen. Of ik twee weken later terug kon komen? Nou ja, dat moest dan maar, dus bracht ik hem donderdag opnieuw langs. Dan zou hij nog net op tijd klaar zijn voor onze tour. Donderdag aan het eind van de dag belde de garage: helaas, het bestelde onderdeel bleek toch niet te passen, aangezien mijn auto nogal een oud model is. Ze hadden inmiddels een tweedehands exemplaar gevonden en besteld. De auto lag nu nog uit elkaar, maar zaterdag of maandag zou ik hem alsnog kunnen komen ophalen.
Argh!!! Ik vertelde de man dat ik de volgende dag echt mijn auto nodig had, en dat airco ook wel echt cruciaal was, aangezien we tijdens de allerwarmste dag van de hittegolf met bijna 40 graden, 4 uur in de auto moesten zitten naar Belgisch Luxemburg…
Er waren op dat moment helaas geen monteurs meer aanwezig, maar de volgende ochtend zouden ze met spoed mijn karretje weer in elkaar zetten zodat ik in ieder geval een rijdende auto had. Dat moest dan maar. Ik belde Wouter en regelde dat we met zijn auto, die wel over airco beschikt, gingen carpoolen in plaats van met de mijne.

Vrijdag haalde ik dus nog snel het ding op voordat we bij mij thuis de generale repetitie hadden en lunchten. Daarna laadden we al onze meuk in Wouter’s auto en reden we met zowel zijn als mijn auto naar de festivallocatie waar we de dag erna zouden spelen, waar ik mijn auto achterliet, overstapte naar Wouter’s auto, en we met z’n allen naar Florenville in België doorkarden.

De auto bleek de koelste plek van het hele weekend te zijn, dus het was niet echt een straf om zo lang onderweg te zijn.

Bij aankomst hoorden we van de organisator dat alle festivals in heel Belgisch Luxemburg waren afgelast, behalve het hunne. Wegens de goede omstandigheden die ze konden bieden, had de burgemeester voor hen een uitzondering gemaakt. Gelukkig maar!

Ik was nog nooit eerder op Bals et Roses geweest. Het blijkt een lief, relatief klein festival te zijn met twee podia waarop de bands elkaar afwisselen. Wij mochten in de grote schuur spelen. Die waaide niet bepaald door (als er al wind was geweest), dus ik was ontzettend blij dat we mijn staande ventilator (‘our biggest fan’  :P ) hadden meegenomen. Anders waren we vast als een gesmolten poeltje op het podium geëindigd…

Soundcheck. “That white instrument is not on your rider!” :P

Ik was sowieso grondig voorbereid, want naast die ventilator nam ik ook een plantenspuit mee (om water in ons gezicht te kunnen vernevelen), handdoekjes om nat in onze nek te kunnen leggen, paraplu’s die als parasolletje konden dienen, en een teiltje dat als voetenbadje gebruikt kon worden. Die voorbereidingen waren wel nodig, want Patricia twijfelde of ze wel moest gaan optreden. Ze is namelijk zwanger, dus zit ze in een risicogroep qua oververhitting en bovendien moeten we nu gaan uitvogelen in hoeverre, hoe lang achter elkaar en tot wanneer ze zal kunnen spelen, want blazen op een saxofoon kost behoorlijk wat buikspierkracht en die dingen werken niet altijd meer mee. We moesten dus goed op haar letten, vandaar dat ik het complete ‘care package’ had samengesteld. Maar zelf was ik ook enorm blij met die ventilator, handdoek en vernevelaar.

Onze instrumenten hadden het ook zwaar. Onze doedelzakken waren structureel te hoog, ook al heb ik een plastic riet in plaats van natuurriet en heb ik normaal dus minder snel last van de omgevingsomstandigheden. Helaas kan een trekharmonica niet anders worden gestemd, dus de enige manier om zuiver samen te kunnen spelen, was om de doedelzakrieten hoger in de speelpijp te zetten, zodat het instrument lager werd. Maar mijn riet vindt het niet fijn om op een andere hoogte gezet te worden, dan gaat hij andere problemen geven. Dat had ik al eerder ervaren en ik wilde het dus eigenlijk niet aanpassen. Maar ik liet me toch overtuigen, want tsja, zuiver samenspelen is ook belangrijk. Waardoor ik me met een op bijna alle tonen knerpend riet door het eerste nummer heen moest worstelen. Vanaf het tweede nummer heb ik hem toch maar weer lager in de speelpijp gezet om in ieder geval een speelbaar instrument te hebben. Dat lukte redelijk; alleen de D bleef een beetje knetteren.

Gelukkig waren de dansers enthousiast en haakten ze niet massaal af door de hitte, dus verder hebben we wel lekker gespeeld. Als was een set van 2 uur een behoorlijke kluif in die warmte en was mijn concentratievermogen aan het eind wel behoorlijk op. Nogmaals excuses aan mijn bandgenootjes dat ik tijdens de toegift te laat mijn partij inzette en vervolgens tijdens een compleet willekeurig moment alsnog inzette. De *facepalm*-uitdrukkingen van hen waren dan wel weer zo lachwekkend dat het de moeite waard was…  :roll:  :lol:

Patricia heeft het gelukkig ook twee uur volgehouden, al moest er wel een extra stoel op het podium komen, hebben we ter plekke een paar nummers in de setlist omgewisseld, en hebben we haar even pauze gegund door Wouter een nummer solo te laten spelen.

Screenshots uit een video van Bals et Roses

Onze set was van 22.00 tot 00.00 uur, dus bleven we daar slapen. We werden ondergebracht in een huisje met andere muzikanten en werden erg goed vertroeteld bij het ontbijt, met een lange tafel waar iedereen aan kon aanschuiven. Gezellig!

Rond 11 uur pakten we onze spullen en reden we door naar Noord-Brabant, waar we op Dennefeest zouden spelen. Daar was ik wel al heel vaak geweest als bezoeker (zeg maar bijna elke editie sinds de start, alleen de afgelopen twee jaar niet wegens andere afspraken/optredens), dus het was superleuk om er nu eindelijk als band te mogen staan! Het voelde ook echt als ‘thuis spelen’.

De organisatie had flink wat voorbereidingen getroffen tegen de hitte – meer dan Bals et Roses, terwijl het er dankzij alle bomen en doordat het een dag later was, minder warm was. Er waren ons ventilatoren op het podium beloofd, maar ter plekke bleken de meeste daarvan in te zijn gezet om de apparatuur koel te houden… Wederom kwam ons eigen apparaat dus goed van pas! Wel besloten we om ons achtergronddoek dit keer helaas maar niet op te zetten, aangezien de meeste wind van achteren kwam en niet omvallen tijdens het spelen toch net iets meer prioriteit had dan een plaatje in onze huisstijl.

