Vertraagde verrassingen

Vorig jaar moesten we hem helaas overslaan en ook dit jaar leek het erop dat de coronamaatregelen ons traditionele Sinterkerst-avondje in de war gingen schoppen. Want onze afspraak in december viel tijdens de lockdown waarbij maximaal 2 bezoekers waren toegestaan. En we zouden met 5 personen zijn: Bob, Alice, Mark, Bo en ik. Meh.

Maar uitstel betekent lang niet altijd afstel: gisteravond probeerden we het gewoon nogmaals! Niks mis met nog een beetje feestdagen-sfeer in het druilerige, donkere januari. De enige uitdaging was: waar halen we nu nog pepernoten vandaan?? Maar dat losten Alice en Bob op door ze gewoon zelf te bakken. ^_^

De eerste keren dat we Sinterkerst vierden, dobbelden we altijd om grappige kleine cadeautjes, later trokken we lootjes om een cadeau voor een specifiek iemand te kopen, en inmiddels zijn we geëvolueerd naar het maken van echte surprises voor elkaar. De resultaten waren dan ook weer erg mooi en hilarisch!

Een mooi ingekleurd Alice in Wonderland boek voor mij!

Ik had Alice getrokken en had al gelijk een idee wat ik voor haar kon knutselen: een vakjeskast! Ze vertelt namelijk al jaren dat ze zo’n ding wil voor haar huis, maar andere verbouwingsplannen hadden prioriteit. Toegegeven: dit type surprise leek wel erg op de keuken die ik de vorige keer voor Bob knutselde (die is inmiddels wel gerealiseerd), maar ach, het is gewoon mijn stijl, zullen we maar zeggen.

Als cadeautje kocht ik een macaramé-setje, bestaande uit touw, kralen, ringen en meer. Dat stond op Alice’s verlanglijstje en leek me vooral ideaal omdat ik al die verschillende onderdelen apart kon inpakken en in de vakjes kon leggen. :lol: De grote bol touw kon ik achter klapdeurtjes verbergen. Aan de slag!

Een grote kartonnen doos functioneerde als basis, en met strookjes die ik aan weerszijden inknipte vormde ik de horizontale en verticale planken. Dan kaftpapier van de Hema erop om de Bol.com logo’s te verbergen. Hoewel ik zo precies mogelijk had gemeten, was het nog een behoorlijk gepruts om het geheel enigszins recht in elkaar te krijgen!
(Tip: koop nooit plakstift van Hema-huismerk. Mijn Pritt was op en ik kon zo snel alleen die van de Hema krijgen ter vervanging, omdat ze bij de Jumbo nu Hema-spul verkopen, maar die plakt echt voor geen meter.  :evil: )

Toen kwam het leukste onderdeel: accessoires maken! Ik haalde foto’s van Alice’s Facebookpagina om fotolijstjes mee te maken en maakte andere dingen met véél te veel details, zoals een echte beschreven kerstkaart en een stapel met relevante boeken (een kookboek voor Bob, een boek over tuinieren voor Alice, en uiteraard een exemplaar van mijn eigen boek ;-) )

Alles bij elkaar zag er zo uit:

Gelukkig viel ook mijn maaksel in de smaak bij de ontvanger.

Het was een zeer gezellig avondje en wat mij betreft zetten we de traditie dus gewoon weer voort! Hopelijk de volgende wel weer op de normale datum.

Kleurrijke pols- en beenwarmers

Ja ja, vanavond gaan we tijdens de persconferentie vast te horen krijgen dat de Charm Baravond, Casino Mortale en ons optreden met Androneda volgende maand niet door kunnen gaan. Maar dat wil niet zeggen dat ik er geen voorpret voor kan hebben. Of het nou volgende maand plaatsvindt of later: de voorbereidingen zullen een keer getroffen moeten worden, en waarom zou dat niet nu vast zijn?

