Together at Last

Een tijdje geleden attendeerde Gijs me op “Together at Last”: een internationaal LARP-evenement dat in Berg en Dal, oftewel vlak naast Nijmegen, georganiseerd zou worden. Helaas was dat LARP om de een of andere reden volledig aan mij voorbij gegaan. Wat zonde! Want het thema van het LARP-evenement sprak me erg aan. In Nederland zijn het toch nog steeds voornamelijk ‘old school’ high fantasy-LARPs die worden georganiseerd. Veel van mijn LARP-vrienden gaan daarom tegenwoordig regelmatig naar het buitenland om aan internationale LARPs mee te doen, want die hebben vaak meer dramatisch, intenser en hoger niveau rollenspel, en zijn ook erg professioneel qua locatie, aankleding en kostuums. Maar ja, reizen naar andere landen in Europa (of nog verder) is natuurlijk duur én nog tijdrovender dan een lokaal weekend van vrijdag t/m zondag, en ook nog eens extra vermoeiend. Nog even los van de hogere toegangsprijzen van dit soort evenementen, en het probleem dat ze vaak in mei/september/oktober worden georganiseerd, oftewel het festivalseizoen waarin ik veel optredens met mijn middeleeuwse band heb. Tot nu toe ben ik daarom alleen naar Cry Havoc! in het Verenigd Koninkrijk gegaan. Okee, en naar Drachenfest in Duitsland (vele jaren geleden, ook fantasy) en naar Orenda in België en Frankrijk, maar die laatste was vanuit een Nederlandse organisatie die gewoon een coolere locatie in het buitenland vond dan in Nederland mogelijk was.

Dat evenment bij mij om de hoek was dus een supermooie gelegenheid om toch naar zoiets te kunnen gaan! Helaas zat het al helemaal vol toen ik er van hoorde. Maar ik liet me op de wachtlijst zetten, want er zijn altijd mensen die last-minute afhaken, en bij evenementen met vaste rollen is dat problematisch, omdat dan diverse plotlijntjes met andere spelers wegvallen. Normaal gesproken houd ik niet van last-minute wijziging van plannen en wil ik graag ruim de tijd krijgen om me voor te bereiden op een rol, maar voor dit evenement leken er geen bijzondere dingen zoals kostuum-eisen te zijn, dus kon ik vast wel improviseren en iets aantrekken wat ik al in mijn kast had hangen.

En hoera, zo’n tweeënhalve week voor het evenement kreeg ik te horen dat er inderdaad een plekje vrij was gekomen! Of ik de rol van Serena Alura, een cult-leidster spirituele gids die auras kon zien, mensen hielp te genezen van hun negatieve energieën via meditatie, en een cult spirituele commune was begonnen met gelijkgestemden die streefden naar verlichting door het ‘samenbreien van de energieën van de aarde’, wilde spelen? Jazeker!!

Last-minute inlezen bleek toch wel een dingetje. Ik had ook nog ‘even’ de Charm baravond tussendoor en een hoop andere dingen die ik nog moest doen, terwijl het leesvoer veel uitgebreider was dan ik had verwacht. Dit evenement was namelijk veel meer open vooraf dan ik gewend ben: zo waren de personagebeschrijvingen van alle spelers beschikbaar, zodat je alvast plannen voor je type spel kon maken, en omdat je romantische relaties met medespelers aan zou gaan, was het belangrijk om vooraf te weten wie dat waren en met elkaar af te stemmen wat je persoonlijke grenzen waren en hoe je je relatie vorm wilde geven, om ongemakkelijkheden te voorkomen.

Er bleek ook nog een Discord-server te zijn. Ik zit zelf amper op Discord, maar het is op zich wel een goede tool voor LARP-evenementen om o.a. pre-pret te stimuleren. Deze was een beetje uit de hand gelopen, want er waren kanalen voor IC-nieuwsberichten, OC-nieuwsberichten, om je dagboek-schrijfsels op te posten, om OC advies te vragen, om IC advies te vragen, om mede-spelers van spellen die sommige personages speelden te ontmoeten, nog meer onderwerp-specifieke kanalen, en dan waren er ook nog kanalen voor iedere speler én NPC afzonderlijk, die fungeerden als je persoonlijk Facebook-tijdlijn waar je zelf op kon posten en waar anderen berichten of PM’s voor jou op konden achterlaten. Dat was wel even overweldigend. Totdat ik besefte dat dit weer zo’n evenement was waarbij je onmogelijk met alle deelnemers spel kunt hebben. Dus focuste ik op de informatie rondom de mensen met wie ik volgens mijn achtergrond connecties had en de dingen waar mijn personage daadwerkelijk interesse in zou hebben.

Desondanks vond ik het ook tijdens het spel lastig om steeds Discord te blijven checken op OC-updates, IC-nieuwsberichten / roddels en mijn eigen tijdlijn in de gaten te houden, wat wel de bedoeling was. Het is raar om de hele tijd je telefoon bij je te hebben, want je blijft dan natuurlijk ook je OC Whatsapp- en FB-berichtjes binnenkrijgen (en ik moest even mijn achtergrond veranderen, want anders moest ik mijn IC-partners ook nog eens gaan uitleggen waarom ik een foto van mijn OC-partner op mijn telefoon had staan.  :lol: ).

Verder ben ik OC helemáál geen liefhebber van meditatie, dus worstelde ik me als voorbereiding op mijn rol door meerdere tenenkrommende Youtube-video’s met begeleide meditatie om inspiratie op te doen voor hoe ik mijn meditatiesessies tijdens het evenement vorm kon geven.  :lol:  Ik uploadde rustgevende achtergrondmuziek naar mijn telefoon om af te kunnen spelen, diepte enkele klankschalen uit mijn LARP-requisietenkist op, en kocht ook nog snel een regenstok via Marktplaats.

Maar misschien moet ik eens gaan uitleggen waar het spel precies om draaide. De setting was een aantal decennia later dan ons heden. Het Corona-virus was nooit verdwenen. Sterker nog: het was dermate erg geworden dat niemand meer zonder beschermend pak naar buiten kon, want dan kon je het virus al krijgen en er dood aan gaan. Mensen waren dus gedwongen om thuis te blijven en alles online te regelen. Hobby’s werden in virtual reality-omgevingen uitgevoerd, vrienden en familie zag je digitaal, boodschappen en andere benodigdheden werden via drones bezorgd, etc. De hele maatschappij was er inmiddels op aangepast en dat verliep prima. Alleen het vinden van een levenspartner was een uitdaging. Daarom was er het ‘Together at Last’ dating-programma. Dankzij een recente ontdekking kon je een éénmalige vaccinatie krijgen waardoor je tijdelijk fysiek met meerdere mensen in aanraking kon komen, om te kijken in hoeverre jullie geschikt waren om de rest van je leven samen te blijven. Deelnemers kregen een ‘cortical implant’ die data verzamelde over jou en je gevoelens en hoe je interacteerde met je dates, en een complexe AI zou vervolgens met een slagingspercentage van 97,5% berekenen wie je ‘forever match’ was, waar je dan mee samen ging wonen voor de rest van je leven.