In een poging vandaag alsnog zuiver met elkaar te kunnen spelen, had ik mijn reserveriet gepakt en die hoger in de speelpijp gezet. Dat knerpte (bijna) niet in die stand, maar ook daarmee redden we het nét niet om echt zuiver samen te spelen. Maar het was in ieder geval beter dan helemáál vals. Alleen is het behoorlijk k*t om zomaar op een ander riet te moeten spelen, want ieder riet speelt net iets anders en daar moet je je speelstijl op aanpassen. Ik heb me er redelijk mee weten te redden, alleen hebben we één nummer met een stukje dat sowieso al schijtmoeilijk is om te spelen (heel snel, met extra versieringen én steeds wisselen tussen wel en niet overblazen) dat gewoon echt niet te doen was zonder oefenen, dus dat heb ik verprutst. Maar het is de vraag in hoeverre het publiek dat mee heeft gekregen. Wel knerpte mijn doedelzak in de hoge tonen nogal door de boxen heen. Ik weet niet of dat kwam door de manier van uitversterken of door mijn andere riet, maar als ik de filmpjes achteraf terughoor ben ik niet blij met de klank van het instrument (maar ja, dat kan ook weer komen door de slechte kwaliteit van telefooncamera-filmpjes). Thuis dus nog even prutsen en experimenteren. Hoewel ik vooral hoop dat ik straks gewoon weer uit de voeten kan met mijn normale riet op de normale stand.

Screenshot uit een video van Henri Karrenbeld

Deze set was wel iets beter vol te houden dan die van de dag ervoor, mede doordat we maar anderhalf uur in plaats van twee uur hoefden te spelen en we niet die ochtend ook al gerepeteerd hadden.

Na ons optreden op Bals et Roses was het laat en zijn we gelijk gaan slapen, maar op Dennefeest speelden we van half 7 tot 8 uur. (Nou ja, volgens de planning. De vorige band liep uit, waardoor onze soundcheck later begon en we dus ook later dan gepland konden starten. Helaas moesten we wel op tijd ophouden. Logisch dat de organisatie het programma niet wil laten uitlopen, maar ik vind het wel sip als ónze set dan wordt afgekapt in plaats van de set van de band die de uitloop veroorzaakt. Dat is ons al vaker gebeurd en vind ik eigenlijk niet eerlijk.  :( )  Na ons optreden was er in ieder geval dus nog ruimte om zelf iets van het festival mee te krijgen. Ik heb in totaal maar 4 dansjes gedaan, want het was niet alleen heel warm maar ik was ook gewoon moe. En we moesten natuurlijk ook nog eten en onze meuk weer in de auto’s laden. Maar ik heb wel van de sfeer genoten.

Rond half 12 vonden we het alledrie welletjes geweest en togen we eindelijk huiswaarts voor een welverdiende douche en slaap. Onze mini-tour zit erop!

Het japonnen-examen

De oplettende lezer weet dat ik niet gelijk met mijn coupeuse-opleiding ben gestopt nadat ik daarover blogde. Mijn plan was om door te gaan tot en met het eerste deelexamen, dat half juni zou plaatsvinden. Want die paar laatste maandjes extra kon ik ook nog wel volhouden en dan had ik in ieder geval toch iets officieel afgerond.

Het ging me niet het meest om het binnenhalen van het papiertje. Ik wilde vooral bevestigd krijgen dat ik de afgelopen jaren voldoende kennis heb opgedaan om zelf kledingpatronen te kunnen tekenen, ook al stopte ik dan eerder dan de bedoeling was. Bovendien leer je in de laatste weken voor het examen het meest. Maar eigenlijk kreeg ik in die laatste maanden juist steeds méér het gevoel dat ik nog veel te weinig wist. Voor alle oefenexamens haalde ik lage cijfers: tussen de 6 en de 7 – meestal een mager zesje en tot tweemaal toe zelfs een onvoldoende. Het is normaal dat je de eerste oefenexamens niet goed maakt, maar er hoort een stijgende lijn in te zitten en bij mij was het juist een dalende lijn…

Toegegeven, dat lag niet volledig aan mij. Ten eerste zijn de examenopdrachten de afgelopen jaren beduidend moeilijker geworden dan ze voorheen waren (we maken ze van oudst naar meest recent). Ten tweede bleken veel van mijn fouten veroorzaakt te worden doordat ik de tekening van het te maken kledingstuk anders interpreteer dan bedoeld. (Terwijl je, als je zelf iets maakt, je echt wel weet of op een bepaalde plek wel of niet een naad loopt, hoeveel plooitjes je precies wil hebben, etc.). En ten derde was de timing verre van optimaal. Desondanks was het niet goed voor mijn zelfvertrouwen.

Wat betreft die timing: Ik had vooraf aan de juf gevraagd hoeveel oefenexamens er waren, want ik wist van afgelopen jaren dat ik het vooral niet aan haar moest overlaten om die op een prettig gedoseerde manier aan mij aan te bieden. Ik had vervolgens berekend dat ik 2 opdrachten per week moest afronden om een paar weken voor het examen alles af te hebben (die speling had ik bewust ingecalculeerd, want ik weet inmiddels dat er altijd verrassingen komen bij die opleiding). Dat huiswerk heb ik ook keurig gedaan, alleen bleken we eind april maar liefst 3 weken achter elkaar geen les te hebben: 2 weken meivakantie en daarna was er geen les vanwege bevrijdingsdag. Hoewel Juf zelf dat rooster had gemaakt, had ze zich dat blijkbaar niet gerealiseerd en ze schrok ervan. Het probleem was namelijk dat ik daardoor 3 weken lang huiswerk heb gemaakt (nee, ‘vakantie’ betekent alleen dat de les niet doorgaat…) zonder daar feedback op te kunnen krijgen, waardoor de resultaten natuurlijk niet verbeterden omdat ik hetzelfde fout bleef doen.

Daarnaast moest ik als voorbereiding op het examen, proefjurken naaien op maten van studiegenoten en vervolgens ter plekke aanpassingen doen als ze niet goed bleken te passen. Het was de bedoeling dat ik dat bij meerdere studiegenoten zou doen. Maar de eerste voor wie ik een jurk naaide, kon de volgende les niet aanwezig zijn en daarna volgden die 3 weken vakantie. De eerstvolgende les erna bleek ze toch ook niet te kunnen komen, waardoor ik pas vlak voor het examen die jurk bij haar heb kunnen uitproberen en corrigeren. De tweede persoon die ik zou opmeten is in de les waarin dat zou moeten gebeuren, huilend naar huis gegaan (…) en daar heb ik dus in het geheel niks voor kunnen naaien, laat staan uitproberen. Dat hielp uiteraard ook niet om me goed op het examen voorbereid te voelen.