Mijn kostuums voor beide LARP-evenementen zijn inmiddels zo goed als af. Voor het Charm-personage had ik al een hoop liggen omdat ik ze in het verleden al een keer had aangeschaft of gemaakt voor een ander personage dat nooit door is gegaan, maar een paar dingetjes wilde ik nog erbij maken. Zoals vrolijke pols- en beenwarmers. En breien is een perfecte bezigheid voor ‘s avonds op de bank als het buiten koud en donker is!

Sorry voor de blurry foto. Het is best lastig om een gefocuste foto vanuit deze hoek te maken als je je handen niet kunt gebruiken. :-P


De beenwarmers zijn niet helemaal gelijk geworden qua lengte en breedte, omdat ik maar gewoon ben begonnen met breien en al doende uitprobeerde of ze ongeveer zouden passen. Ze zijn ook zeker niet superstrak gebreid, maar dat maakt allemaal niet uit voor het personage dat ik ga spelen. Schots en scheef mag best, als het er maar vrolijk uitziet (daarom heb ik ook bewust niet geprobeerd om de kleuren op dezelfde punten te laten beginnen en verlopen). En dat is gelukt. En het heeft nog een shiny erin ook! ^_^

Sociaal het nieuwe jaar in

Toen de huidige lockdown werd aangekondigd zag ik gelijk vanalles in het water vallen. Ons traditionele sinterkerst-avondje was al geannuleerd, de repetitie met De Soete Inval kwam te vervallen, en ook andere afspraken stonden op omvallen. Maar wonder boven wonder is het toch nog een supergezellige laatste week van 2021 geworden!

Vorige week vrijdag kwam Rob spontaan eventjes langs omdat hij toch in de buurt was. Zaterdag ging ik naar mijn familie voor kerst. Maandag bracht ik een bezoekje aan Ted. Op dinsdag kwamen Judith en Mark langs voor een naaidagje. Donderdag ging ik weer naar Limburg voor mijn vader’s verjaardag.

En hoewel het er naar uitzag dat ik oud & nieuw alleen zou doorbrengen, besloten Judith en Hugh mij last-minute voor een avondje te adopteren. Het werd onwijs gezellig, met uiteraard veel te veel noms en zelfs een heuse spontane karaoke-sessie! :lol: (Blijkbaar heb ik een slechte invloed op partijtjes?  :roll: )

Deze video mocht uiteraard NIET verspreid worden. O:-)

Zo meteen sluit ik de sociale reeks af met een lange wandeling met Danny, welke eigenlijk voor afgelopen woensdag stond gepland, maar we vanwege de regen hebben verzet. Resteert morgen nog als een heerlijk uitbrak- en aanrommeldagje, voordat ik weer aan het werk moet. Wat mij betreft dus een supergeslaagde afsluiting van 2021! Wellicht niet geheel volgens de bedoeling van de lockdown, maar hee, er zijn maar liefst 6 zelftesten in 8 dagen doorheen gegaan en dat was het zeker waard. ^_^

Nieuw kruipruimteluik

Het enige onderdeel van mijn huis dat nog niet is geïsoleerd, is mijn vloer. Ik had er al eens isolatiebedrijven naar laten kijken toen ik offertes opvroeg voor spouwmuurisolatie, maar nooit iets mee gedaan vanwege de onduidelijkheid over de mogelijkheden en meerwaarde.

Mijn kruipruimte is namelijk erg laag. Dat betekende dat vloerisolatie waarschijnlijk geen optie was en dat ik alleen de bodem kon isoleren. Maar dan is de isolatiewaarde lager dan wanneer je de vloer isoleert, waardoor vaak wordt gezegd dat je het vooral voor het wooncomfort moet doen. Verder komt vloerisolatie vaak neer op parels, maar ik zie dat niet zitten, want als er dan een keer iets is met je leidingen, dan moet eerst alle meuk er weer uit voordat je daar goed bij komt voor een reparatie of vervanging (tenzij je graag in een ballenbak speelt…).

