Avatar 2: The Way of Water

Ik had zo veel positieve verhalen gehoord over de nieuwe Avatar-film, dat ik hem ook graag wilde gaan zien. Beter laat dan nooit, toch? Gelukkig draaide hij nog in de bios, want dit is bij uitstek een film die je in de bioscoop wil gaan zien. Niet alleen vanwege het 3D-effect, maar ook omdat dit beloofde een mooieplaatjesfilm te gaan worden en dat nu eenmaal veel beter overkomt op een groot scherm.  :)

Omdat ik het verjaardagsfeestje van Rick en Suus had moeten missen, vroeg ik hen mee zodat we alsnog wat gezelligs samen konden doen. Helaas kon Suus er ook ditmaal niet bij zijn, dus hebben Rick en ik het gezellig gemaakt met vooraf eerst een heerlijk etentje bij een Argentijns restaurant, waarna we heerlijk onderuit zakten in de luxe bioscoopstoelen met omhoogklapbare voeteneindes.

Het plot van de film was eigenlijk niet zo heel denderend. Ik had misschien even moeten nalezen wat er ook alweer in de eerste film was gebeurd, maar op een gegeven moment kwam het voldoende boven om te begrijpen wat er ook alweer op Pandora aan de hand was geweest. Dit vervolg draaide vooral om wraak: iemand uit de eerste film is nog steeds boos op de hoofdpersoon uit die film en komt terug om hem uit te roeien, en daarmee ook het verzet op Pandora tegen de menselijke overheersing te stoppen. Vele knokpartijen en explosies volgen, met een zeer zwart-witte ‘good guys versus bad guys’-insteek waarbij de mensheid duidelijk neergezet wordt als bruten die geen enkel oog hebben voor de natuur, behalve als je er geld mee kunt verdienen. Niet heel veel anders dan de eerste film dus

Waar je de film vooral om kijkt, zijn dus de mooie sfeerbeelden. En daar wordt voldoende tijd voor gemaakt! Een heel groot deel van de scènes wordt besteed aan het voorstellen van de onderwaterwereld op Pandora en alle prachtige wezens die daar leven. Alles is wederom supermooi gemaakt en doet ook behoorlijk realistisch aan.

Ik heb wel medelijden met de acteurs die, ook al zijn ze met CGI qua lichaam volledig veranderd, urenlang onder water hebben moeten doorbrengen om dit allemaal te filmen… Maar wij hebben in ieder geval een supergezellige avond gehad! ^_^

Charm Baravond 14

Ook mijn tweede Baravond bij Charm als Jipke was een succes! Vorig weekendevenement verliep voor mij niet optimaal, omdat ik het lastig vond mijn personage neer te zetten zoals ik wilde. Maar dat was ditmaal geen enkel probleem! Ik ben de hele middag en avond druk bezig geweest met het op een zeer praktische manier (in plaats van met magische, goddelijke of alchemische vaardigheden) problemen oplossen!

Het scheelde waarschijnlijk een hoop dat er geen dungeon-plot was om me af te leiden en dat een Baravond bedoeld is voor het onderling uitdiepen van relaties en gewoon leuk spelen, in plaats van veel plot, zodat er ook minder drang was dan tijdens een weekendevenement om De Epische Bedreiging of wat dan ook zo snel mogelijk het hoofd te bieden, waardoor er meer ruimte was voor alternatieve initiatieven.

We waren met onze groep beland in een goederendepot in plaats van de locatie waar we eigenlijk heen wilden, en omdat we geen toestemming hadden om hier te zijn, moesten we ons verstoppen als er controle zou komen van de lokale machthebbers. Diverse spelers bedachten oplossingen zoals de bewaker omleggen of een vergeet-drankje geven. Mjah, Jipke vond het beter om het probleem te voorkomen dan op te lossen. En in een depot staan een hoop dozen en kisten. Dus charterde ik wat mede-spelers om te helpen met het bouwen van een heus kistenfort om ons achter te verstoppen, en vertelde ik de beheerders van het depot dat ze de stapel kisten moesten verklaren doordat er een muizenplaag was en ze de boel hadden moeten verplaatsen om hun holen te vinden.

Vervolgens overtuigde ik diezelfde beheerders ervan dat het doen van een oefening Echt Heel Belangrijk was, en dat ze moesten roepen dat de bewaker eraan kwam terwijl dat helemaal niet zo was. De suggestie van een medespeler om de rest niet te vertellen dat het een oefening zou zijn, om het realistischer te maken, omarmde ik uiteraard per direct. :twisted: En jawel hoor, ik kreeg zowaar het grootste deel van de spelersgroep (al dan niet mopperend en met tegenzin) zo ver zich in mijn fort te verschansen. En toen het later die avond ‘voor het echie’ moest, zat daadwerkelijk iedereen keurig verstopt! Ik heb onze groep nog nooit zich zo lang, zo stil zien houden!  :lol:

Er was ook nog het probleem van de grote hoeveelheid sporen die onze groep voor het pand in de sneeuw had achtergelaten. Die moesten natuurlijk ook verborgen worden. Aldus startte het grote experiment van het zelf sneeuw maken! Met onder andere pogingen om een watersaurus een straal water door een vergiet te laten spuiten, om regendruppels te creëren die met deze buitentemperaturen hopelijk zouden bevriezen, en een magiër met de vaardigheid ‘brandende handen’ laten proberen om in de lucht gegooid water spontaan te laten verdampen, met hopelijk ook sneeuwvlokjes als resultaat.