De opzet van het LARP was dus dat je allemaal in ‘hazmat-suit’ arriveerde op de locatie (yep, iedereen kreeg daadwerkelijk zo’n witte wegwerp-overall aan over diens kleding, plus een beschermende bril met spatscherm), alwaar je de vaccinatie kreeg en je ‘cortical implant’ werd aangezet in turbo modus, zodat één dag met een date voelde alsof je een relatie van 6 maanden met elkaar had doorgebracht. Vervolgens werd je iedere dag met een andere persoon gematcht, waarmee je een tijdje samen moest zijn om data te verzamelen. (Voor degenen die de serie Black Mirror kijken: het evenement is o.a. gebaseerd op de aflevering ‘Hang the DJ‘.)

De insteek was vooral romantisch spel met andere spelers, met een lichte dosis humor, maar daarnaast (uiteraard) ook een hoop drama. Bijvoorbeeld doordat je heimelijk nog verliefd was op je ex, je grootste vijand ook aanwezig was in het programma (waar je uiteraard mee moest daten), je een beroemdheid was waarvan alle handelingen gemonitord werden door de roddelpers, of, zoals bij mij het geval was, mijn ‘bad boy’ zoon Johnny ook meedeed met het programma en natuurlijk voor allerlei ellende zorgde waar ik ook last van had. Je kon daarbij zelf bepalen hoeveel drama, hoeveel romantiek en hoeveel lol je wilde hebben, omdat je zelf je rol had mogen schrijven (behalve ik, omdat ik die van iemand anders had overgenomen) en je met je matches bepaalde wat je wilde dat er gebeurde.

Gijs, degene die me op het LARP had geattendeerd, bleek mijn zoon te spelen! Daar was ik erg blij mee, want ik vind hem een erg leuke speler. Vooraf stemden we dus af wat de relatie tussen Johnny en zijn moeder Serena was en wat we wel en niet van elkaar wisten.

Serena met haar onhandelbare zoon Johnny  :)  8-)

Ik had bij mijn inschrijving aangegeven dat ik geen voorkeur had voor de gender van mijn spelpartner, en mijn personage bleek dan ook te zijn gematcht met achtereenvolgens een non-binair persoon, een vrouw en een man. Degenen die mijn matches speelden kende ik alledrie nog niet, dus het was even afwachten hoe ik met hen spel kon hebben. Via Facebook stemden we af wat onze OC-grenzen waren wat betreft romantische handelingen en naar wat voor soort spel we op zoek waren.
(Voor degenen die niet met LARP bekend zijn: je kunt romantiek en seks op allerlei manieren uitspelen: bv. daadwerkelijk met elkaar zoenen, theater-technieken toepassen zoals het gezicht van de ander vastpakken als je die persoon wil gaan ‘zoenen’ en dan je duim op de lippen van de ander leggen zodat het eruit ziet alsof je zoent, maar jullie lippen alleen de duim aanraken in plaats van elkaar, of de ‘ars amandi’-techniek gebruiken waarbij het subtiel of minder subtiel aanraken/aaien van iemand’s hand t/m bovenarm symbolisch staan voor verschillende fases, van zoenen tot seks hebben. Wat je kiest is afhankelijk van je eigen grenzen (en wat je met je eventuele OC-partner hebt afgesproken) en die van je medespeler, en afhankelijk van de richtlijnen van het evenement.)

Ik hoopte wel dat ik OC ook een beetje een klik ging hebben met de mensen die mijn matches gingen spelen, want dat is natuurlijk altijd afwachten. Het is enerzijds een rollenspel, dus je moet acteren, maar het helpt wel als je ook OC goed kunt opschieten met iemand als je er een relatie mee moet faken, en als je hetzelfde soort spel leuk vindt. Maar ik bleek erg veel geluk te hebben met mijn matches! Ik vond het allemaal prettige, veilige mensen en iedereen was communicatief en open over zijn/haar/diens voorkeuren.

Mijn tweede match had vooraf aangegeven geen complex drama te willen en gewoon een fijne relatie te willen uitspelen met een happy end. Aangezien onze personages qua achtergrond enorm goed met elkaar bleken te matchen, was dat een perfect uitgangspunt. Ik stelde daarom aan mijn medespelers voor dat mijn personage Serena met haar eerste match geen goede klik ging hebben en alleen maar de schijn op probeerde te houden om hen niet te kwetsen (zodat die wellicht nog een donatie wilde doen aan mijn cult euh… ‘spiritual healing community’), Serena’s tweede match haar ‘soul mate’ zou blijken te zijn die aan het eind van het evenement haar ‘forever match’ zou worden, en Serena’s derde match iemand zou zijn die rationeel gezien geen perfecte match was, maar waar ze zich wel enorm tot aangetrokken voelde. Daardoor kon een hoop drama ontstaan, omdat ze dus al op iemand anders verliefd was geworden, maar ze toch nog die derde relatie moest aangaan vanwege de regels van het programma. Wat natuurlijk voor haar derde match initieel als een grote afwijzing zou voelen en later enorme schuldgevoelens zou gaan oproepen bij Serena richting beide matches.

Serena en haar eerste match: Eden, een rijke VP van een tech-bedrijf, die ze al kende omdat die zich al eerder bij haar spirituele commune had aangesloten.

Tijdens het spel ben ik maar één keer tegen een persoonlijke grens aangelopen en heb ik het spel afgekapt. Grappig genoeg had dat niets te maken met romantiek. Gedurende het weekend waren er meerdere workshops waar je met je partner aan mee kon doen, van ‘partner yoga’ tot ‘historische dansen’ en van ‘conflict management’ tot ‘modeltekenen’. Mijn partner van dat moment wilde graag meedoen aan de ‘ouderschap’ workshop, maar in tegenstelling tot de andere workshops bleek die niet maar een half uur tot drie kwartier te duren, maar enkele uren, want het was de bedoeling dat je een babygezichtje op een pak meel plakte en het ding een luier omdeed en mutsje opzette, en het pak een paar uur met je meesjouwde als een soort Tamagotchi waar je voor moest zorgen, waarna je (mits je het goed genoeg had gedaan) een certificaat kreeg waarmee je kon aantonen een geschikte potentiele ouder te zijn. Euh… nee. Na drie kwartier was ik daar OC echt zó mee klaar dat ik mijn medespeler heb gevraagd of hij het erg vond om aan de organisatie te vragen of het okee was om te doen alsof we deze workshop hadden afgemaakt, maar in praktijk het pak meel terug mochten geven en ander spel konden opzoeken. Gelukkig vonden mijn medespeler en de orga dat geen probleem. Want in LARP draait het uiteindelijk om lol hebben, en als je dat niet hebt, is er doorgaans wel een mouw aan te passen.

Serena’s derde match: Gabriel, een gezinsrelatietherapeut die ze al eerder had leren kennen doordat haar zoon Johnny, na zijn gevangenisstraf, door de rechter verplicht was om therapie bij Gabriel te gaan volgen. Hier gekiekt terwijl hij probeert zijn en Serena’s ‘meelbaby’ te stimuleren door samen de glijbaan af te gaan. :P

Het element humor was duidelijk aanwezig tijdens het evement, zowel in subtiele als in minder subtiele vorm. Overal lagen roze tafelkleedjes, hartjes en rozen, er waren romantische kussentjes en er lagen boeken gericht op het vormen van een goede relatie.