Derde probleem is dat de muur die mijn kruipruimte doormidden deelt, toch een dragende muur blijkt te zijn. Via het luik kom ik alleen bij het deel onder de gang en keuken, maar wil ik het deel onder de woonkamer kunnen bereiken, dan moet er een gat in of onder de muur door worden gemaakt, of moet ik een extra luik in de vloer van mijn woonkamer laten maken. Maar het is een betonnen vloer, geen houten vloer, dus dat is ook nogal een ding.

Omdat beide verkopers van spouwmuurisolatie mij destijds tóch een offerte voor vloerisolatie hadden gemaakt (een soort folie, wat volgens hen wel kon), keek ik er toch nog maar eens naar. Misschien klonk onder mijn spouwmuur heen graven enger dan het in werkelijkheid was. Ik nam nogmaals contact op. Volgens hen was mijn kruipruimte nét niet te laag voor die isolatiefolie. En voordat de werkzaamheden ingepland zouden worden, zou er eerst nog iemand komen om mijn kruipruimte te inspecteren. Dat gaf me een goed gevoel. Want salesmensen roepen nogal eens dingen die niet waar te maken zijn en ik had hier mijn twijfels bij…

En ja hoor, ik moet gewoon op mijn eigen verstand vertrouwen, want nadat ik de opdracht had verstrekt en er inderdaad een inspectiemannetje langskwam, schudde die gelijk zijn hoofd. Nee mevrouw, uw kruipruimte is écht te laag voor vloerisolatie, dat ging hij zijn mensen niet aandoen. En om dezelfde reden was een gat onder de muur doorgraven ook niet te doen, dus ook parels inspuiten in dat gedeelte zou lastig worden.

Nou, einde oefening dan. Ik denk dat ik me er bij neer moet leggen dat mijn vloer / kruipruimtebodem gewoon ongeïsoleerd blijft. Misschien kan ik een isolerende laag direct onder mijn vloer leggen als ik de vloeren op de begane grond van mijn huis ooit vervang, maar dan zal ik ook de deuren moeten inkorten omdat dan alles omhoog komt.

Dus was ik gefrustreerd. En zocht ik naar iets dat ik wél kon doen.

Slachtoffer van mijn frustratie werd het kruipruimteluik. Dat was namelijk een lullig houten dingetje dat vol kieren zat, slecht aansloot op de opening in de vloer en waar bovendien een behoorlijk gat in zat om hem op te kunnen tillen. Als ik mijn vloer niet in zijn geheel kon isoleren, kon ik wel iets doen aan dit tochtgat, oftewel de zwakste schakel in het geheel, toch?

Dus liet ik bij de Gamma een stuk betonplex op maat zagen. Dat ik vervolgens flink moest bijschuren zodat het net wél in het gat in de vloer paste (grom).

Een handvat erop monteren kon niet, want er gaat een stuk vinyl over het luik en de rest van de vloer heen zodat het niet zo lelijk uitziet (het gat zit in de vloer van de voorraadkast onder mijn trap), dus er kunnen geen uitstekende delen aan worden gemaakt. Vandaar dat er in mijn oude luik een gat zat. Maar ik bedacht een slimmere oplossing: ik knipte twee strookjes uit restjes leer en boorde die met een schroefje vast op het luik. Plat genoeg om onder het vinyl te kunnen verdwijnen, maar praktisch genoeg om het luik mee omhoog te kunnen tillen!

 

Wel nog even de randen afwerken, want anders trekt daar misschien vocht in.

Voor de isolatie haalde ik bij de bouwmarkt een stuk piepschuim van 8 cm dik. Door schade en schande wijs geworden, vroeg ik mijn schoonbroer om een piepschuimsnijder te leen. Het klinkt misschien een beetje als overkill, wanneer je alleen een vierkant stukje uit een rechthoekig stuk wil halen, maar geloof me: je wil piepschuim echt niet met een mes of zaag te lijf gaan; die bolletjes zitten daarna óveral en je vindt ze jaren later nog tussen je plinten, in je keukenkastjes en tegen het plafond. :-S

Niet dat ik het spul nu super recht heb weten af te snijden, maar het was vierkant genoeg.