En omdat de bewaker wellicht nog een keer terug zou komen zonder lantaarntje, waardoor wij zijn aankomst niet zouden opmerken totdat het te laat was, brainstormde ik met wat mede-spelers over het maken van een waarschuwingsmechanisme, waarvoor we uiteindelijk belletjes met een contra-gewicht aan een touwtje hebben bevestigd en dat touwtje als een soort ‘trip wire’ over het pad naar het depot hebben bevestigd.

Anyway, het is vast niet zo leuk om dit terug te lezen als hoe het was om het zelf te doen, maar geloof me dat ik erg veel lol heb gehad met dit alles! Het werd laat (kwart over 3) en het was gezellig. En ik heb dus nu al veel zin in het volgende LARP-weekend!  :D

Down the Road met De Soete Inval

Herinneren jullie je nog dat we vorig jaar september met De Soete Inval mee hebben gedaan aan opnames voor een tv-programma? We mochten er toen uiteraard nog niets over zeggen, maar gisteravond is de aflevering uitgezonden en mag ik er eindelijk over bloggen! We mochten namelijk optreden tijdens een aflevering van ‘Down the road’; een programma waarin niemand minder dan Gordon samen met enkele jongeren met het syndroom van Down op roadtrip door Nederland, België en Frankrijk gaat!

De opnames bleken voor seizoen 2 te zijn. Op het moment dat we ervoor gevraagd werden had ik eerlijk gezegd nog nooit van het hele programma gehoord… maar goed, ik heb dan ook geen tv-abonnement meer en ook toen ik dat wel nog had, leek ik doorgaans niet de doelgroep van SBS6-programma’s te zijn. Gelukkig bleek dit geen afzeikshow, waarin je muzikale prestaties worden afgefakkeld, of dat vooral bedoeld is als aapjes kijken naar ‘bijzondere mensen met bijzondere hobbies’, en probeerden ze oprecht de deelnemers een leuke tijd te geven. Gordon zei die dag ook tegen ons dat dit een van de meest voldoening gevende dingen was die hij had gedaan. En ik moet zeggen: in het echt kwam ook hij een stuk menselijker en minder gemaakt over dan op tv. Volgens mij moet hij meer van dit soort programma’s maken in plaats van die giechel-tv met Gerard Joling enzo…

Het idee van deze aflevering was, dat één van de deelnemers verrast zou worden met middeleeuwse danslessen, omdat hij blijkbaar van de middeleeuwen hield. Daarvoor was er een prachtige locatie in Dinant geregeld, die als een van de tussenstops tijdens de roadtrip fungeerde. Wij mochten de muziek verzorgen en andere mensen waren uitgenodigd om die lessen te geven. We kregen vooraf de contactgegevens van de docent, zodat we met hem de liedjes konden afstemmen. De dansleraar bleek in Nijmegen te wonen en toen ter plekke zijn lieftallige assistente arriveerde, bleek ik haar te kennen via LARP. :-D

Het prachtige pand dat als achtergrond diende voor de opnames, en waar we rondhingen voordat de opnames startten.

Zoals je in mijn eerdere blog al kon lezen, verliepen de opnames erg chaotisch. De planning is meermaals omgegooid en niet alleen wat betreft het tijdschema, maar ook wat we zouden gaan doen. We kregen al snel na aankomst te horen dat die danslessen geschrapt gingen worden. Het nieuwe plan was dat wij gewoon liedjes gingen spelen terwijl de groep deelnemers in middeleeuwse kleding aan een middeleeuws banket zat, en dat degenen die dat leuk vonden, tijdens het diner met de dansinstructeurs mee konden gaan dansen. Later veranderde het middeleeuwse banket in het gebouw naar een picknicktafel met enkel decoratief eten buiten op een heuvel, vanwege onenigheid met de locatie over de vooraf gemaakte afspraken (Walloniërs blijken niet heel erg geneigd klantvriendelijk te zijn naar niet Frans sprekende Nederlanders). En zo ging het de hele middag door. Okee… wij wachtten wel en we zagen wel wat het werd.

Voorbereiding van de opnames. Gordon staat al klaar in zijn outfit, de tafel is gedekt en de wespenplaag is opgelost, maar de crew moet zijn plek nog innemen.

Nou, na een hoop gedoe en gestress, stonden wij dan eindelijk met z’n allen klaar bij de gedekte picknicktafel om de groep deelnemers als verrassing op te wachten. Die verschenen in de ‘middeleeuwse kleding’ die de crew had geregeld en bleken niet superenthousiast… Eentje vond de kleding maar niets, de tafel was dus vooral voor de show (na de opnames zouden ze echt avondeten krijgen in het gebouw) en maar een paar deelnemers hadden zin om mee te dansen. En wij stonden inmiddels wel een beetje op het punt van omvallen vanwege de honger, net als de deelnemers. Hoewel we meerdere nummers hadden ingestudeerd, voor verschillende soorten danspasjes, hebben we uiteindelijk vooral één nummer (het simpelste en saaiste) eindeloos herhaald. Oh well… we maakten er zo goed en zo kwaad als het ging wat van, hopende dat ze er met creatief knip- en plakwerk een leuke aflevering van konden maken.