En toen kwam er nog een verrassing: ineens bleek dat ik bepaalde lesstof niet gehad had. De juf dacht dat ze me dat al geleerd had, maar ik wist van niks. “Heb je dan ook niet uit jezelf [de lesstof toegepast op een tekening]?” wilde ze weten. Nou nee, als ik niet weet dat ik een bepaald iets moet leren, kan ik er natuurlijk ook niet om vragen of uit mezelf aan beginnen… Want uiteraard stond deze stof in het geheel niet in dat stomme lesboek, waar ik ook al vaak over heb geklaagd.😒

Het spreekt wel voor mijn juf dat ze echt haar best heeft gedaan om al mijn huiswerk, dat ik na die 3 weken vakantie in één keer op haar bureau dumpte, zo snel mogelijk heeft proberen na te kijken. Maar toen kwam een volgend probleem: er gebeurde iets heel naars in haar privé-situatie. Dus kregen we drie weken voor het examen te horen dat dit de laatste les zou zijn die ze kon geven… Voor deze laatste les had ze een docente-in-opleiding geregeld die haar had geholpen ons huiswerk nog zo veel mogelijk na te kijken, maar dat was het dan. De ontbrekende lesstof kon ook niet meer behandeld worden. Oh.

Superrot voor haar, maar natuurlijk ook behoorlijk k*t voor ons. Ik dankte mijn eigen vooruitziende blik om speling in te bouwen, waardoor ik in ieder geval wel al alle oefenopdrachten af had, en appte wat verder gevorderde studiegenoten in de hoop dat die me konden informeren over de ontbrekende theorie, maar die hadden om de een of andere reden ook allemaal geen bruikbare aantekeningen daarvan. Wel kreeg ik van een studiegenote, die eerder een andere opleiding met een ander tekensysteem had gevolgd, instructies op basis van dat tekensysteem die ook wel op het onze toegepast konden worden. Nou ja, beter dan niks. Dus verwerkte ik die in mijn nieuwste eigen versie van het lesboek.

In het anderhalve jaar sinds ik dat boek heb gemaakt, heb ik continu verbeteringen erin aangebracht op basis van voortschrijdende inzichten én heb ik nieuwe stof eraan toegevoegd. Ik heb de afgelopen periode namelijk héél (HÉÉL) hard gewerkt om niet alleen de module voor japonnen, waarin ik deelexamen ging doen, af te ronden, maar om ook alvast het complete lesboek voor mantels en colberts (het volgende en laatste deelexamen) door te werken, zodat ik in ieder geval die theorie in mijn zak had voordat ik met de opleiding stopte, en ik alleen de extra oefeningen en de praktijkopdrachten van die module mis.

Hoewel ik dus nog niet alle theorie had behandeld en nog niet op al mijn huiswerkopdrachten feedback had gehad, heb ik toch vast een nieuwe versie van mijn boek laten drukken om tijdens het examen te kunnen gebruiken (hoewel ik niet zeker wist of ik eigenlijk wel mijn eigen boek mee mocht brengen…). Dat gaf me wel wat rust, want zo had ik tijdens het examen in ieder geval een naslagwerk waar ik goed mee uit de voeten kon.

En er was toch nog een lichtpuntje: ondanks alle privé-beslommeringen heeft mijn juf uiteindelijk toch nog de allerlaatste les door laten gaan, want ze vond het zelf ook heel erg dat juist op zo’n belangrijk moment we niet de laatste feedback konden krijgen. In die les heb ik alsnog (in een moordtempo) de ontbrekende lesstof gehad en heb ik mijn hele lijst met nog openstaande vragen kunnen aftikken. Dat was enorm fijn, en ook dat spreekt voor mijn juf.

Want begrijp me niet verkeerd: ze is echt niet de kwaaiste hoor. Ze is heel betrokken en gemotiveerd om ons te laten slagen en heeft een enórme bak aan kennis en ervaring – vandaar dat ik het ook toch nog 6 jaar heb vol heb gehouden. Ik word alleen erg ongelukkig van de manier van overbrengen van de stof, de manier van communiceren en de planning van de opleiding. (En van het lesmateriaal en de communicatie over de examens, maar dat ligt niet bij haar.)

Maar ik heb inmiddels ook een theorie waarom de opleiding niet zo gestructureerd wordt aangeboden. De meeste mensen volgen die namelijk niet nominaal. Ik loop precies op schema, maar daarin ben ik zowat de enige: ik heb inmiddels enkele studiegenoten in mijn groep, die jaren eerder dan ik zijn begonnen, ingehaald. En ook tijdens het examen trof ik mensen van andere leraressen die hetzelfde examen deden als ik, maar al 10 in plaats van 6 jaar met de opleiding bezig waren. Dus… ís er eigenlijk wel een plan, met daarin beschreven welke stof op welke momenten in het jaar af zou moeten zijn om op tijd klaar te zijn voor het examen, voor mensen die de opleiding nominaal doorlopen…?

Anyway, dat examen dus. Dankzij de laatste les arriveerde ik er met iets meer zelfvertrouwen dan ik de week daarvoor had. En gelukkig bleek de examenjurk die we ter plekke moesten tekenen, niet de allermoeilijkste te zijn. Dat wil zeggen: uiteraard zaten er uitdagingen in, maar het ding had geen elementen waarvan ik echt totáál niet wist hoe ik het moest aanpakken. Wel heb ik de volledige beschikbare tijd nodig gehad om hem af te krijgen (maar dat gold ook voor alle andere examenkandidaten – als ze ‘m uberhaupt af hebben gekregen) en uiteraard bedacht ik me in de auto op weg naar huis wat ik anders had moeten doen. Oh well…

Dat ik het andere onderdeel, het afpassen van de proefjurk, goed had gedaan, vermoedde ik ook ter plekke al. Want nadat ik de jurk had gecorrigeerd op het lichaam van de pasdame (er waren behoorlijk wat aanpassingen nodig…) en mijn spullen aan het inpakken was, liep een van de dames van de examencommissie die erbij had gezeten, langs. “Ik hoorde dat je gaat stoppen? Dat zou wel echt zonde zijn hoor, op basis van wat we net gezien hebben…” En toen de pasdame mijn jurk uittrok, zei ze hetzelfde. “Ik mag nog niet teveel zeggen, maar… als ik zie hoe je daarnet bezig was, zou ik het echt jammer vinden als je stopt. We hebben goede collega’s nodig!” Tsja. Maar ik heb toch al definitief besloten dat nog twee jaar frustraties en lessen waar ik niet met plezier naartoe gaan, niet opwegen tegen de vaardigheden die ik verder kan leren.

Al met al had ik na afloop dus wel het idee dat ik het examen gehaald zou moeten hebben. En ja hoor: ik ben inderdaad geslaagd!!