Laatste stap: lijm erop en het piepschuim tegen het stuk betonplex aan lijmen.

Ik heb écht op de verpakkingen gekeken of de lijm of kit geschikt was voor piepschuim… Ik weet heus wel dat dat voor lang niet alle lijm geldt… Maar toen ik bijna alle varianten in mijn schuur alweer terug op de plank had gelegd en ik op de allerlaatste verpakking las dat hij ook voor poly-dinges-schuim / isolatiemateriaal geschikt was, had ik niet verder gelezen en het erop gemikt. Na onderstaande resultaat, las ik wél verder en bleek dat aan het eind van de paragraaf stond dat de lijm niet geschikt was voor poly-whatever-schuim. Poly-whatever-schuim blijkt wat anders te zijn dan poly-dinges-schuim. Zucht.

(Idee: als ik nog eens piepschuim moet snijden en geen piepschuimsnijder heb, dan mik ik er gewoon een  paar keer een lijntje lijm op, totdat het er helemaal doorheen gebeten is!  :roll: )

Gewone hobbylijm uit mijn kast met knutselspullen werkte gelukkig wel. Na mijn vingers gekruist te hebben gehouden dat ik het piepschuim precies op de juiste plek had gelijmd om in het gat te passen (dat betonplex sluit perfect aan op de rand en heeft dus geen speling naar de zijkanten), kon het geheel dan eindelijk geplaatst worden.

Succes!

In hoeverre dit nu daadwerkelijk zoden aan de dijk zet weet ik niet, maar ik heb in ieder geval wat gedáán. En een goed gevoel is ook iets waard. :-)

Sheep Wars: Thuiswerken

Ik had vorig jaar al aangekondigd dat de inspiratie voor onze traditionele Sheep Wars een beetje op begint te raken. Dat weerhield meerderen van jullie er niet van om zelfs weken van tevoren al op mijn Facebookpage te commenten dat men uitkeek naar de editie van dit jaar…  8O

Met ma had ik besproken dat we dit jaar niet per sé iets hoefden voor te bereiden. Alleen als je een leuk idee had was het prima om wat te doen, maar no pressure. Want zeker in deze tijd, waarin C wederom het nieuws heeft gedomineerd en daar dus ook geen verfrissend idee uit te halen is, is het echt heel moeilijk om nog origineel te blijven!

Maar het blijft een leuke traditie…. Dus vooruit, nog één keer. Iets dat zou werken ongeacht of ma wel of niet iets met de schaapjes had gedaan.

….

Uiteraard bleek ook ma tóch wat met de schaapstal te hebben gedaan. XD

Het OMT zegt nee

Nee, mijn familie is niet heel koningsgezind… XD

Gelukkig mag er van de regelgeving toch nog iets. Thuiswerken bijvoorbeeld. Dus dan doen we maar stoute dingen met schaapjes op afstand. Superveilig, toch? O:-)

(Voor degenen die de QR-code niet kunnen scannen: hij leidt hier naartoe: https://youtu.be/vTmS95RErXw )

Zwusje droeg ook haar steentje bij, door middel van een zelfgeknutselde kerstkaart die zowel pa en ma  als ik kregen. Om voor het raam te zetten.  :twisted:

Mijn kleine nichtje Josh had geholpen met de kaart. En inmiddels is die oud genoeg om te begrijpen dat schaapjes stapelen om de een of andere reden stout is maar wel hilarisch. En dus was zíj nota bene degene die bij pa en ma thuis de schaapjes had verplaatst. Ha, goed opgevoed, Zwus! Dus mocht het dit jaar écht de laatste keer zijn geweest dat we dit deden, dan hebben we hierbij de traditie veiliggesteld voor de volgende generatie. ^_^

Zelf een boek publiceren in het buitenland

Zelf een boek uitgeven in Nederland is al moeilijk genoeg. Maar als je bijvoorbeeld in het Engels schrijft en je je boek dus ook in het buitenland wil verkopen, kost dat nog eens extra hoofdbrekens, kan ik je uit ervaring vertellen. 