Wij hebben het programma vooraf niet te zien gekregen, dus ik zat gisteravond wel een beetje met geknepen billen te kijken en te hopen dat we niet al te gênant in beeld zouden komen. :P Maar dat viel gelukkig niet tegen en we zijn zelfs langer in de shots te zien geweest dan ik had gevreesd. Ik werd zelfs 2x close-up in beeld gebracht!  :D
Onze muziek was amper te horen, maar het lijkt me ook heel lastig om flarden muziek uit verschillende korte fragmentjes aan elkaar te monteren zodat het nog ergens op lijkt. En aangezien het dus ook maar een simpel prutliedje was, is het misschien ook maar goed…


Hoewel tv-opnames maken dus niet noodzakelijk het leukste of makkelijkste klusje is, vond ik het wel een hele gave ervaring! En blijkbaar vond de crew dat ook. We hebben met een aantal van hen gesproken en sommigen waren continu onderweg voor opnames en er waren er ook die meestal gewoon in Nederland in de studio ofzo werkten, maar muzikanten en dansers in middeleeuwse outfits waren ook voor hen een hele bezienswaardigheid! Na afloop van de opnames kwam er dan ook een cameraman naar ons toe met de vraag of hij met óns op de foto mocht? Vervolgens riep Gordon dat hij er ook wel even bij kwam (wij vermoeden dat hij heel graag naast Wigo wilde staan, die hij ‘grote beer’ noemde. ;) ) Oftewel: de groepsfoto hieronder is op verzoek van de crew gemaakt, niet eens omdat wij wilden fangirlen/fanboyen. :P 

Wel op ons eigen initiatief: een groepsfoto voor de tourbus van het programma. De deelnemers en crew werden met deze bussen vervoerd en voor ons dienden ze als kleedkamer.

Als je nieuwsgierig bent naar het eindresultaat, dan kun je de aflevering (de 3e van seizoen 2, vanaf 17:30 tot 21:15 is de scène met ons) hier terugkijken.

En dan is het nu wachten totdat de boekingen voor De Soete Inval binnenstromen! We kunnen nu immers zeggen: ‘Bekend van TV!’  8-)  :lol:

Nieuw speeltje!

Gisteren arriveerde mijn nieuwe speeltje: een sopraanblokfluit!  :D

Een van mijn plannen voor deze winter is namelijk om mezelf te leren fluit spelen. Het lijkt me namelijk wel fijn om nog een extra instrument te hebben om bij optredens met De Soete Inval te kunnen spelen. Ten eerste hebben we een wisselende samenstelling en degene met de gemshoorn is niet altijd aanwezig, dus dan wil ik zijn partij kunnen overnemen. En tijdens onze zangnummers met draailier in plaats van doedelzakken, heb ik bij sommige nummers niet zo veel te doen en zou een begeleiding op een fluitje wellicht wel leuk zijn.

Daarvoor moet ik natuurlijk wel eerst fluit leren spelen. Ik ben volgens mij een van de weinige mensen die in haar kindertijd niet verplicht werd om blokfluit te spelen (en daar muzikale trauma’s aan over heeft gehouden), want we deden thuis genoeg muzikale dingen en op mijn 7e begon ik al met vioollessen, maar het nadeel daarvan is dus dat ik nooit heb leren blokfluiten…

Maar hee, hoe moeilijk kan het zijn? :P Het is vast niet voor niets een instrument dat ze aan kinderen overhandigen die net beginnen met muziek leren en bovendien speel ik al doedelzak, dus mijn vingers zijn wel gewend om gaten te moeten dicht houden.

Okee, okee, doedelzakken hebben een zak met lucht, dus ik ben totaal niet gewend om iets met mijn adem te doen; dat is wel een uitdaging. En de vingerzetting van een blokfluit is anders dan die van mijn doedelzak, dus mijn hoofd en vingers moeten ‘even’ geherprogrammeerd worden. Maar ik hoopte dat een blokfluit minder anders zou zijn dan een doedelzak, dan een vedel anders bleek te zijn dan een viool.

Om die theorie te testen, leende ik eerst een sopraan-blokfluit en een tenorfluit van mijn ouders voordat ik zelf een exemplaar aanschafte. Die tenorfluit was iets te veel uitdaging (de gaten zitten echt enórm ver uit elkaar!) maar op de sopraanfluit speelde ik al snel een eind weg! Ik heb er bewust niet té lang mee geoefend, want beide fluiten hadden een Duitse boring en ik wilde een fluit met een barokboring, en dat is wéér een andere vingerzetting en ik wilde niet 2x een nieuwe leren. (De vingerzetting die ontstaat door de barokboring schijnt makkelijker te zijn voor middeleeuwse en renaissance muziek.)

Dus nu heb ik er eentje met een barokboring en die ook nog eens dubbele gaten aan de onderkant heeft. Want dát vond ik het allerlastigste: de gaten onderaan maar voor de helft dicht doen om halve tonen te krijgen! Dat hoef ik op doedelzak eigenlijk nooit. Nu kan ik kiezen of ik maar één van beide gaten of ze allebei dicht doe voor halve versus hele tonen. Sowieso is het praktisch dat ik nu een chromatisch instrument heb (alle noten zitten erop), want een doedelzak en sommige andere fluiten zijn diatonisch (je moet wisselen van fluit als je in een andere toonsoort wil spelen).

Deze variant komt van Thomann en was me aanbevolen door mede-middeleeuwse muzikante en goede fluitiste Inge, waar ik erg dankbaar voor was, want het is lastig om eentje uit te zoeken als je er zelf nog niet zo veel verstand van hebt. De klankscherpte en het volume van de fluit moet natuurlijk wel goed passen bij het samen buiten spelen en daar heeft zij veel ervaring mee. Het is geen volledig middeleeuws correct model helaas, maar hij oogt in ieder geval wat minder modern dan een gemiddelde blokfluit. Ach, mijn doedelzak heeft ook een plastic mondstuk en is qua vorm ook niet 100% middeleeuws, dus dit moet kunnen. Ik had al eerder wat geoefend op de middeleeuwse fluitjes van bandgenoot Flip, maar die speelden vele malen lastiger en het lijkt me verstandig om te beginnen op een instrument dat stabiel en makkelijk speelt.