In de kelder van de locatie was een game room, met pooltafel, legpuzzels en andere dingen die je met je date kon gaan doen. Waaronder een scherm waarop je filmpjes kon kijken, zoals eentje over het paringsritueel van de tijgerslak (oftewel slakkenporno  :roll: ), of een videospel genaamd “Genital Jousting” kon spelen, waarbij je een penis met anus moest besturen die je o.a. in de anussen van de penissen van andere spelers moest proberen te stoppen.  8O  :lol:

Genital Jousting… de organisatie heeft vast ook een hoop lol gehad bij de voorbereiding van dit evenement  :-X

Aan het eind van de tweede avond was er een karaoke-avond, waarbij iedereen natuurlijk helemaal los ging, met liedjes die over-de-top romantisch of tenenkrommend pijnlijk (voor een ander) waren. Zo zongen mijn tweede match en ik een duetje (“You’re the one that I want” van Grease, met als extra passende tekstregel “Meditate in my direction”  :P ), terwijl mijn personage inmiddels al een relatie had met haar derde match.

Als je iemand van de organisatie nodig had voor wat dan ook, kon je die makkelijk aanspreken, want een van hen speelde ‘Help bot’, oftewel een robot die continu in het spel aanwezig was voor ondersteunende taken. Uiteraard werd de arme robot betrokken bij vanalles, zoals de workshop ‘neo-tantra’, omdat er een oneven aantal deelnemers was en er nog een partner nodig was voor een van de aanwezigen. Tijdens de workshop bleek Help bot uitgerust te zijn met een woordcensor (workshopleidster: “Herhaal de orgasmische uitroep van de deelnemer” / deelnemer: “fuck… FUCK… FUCK!!!!” / Help bot: “Beep. Beep. Beep.”) en bleek deze ongebruikelijke inzet dermate veel energie van het arme ding te hebben gevergd, dat ze daarna per direct aan de oplader moest.  :lol:

En dan was er nog de workshop ‘seksuele voorlichting’, waarbij zoon Johnny voor de groep moest demonstreren hoe je een condoom om een courgette deed, al die tijd wanhopige, vragende blikken werpend op mamma Serena, die stiekem de handelingen voor hem uitbeeldde – uiteraard tot grote hilariteit van de andere deelnemers.

Onze moeder-zoon interactie was sowieso heel leuk. We ruzieden uiteraard vaak, maar stoere Johnny kwam ook regelmatig uithuilen op mammie’s schouder, niet-tech-savvy mammie moest haar zoon’s hulp vragen bij het gebruiken van Discord op haar telefoon (“En dan klik je hierop… en dan hierop… en op dit formulier staat dan dat je [dit en dit] moet invullen…” “Ik kan wel lezen, hoor lieverd!”), en uiteraard was er een moment waarbij Johnny vuiligheid op zijn wang had dat moeder Serena wel even met wat spuug afveegde.  :lol:

Het spel rondom mijn familie was ook heel dramatisch, want halverwege het evenement kwam opeens Johnny’s half-zus opdagen, oftewel de dochter van mijn ex-man, die me in de steek had gelaten toen Johnny nog een baby was. Auw. Vervolgens kwamen één voor één alle schimmige zaken aan het licht waar Johnny in verzeild was geraakt, zoals drugshandel, het per ongeluk zwanger maken van een van de andere deelnemers, en het verduisteren van donaties van mijn commune-leden. Dat gecombineerd met het drama dat ik al had vanwege de gevoelens voor zowel mijn tweede als derde match, maakte het met vlagen een behoorlijk heftig spel. Ik heb dit weekend minimaal 5x gehuild, waarvan enkel de laatste keer tranen van vreugde. Heerlijk!  :P

Die vreugdetranen vloeiden omdat Serena uiteindelijk toch gekoppeld werd met haar tweede match, Hope. Het evenement eindigde namelijk met het aankondigen van alle ‘forever matches’, waarna die gelijk allemaal in het huwelijk met elkaar traden. Er was dus ook een groepshuwelijk-scène, inclusief bloemblaadjesstrooiende bruidsmeisjes. Vooraf was dan ook aangegeven dat je, indien je wilde en indien je die had, een trouwjurk-/trouwpak-achtige outfit mee kon nemen. Dat liet ik me uiteraard geen twee keer zeggen – eindelijk een goede gelegenheid om mijn daadwerkelijke trouwjurk weer een keer aan te kunnen trekken!  (Gelukkig past die me 13 jaar later nog steeds.) :D

Serena vlak voor de bruiloft met haar tweede en ‘forever’ match: Hope, een intimiteits- en ‘sacred sexuality’ coach.

Al met al was het dus een bijzonder, maar heel vermakelijk evenement. De combinatie van drama, relatiespel en humor met een happy end is iets wat mij erg trekt, dus hopelijk kan ik meer LARP-evenementen vinden die deze insteek hebben én niet al te ver weg / in een lastige periode van het jaar vallen!

Spelletjesavondje

Eigenlijk zouden David, Bertine, Jeroen en ik gisteren weer een escape room gaan doen. Maar de twee escape rooms die we op het oog hadden waren al volgeboekt / nog niet af, dus toen werd het een spelletjesdagje bij Jeroen en Bertine thuis. Maar toen kon David toch niet. Gelukkig was er nog een plan C: Richard meevragen en zo alsnog met z’n viertjes bij Jeroen en Bertine spelletjes spelen!

In verband met andere bezigheden eerder die dag werd het geen volledige spelletjesdag, maar reden Richard en ik halverwege de middag naar Haarlem, alwaar we eerst veel te veel over LARP praatten gezellig bijkletsten tot aan etenstijd.

Nadat we een lekkere avondmaaltijd naar binnen hadden geschoven, werd het eerste spel op tafel gezet: Paleo. Het vereiste wat toelichting, maar het leuke van het spel is dat het een cooperatief spel is en je je als LARPer goed in de setting (de prehistorie, waarin je met je stam moet proberen te overleven) kunt inleven. Dat resulteerde dan ook in grappige discussies over wie weer zo nodig iedere keer mammoeten moest vangen (Richard) terwijl ik liever de wilde wolven temde tot huisdier (met succes – ik eindigde met twee puppies, genaamd Taco en Burrito). :lol:

Nadat we van het spel hadden gewonnen, hadden we nog een half uurtje voordat Richard en ik weer naar huis moesten. Daar hadden Bertine en Jeroen nog wel een kort spelletje voor: Mind. De regels waren erg simpel: er was een stok kaarten van 1 t/m 100 en er waren 8 rondes: in de eerste ronde kreeg iedereen 1 kaart, in de tweede ronde 2 kaarten, etc. Je moest in iedere ronde, zonder de anderen te vertellen welk(e) nummer(s) je had, proberen om iedereen zijn kaarten achtereenvolgens in oplopende volgorde op tafel te leggen. Dat vereiste dus een hoop non-verbale communicatie, inschattingsvermogen en lef. Ik vond het een erg leuk spel! Het duurde wel veel langer dan het beloofde half uur, waardoor we midden in de nacht nog van Haarlem terug naar Boxtel zijn gereden, maar ach.

Vandaag hebben we gewoon lekker uitgeslapen en zijn we nog even in natuurgebied Kampina gaan wandelen, dus het was een heerlijk relaxt weekend!