Over self-publishing in het algemeen zijn heel veel goede adviezen op internet te vinden, maar over zelf uitgeven over de grens nauwelijks tot niets, of slechts zeer gefragmenteerd. Om te voorkomen dat iedereen het wiel opnieuw moet uitvinden, leek het me goed om alle dingen die ik heb geleerd tijdens het uitgeven van mijn eigen boek, te delen in deze blogpost!

Meteen een disclaimer, want ik kan natuurlijk alleen vertellen over wat ik zelf heb ervaren, en dat is dus ook vanuit mijn perspectief en voor mijn omstandigheden: ik heb een boek in het Engels geschreven (“Alice’s Adventures under Water“, een vervolg op Alice in Wonderland), dat ik zelf heb uitgegeven via print-on-demand en heb gepromoot in Nederland en Engelstalige landen. Voor andere talen en landen ligt het wellicht anders, en als je een uitgever hebt of niet via print-on-demand uitgeeft, wil je misschien ook andere keuzes maken.

Ik ga in deze blogpost niet in op wat er allemaal komt kijken bij self-publishing in het algemeen. Wil je daar meer over weten, lees dan om te beginnen onder andere deze gids van Pumbo.nl. Daar staat heel duidelijk in uitgelegd waar je allemaal op moet letten en aan moet denken.

Read more

Labyrinth deurklopper

Ik heb weer eens wat gekocht… :-X

Aan het eind van het jaar krijg ik van mijn fantastische pappie en mammie wel eens een financiële bijdrage. Dat zet ik dan braaf op mijn spaarrekening, om er Nuttige Dingen van te doen, zoals mijn huis isoleren. Maar omdat het feitelijk een cadeautje is, is het natuurlijk ook fijn om een deel ervan te spenderen aan iets leuks voor mezelf. Iets wat ik normaal gesproken niet zou kopen. Daar hield ik vorig jaar mijn Cheshire Cat-badjas aan over. <3

Dit jaar wist ik pas wat ik wilde hebben toen ik het zag. Ik liep er geheel per ongeluk tegenaan, op een kunst/woonartikelen-website, toen ik voor iemand anders een cadeautje zocht. Een deurklopper in de vorm van die uit de film Labyrinth!

“Had je die niet al eens eerder gekocht, Lenny?” Euh, ja. Maar dat waren 3D-geprinte kloppers. Deze was van echt metaal! En net zo groot als die in de film!! Holy crap, hoe gaaf!!!

Voordat ik het wist had ik op ‘bestel’ geklikt. Want waar en wanneer vind je dit nou?? Het is toch een unieke kans om zoiets in je bezit te krijgen, of niet?

Zojuist arriveerde de klopper. “Pas op”, waarschuwde de bezorger: “het pakket is nogal zwaar.”

Dat was een understatement. Ik had op de website wel gelezen dat het ding 19 kilo woog, maar hoe zwaar dat precies is, besef ik nu pas… (Sleutelbos voor schaal)

Labyrinth deurklopper Labyrinth deurklopper (van opzij)

Dat ik dit gietijzeren ding niet met Tesa Powerstrips aan mijn deur kon gaan hangen, had ik me vooraf al bedacht. Maar schroeven moesten wel gaan lukken, toch? Nou mooi niet. Mijn deuren zijn weliswaar van hout, maar ook hol. Oh ja. Zelfs de zeer stevige deur van mijn schuurtje heeft een holte aan de binnenkant, en zelfs als het lukt om het ding hier stevig in vast te zetten, dan is het nog de vraag in hoeverre een deur nog lekker draait met zo veel extra gewicht erop.

Ergens aan de muur hangen dan? Dat zal ook flink wat dikke pluggen vereisen. Terwijl boren in mijn muur me al meermaals niet zo makkelijk is afgegaan, dus dat zie ik eigenlijk ook niet zitten.