Hoewel ik dus nog niet de grepen van de barokboring gewend ben, gaan sommige (vork)grepen me al best makkelijk af na één dagje oefenen. En dat oefenen mag maar heel kort, want blijkbaar mag je een nieuwe houten fluit in de eerste weken niet langer dan 20 minuutjes per dag bespelen omdat die dan te vochtig wordt waardoor het hout te veel gaat werken. Ik moet me dus nog even inhouden. Maar dit produceerde ik al na enkele minuutjes:

Wel nog even oefenen op dat overblazen in de hoogte en daarbij het duimgat maar voor de helft open doen…  ;)

Oud 2022 & Nieuw 2023

Omdat ik geen vast groepje heb om oud & nieuw mee te vieren, is het ieder jaar weer kijken waar ik kan aanhaken. Ik vier de start van een nieuw jaar het liefste met vrienden in een knusse setting, waarbij we iets te doen hebben, maar wat niet te massaal is. Dit jaar kreeg ik een uitnodiging van Olga die me erg aansprak: een themafeestje bij hen thuis.

Ik draag normaal gesproken nooit lipstick, en zeker geen knalrode, maar ik vind dat het bij dit soort outfits toch echt meerwaarde heeft. Misschien toch maar vaker gaan doen?

Het thema was jaren 20, maar het hoefde niets groots te zijn: “gewoon met dingen die je nog in huis hebt”, stelde Olga me gerust. Dat vond ik uiteraard lastig, zeker omdat ik na een snelle Pinterest-search, me realiseerde dat de taillelijn op de heup één van de kenmerkende dingen is van de mode uit die tijd, en ik geen enkel kledingstuk in de kast heb met die snit. Desondanks besloot ik me er inderdaad maar niet druk om te gaan maken en nam ik me plechtig voor er niets voor te gaan naaien of kopen – want nee, nog even in één of twee dagen een flapper dress naaien zou niet goed zijn voor mijn mentale gezondheid en het moest wel leuk blijven.
Na een tweede gang door mijn kast vond ik maar liefst twéé passende hoedjes – dat voordeel heb ik als crazy hat lady dan wel weer.  8-)  Dankzij mijn vintage-smaak in schoenen was een geschikt paar Mary-Janes vinden ook geen probleem, en uit mijn stoffenkast trok ik een lap nepbont dat toevalligerwijs een afmeting had die ik best zonder aanpassingen om mijn nek kon draperen. Een lange ketting (okee, okee, die scoorde ik snel nog even voor een paar euro op Marktplaats) maakte het geheel af. Outfit: check!

Het enige wat er daarna nog opzat, was op de dag zelf wafels bakken (stel je voor dat er te weinig snacks zouden zijn… ik had de afgelopen dagen natuurlijk nog niet genoeg zooi gegeten ;-P ) en in de auto stappen naar Soest. Daar trof ik een gezellig versierd huis en gezellige mensen. Eerst kletsten we wat bij, maar al snel werden we uitgenodigd om mee te doen aan een die dag zelf nog door Arnout bedacht tabletop roleplay-spel (“We hadden een moordspel gekocht, maar dat bleek te heteronormatief”) in jaren 20- / Call of Cthulhu-setting. Het bracht me even terug naar Casino Mortale, want we bleken een team van inbrekers die na een semi-gelukte museumroof, in een vreemd huis moesten afwachten totdat hun contactpersoon hen kwam ophalen. En het huis bleek wel érg vreemd…

Het was heel leuk om te doen, ook al ben ik eigenlijk niet zo van het tabletop roleplay (moeten afwachten totdat iemand anders zijn beurt voorbij is totdat je actie kunt ondernemen… argh!). Bij het verdelen van de rollen had ik mezelf ‘de fashionista’ toebedeeld (een klein beetje stereotyperen mag, toch?) en er was voldoende ruimte om onderling wat te geinen, zoals met mijn partner-in-crime Joost, a.k.a. ‘Mr. Beige’.

Gelukkig dacht er iemand op tijd aan om de sessie even te onderbreken om de overgang naar het nieuwe jaar te vieren met knuffels en bubbels, en om buiten vuurwerk te gaan kijken (heeft iemand gemerkt dat het in veel steden verboden was om iets af te steken? Wij ook niet – ik heb in jaren niet zo veel vuurwerk gezien als vannacht. XD ). Daarna zijn we weer verder gaan spelen, waarna het met ons allemaal uiteraard slecht is afgelopen.  :P

Ik had slaapspullen meegenomen voor het geval ik de rit naar huis niet meer aandurfde met mijn slaperige hoofd, maar de roleplay-sessie had me goed wakker gehouden en dus reed ik midden in de nacht toch nog terug naar Nijmegen en rolde ik rond kwart voor 4 mijn bedje in.

Het was een zeer geslaagde oud & nieuw-viering! ^_^

 

Sheep Wars: Iedereen doet wat

Moet ik nog uitleggen wat er op Eerste Kerstdag tijdens het bezoek aan mijn ouders gebeurd is? De vaste volgers van mijn blog weten het uiteraard: kersttraditie #1 – de Sheep Wars!

Altijd leuk, maar toch moeten we inmiddels onder ogen zien dat het een aflopende zaak is. De ideeën zijn op. Ma keek me na binnenkomst dan ook met een schuin oog aan: “Heb jij iets voorbereid?” Op mijn bevestigende antwoord pakte ze zuchtend een printje dat ze vorig jaar al had gemaakt als back-up en zette dat nog snel voor de boom neer:

Ik had, net als de afgelopen jaren, noodgedwongen naar de actualiteiten gegrepen om nog inspiratie op te doen en had als insteek de hoge energieprijzen en de recente overheidscampagne voor duurzaamheid gepakt. Bij vertrek na het gezellig eten en samen zijn, zag de kerststal er dus zo uit:

Maar wat bleek: ik hoefde de schaapjes helemaal niet in schunnige posities te zetten, dat had mijn kleine nichtje al gedaan!  :lol:  Vorig jaar hadden we al gemerkt dat ze door ons geïnspireerd was geraakt en de handelingen met de schaapjes ook erg grappig vond.