Volgens mijn juf had ik het tekenonderdeel het beste gemaakt van alle examenkandidaten. Het cijfer kon ze in eerste instantie nog niet geven. Ze gaf aan dat het waarschijnlijk hoger was dan de magere zesjes die ik voor de oefenexamens had gehaald, maar dat ik niet op hele hoge cijfers moest rekenen, want het examen was in het algemeen erg slecht gemaakt en er waren diverse kandidaten gezakt.

Gisteren kreeg ik dan eindelijk mijn cijfers binnen.
Pasvormtechniek: een 7,9
Patroontekenen: een 8

Wauw, dat is echt veel hoger dan ik had verwacht én had gevreesd… Juf was ook blij: “Dit is veel meer in lijn met je eerdere prestaties”, zei ze.

Inderdaad. En zo sluit ik deze opleiding toch nog met een goed gevoel af.

Heeft heeft wel even geduurd voordat ik de brainspace had om erover te bloggen. In de periode voor en na het examen had ik helemaal geen zin om al het gebeuren weer op te rakelen. Dat zegt ook wat over hoe klaar ik ermee ben. Bovendien heb ik het momenteel nog steeds erg druk met allerlei andere dingen, waardoor ik amper aan bloggen toekom. Maar goed, het is achter de rug, ik ben geslaagd en ik heb echt wel iets geleerd. Op naar een andere uitdaging!

Midweek Madrid

Richard en ik zijn er lekker even tussenuit geweest: naar Madrid! Maandag zijn we vertrokken met het vliegtuig en vrijdag teruggekomen, waardoor we effectief 3 volledige dagen te besteden hadden.

Ik heb wel behoorlijke vliegschaamte moet ik toegeven. Maar we hebben gekeken of we met de auto of trein konden gaan en de conclusie was dat Madrid daar eigenlijk nét te ver voor is. Als je naar Barcelona gaat red je het om daar in één dag naartoe te treinen (als je geluk hebt en de overstap in Parijs niet mist), maar om Madrid te bereiken moet je een tweede dag reizen en dat loont alleen als je bv. twee weken vakantie neemt, anders ben je meer tijd kwijt met reizen dan dat je daar bent. Dus het moest maar. (Kan men a.j.b. haast maken met die Europese slaaptreinen en hogesnelheidsnetwerken?)

In twee dagen tijd kun je de meeste top-bezienswaardigheden van Madrid bekijken. Dus bezochten we onder andere het Prado museum, wandelden we door Retiro park, gingen we window-shoppen / gevel-kijken op Gran Vía, bewonderden we het koninklijk paleis en de Almudena kathedraal, aten we in de wijk La Latina, bekeken we de Tempel van Debod, en deden we nog wat dingen.

de Almudena kathedraal

Voor het koninklijk paleis

Er waren een hoop musea, dus we hebben flink wat kunst en oude meuk gezien. Zoals deze bijzondere helmen in de koninklijke wapenkamer (…en een billenbeschermer!  :lol: )

De koninklijke eetzaal in het paleis. Net een schilderij, toch?

In het Prado-museum bekeken we schilderijen. Er hingen er te veel om in één dag allemaal te kunnen bekijken, dus focusten we op wat ons interesseerde: o.a. middeleeuwse taferelen en schilders zoals Jeroen Bosch. Helaas mocht je in het museum niet fotograferen.

De Hooiwagen van Jeroen Bosch. Richards vader heeft deze exact nageschilderd, dus het was voor hem heel bijzonder om eindelijk het origineel te kunnen zien. <3

In 1630 hadden ze blijkbaar al vet hippe kapsels!

Ook heb ik geprobeerd om alle doedelzakken die we tegenkwamen te fotograferen! Zowel op de schilderijen in het Prado als op de wandkleden in het paleis.

Ik blijk inmiddels behoorlijk goed schilderijen te kunnen dateren aan de hand van de kleding van de mensen die erop staan… de Victoriaanse zelfs tot op een decennium nauwkeurig. En ik herken de subtiele verschillen tussen Spaanse en Nederlandse kleding van rond 1600.  8-)
Het wandkleed waar het detail linksonder op bovenstaande afbeelding van is, is van Spaanse makelaardij. Maar de doedelzak is overduidelijk een Vlaams model en de kleding van de dansende dame is ook Vlaams / Nederlands. En ja hoor, volgens het bijbehorende bordje bleken de Spanjaarden destijds graag wandkleden te maken met daarop Vlaamse taferelen uitgebeeld. (Check ook het prijskaartje dat nog aan de elektrische kaars hangt… gespot door Richard. :lol: )

Men blijkt dan weer geen fan van accordeons te zijn…   :o

Ik bleek me ook nog steeds zeer goed te kunnen redden met mijn Spaans, dat ik leerde toen ik in 2018 in m’n eentje naar Peru ging! Hele gesprekken kan ik nog niet volgen, maar de meeste geschreven teksten begrijp ik wel, in ieder geval globaal qua strekking. En individuele zinnen ook. Dus als een verkoper me bijvoorbeeld waarschuwt dat mijn rugzak een beetje open staat, begrijp ik hem. En ik weet prima tegen een ober te vertellen dat we toch liever binnen eten als uit het menu blijkt dat de gerechten op het terras anderhalf tot twee euro duurder zijn dan binnen… (Hey, we blijven Nederlanders! Bovendien is er binnen airco. ;) ) Maar goed ook, want de Engelse uitspraak van de gemiddelde Spanjaard (vooral via een microfoon zoals in het vliegtuig) is zo slecht dat de Spaanse versie van hun verhaal voor mij net zo goed te volgen is als de Engelse…

Ik vond het verder erg fijn dat de verkopers van toeristische meuk en taxichauffeurs totaal niet opdringerig waren. Als ze je al actief aanspraken, hadden ze aan een korte ‘nee’ genoeg om weer weg te gaan.
De verkopers met kleedjes zijn vooral heel sneaky: ze stallen hun koopwaar uit op doeken waar aan de puntjes, touwtjes zijn vastgebonden die ze continu in hun handen houden. Waarom? Zodat ze in een paar seconden hun boel bijelkaar kunnen pakken en de metro in kunnen verdwijnen wanneer de politie met zwaailicht en sirene arriveert om hun illegale activiteiten te beëindigen! Een fantastisch kat-en-muis-spel. :lol:

Ik dacht trouwens dat Spanjaarden in Nederland komen ‘studeren’ zodat ze hier wiet kunnen roken, maar in Madrid zagen we diverse cannabis-shops – blijkbaar is het daar inmiddels ook legaal?

Een gemiddelde straat in het centrum van Madrid. Balkons versieren is een ding.

Monument in het Retiro park. Standbeelden (en fonteinen) zijn ook een ding in Madrid.