Professionele promofoto’s

Gisteren was ik dus te gast in een podcast. Daarvoor vroegen ze me om een goede ‘headshot’ om in hun promotiemateriaal te kunnen verwerken. Argh. Ik heb ooit een selfie van mezelf met mijn boek gemaakt die er wel okee uitziet, maar vanwege de aanwezigheid van het boek kan ik die natuurlijk niet overal voor gebruiken, en bovendien is die niet meer bepaald recent (twee jaar geleden had ik nog lang haar en een pony). Ik had natuurlijk lang geleden al een keer professionele foto’s moeten laten maken van mezelf, want de foto van mij die nu achterin mijn boek staat, en die bij mijn biografietje in het boek “Alice in a World of Wonderlands” staat, vind ik niet bepaald optimaal. Maar ja, da’s achteraf gezien.

Op mijn werk worden eens in de zoveel tijd door onze huisfotograaf foto’s van ons gemaakt voor op onze profielpagina’s, en ik hoopte tot nu toe steeds dat daar iets bruikbaars uit voortkwam, maar dat heb ik inmiddels opgegeven. Dat is namelijk een beetje massaproductie. We worden in de gang gepositioneerd en binnen een paar seconden is er dan een handjevol foto’s geschoten waar je eentje uit mag kiezen, maar waar ik nooit blij mee ben. Dus wilde ik een fotomoment waarop er iets meer tijd genomen werd om me op mijn gemak te stellen en waar ik ook vooraf kon kijken wat de resultaten waren en indien nodig kon herposeren, voordat er een keuze voor me werd gemaakt waar ik aan vastzat.

Dus ging ik gisteren langs bij een fotograaf in het centrum van Nijmegen. Vooraf regelde ik nog last-minute een afspraak bij de kapper om mijn haar in model te laten föhnen, want daar ben ik zelf heel erg slecht in. Daarna kwakte ik met gekruiste vingers een hoop make-up op mijn gezicht (ook daar ben ik niet goed in) en nam ik de auto naar het centrum – tegen mijn principes, maar als ik een half uur fiets zit mijn haar natuurlijk totaal niet meer in model.

De fotograaf was een prettige man die me gelukkig goed op mijn gemak wist te stellen. Ik vind mezelf namelijk totaal niet fotogeniek (mijn sprankelende persoonlijkheid moet je live ervaren  ;) ), mijn wangen en kin heb ik altijd lelijk gevonden en bovendien heb ik moeite met ouder worden – ik kan inmiddels echt niet meer de rimpels onder mijn ogen ontkennen, die alleen maar erger worden als ik enthousiast probeer te lachen op een foto en daardoor mijn ogen samenknijp. :-/
De eerste ronde foto’s waren dus best confronterend, maar daarna deed de fotograaf iets met het licht en ging hij wat verder weg staan, waardoor al die kreukjes iets minder prominent in beeld kwamen. En hij zei dat hij naderhand ook nog wat oneffenheidjes weg zou photoshoppen. Na twintig minuutjes had ik daadwerkelijk een setje van drie foto’s waar ik (relatief) blij mee was!

(Dat ik me blijkbaar opgelucht voelde en me mooi had uitgedost, werd grappig genoeg gelijk bevestigd toen ik amper drie stappen de deur van de studio uit was. Ik passeerde een man die de andere kant op liep, die me enkele seconden later ineens inhaalde en me aansprak:
“Spreek je Nederlands?”
“Euh, ja…?” (?)
“Ik wilde je even complimenteren met je leuke smile. Die vind ik heel erg bemoedigend!”
Awww…. <3 )

Inmiddels zijn de foto’s bewerkt en in mijn bezit. Dit is het resultaat:

De derde vind ik de leukste. De eerste twee lijken erg op elkaar, maar op de eerste vind ik mezelf wat breed ogen omdat de zijkanten van mijn schouders buiten beeld vallen. En bij nader inzien had ik een netter vallend jasje kunnen kiezen. Maar goed. Ik hoef nu in ieder geval niet meer te stressen als iemand om een foto van me vraagt voor professioneel gebruik.

Die lelijke profielfoto op de medewerkerspagina van mijn werk heb ik gelijk gewijzigd en ik ga nu de foto achterin mijn boek aanpassen, zodat in ieder geval de exemplaren die vanaf nu worden gedrukt, wel van een okee foto zijn voorzien. En aangezien de fotograaf zei dat hij heel graag een exemplaar van mijn boek wilde kopen als ik de foto erin had gezet, is dat een dubbele win.  :D

‘All things Alice’ podcast-interview

Vorige week kwam ik achter het bestaan van Frank Beddor’s “All things Alice”-podcast. Voor degenen die Beddor niet kennen: hij is o.a. de producer van de film “There’s something about Mary”, acteur, dubbel wereldkampioen freestyle skieën, en, meer relevant in deze context, auteur van de populaire boekenreeks “Looking Glass Wars”, die geïnspireerd is op de Alice in Wonderland-boeken van Lewis Carroll. (Ja, deze man heeft wellicht nog meer uiteenlopende bezigheden en interesses dan ik!  :lol: )

De podcast gaat over mensen die geïnspireerd zijn door de ‘Alice’-verhalen en hoe we die verhalen terugvinden in de hedendaagse ‘pop culture’. Arrogant als ik ben, bedacht ik dat ik een perfecte gast zou zijn voor zijn podcast, en dat het een mooi podium zou zijn om mijn boek te promoten – want die podcastluisteraars zijn natuurlijk precies mijn doelgroep! Dus trok ik mijn stoute schoenen aan (ze zijn inmiddels behoorlijk versleten door het vele gebruik) en mailde ik hem om mezelf en mijn bezigheden aan hem voor te stellen, en te vragen of hij geïnteresseerd was in een samenwerking?

Een paar uur later had ik al een positieve reactie in mijn mailbox! Een kwartiertje later gevolgd door een mail van zijn productie-assistente met details over de opname. Of ik volgende week woensdag beschikbaar was om het interview op te nemen? :-O Wat een eer!! \o/
Wat bleek: hij kende mijn website, want als mede-Alice in Wonderland-fan had hij die al meermaals bezocht. En mijn boek had hij al een paar keer langs zien komen op Amazon (fijn om te weten dat het algoritme daar zijn werk doet  :P ).  :D

Het tijdstip van het interview kwam perfect uit. Voor hen in de VS was het 10 uur ‘s ochtends, voor mij 7 uur ‘s avonds. Dus zat ik vanavond klaar achter mijn computer om een uurtje gezellig te babbelen over mijn website, mijn boek en mijn andere bezigheden. Ik had vooraf van de productie-assistente een paar onderwerpen doorgekregen waar Frank mogelijk vragen over kon stellen, maar het zou vooral een vrij gesprek worden. En inderdaad, het interview verliep heel relaxed en natuurlijk, al ben ik wel een beetje nerveus hoe ik straks klink met mijn Nederlandse accent en niet 100% perfecte zinnen terwijl ik met een Amerikaan in gesprek ben… Maar volgens mij heb ik me er behoorlijk doorheen geslagen.