Dus het is duidelijk: de energie is er bij ons uit en de volgende generatie is klaargestoomd om het over te nemen. Sheep Wars was een mooie traditie, maar onze missie is volbracht; laten we kijken hoe de volgende generatie er haar eigen draai aan gaat geven!  ;)

25 Jaar Alice-in-wonderland.net!

Holy crap… mijn Alice in Wonderland-website bestaat deze maand 25 jaar!  8O 8O 8O
Nee hoor, mijn hobbies lopen nooit uit de hand, hoe kom je erbij? :P

Stiekem ben ik ook echt wel trots op de website. Ik denk dat ik niet lieg als ik zeg dat het de meest complete informatiebron over Lewis Carroll’s Alice in Wonderland-boeken op het internet is. Hij wordt gemiddeld zo’n 1.800 keer per dag(!) bezocht. Dat is ooit wel een stuk meer geweest, maar het is nog steeds best wel een groot aantal bezoekers. In het Alice in Wonderland-wereldje is de site dan ook zeker een begrip. En nog beter: ik merk dat ik echt invloed heb! Mijn post over het fout quoten van Lewis Carroll is een van de meest bezochte pagina’s en ik zie dat veel mensen uit zichzelf die pagina op social media posten als iemand weer eens een quote onterecht aan Carroll of de Alice-boeken toebedeelt. (Hij werd zelfs genoemd in The Guardian.)

Als je het leuk vindt om meer te lezen over de ontstaansgeschiedenis van mijn site, lees dan mijn eerdere posts hierover. Het lijkt me niet heel zinvol om die hier te gaan herhalen. (Het feit dat ik al blogde over het 15-jarig jubileum van de site, zegt trouwens ook iets over hoe lang ik dit blog al heb…  :roll: )

En wie iets te vieren heeft, trakteert en maakt gelijk van de gelegenheid gebruik om haar boek te spammen in de hoop er meer van te verkopen, dus is er nu op mijn website ook een boek-weggeefactie te vinden! ^_^

Christmas Carol Sing Along 2022

Het voordeel van een overvolle agenda hebben is, dat als er een keer iets uitvalt, ik gewoon het andere ding kan gaan doen dat op dezelfde dag gepland was.  :)  Vandaag verving ik spelen op een kerstmarkt met De Soete Inval dus door Christmas carol zingen bij Rob en Carly thuis!

Dat is een jaarlijkse traditie en ik baalde dus al dat ik er niet bij kon zijn, want het is altijd heel erg leuk om te doen en gezellig. Rob en Carly nodigen allerlei bekenden (van buren tot muziekvrienden) uit om met z’n allen kerstliedjes te komen zingen. Voor iedereen ligt een pakketje met teksten en bladmuziek klaar en Rob begeleidt de boel op de gitaar. De meeste mensen zingen de meeste liedjes zo mee, en zo niet, dan spelen we ze eerst even een keertje door.

Inmiddels ken ik al diverse mensen door deze jaarlijkse bijeenkomst, zelfs nadat het vanwege corona en ziekte de afgelopen twee jaar niet heeft kunnen doorgaan.

Tussen het zingen door en naderhand wordt er ook goed voor ons gezorgd, want er is soep, snaai, stol en nog veel meer eten en drinken.

De opkomst was dit jaar wat lager dan normaal (ook hier helaas veel zieken – het is duidelijk dat de verplichte sociale isolatie vanwege corona ook een negatieve invloed heeft gehad op onze weerstand tegen andere ziektes), maar er waren genoeg mensen om het leuk te maken. Diverse aanwezigen zongen gelijk een tweede stem erbij en op een gegeven moment kwam ook iemand erbij die viool/chello/piano kon spelen als begeleiding, wat nog een extra dimensie toevoegde. Ook de canon was een leuk experiment!

De brandende haard binnen en de sneeuw die buiten lag maakte de sfeer natuurlijk helemaal af. Volgend jaar dus weer wat mij betreft! ^_^

Corded petticoat

Het laatste kostuumonderdeel dat ik per se nog wilde maken voor ons optreden op de Dickens kerstmarkt was een petticoat. Zoals gezegd is de kleding in 1840 echt wel anders dan die in 1860. Een belangrijk verschil is dat in 1840 de rokken rond waren in plaats van aan de achterkant verder uitlopend. Bovendien kenden ze in die tijd nog geen hoepelrokken.

Rond 1820/1830 begonnen de rokken steeds wijder te worden. Om dat volume te krijgen, droegen vrouwen meerdere petticoats over elkaar. Op een gegeven moment moesten er wel érg veel petticoats over elkaar worden gedragen om het gewenste volume te bereiken en werd dat nogal zwaar en onpraktisch. Dus bedacht iemand dat je ook paardenhaar mee kon naaien in de rok, waardoor die stugger werd en een beetje uit ging staan. Petticoatfabrikanten vervingen het paardenhaar soms door katoenen koord. En zo onstond de zogenaamde ‘corded petticoat’, die een aantal lagen aan normale petticoats kon vervangen.

1828
1820-1830
1850s

Aangezien ik ook niet zo’n zin had in het dragen van meerdere lagen petticoats, leek me dit een prima alternatief. En ook niet moeilijk om te naaien. Dus kocht ik katoenen koord in.