We besloten de derde dag niet in Madrid te spenderen, maar om met de trein naar het nabijgelegen Toledo te gaan. Dat is een stadje van middeleeuwse oorsprong dat op de Werelderfgoed-lijst staat.

Toledo. Ja, het was een flinke klim in de hitte…

De kathedraal van Toledo

Het was ook de dag dat mijn sandalen en voeten het definitief begaven. De blarenpleisters bleven maar loskomen en ook de zool van een van mijn Teva’s liet los, waardoor ik driekwart van de dag op de binnenzool heb rondgebanjerd… (Schandalig dat die dingen nu al stuk zijn! Ik heb ze in 2003 gekocht toen ik na mijn studie vrijwilligerswerk ging doen in Thailand!  :roll: ) Aangezien een bandje van mijn andere paar Teva’s (ja, ik was voorbereid) ook al doormidden is, zit er nu niets anders op dan nieuwe schoenen shoppen. Ach en wee.

Wat er verder nog te doen is in Madrid: eten! Heel. Veel. Eten. Zoals paella, tapas, een broodje met gefrituurde inktvisringen, churro’s met chocolade, ham en empanada’s:

Net als bij ons zijn de meest voorkomende stadsvogels de duif en de mus. Als je eten hebt zijn ze er als de mussen bij en eten ze je het brood van de kaas…  :o

En waar wij terrasverwarmers hebben, hebben ze daar terrasvernevelaars: sproeiers bevestigd onder de parasols, waar kleine druppeltjes water uit spuiten zodat je enigszins koel blijft op het terras.

Want ja, het was zoals gezegd WARM!! Maar toen we vrijdag op Schiphol weer uit het vliegtuig stapten, bleek het hier in Nederland minstens net zo heet te zijn…  :oops: Dus daar hadden we niet voor hoeven te gaan. Maar het was wel erg leuk en bovendien heel fijn om samen met mijn allerliefste nieuwe herinneringen te maken. <3

Heksengodinnenjubileum in de Efteling

15 Jaar geleden was het allereerste uitje van de Heksengodinnen (toen nog ‘Unity weduwen’ genoemd)!  8O Dat jubileum moest gevierd worden, dus besloten we om, net als toen, naar de Efteling te gaan. Op een maandag, want dan is het minder druk.

Ik was er vorig jaar en eind 2023 ook al geweest, maar er is zo veel te doen en iedere groepssamenstelling is weer zo anders, dat ook de Efteling-ervaring altijd weer anders is. Ditmaal was de Vliegende Hollander eindelijk open en kon ik er voor het allereerst in. Naast enkele achtbanen deden we ook lekker klassieke dingen: naast het Sprookjesbos en de Droomvlucht (in hun hoofden oud, maar ik weet nog goed dat het als nieuwe attractie werd gepresenteerd en zie het nog steeds als een recente toevoeging :oops: ) lunchten we in de gondolettes, stegen we op met de pagode en namen we het treintje als shortcut naar een ander deel van het park.

We constateerden dat er strikte afspraken waren tussen de watervogels in de plas: ieder had z’n eigen bedelgebied. Vaarde je verder, dan haakten ze keurig af en was het de beurt aan de volgende groep om te proberen brood van je af te troggelen. Wij weten dat brood niet goed is voor watervogels, dus probeerden we ze wat komkommer te voeren. Dat bliefden de verwende eenden niet. De zwaan die op een gegeven moment naast onze boot opdook, wel. Ondanks waarschuwingen van mijn mede-Heksengodinnetjes, stak ik mijn platte hand met voer naar hem uit, waarna hij mijn volledige hand ophapte…  :roll:

We hebben nog gekeken of we nieuwe knuffels konden vinden, als vervanging/aanvulling van onze destijds in viervoud gescoorde eenhoornknuffels, maar er waren er geen die ons aanspraken en de huidige eenhoorns keken allemaal erg suf uit hun ogen… Vroeger was de knuffelmerchandise beter!  :P

De conclusie was wel wederom dat de Efteling een superfijn pretpark is. In tegenstelling tot andere parken voelt het niet zo heftig commercieel aan en is het veel meer met liefde gebouwd. Er is zó veel aandacht besteed aan alle details, je mag hier nog steeds gewoon zelf eten en drinken meenemen, en er zijn genoeg bankjes en stukjes gras om lekker ergens te gaan zitten om uit te rusten. Zeker dat laatste miste ik heel erg in bijvoorbeeld Phantasialand. Ik heb alleen niet zo veel met animatronics. Ik ga vooral aan bij de sfeer van al die Anton Pieck-gebouwtjes en hun inrichting en kan daar heel lang naar kijken. <3

Dit soort deurtjes waren de inspiratie voor onze epische tuindeur. Alleen jammer dat we niet zomaar een afbrokkelend muurtje kunnen reproduceren.  8-)

Het weer was bijna perfect: warm genoeg om in t-shirt rond te kunnen lopen, maar ook bewolkt, zodat je niet wegschroeide in de brandende zon. Desondanks vonden de meiden het niet warm genoeg om met me in de Piraña te gaan, want dan zouden ze te nat worden. Oh well.
Pas na vijven begon het een beetje te miezeren. Judith, Suus en ik stonden toen al een tijdje in de single-rider-rij voor de Baron (we hoopten dat die sneller zou zijn dan de reguliere rij, maar dat bleek een verkeerde keuze). Op een gegeven moment kreeg Judith eindelijk een ticket om door te mogen lopen. De medewerker liet vervolgens per ongeluk een regulier kaartje vallen, dat ik opraapte en netjes aan hem teruggaf. Hij besloot dat ik ‘m mocht houden en ook door mocht lopen. Het voelde een beetje als ‘the golden ticket’!  :o  Suus volgde ook al snel, en nét toen we het gebouwtje binnen waren gestapt na onze tassen en jassen in een kluisje gestopt te hebben, begon het buiten te hozen. Poeh, wat een geluk!
We liepen verder en gingen ieder in de rij staan die ons willekeurig was toebedeeld. Judith mocht in de eerste lichting mee met de Baron. Er bleek een oepsje met de plaatsverdeling te zijn, waardoor er daarin één plekje over was. Suus werd uit de rij gepikt om die op te vullen. Ik zwaaide ze uit en stapte op de volgende lichting karretjes.
Toek ik na een fijne rit weer bij het in- en uitstapstation arriveerde, zag ik nog net Suus en Judith drijfnat afdruipen. ….dafuq? Hoe dan?? Ik was volledig droog, want het was inmiddels gestopt met regenen. Bleek dus dat zij nét in die hoosbui van enkele minuutjes terecht waren gekomen, terwijl iemand daarboven de kraan dicht had gedraaid net toen ik met mijn lichting vertrok. Aww…. Door de stortregen hadden ze niet eens iets kunnen zien tijdens de rit, en zelfs de medewerkers hadden hen uitgelachen toen ze druipend weer binnenkwamen en op de foto’s terug te zien waren… Ik had dus inderdaad echt het ‘golden ticket’ gekregen!  :lol:

Maar gelukkig was dat dus het einde van de dag. We redden het droog naar een eetgelegenheid om voor vertrek nog wat frietjes naar binnen te duwen, maar bij het naar de parkeerplaats lopen waren we heel blij dat we onze regenjassen bij ons hadden! Zoals je kunt zien, was het tijdens de afsluitende watershow niet meer duidelijk welk water omhoog ging en welk water omlaag kwam!  :lol:

Het was desondanks een heerlijke dag en zeker voor herhaling vatbaar! <3

De Slag om Bourtange 2026

Het was een tijdje onduidelijk of we wel of niet met De Soete Inval zouden spelen tijdens de Slag om Bourtange afgelopen weekend, want er wat wat onduidelijkheid rondom de offerte en we hadden te kampen met bezettingsuitdagingen, maar hoewel we uiteindelijk niet op de zaterdag zijn komen spelen, konden we wel afgelopen zondag acte de présence maken. Dus trokken Richard en ik zondagochtend onze 17e eeuwse outfits aan en reed hij vervolgens naar Alkmaar om met zijn band te spelen tijdens Kaeskoppenstad en deed ik er 2,5 uur over om in Bourtange te geraken.  :P  :roll:

Leuk om te merken dat de bezoekers ons als min of meer ‘huisband’ van Bourtange daar verwachten, want toen we zondag door de menigte bezoekers liepen, hoorde ik iemand “Oh, ze zijn er wél!” opmerken. <3

Ik verwachtte eigenlijk dat we vanwege regen pas halverwege de middag zouden kunnen spelen, maar de buitjes bleven beperkt en in de loop van de middag werd het zelfs zonnig en warm!

Helma was voor het eerst mee en het is altijd spannend als je nog niet weet hoe het samen spelen zal gaan, maar als ervaren muzikante paste ze gelukkig prima in de groep en speelde ze makkelijk mee. Ze kende uiteraard nog niet al ons repertoire, dus schrapten we wat nummers van onze setlist. Later op de dag namen we haar en mijn persoonlijke lijstjes met repertoire door en toen kwamen we erachter dat we allebei best nog wel wat andere middeleeuwse nummers kenden! Niks dat we als De Soete Inval speelden, maar dat gaf niet – Wigo en Onno trommelden wel gewoon mee als we het even voor-neurieden, toch?  :roll:  Dus hoppa, extra repertoire erbij ter aanvulling!  :D
Bijzonder ook, hoe melodietjes tijdens het neurieën / spelen spontaan op het laatste moment alsnog door je brein opgelepeld worden, ook al heb je ze jaren niet meer gespeeld…

Aangezien Helma niet alleen doedelzak speelt maar ook een erg goede blokfluitspeler is, kreeg ik een paar tips van haar om beter te spelen, zoals hoe ik mijn duim moet houden bij het overblazen. Heel nuttig! En het was een verademing om te horen dat ik het niveau van ‘tijdens Koningsdag voor geld spelen’ toch wel overstijg… ik heb namelijk totaal geen idee van hoe goed of slecht ik op het ding speel. :lol:

Dat ik mijn blokfluiten bij me had kwam ook erg goed uit, want aan het eind van de dag troffen we Vive les Gueux, een bevriende band, dus uiteraard speelden we even samen ter afsluiting. Niet alle liedjes kon ik op de doedelzak meespelen, dus trok ik mijn blokfluit tevoorschijn. En omdat zij weinig tot geen melodie-instrumenten hebben maar vooral trommelen, akkoorden op een luit spelen en zingen, kwam af en toe de melodielijn van de muzikale intermezzo’s op Helma en mij aan – euh… maar ik weet helemaal niet of ik dit kan op blokflui… okee, gewoon spelen en gaan!!  :o

Zo met z’n allen afsluiten en dus eindigen met een hoogtepunt, geeft toch altijd een heel fijn gevoel! <3

Sturm auf Zons 2026

Zo, we hebben Sturm auf Zons weer overleefd! Het is altijd een superleuk evenement om bij op te mogen treden met De Soete Inval, maar het weer in Duitsland is nog wel eens een uitdaging. Ditmaal werden er verzengende hitte én enorme onweers-, regen- en hagelbuien voorspeld…

De hitte was er inderdaad. Dat was wat minder plezant tijdens de heenreis (geen airco in de bus) en tijdens het opbouwen. En hoewel we in die hitte 3x over het hele terrein moesten struinen voordat we iemand van de organisatie vonden die ons kon wijzen waar we mochten opbouwen, kregen we wel een plekje langs de oude stadsmuur en onder grote bomen toegewezen, dus dat scheelde enorm in de hitte. Maar ja, als je moet spelen, dan is het toch zoeken naar schaduwplekjes en dan is 29 graden nog steeds heet.

De onweersbuien met regen hebben we alleen in de nacht van zaterdag op zondag gehad! Twee onweersbuien in één nacht zelfs, en het kwam tot op 2 km bij ons in de buurt, met enórm en ook heel lang aanhoudend dondergerol. Maar omdat het (nog steeds) niet waaide, maakte ik me er geen zorgen over – de tent kan gewone regenbuien prima hebben; het wordt pas eng als het gaat stormen. Alleen jammer dat het tot een gebroken nacht (en dus een flinke moeheids-dip op zondag) leidde, want met zulke klappen is slapen moeilijk. Maar hee, we hebben tijdens het weekend op geen enkel moment hoeven te schuilen: we hebben overal door kunnen spelen en mee kunnen lopen in de optochten, wat andere jaren wel eens anders is geweest!

We speelden dit jaar niet alleen al op de taveerne-avond op de vrijdagavond, maar de organisatie had “hun lievelingsmuzikanten” (volgens hun speech – awww <3) ook gevraagd om op zaterdagavond nog heel even een ceremonietje muzikaal op te komen luisteren, die bedoeld was om te vieren dat ze het evenement 10 jaar geleden zijn begonnen te organiseren. Twee dagen ook in de avond spelen is best zwaar, maar de taveerne-avond op vrijdagavond werd voortijdig afgekapt uit angst voor het onweer, en ook de dagelijkse ‘umzug’ door het dorp was om die reden verkort. Voor niets, achteraf gezien, maar ja, het weer is nu eenmaal moeilijk te voorspellen. En voor ons was het ook maar goed, want op vrijdag is een van onze bandleden zelfs bijna flauwgevallen door de hitte in combinatie met snel speelklaar moeten zijn voor dat optreden na een kampement te hebben moeten opbouwen…

screenshot uit een video van Jurgen Zander

Gelukkig begint het evenement op zaterdag pas om 12 uur, waardoor we rustig konden opstaan en ik zelfs nog wat tijd vond om te beginnen aan het weven van nieuwe kousenbandjes. Met een gewone weefkam ditmaal, ik ben een beetje klaar met kaartweven. En hoewel ik dit nog nooit had gedaan, bleek dit vele malen makkelijker dan kaartweven én vliegensvlug resultaat te geven! Ik ben alleen niet helemaal tevreden over hoe het patroontje heeft uitgepakt. De stand van de draden is toch wel want anders dan bij kaartweven. Weer een leerpuntje.