Wat nu? Het ding is echt te briljant om retour te sturen. Maar niet ophangen is zonde. Daar was hij ook echt te duur voor. Misschien kan ik het glas in mijn voordeur vervangen door een dik houten paneel, zodat ik hem aan de buitenkant kan ophangen… of word ik dan écht de zonderling van de buurt? :-X

Help, heeft er iemand nog briljante ideeën? Wat zouden jullie doen? (En ja, een Labyrinth-LARP organiseren is al bij me opgekomen.  :D )

-10 kilo!

Hoera, ik ben 10 kilo afgevallen! \o/

Begin juli was ik er klaar mee. Ik zat onderuit op de bank en ik voelde een vetrolletje in mijn nek. Yuck, irritant! Mijn kettinkjes zaten ineens ook best wel strak. Ik was al bezig er een extra stukje tussen te zetten om ze ruimer te maken, toen ik bij mezelf dacht: waar ben ik nou helemaal mee bezig?? Dit slaat natuurlijk nergens op!

Ik had ooit met mezelf afgesproken dat ik nooit meer dan 60 kilo mocht wegen. Als ik daarboven kwam, zou ik gaan afvallen. Nou, inmiddels zat ik al op de 65 kilo! Schandalig.

Het was niet eens vanwege corona. Ik ben weliswaar flink minder gaan bewegen omdat ik niet meer dagelijks naar mijn werk fiets, maar ik snoep ook minder omdat er minder sociale gelegenheden zijn zoals verjaardagsfeestjes, kampvuuravondjes op festivals, etentjes met vrienden, of traktaties op het werk. Ik ben niet gewend overdag te snacken, dus ben ook niet meer tussendoor gaan snoepen door het thuiswerken. Als ik het niet in huis haal, eet ik het ook niet op – simpel. Er is gewoon in de afgelopen jaren structureel steeds een heel klein beetje bij gekomen. Ja, als je ouder wordt dan word je meestal ietsje zwaarder, dat is niet helemaal te voorkomen, maar ik vind het geen excuus voor deze hoeveelheid erbij.

Ik sprak met mezelf af dat ik weer terug moest naar onder die 60 kilo. 5 Kilo eraf moest te doen zijn, toch?

Van vriendinnen had ik al eens over intermittent fasting gehoord. Dat klonk mij wel goed in de oren. Het is namelijk geen dieet: het gaat erom dat je enkel tussen bepaalde tijden van de dag eet en dus een langere tijd ‘vast’. Je kunt dat extreem doen, bijvoorbeeld een of twee complete dagen in de week volledig vasten, maar ook iedere dag een kortere duur. Het grote voordeel is dat je dus niet de hele tijd calorieën zit te tellen, of moeilijk moet doen met koken omdat je bepaalde dingen niet mag. Dat zou ik namelijk echt niet trekken.

Ik besloot dat alleen tussen 10.00 en 18.00 uur eten haalbaar zou moeten zijn. Ik eet ‘s avonds toch altijd al rond half 6, dus dat hoefde ik dan niet te vervroegen. ‘s Ochtends moest ik dan mijn ontbijt overslaan. Normaal gesproken at ik rond half 10 een stuk fruit; dat verschoof ik naar 10.00 uur. Om 12 uur nam ik gewoon lunch, rond half 3 weer een stuk fruit, en vervolgens rond half 6 dus avondeten.

In theorie mag je van de principes van intermittent fasting, tijdens de periode dat je wel mag eten, ook gewoon alles eten wat je wil. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je je dan volledig volstouwt, door alles in te halen wat je gemist hebt. Dus ontbijt verzetten naar 10 uur heb ik niet gedaan, ik sloeg het echt over. Avondeten bleef ik gezond doen zoals ik altijd al deed, al maakte ik nog net iets minder vaak calorierijke maaltijden. En ik besloot ook in het geheel niet meer te snoepen, om het afvalproces wat te versnellen: niet alleen ‘s avonds niet meer, maar ook niet overdag (bijvoorbeeld een koekje als er bezoek is).