Dit witte katoenen koord kun je goedkoop op een klos krijgen bij de Praxis! Ik kocht al eens eerder een rol voor het macrameeën van een plantenhanger. Volgens hun website hadden ze verschillende diktes, maar in de winkel bij mij in de buurt hadden ze helaas alleen maar die van 3mm diameter. Ik wilde eigenlijk 4mm en daarnaast nog een hele dikke voor aan de onderkant, maar omdat ik geen zin had in het betalen van verzendkosten en toch nog naar de fourniturenzaak moest voor spul voor de bonnet, kocht ik toch maar die van 3mm. De fourniturenwinkel had dan weer geen wit koord, maar ach.

American Duchess heeft een goede video over hoe je zo’n corded petticoat maakt, waar ik inspiratie uit heb opgedaan. Maar omdat ik niet genoeg stof had voor zowel de rok als de voering (ik gebruikte een oud beddenlaken), heb ik het iets anders aangepakt: ik heb enkel strookjes stof tegen de binnenkant genaaid, op de plekken waar de veters moesten komen, in plaats van een complete voering er tegenaan te naaien. Scheelt ook weer gewicht. Het nadeel is wel dat de uitstulpingen van de veters nu aan de binnenkant zitten. Ik weet niet of dat bij de originele exemplaren andersom het geval hoorde te zijn. Ach, qua functionaliteit en silhouet die het creëert maakt het volgens mij niet uit en er gaat (mag ik hopen) niemand onder mijn rok kijken…

Dus dit is hoe ik het heb gedaan:

Stap 1: Naai rechte lappen katoen tegen elkaar totdat de omtrek van het geheel even groot is als de wijdte die je aan de onderkant wil voor je petticoat. Je krijgt dus een kokervormige lap stof.

Stap 2: Markeer de plekken waar je de veters wil naaien, want je wil dit echt niet pas opmeten wanneer het ding al onder je machine ligt.

Stap 3: Knip strookjes stof en naai ze op hun plaats, door één zijkant tegen de gemarkeerde lijn te stikken.

Stap 4: Klap het strookje open en leg er koord in. Klap het strookje stof dicht, schuif de veter zo strak mogelijk tegen het gestikte naadje aan en stik met een ritsvoetje het stukje stof zo strak mogelijk tegen de veter aan. Naai helemaal rond en als je weer bij het beginpunt komt, knip je de veter niet door maar leg je die gewoon langs de eerste en ga je weer een keer rond, net zolang totdat je voldoende veter op dat punt van de petticoat hebt gestikt. (Het exacte patroon van en de hoeveelheid veters maakt niet zo veel uit, in die tijd schijnen er ontelbaar veel verschillende varianten te zijn voorgekomen. Het is natuurlijk wel zo dat, hoe meer veter je erin naait en hoe meer je direct naast elkaar naait, hoe steviger je petticoat zal worden.)

Ik kan je vertellen dat dit niet bepaald het meest mentaal stimulerende karweitje is.  :|  Dus dit was een kwestie van verstand op nul, muziek aan en naaien, naaien, naaien…

Bijna 50 meter(!) koord later:

Stap 5: Knip midden-achter een opening zodat je straks de petticoat over je heupen kunt krijgen. Werk de randjes af.

Stap 6: Plooi of rimpel de bovenkant van de rok tot de gewenste taillebreedte. Het is mij niet helemaal duidelijk of daar een vaste techniek voor is; aan museumstukken te zien wordt er zowel gerimpeld als geplooid en ook met verschillende soorten plooien. Ik wilde liever plooien dan rimpelen om de taille zo plat mogelijk te houden, gezien het aantal lagen dat er nog overheen gedragen moet worden, maar dat kost wel meer werk en bovendien wat hoofdbrekens om te berekenen hoe breed je je plooien moet maken om goed uit te komen – de omtrek van de petticoat moet namelijk wel precies verkleind worden tot je taillebreedte!

Ik hoopte me er makkelijk vanaf te maken door mijn rimpelvoetje te gebruiken. Maar dat werkte niet goed, omdat je er niet precies genoeg de breedte van de plooien mee kunt instellen.. Dus roste ik de plooien weer los en deed ik het toch maar met de hand vork.

Stap 7: Stik een lange band tegen de geplooide bovenkant van de petticoat aan.

Mijn originele plan was om er een sluiting met knoop van te maken, maar ik heb gemerkt dat dat helemaal niet handig is als je taille nogal varieert in de breedte. Nu ik ben afgevallen kan ik mijn Victoriaanse outfits aan zónder korset ( 8O ), dus dan zou deze petticoat op mijn normale taillewijdte geknoopt moeten worden. Maar mijn nieuwe outfit ga ik natuurlijk wel weer op maat maken zodat ik er een korset onder kan dragen (anders krijg je nooit het juiste silhouet) en dus moet de petticoat dan strakker. Een hele rij knoopsgaten naast elkaar is niet mooi en werkt minder goed dan gewoon een strook stof om je taille vastknopen, en aangezien dit onder andere kleding komt te vallen is dat een prima keuze.

Stap 8: Stijf de petticoat! In grootmoeders tijd (en vele generaties daarvoor dus ook) was het gebruik van stijfsel heel normaal, maar ik had dit nog nooit eerder gedaan en heb ook niet van mijn moeder geleerd hoe dit moest. Het spul is blijkbaar dermate ouderwetsch dat je het niet meer in de supermarkt kunt krijgen. (Ja, wel zo’n spuitbus, maar om daar nou een complete petticoat mee te gaan besprayen…). Dus bestelde ik maar een pakje online.