Richard was dit jaar voor het eerst mee, wat natuurlijk ook superfijn en extra gezellig was. We zijn namelijk nogal eens De Soete Uitval, en zeker dit jaar hebben we het moeilijk omdat een paar bandleden die bijna altijd meegingen, het grootste deel van dit jaar niet meekunnen. We hadden dus een aantal extra Invallers geregeld, alleen hebben we momenteel de situatie dat zelfs een van de invallers uitvalt… Zucht. Dus ik ben heel blij dat Richard de afgelopen weken hard op ons repertoire heeft gestudeerd, en dat hij afgelopen weekend het grootste gedeelte van de nummers zo mee kon spelen! <3

Het publiek was zoals gebruikelijk weer enorm enthousiast. Wat dat betreft zijn Duitsers echt véél leuker (en guller) publiek dan Nederlanders. Er waren kinderen die zeker 3x geld in ons bakje zijn komen stoppen en we kregen hopen complimentjes, zoals “Jullie hebben er echt werk van gemaakt!” en “Ik vind jullie veel leuker dan de meeste bands op dit soort markten!” Dat doet me goed, want veel van die Duitse bands hebben grote toeters maar zijn vooral show, en wij zijn niet zo’n heel goede showmensen. Dus de kwaliteit van de muziek wordt toch ook echt gewaardeerd.

En de contacten met mede-deelnemers waren ook weer fijn. In tegenstelling tot bij andere evenementen was de horeca structureel blij als we bij hen kwamen spelen, en een smid had zelfs speciaal voor ons een G-sleutel gesmeed. <3

Het enige jammere was, dat toen we op een gegeven moment in ons kampement terugkwamen, iemand mijn beker had gevuld met water en lampenolie… Geen idee wat daar de gedachte achter was, maar wellicht wilden ze wat drinken bij ons bietsen en zagen ze mijn olielampje voor een kannetje drank aan…?  :? Nou ja, gelukkig was er verder niks gestolen of kapot gemaakt.

Nu even bijkomen hoor!

Nassaudag 2026

Gisteren speelden we voor de derde maal op het Nassaudag-evenement in Breda. De ervaringen van vorige jaren waren wisselend, dus ik ging er mentaal voorbereid heen.

Ook dit jaar stonden we namelijk weer allemaal verspreid over de stad. Richard vertrok al vroeg met zijn eigen auto, omdat hij met zijn band eerder moest beginnen en hij zijn bandgenoten nog in Tilburg moest oppikken. Dus reed ik in mijn eentje erheen. Waar we voorheen nog wel eens een van de vele andere muzikanten tegenkwamen bij het wisselen van speellocatie, troffen we nu helemaal niemand. Héél toevallig liep Richard net voor de parkeergarage langs toen ik eruit reed, dus dat was zelfs het enige moment dat wij elkaar hebben gezien. 😛

Gelukkig was er wel meer publiek dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat het weer goed was (ik was blij dat mijn bandleden akkoord waren gegaan met mijn voorstel in middeleeuwse i.p.v. 17e eeuwse outfit te gaan, want die is koeler) en we hadden ook betere locaties: de eerste plek was bij terrasjes, dus daar zaten hoe dan ook mensen die niet weg konden. De tweede locatie was in een middeleeuws kampementje met ambachten, waar we twee jaar geleden ook al stonden (nog een reden om blij te zijn met onze outfit-keuze). Dus dat trok sowieso wat extra publiek, en meer dan destijds. Het publiek leek ook wat enthousiaster en geïnteresseerder, al denken we nog steeds dat het veel beter zou zijn om het evenement wat meer te concentreren op één locatie in plaats van zo te verspreiden over de stad.

De organisatie was weer precies zoals de vorige keren: bij aankomst meldden we ons bij een horecagelegenheid die ons was aangeduid als zijnde de plek waar we terechtkonden voor drankjes, een lunchpakket en toiletteren. Ons aanspreekpunt wees ons waar we de gevraagde tafel konden vinden. Tafel…? Waarom zouden wij een tafel nodig hebben? Ze wist niet of wij de drankjes aldaar gratis konden krijgen of moesten betalen. En onze lunchpakketjes? Zij had doorgekregen dat wij zelf lunch zouden meenemen…? *snik*
Gelukkig kwam dat snel goed toen een vrijwilliger van de organisatie (te laat) arriveerde en bleek dat die tafel voor haar bedoeld was en dat zij voor ons de lunchpakketjes zou regelen. Hm, die ze overigens niet had. Moest ze even teruglopen. Waarna een andere vrijwilliger kwam, die die actie niet handig vond, want er was afgesproken dat hij degene was die met de lunchpakketjes zou komen. :’-)

Anyway, we voelden ons in ieder geval wel door hen gesteund toen er een minder leuk moment was. Er waren namelijk niet veel schaduwplekjes en gezien de hoge temperatuur was het niet te doen om in de zon te spelen, dus hadden we ons opgesteld op een hoek van een zijstraatje van de winkelstraat met terrasjes. Net toen we waren begonnen, kwam er een medewerker van een horecatent die in dat straatje zat, naar ons toe en begon tegen ons aan te praten terwijl we midden in een liedje zaten. Grrr… waarom snappen mensen niet dat dat echt niet kan?? Ik stopte het liedje voortijdig zodat we alsnog een gesprek konden voeren, waarna hij ons duidelijk maakte dat hij er niet van gediend was dat wij voor het straatje naar de zaak waar hij werkte waren gaan staan. Hij wilde het vrijhouden voor zijn klanten. Fair enough, maar we blokkeerden niet de doorgang, we stonden aan de zijkant. We legden hem uit dat wij waren ingehuurd door de organisatie van de Nassaudag, dat we een vergunning hadden om hier te spelen en dat we ook voor het amusement van zijn klanten speelden. Zijn letterlijke reactie: “Nou, voor ons hoeft het niet.” :’-) Op een toontje en met een air alsof hij bedelende zwervers van zijn erf stuurde, vertelde hij ons dat we elders konden en moesten gaan staan.
Nou ja, we zijn wel gewend dat niet alle winkeliers ons kunnen waarderen en ik had geen zin om er ruzie over te maken, dus pakten we onze spullen in om een andere speelplek te zoeken. Maar een van de gasten op het terras waar we naast hadden gestaan, was een andere mening toegedaan. “Dit is toch niet jouw terras??”, riep hij de man toe. Waarna er een flink oplopende discussie ontstond in hoeverre de kerel het recht had om ons weg te sturen, terwijl zij er zelf op dat terras wel van aan het genieten waren… Ik heb het gelukkig weten te deëscaleren door de man op het terras te bedanken voor zijn steun en aan te geven dat wij er zelf geen ruzie om wilden maken, voordat het uit de hand liep. :o
Daarna kwam iemand van de organisatie naar ons toe, omdat die het had zien gebeuren en die gaf aan zelf nog wel even een woordje met de man te gaan spreken. Waarna de betreffende kerel ook een flinke uitbrander kreeg van de organisator. :P
Geen leuke situatie, wel heel fijn om te merken dat er veel mensen zijn die ons wél waarderen en actief voor ons opkomen!