Ze gaan het interview nu editen tot een podcast (we hebben soms stukjes opnieuw gedaan en achteraf nog wat onderwerpen aangevuld, dus dat maakte het allemaal extra relaxed) en dan wordt het op 28 februari gepubliceerd.

Ik weet eigenlijk niet hoeveel luisteraars hij heeft (Beddor is een bekend persoon, maar de podcast is natuurlijk enorm niche), dus ik ben erg benieuwd of ik het ga merken aan het aantal website-bezoekers en boekverkopen. Maar zo niet, dan geeft dat niet, want ik vond dit echt enorm leuk en een grote eer om te mogen doen! ^_^

Charm Baravond 15

Gisteren was er weer een baravond van Charm, oftewel een verkorte variant van hun LARP-weekend. Het was om meerdere redenen een bijzonder evenement. Ten eerste vierden ze het 25-jarig jubileum van de vereniging, wat o.a. betekende: meer spelersplekken dan normaal, wat meer plot en extra speciale hapjes.
Ten tweede waren mijn bandgenootje Patricia en haar vriend Maikel voor het eerst mee! Patricia wilde al heel lang een keertje LARPen en dus stelde ik voor dat ze het een keer op Charm ging uitproberen.

Uiteraard waren er vooraf een hoop vragen om te beantwoorden, maar ze hadden wel helemaal zelf kostuums geregeld en ik hoefde alleen een dolkje aan hen uit te lenen. En hoewel ik tijdens het spel regelmatig even ben gaan checken of zij zich nog wel amuseerden en zichzelf bezighielden, was het helemaal niet nodig om hen een handje het spel in te helpen – ze vonden uit zichzelf prima aansluiting met de groep en hebben zich gelukkig goed geamuseerd!

Als muzikanten zijnde hebben we ‘s avonds uiteraard ook voor wat muzikale aanvulling gezorgd met onze blokfluiten, onze stemmen en mijn liederenbundels. ^_^

De vorige twee baravonden was ik extreem actief bezig geweest met dingen (uitgebreide experimenten of het bouwen van een fort met kisten), maar ditmaal heb ik vooral veel klein spel gehad met mijn mede-spelers.

Zo was er de ietwat verstoorde relatie tussen Jipke en Henry. Jipke was eind vorig evenement door Henry meegevraagd als zijn +1 naar de bruiloft van zijn zus, welke zich zou afspelen tussen het vorige evement en deze baravond in. Er speelde een hoop familiedrama en bovendien dachten zijn ouders onterecht dat wij een relatie hadden, dus dat was uiteraard allemaal erg ongemakkelijk. Eigenlijk wilden we niet enkel op papier bedenken wat zich op die bruiloft had afgespeeld, maar het daadwerkelijk uitspelen. Dus hebben we geprobeerd enkele LARP-vrienden te ronselen als NPC’s om die bruiloft echt te laten plaatsvinden op een middag of avond bij een van ons thuis, en maar gewoon te kijken hoe de soap zich zou ontvouwen. Helaas was het vanwege alle feestdagen in december wat kort dag om 5 mensen te vinden die op dezelfde datum wilden en konden verschijnen, en hebben we dat idee moeten laten varen. Maar gelukkig hebben we met onze eigen bedenkselen (die we dan maar telefonisch met elkaar hadden afgestemd) deze baravond toch erg veel lol (OC) / ongemakkelijke situaties (IC) gehad.  :D  Het resulteerde er onder andere in dat ik tot kwart voor 3 ‘s nachts nog brieven heb zitten schrijven en dus niet voor 3 uur in bed lag. Argh.

Als ochtendmens stond ik de volgende ochtend uiteraard om kwart over 8 alweer naast mijn bed en ben ik maar vast begonnen met opruimen, om de locatie zo goed mogelijk weer op orde te krijgen voordat iedereen aan het ontbijt verscheen en de organisatie ook op tijd naar huis zou kunnen.

En ik ben zelf niet alleen met een goed gevoel en mooie nieuwe herinneringen naar huis gegaan, maar ook met een superlief, totaal onverwacht cadeautje van Alex: een kruissteekwerkje van Alice in Wonderland, dat ze speciaal voor mij heeft gemaakt. Awwwww wat lief!! <3 Eens kijken of die een mooi plekje kan krijgen op mijn Alice in Wonderland-toilet. ^_^

Dansstage 2024

Afgelopen weekend was ik, zoals ieder jaar sinds 2013 (corona-jaar uitgezonderd), te vinden op de Dansstage op de campus van universiteit Twente in Enschede!

De opzet is al jaren hetzelfde en dat vind ik heerlijk, want ik weet precies wat ik kan verwachten: een supergezellig weekend met veel leuke mensen, dansworkshops, iedere dag een bal en weinig slaap. Desondanks is er ieder jaar toch weer nét iets nieuws, vooral op de gebieden waar ik wat van leer wat betreft dansen.

Voor de tweede keer schreef ik me in als leider in plaats van volger, omdat ik in die laatste rol weinig meer bij kan leren. Maar op de hoogste niveau-cursus maakt dat eigenlijk niet zo veel uit – in de meeste workshops wordt sowieso steeds gewisseld van rol tijdens het oefenen, zodat je beide kanten ervaart. Dus het was wel een beetje zoeken naar workshops waar ik iets van kon opsteken.

Ik begon het weekend met twee workshops over de bourrée. De bourrée dans ik nooit tijdens bals, ik volg er alleen maar bijna ieder jaar workshops over tijdens de Dansstage. :roll: :lol:  De basispassen ken ik dus inmiddels al lang, maar ik zoek vooral nog naar de lol in de dans. Ik houd van koppeldansjes waarbij je fysiek contact hebt met je danspartner om te communiceren en bij de bourrée is dat vooral visueel, wat nog niet zo klikt bij mij. Dus volgde ik vrijdagavond een ‘opfris’-workshop bourrée du Berry en op zaterdagochtend een workshop ‘bourrée Auvergnate variaties’. Die waren best wel nuttig, al ging het me blijkbaar dermate makkelijk af dat docent Koen me, net als twee jaar geleden, structureel uit de groep pikte om een variatie mee voor te doen en aan het eind mij vroeg als danspartner om een demonstratie voor de groep te geven met het doel al het geleerde nog een keer op video vast te leggen voor thuis-referentie.

Dat was natuurlijk een enorme veer in mijn reet. Maar ook een uitdaging, want het kwam dus ook voor dat ik een vraag stelde over wat de volger werd geacht te doen bij een bepaalde variatie, en de docent daarop zei: “Kom, doe het maar samen met me voor” – en ik dus iets danste waarvan ik geen idee had hoe het moest.  8O Maar omdat Koen natuurlijk heel goed leidt en ik kan volgen, kwam het toch automatisch goed. Heel bijzonder hoe dat werkt! Ik zeg wel vaker dat je als volger niet noodzakelijk veel pasjes hoeft te kennen, want goed volgen draait om heel andere dingen.

De derde workshop volgde ik ook bij Koen (en ook daar werd ik bij de ingewikkeldere variaties gevraagd als demonstratie-assistente). Die ging over variaties in mixer-dansen zoals de tovercirkel en gigue. Maar helaas bleek ik alle variaties al te kennen. Wel leerden we ook nog twee nieuwe mixers, waarvan we er eentje (‘Kiss my sister; my husband’s coming‘) ‘s avonds tijdens het bal hebben kunnen toepassen. Erg leuk!