Volgens de instructies moesten er voor een handwasje 1 à 2 eetlepels poeder worden opgelost in 1 deciliter koud water, dat je bij 0.75 liter heet water moest gooien. Mjah, laten we dat maar allemaal x10 doen, gezien de omvang van mijn ‘handwasje’.  Één lepel… twéé lepels… dríé lepels… okee, dit schiet niet op, volgens mij moet ik gewoon het hele zakje erbij flikkeren. Hoppa, yolo!  :roll:

En vervolgens het geheel nat strijken voor het stijfste resultaat. Note to self: de volgende keer de petticoat vooraf op een iets hoger standje dan de laagste centrifugeren, want die veters die zuigen water op als de neten, waardoor je het ding niet drooggestreken krijgt. Ik vermoed dan ook dat het eindresultaat stijver had kunnen zijn als ik ‘m juist iets droger had gemaakt voor het strijken, maar dat zal ik een volgende keer wel uitproberen.

Ik zie dan ook weinig verschil tussen voor en na stijven. Wellicht heb ik de petticoat te breed gemaakt (2,6 meter), waardoor die zichzelf niet zo goed kan ondersteunen, en hadden de veters beter rond gestaan als de omtrek kleiner was geweest?

Dit is namelijk het eindresultaat:

(De achterkant staat dus te wijd open omdat mijn paspop een maatje of wat breder is dan ik inmiddels ben en ik de petticoat ook wil kunnen dragen over een korset.)

Bestede tijd: 11 uur en een kwartier (exclusief wassen en strijken)
Kosten: €20 (voor het koord; de stof had ik nog liggen)

En als ik de petticoat combineer met mijn 1865 day dress met gewone petticoat, de mantel en de bonnet:

Zoals je (helaas niet goed) ziet heb ik ook nog enkele issues van de mantel gefixt: de achterkant loopt nu minder breed uit, de rare bult in het bont bij de nek heb ik verwijderd door het bont daar doormidden te knippen en ik heb een smal bontrandje langs de hals gestikt. Dat herstelwerk ziet er helaas niet zo mooi uit als wanneer ik dit gelijk de eerste keer zo had genaaid, maar ja, daar is niets meer aan te doen, dat krijg je nu eenmaal met voortschrijdend inzicht.

Hopelijk snappen jullie nu ook waarom ik zo mierenneuk over de vorm van de rok en het modebeeld: je kunt op de foto heel duidelijk zien dat de rok van mijn 1865’s outfit niet zo mooi over de petticoat hangt, simpelweg omdat die rok en de bijbehorende petticoat gemaakt zijn voor over een hoepelrok die achter meer uitloopt, en omdat de plooien in die rok niet gelijkmatig zijn verdeeld bij de tailleband.

Maar goed, het is me gelukt om de belangrijkste kostuumonderdelen op tijd af te hebben voor het Dickens-evenement! Hoera? Nou nee… Dat wil zeggen: ik ben op tijd klaar, maar het optreden van morgen gaat niet door. :-|
De bezetting van onze band was al een dingetje, omdat niet iedereen aanwezig kon zijn en Flip, die voornamelijk de tweede stemmen speelt, afgelopen vrijdag eindelijk geopereerd zou worden aan zijn knie. Dus was het aan Alexandra, Wigo en mij om het optreden te gaan doen. De afgelopen tijd was ik dus niet alleen druk met het regelen van een outfit, maar ook met het uitzoeken van repertoire wat we samen konden spelen en het instuderen ervan, want niet alleen wilden we, naast onze gebruikelijke middeleeuwse liedjes, ook kerstliedjes spelen, we moesten ook nieuwe tweede stemmen leren om ervoor te zorgen dat de boel een beetje leuk klonk. En toen viel Alexandra uit, vanwege privé-omstandigheden. Argh. Weer snel het repertoire omgegooid, en begonnen met liedjes in te studeren die hopelijk als solo-doedelzakspeler met alleen een trommel als begeleiding, de luisteraars nog een beetje konden boeien. Om vervolgens twee dagen voor het optreden te horen dat Wigo ziek was geworden en ook niet kon komen. Snik.

Heel jammer dat het optreden niet doorgaat, ik zo veel tijd voor niets in oefenen heb gestoken en ik ook dit jaar naar geen enkele Dickens-kerstmarkt heb kunnen gaan. Van de andere kant viel er ook een flinke last van mijn schouders, want eigenlijk was het te veel om allemaal zo last-minute te moeten doen, terwijl ik niet zeker wist of de performance wel goed genoeg zou worden.

Omdat ik ik ben, heb ik de petticoat vandaag dus wel gewoon af gemaakt, alleen nu met iets minder druk erachter. Hopelijk vind ik de komende maanden nog ergens tijd om de blouse en rok te maken, zodat ik volgend jaar dan misschien eindelijk in vol ornaat naar een Dickens-festijn kan. (Maar ik kan je nu al vertellen dat de prioriteit gaat liggen bij andere kledingstukken. Zucht.)

Foute kerstrok

Er is weer eens iets uit de hand gelopen.

Op het werk hebben we jaarlijks een kerstborrel. Enkele jaren geleden besloot ik eens lollig te doen en wat kerstbal-oorbellen aan te doen, een kerstboomslinger om me heen te hangen en een rendiergewei op te zetten. Dat oogstte veel vrolijke reacties, dus kleedde ik me ook het jaar erna kerstig aan. En het jaar daarna schminckte ik me als rendier.

De twee jaren daarna was corona, en het eerste jaar hadden we dus maar een digitale borrel. Toen werd ik kerstelf.