Er waren nog andere leuke momentjes, zoals een fietscourier die best een tijdje bleef staan om te luisteren, voordat hij verder ging met zijn bezorging. En in dat middeleeuwse kampementje stond een smid die blijkbaar ook een muzikale achtergrond had, want hij sloeg met zijn hamer steeds precies op de maat van onze muziek op zijn aambeeld, inclusief vertragingen aan het eind van een nummer. :D
De bestuurder van de paardentram maande ons dan wel weer om stilte toen hij langsreed om passagiers op te pikken, maar dat was precies wat we al verwachtten – we hadden de organisatie, die ons ter plekke had gevraagd om ook muziek te maken bij aankomst van de tram, al verteld dat de meeste paarden niet goed samengaan met doedelzakken. ;)

Al met al dus weer een geslaagde dag!

Onze moestuin!

IJsheiligen is voorbij, dus de plantjes in onze vensterbanken (ze pasten niet op ééntje…) mochten eindelijk de buitenlucht in!

In onze moestuin-voortuin hadden we al eerder een appelboom, aalbessenstruik en hazelaar (die het zo te zien niet gaat overleven :-( ) geplant en wat zaadjes gezaaid: wortel (die kun je beter niet verplaatsen na het zaaien), prei (die kan kou hebben – maar het is wel lastig onkruid wieden omdat opkomend gras en opkomende prei best moeilijk uit elkaar te houden is!) en pastinaak (die nog niet is opgekomen… of heb ik die ook voor onkruid aangezien? :-X ). Inmiddels staan er ook courgette, venkel, boerenkool, pompoen en tomaat. Daarnaast paprikaplanten in pot (zodat we ze van de winter makkelijk binnen kunnen zetten zodat ze het overleven) en we hebben ook zonnebloemen uitgezet (die kwamen inmiddels tot bovenaan het raamkozijn, dus daar waren we wellicht wat laat mee…).

De regenton is inmiddels ook aangesloten op de regenpijp, maar hij heeft lang droog gestaan dus hij lekt nog behoorlijk – hopelijk wordt hij uiteindelijk wel weer waterdicht, anders krijgen de pompoenen wel erg natte voeten…

Twee van de vier zonnebloemen staan in de achtertuin en ook daar hebben we voedsel: we hadden al frambozen en een aalbessenstruik, eerder dit jaar voegden we een blauwe bes toe, plantten we knoflook en aardbeien in de moestuinbak, en aardpeer in een speciekuip (die gaat anders woekeren). Dankzij Richard hangt er nu ook een plantenbak aan de schutting waar we kruiden (tijm en rozemarijn) in hadden gezaaid en boven de moestuinbak hangt inmiddels een tweede plantenbak, met rode peper en basilicum.

En… vorig jaar heeft één paprikaplant het overleefd, die ik in het najaar binnen had gezet. Tijdens zijn verblijf op de vensterbank, in afwachting van weer naar buiten mogen, heeft die al een rode paprika geproduceerd, die we zojuist hebben geoogst en vanavond gaan verorberen! <3 (Al vermoed ik dat de smaak te wensen overlaat, want hij voelt keihard aan  :P )

Weekendje Centerparcs

Net zoals afgelopen jaren trakteerde ma ons op een weekendje Centerparcs vanwege haar verjaardag. Het was wederom superfijn om flink wat quality time met de familie door te kunnen brengen! <3 En hilarisch, want het is natuurlijk wel onze familie.  ;)

Superleuke sokken squad!

Oh, en er was natuurlijk ook heel veel liefde en romantiek:

De eerste avond speelden we Hitster. Nou zijn Richard en ik behoorlijk van de muziek, maar dit was de ‘summer party’-editie en ik wist dus al van tevoren dat dit ‘m niet ging worden… En inderdaad. Volgende keer de middeleeuwse of de 80’s & 90’s rock editie doen? Dan hebben wij ook een kans en hoeven we elkaar niet continu aan te kijken met een blik van: “Wat? Wie? Wanneer??” :lol:
Er zijn verder behoorlijk wat foute formuleringen gebruikt om bepaalde artiesten ‘waarvan de naam op het puntje van onze tong lag’ aan te duiden, die ik hier niet op mijn blog zal herhalen.  :roll:

Op zaterdagochtend moest ik helaas vroeg op omdat ik ‘even’ op en neer moest naar Nunspeet, voor mijn eerste coupeuse-examendag, en was ik pas tegen lunchtijd weer terug. :-/  Gelukkig ging de reis voorspoedig en het opmeten van mijn pasmodel ook, dus na meer dan 3 uur rijden voor 15 minuten bezig zijn, kon het familieweekendje weer doorgang vinden.

Josh was ook blij dat ik er weer was, want ik had haar vooraf al moeten beloven dat ik met haar in de allerheftigste wildwaterbaan van alle Centerparcsen zou gaan. Aldus geschiedde. Niet één, niet twéé, niet dríé, en ook niet víér keer… Je moet er wat voor over hebben om peettante te zijn!  :P

En er waren ook weer geitjes! Dit hoogzwangere exemplaar kwam tot tweemaal toe actief naar Richard en mij gewaggeld voor knuffels en kin-krabbels. <3

Schoonbroer was uiteraard ook weer aanwezig:

Pa en ma genoten voornamelijk van een afstandje, terwijl de (klein)kinderen zich amuseerden met de diverse speelmogelijkheden op het park.

Dat wil zeggen, voor zover toegestaan dan.

Dat weerhield ons er zeker niet van om in alle andere jungle-klimrekken te klauteren:

Of om de pret voort te zetten in de speeltuin:

Zoals jullie kunnen zien, was het dus wederom een zeer geslaagd weekend!

examen