Na het eten volgde ik een enigszins nuttige (vooral inspirerende in plaats van direct praktisch toepasbare) workshop over de rondeau en couple. Op zondag kon ik moeilijk kiezen tussen de workshops omdat het me aan de hand van de beschrijvingen niet duidelijk was waar ik het meeste van kon leren, en koos uiteindelijk helaas verkeerd voor een workshop over een goed ‘frame’ hebben tijdens het dansen. Ik hoopte iets meer te leren over hoe ik als leider met een goede houding een beweging aan mijn volger kon doorgeven, maar het ging meer over het hebben van een goed frame in het algemeen met een focus op hoe je als volger een actieve houding kon hebben, dus dat was jammer. Maar goed, uiteindelijk ga ik vooral voor de gezelligheid naar de Dansstage.

Tijdens de bals op vrijdagavond, zaterdagavond en zondagmiddag heb ik geprobeerd veel als leider te dansen – ik schat dat ik dat bij iets midner dan de helft van de dansjes heb gedaan. En uiteraard heb ik meerdere bourrées gedanst om gelijk te oefenen, maar helaas was het ten eerste veel te vol om genoeg ruimte op de vloer te hebben en ten tweede zijn er dermate veel verschillende interpretaties van de dans dat het afwachten is in hoeverre je dans-insteek matcht met die van je danspartner.

Ik merk ook dat ik oud word… Het lukte me op beide avonden niet om tot het einde te blijven. De eerste avond haakte ik af tijdens de bandwissel rond half 1, met het idee dat ik beter verstandig kon zijn en niet meteen de eerste nacht tot het gaatje moest gaan, omdat er nog twee dagen volgden. Desondanks sliep ik nauwelijks, omdat allerlei danspasjes en ritmes in mijn hoofd bleven doormalen. De tweede avond redde ik het tot half 2, terwijl het bal tot half 3 duurde, maar ik had inmiddels enorme pijn in mijn onderrug en was zo moe dat ik letterlijk op omvallen stond. Gelukkig sliep ik die nacht wel veel beter (hoewel nog steeds te kort). Veel dank aan de mensen die me zaterdag en zondag hebben gemasseerd! <3
Zondagochtend merkte ik al aan mijn kuiten dat ik veel ongewone bewegingen (lees: bourrées) had gedaan en vandaag heb ik echt enorme spierpijn daar. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo veel fysieke vermoeidheid gehad door een Dansstage, maar het was wel weer superleuk en gezellig – en ik heb overduidelijk mijn best gedaan.  :P

Spelen & overnachten in Groningen

Afgelopen vrijdag mochten we met Androneda spelen bij balfolk Groningen. De folkbals zijn daar nogal onregelmatig en het was het tweede bal dat sinds enige tijd weer werd georganiseerd, en in combinatie met het gegeven dat Groningen niet om de hoek is voor veel balfolkies die normaal gesproken verschillende bals in het land bezoeken, was het even afwachten hoeveel mensen er zouden komen. Gelukkig bleek er voldoende animo te zijn, want het was vol en er waren nog meer mensen komen opdagen dan de eerste keer!
Zelfs Richard was, speciaal voor mij, na zijn werk nog helemaal naar Groningen gereden om naar ons te komen luisteren, want hij had mij nog niet eerder met Androneda horen spelen. <3

Vooraf gaven we zelf een introductieworkshop balfolk voor de nieuwelingen: ik legde de dansen uit, waarbij Patricia als mijn danspartner / assistente fungeerde, en Wouter de boel op trekzak begeleidde. Ik had pas 1x eerder een balfolkworkshop gegeven, namelijk op de bruiloft van Judith en Hugh, dus voor mij valt er ook nog altijd wat bij te leren over hoe ik de dansen uitleg. Maar het ging gelukkig goed, ondanks dat er behoorlijk wat mensen bij zaten die voor het allereerst balfolk kwamen dansen.

En toen mochten we twee uurtjes gaan spelen voor alle dansers. Het ging natuurlijk niet 100% foutloos, maar we hebben echt lekker gespeeld! Het hielp dat we deze week flink hebben gerepeteerd en ik zelf ook heel actief thuis had geoefend op alle voor mij moeilijke stukjes (dat zijn er nogal wat in onze arrangementen), want ik voelde me behoorlijk zeker tijdens het spelen dat het wel ging lukken en dat speelt toch een stuk relaxter. Ik was alleen wat huiverig voor de zangliedjes, want ik heb al een tijdje last van een kraakje in mijn stem, dat ging opspelen als ik te lang zong waardoor ik op een gegeven moment echt moest stoppen. Tijdens het oefenen afgelopen week had ik geen enkel nummer fatsoenlijk kunnen uitzingen…
Die vrijdag heb ik flink wat gember-citroenthee gedronken en dat bleek te helpen (of het was psychisch, maar hee, als het werkt, dan werkt het!). Dus zorgde ik ervoor dat ik op het podium niet alleen mijn gebruikelijke flesje water had staan maar ook een kop thee, die ik tactisch enkele nummers voor de zangnummers begon te drinken. En het zingen ging gelukkig helemaal goed!

Eigenlijk zou ik de volgende dag om 10 uur in het noorden van Overijssel moeten zijn voor een repetitie van De Soete Inval. Ik had daarom geregeld dat ik kon blijven slapen, want het leek me erg onzinning om ‘s nachts van Groningen naar Nijmegen te rijden en de volgende ochtend weer van Nijmegen naar Overijssel. En toen ging de repetitie toch niet door. Maar eigenlijk was het sowieso wel gezellig en handig om te blijven slapen, en de andere bandleden hadden ook besloten om te blijven, dus bleef ik ook zonder repetitie gewoon overnachten. En ook voor Richard kon een extra bed worden geregeld.

De locatie waar we speelden en sliepen was namelijk ORKZ, een voormalig ziekenhuis dat later is gekraakt en waar inmiddels appartementen in zijn gemaakt. Het bijzondere is dat het gebouw echt van de bewoners zelf is en dat er nog steeds een krakers-achtige communitysfeer hangt. Om het gebouw te onderhouden doen alle bewoners minimaal 2 uur per week vrijwilligerswerk. Waaronder: het beschikbaar stellen van het zaaltje waar we speelden, er geluidstechnicus of lichttechnicus zijn, het barretje bemannen, voor elkaar (of voor de band!) koken, etc. In het pand is ook een kamer met stapelbedden en een toilet-/doucheruimte, die fungeert als hotelkamer voor bandleden. Ideaal dus!

Na het optreden konden we dus nog even napraten aan de bar en daarna heerlijk rustig slapen in onze eigen kamer. ‘s Ochtends zijn we naar de Albert Heijn gelopen om verse broodjes en ander ontbijtspul te halen, zodat we relaxed konden ontbijten voordat we de reis naar huis weer aanvingen.