Vorig jaar was iedereen sip en had niemand zin in wéér een digitale borrel, dus is het helaas niet doorgegaan. Maar goed, het betekent dus wel dat het 3 jaar geleden was dat we een fysieke kerstborrel hadden. Inmiddels zijn er behoorlijk wat personele wijzigingen geweest, dus veel van mijn collega’s waren helemaal niet bekend met mijn kerstoutfits.

Dat gaf wat lucht, want op een gegeven moment begonnen mijn collega’s al een paar weken van tevoren te vragen wat ik nu weer zou gaan dragen met de kerstborrel? Dus dit jaar zouden de verwachtingen vast niet zo hoog zijn. Dacht ik.

Collega 1: “Heh, al die nieuwelingen die wisten natuurlijk niet dat jij steeds wat bijzonders aantrekt met de kerstborrel, dus ik heb ze verteld dat jij altijd extreme outfits hebt! Ze zijn nu allemaal héél benieuwd!!”
Collega 2: “Hey Lenny, ik heb in de wandelgangen gehoord dat jij een jurk met lampjes aan gaat trekken! Klopt dat?”

Argh…

En ik wil niet teleurstellen natuurlijk. Plus, ieder excuus om all-out te gaan met een outfit grijp ik aan. ;-) Dus voor dit jaar naaide ik: een kerstboomrok, om over een hoepelrok te dragen. Inclusief lichtsnoer. :D

Nee, ik had hier uiteraard helemaal geen tijd voor, want mijn Dickensoutfit moest ook nog af, dus deze rok is op een schandalige wijze tot stand gekomen. Velours de panne in elkaar naaien met enkel de lockmachine – back to the old school LARP-days! En omdat het toch echt in één avondje af moest, heb ik de onderste slinger met de nietmachine tegen de stof aangezet… mijn naaijuf zou me direct van de opleiding schoppen als ze het wist. :-X (En laten we het niet hebben over het feit dat ik in de haast bij het bevestigen van de decoraties, de overrok op sommige plekken per ongeluk aan de hoepelrok heb vastgenaaid en ze dus als één geheel aan moest trekken…)

Waren de vorige outfits nog bij elkaar geraapt / in elkaar gezet met spullen die ik nog in huis had, voor deze outfit heb ik de stof en slingers speciaal gekocht. Het was weliswaar stof van slechts €3,50 per meter en cheap-ass slingers, maar het is toch weer een grens over gegaan. Net als destijds met mijn carnavalsoutfits voor een vorige werkgever: het begon met gewoon een LARP-kostuum uit mijn kast trekken (want ik heb helemaal geen carnavalskostuums, ik ben een enorm slechte Limburger). Daarna verzamelde ik spullen die ik had liggen tot een outfit. En uiteindelijk kocht ik items die ik liet bedrukken of beschilderde.

Tsja. If something is worth doing, it’s worth overdoing? De kerstrok was dan ook wederom een daverend succes. :-P Maar wat ga ik volgend jaar nou weer doen om dit te toppen? Waar eindigt dit…??  :roll:

Op mijn hoofd de kerstster-diadeem die ik ook in elkaar knutselde van karton en aluminiumfolie, plus oorbellen met kerstballen, voor het completeren van de kerstboom-look :-)

Hoe dan ook was de borrel weer extreem gezellig. Ik houd normaal gesproken helemaal niet van borrelen, maar de kerstborrel is om de een of andere reden altijd superleuk. Ditmaal was er geen activiteit gepland, alleen maar drank, eten en muziek (we hadden allemaal 2 liedjes mogen aandragen voor de afdelings-Spotify-playlist), maar toch ben ik gebleven totdat de TL-verlichting weer aan ging, André Hazes werd gedraaid (“Het is tijd… de hoogste tijd”) en men begon met opruimen omdat het gebouw dicht ging.

Inmiddels had ik 3,5 glas rosé en nog geen avondeten gehad, dus de stemming zat er goed in. Het leverde niet alleen een nieuwe ICT-collegas-selfie op, maar ik kreeg eindelijk weer eens wat roddels mee (is het waar dat één van de managers vriendelijk is gevraagd elders in de organisatie een functie te zoeken??), vertelde ik de nieuwe garde de legende over hoe onze divisiemanager aan zijn Slayer-kersttrui kwam en had ik openhartige gesprekken met collega’s: toen we van de week tijdens een overleg grapten dat er te weinig capaciteit was, stelde iemand voor dat we ons maar allemaal in drieën moesten clonen. Waarop ik grapte: “Volgens mij zit helemaal niemand te wachten op drie Lenny’s” – waar iedereen hard om moest lachen. Maar mijn collega zei vanavond: “Ik vind dat we zés Lenny’s moeten hebben!” (Awww <3) “Maar weet je wat jouw probleem is, Lenny? Jij verwacht altijd dat iedereen voor rede vatbaar is. En dat is gewoon niet zo.”  :lol: :lol: :lol: Die ga ik onthouden…

Los daarvan had ik van de week ook weer eens een conflict met een medewerker van een andere afdeling, die het had ‘geëscaleerd naar het management’ en vandaag kreeg ik via mijn manager te horen dat hij het met zijn manager had besproken (ja, we hebben nogal wat managementlagen in onze organisatie) en dat ze volledig achter me stonden en vonden dat het enige wat ik fout had gedaan was, dat ik het niet eerder naar hén had geëscaleerd zodat zij het voor me konden oplossen. Aww… they have my back! <3  Ik voel me dus ineens weer enorm gewaardeerd. Ondanks dat ik de afgelopen week heel wat collega’s heb vervloekt, sluit ik dit jaar dus met een heel positief (en ietwat aangeschoten) gevoel af. Nu lekker kerstvakantie – tot volgend jaar, collega’s!