Inclusief repetitie en soundcheck op vrijdagmiddag ben ik meer dan 24 uur kwijt geweest aan dit optreden, maar dat had ik er graag voor over, want het was superleuk en supergezellig! ^_^

Heksengodinnen uitje: Boogie Night

In 2015 was het de bedoeling om met de Heksengodinnen naar een ’80s & ’90s party te gaan, maar wegens persoonlijke omstandigheden waar Goede Gesprekken over gevoerd moesten worden, besloten we destijds om lekker in een dekenfort in het geboekte huisje te blijven. Toch bleef het een beetje knagen. We hadden een nieuwe date staan voor deze zondag, en toen we bepaalden wat we wilden gaan doen, stelde ik voor om eindelijk alsnog naar zo’n feestje te gaan. Ik had namelijk ontdekt dat de avond ervoor in Nijmegen een ‘Boogie Nights’-feest zou zijn, wat betekende: ’70s, ’80s en ’90s muziek. Nou, dat kwam ideaal uit, toch? Het idee werd omarmd en dus werd het Heksengodinnenuitje iets vervroegd naar zaterdagavond tot zondagmiddag.

Aan het begin van de avond aten we eerst gezellig samen bij mij thuis. Daarna was er ruim de tijd om verder bij te kletsen, op te tutten en in te drinken/eten met chocolade, wijn en shots (die, wegens gebrek aan shotjesglazen, werden geserveerd in mijn eierdopjes in de vorm van mini-theekopjes – je moet wat). Want het feest begon pas om 22.00 uur. Kreun, waarom zo laat? Voor deze doelgroep begin je toch wat eerder? Maar we veranderden onze mindset en besloten er een stapavond als vanouds van te gaan maken. Kom maar op met die party, wij kunnen dit vast nog!!

Het optutten ging dus ook zoals het hoort: verschillende outfits werden aan elkaar geshowd en gekeurd. Kledingstukken en make-up werden uitgewisseld, en zo eindigde Judith in een shirtje van Petra en een riem van mij, en verwisselde ik mijn iets te degelijke jurkje met ’70s-retroprint toch maar voor een sexier versie met panterprint. De andere meiden trokken wel comfortabele gympen aan, terwijl ik ging voor Mary-Janes, me beklagend over het gebrek aan verkrijgbaarheid van donkerbruine schoenen tegenwoordig. (Suus, met een blik naar mijn 4 schoenenrekken: “Nee, klopt, je hebt ze zo te zien al allemaal opgekocht.”)

Opgetut en wel – wij zijn er klaar voor!

De bus bracht ons naar Nijmegen centrum en de feestlocatie. Blijkbaar is ‘Boogie Nights’ een soort reizend concept wat op verschillende plekken in Nederland wordt georganiseerd, dus het is een samenwerking tussen die organisatie en een lokale staplocatie. Ik kende de Nijmeegse locatie (Rolluik) niet, want hij is volgens mij relatief nieuw en ik ga echt nooit meer uit in het centrum – mijn stapavondjes zijn doorgaans folkbals – maar was wel benieuwd. Nou… laat ik zeggen dat ik er ook niet meer naar terug hoef. Zowel de locatie als het feest vielen namelijk behoorlijk tegen.

Het begon eigenlijk al met de kaartverkoop. In de promo werd geadverteerd met groepskorting: met z’n vieren kon je voor €10 p.p. naar binnen. Perfect, dan zijn we voor €40 binnen, denk je dan. Maar nee. Bij het bestellen bleken de groepstickets te zijn uitverkocht. Je kon alleen nog 4 losse kaartjes kopen voor de volle prijs (…? De logica daarvan ontgaat me.). Vervolgens kwamen er €4 aan servicekosten bij. Daarna kwamen er nog eens transactiekosten bovenop van €0,25. En toen waren we nog steeds niet binnen.
Bij aankomst moesten we namelijk eerst in de rij (brrr… met je panty’s in de vrieskou). Toen we bij de deur waren, bleek dat niet de ingang. Het was de ingang naar een keldertje met kluisjes. Je moest verplicht €2,50 p.p. betalen om je jas daarin te stoppen. Je mocht pas verder als je kon aantonen dat je ook daarvoor had betaald. Na via QR-code kluisjes te hebben geregeld, mochten we daar dus naarbinnen, maar vervolgens werden we, nu zonder jas, weer terug de straat op geleid (nog veel meer brrrrr)! Want we moesten door naar een andere deur, waar de daadwerkelijke kaartjescontrole plaatsvond. Vervolgens moesten we onze weg zoeken door een ondergronds doolhof, dat volgens mij zo ontworpen was dat je er wel in kon, maar je de weg naar buiten nooit meer terugvond.

Om half 11 en €56,75 in plaats van €40 verder (het gaat mij niet om het geld, maar dit is echt zo’n principekwestie waar ik me heel erg over kan opwinden – en ook vanuit professioneel marketingoogpunt zou ik deze klantroute flink verbeteren) stonden we dan eindelijk op de dansvloer, waar we tussen de aanwezigen qua leeftijdscategorie aan de onderkant bleken te zitten.

Hoezee, het was zo’n dansvloer met oplichtende gekleurde tegels! Maar dat was dan ook het enige positieve, want wat was de muziek kut zeg…  :roll: Op een ’70s/’80s/’90s party verwacht ik te kunnen dansen op / meeblèren met Dolly Parton, Guns ‘n Roses, Snap en het Ghostbusters-lied. Maar dit waren allemaal minder aansprekende liedjes die vooral heel erg dezelfde cadans hadden en dan ook naadloos in elkaar overvloeiden tot één lange uniforme brij. Rond kwart voor 12 begonnen er wat leukere liedjes gedraaid te worden (Pump up the jam! Dancing Queen!), maar de dj’s besloten blijkbaar met elkaar een wedstrijdje te doen wie het snelst de plaat van de ander kon afkappen, want als er 1 minuut van een nummer te horen was, was dat lang. Organisatie, let toch op je doelgroep! Wij zijn nog van de pre-social media aandachtsspanne-generatie!

We probeerden er zo goed mogelijk iets van te maken, maar ik werd nogal afgeleid door verschillende kale mannen die mijn plek probeerden in te nemen terwijl ik stond te dansen, terwijl er echt genoeg ruimte naast me was om te gaan staan. Nou, ik kan je verzekeren dat zo’n klein meisje dan ineens het gewicht van duizend zonnen kan zijn – mij duw je niet zomaar aan de kant, en indien nodig is mijn elleboog best scherp…  ;)

Om kwart voor 1 gaven we het op en verlieten we dit trieste gebeuren dat zo leuk had moeten en kunnen zijn.  Bij de kluisjes sloegen we het voorstel van een dronken kerel, die eerst tegen ons klaagde dat hij er geheel zonder reden door de beveiliging uit was gezet, om naakt met hem naar een hotelkamer te gaan af, en besloten we te kijken of het beter vertoeven was in muziekcafé Dollars.

In Dollars bleek inderdaad een bandje te spelen (en bleken opvallend veel aanwezigen te zijn die we herkenden van eerder die avond in Rolluik… blijkbaar waren wij niet als enigen afgehaakt) en hoewel de muziek snoeihard stond, vonden we een plekje iets verder van het podium waar mijn trommelvliezen niet direct scheurden, waar we ook lekker de ruimte hadden om te dansen. En dansen hebben we gedaan! Een groot deel van wat we bij Boogie Nights hadden gemist, kwam hier wél langs! En dus brulden en sprongen we mee op ‘Zombie’ en ‘Killing in the name of’ (“MOTHERFUCKERRRRRRR!!!!” – er moest wat frustratie uit).  :D

En zo kwam de avond toch nog goed.

Om half 4 bestelden we vette hap bij de friettent (net zoals vroeger), daarna sprongen we in een taxi naar huis (okee, wij zijn wel echt te oud voor deze moderne auto’s – waar is de deurklink en hoe gaat deze deur open??  :oops: ) en deden we nog even een theetje met chocolade in mijn woonkamer, waarna we om half 5 in bed kletterden. En we enkele uurtjes later weer gezamenlijk aan een uitgebreid ontbijt met versgebakken broodjes, sapjes en nog meer thee konden nababbelen. Een Heksengodinnenuitje met hindernissen, maar die we allemaal hebben weten te overwinnen! En zelfs zónder kater! (Over dat laatste zijn we nog steeds verbaasd.) 8-)

Maar er moet ons dames wel nog iets van het hart. Want heren, hebben jullie enig idee waar wij mee te maken krijgen als we een avondje met alleen maar vrouwen gaan stappen?
We zijn echt de hele avond belaagd door irritante kerels, op beide locaties. Er is getast en geschurkt. Er zijn veel te lange starende blikken geworpen. Er zijn oneerbare voorstellen gedaan. Met als dieptepunt een kerel van een jaar of zestig die werkelijk de héle avond in dat café om één van ons heen bleef hangen. Subtiele hints dat we geen interesse hadden, werden niet opgepakt. Ook nadat ik de gozer in kwestie had verteld dat ze geen vrijgezel was, bleef hij in de buurt, in een wanhopige poging aandacht te krijgen. Dus steeds als hij té dichtbij kwam, wisselden we van plek en deden we close ranks.
Het is toch van de zotte dat je als vrouw niet normaal uit kunt gaan zonder steeds op je hoede te moeten zijn? We zijn allemaal continu bewust bezig met hoe we ons gedragen, om maar geen verkeerde aandacht aan te trekken. Oogcontact maken doe je zo min mogelijk. Met je rug naar de muur is de veiligste positie. Dat drankje dat je wordt aangeboden, neem je niet aan – omdat je geen ingang wil bieden én omdat je niet weet of er iets in is gedaan. Etcetera.

Begrijp me niet verkeerd: je mag zeker contact met ons maken, vinden we gezellig! Want een feestje maken we met z’n allen. Maar doe het dan zoals enkele andere kerels die wél het goede voorbeeld gaven en bijvoorbeeld alleen even hun duim naar ons opstaken in het voorbijgaan, of even hun glas tegen het onze klinkten om te proosten, en dan verder liepen. En wil je wel iets meer van ons, dan mag je ons best benaderen, maar let dan wel op onze signalen en accepteer ook een ‘nee’.  (Bonustip: wil je een drankje aanbieden, vraag dat dan eerst en bij akkoord, laat ons meelopen naar de bar zodat we kunnen zien dat er niets in gaat.) Maakt het voor ons echt een heel stuk leuker. Zegt het voort!

Winter-bbq

De vriendengroep waar Richard altijd mee naar metalfestival Wacken gaat, heeft de traditie om jaarlijks een kerstdinertje te houden. Kerst kwam dit jaar niet handig uit, maar ach, begin januari was ook goed genoeg. :) Het werd een winter-barbecue bij Richard thuis. Een leuke én lekkere manier om zijn vrienden te ontmoeten! Nou ja, Ben kende ik toevallig al, want die bleek mijn buurman te zijn toen we met De Soete Inval in Middeleeuws Montfort ons kampement naast dat van Bataille op hadden geslagen.  :D

Dus werden 9 mensen (6 in het zwart geklede bebaarde kerels en 3 kleine meisjes – ik was de grootste van de drie  :lol: ) aan twee tafels gepropt en kon het vleeschfestijn beginnen. Ik had zelf groentengerechtjes meegenomen en die bleken, geheel volgens mijn verwachting, de enige bron van vitaminen voor die avond te zijn.  :P

Het was erg gezellig, al was het soms ook ietsje confronterend, want Richard is een van de oudste in deze vriendengroep, dus waren er conversaties met opmerkingen als: “Ik heb al 7 jaar mijn rijbewijs.” “Ik inmiddels 10 jaar”. (Auw… ik 26 :oops: ), en dat er mooie herinneringen op werden gehaald van dat moment waarop iemand een cd met foute oude kinderliedjes uit de jaren ’70 had gevonden en onderweg naar het festival had opgezet, met een of ander debiel liedje over ‘een grote banaan uit Afrika‘ en toen ze dat voor me afspeelden, ik het mee bleek te kunnen zingen :-X.  Maar er werd een hoop onderling gegeind en ik voelde me verder prima thuis in de groep, dus het was een succesvolle avond! :)

Wish

Met mijn vaders verjaardag gaan we traditioneel naar de film en uit eten. Dit jaar had hij iets anders te doen op zijn verjaardag (de gepensioneerden van tegenwoordig zitten niet meer achter de geraniums) en dus verplaatste hij de viering naar vandaag.

Omdat de film geschikt moest zijn voor alle leeftijden, koos hij Disney-film ‘Wish’, de Nederlandse versie. Ik heb de meest recente Disney-films eigenlijk allemaal niet gezien en had me ook niet echt ingelezen in deze. Dus zat ik in de bios me enigszins te verwonderen over het feit dat er een Peter Pan-personage in voorkwam, een beer ‘Kleine Jan’ heette, een paard wel heel erg op dat paard uit Tangled leek, en het bos op een veel klassiekere manier getekend was dan de rest van de film. Achteraf hoorde ik dat deze film gemaakt was voor het 100-jarig bestaan van Disney en dat het dus een soort ode aan alle eerdere films was. Ohhhh… Nou moet ik ‘m dus eigenlijk nog een keer gaan kijken (na eerst alle oude Disney-films nog een keer bekeken te hebben) om actief alle referenties erin te zoeken! 😀

De film was op zichzelf best leuk, maar geen toppertje en ook geen bijzonder memorabele liedjes erin. Hij was opvallend inclusief qua personages, al was hij niet bepaald inclusief wat betreft ingesproken stemmen (ook al stop je er voice actors met allochtoon accent in, voor ons Limburgers is het nog steeds allemaal ‘Randstad’, hoor 😉). En de stem van het geitje was een beetje jammer qua keuze, die zal in de originele versie vast beter uit de verf zijn gekomen. Dat geitje was ook niet de beste grappige sidekick, maar ik heb dan wel weer enorm gelachen om de betoverde kippen-scène! 😄

De stijl van tekenen was wel erg mooi. Het klassiek getekende bos noemde ik al, en ik was gelijk weg van de pratende paddenstoelen (Alice in Wonderland-referentie…?). Ook was het kleurgebruik prachtig en hadden ze lichtschijnsels heel mooi in getekende vorm over weten te brengen: je voelde bijna de warmte ervan.

En naderhand zijn we dus ook nog lekker gaan eten bij het restaurant in de bios.

(Al ben ik bang dat de ober mijn opmerking over de taalfout op de menukaart had opgevangen en het niet zo kon waarderen, gezien de manier waarop mijn burger werd geserveerd… 🙄😜)