En dat werkte! De eerste weken viel ik gelijk een kilo per week af! Optimistisch dacht ik dat ik dus in een paar weekjes mijn doel om onder de 60 kilo te komen wel gehaald zou hebben. Helaas pindakaas natuurlijk, want na 3 kilo in 3 weken te zijn verloren, kwam ik op dat beruchte plateau en viel ik even niet meer af. Daarna ging het veel langzamer, met ongeveer een halve kilo per week. Maar toch, progressie!

Na een maand of twee had ik mijn doel bereikt! Hoera!

Mjah. Dat was eigenlijk helemaal niet zo moeilijk geweest. Maar om heel eerlijk te zijn: slank was ik nog steeds niet. Er kon best nog wel wat van af… Volgens de BMI-calculator is mijn streefgewicht (rekening houdend met mijn lengte én leeftijd) namelijk slechts 55 kilo. Aangezien ik nu toch bezig was, kon ik net zo goed nogmaals 5 kilo eraf proberen te krijgen… toch?

Die laatste 5 kilo gingen een stukje lastiger dan de eerste 5: ik ben veel vaker een tijdje stil blijven staan. Maar de aanhouder wint en vanochtend stond mijn weegschaal dan éindelijk op het juiste streepje!  :D

Ik heb er al met al dus dik 5 maanden over gedaan om 10 kilo af te vallen. Geen slechte score, zeker als je bedenkt dat dat 18% van mijn gewicht is. Er is bijna éénvijfde Lenny minder!  :-o

De meeste mensen die ik de afgelopen tijd gezien heb is het niet zo opgevallen vermoed ik. Je ziet hoogstens wat in mijn gezicht (eindelijk weer een beetje jukbeenderen en kaaklijn in plaats van alleen maar een dikke poef… :-S), want winterkleding is natuurlijk best dik, en broekspijpen laten nou eenmaal niet zien dat er minder onder zit. Zelf merk ik het wel degelijk: inmiddels passen niet alleen mijn kettinkjes weer en zijn mijn broeken (veel!) te wijd, ook mijn horlogebandje kan ineens een gaatje strakker, en er zit ruimte rond mijn kuiten als ik laarsjes draag.

Helaas is mijn taille-omvang nog steeds iets te wijd: 82cm i.p.v. de maximale grens van 80cm, maar volgens mij is dat genetisch… ik weet niet of het haalbaar is om ook daar nog veel meer af te krijgen. Ik kan me namelijk niet eens meer herinneren dat ik ooit 55 kilo woog. Mijn laatste herinnering is aan 57 kilo en dat was volgens mij in mijn studententijd. Vermoedelijk zit ik nu dus op mijn gewicht van vóór de puberteit. Nou, op je 42e is dat best okee, toch?

Het is eigenlijk best wel makkelijk vol te houden geweest. Alleen ‘s ochtends voelde ik me regelmatig wat flauwtjes en had ik niet zo veel energie om aan de slag te gaan. Maar omdat ik toch thuiswerkte, had niemand last van eventuele hangry-buien. :-P  Corona is wat dat betreft eigenlijk een ideaal moment om af te vallen, want alle sociale dingen vallen weg en dus zijn er minder verleidingen die je moet weerstaan! Bovendien ga ik amper nog de deur uit, dus ik kan altijd avondeten op het moment dat ik wil.

En suiker is echt domweg een verslaving en een gewoonte. Als ik ‘s avonds snoepte, dan had ik de volgende avond weer zin in iets te snaaien. Maar als ik me twee of drie dagen beheerste, had ik daarna helemaal niet meer zo’n snackbehoefte en lukte het prima om een avond op de bank door te komen zonder aan snoepen te denken! Je moet je lichaam blijkbaar gewoon resetten.

Ik heb dan ook bijna niet gezondigd. Alleen op speciale momenten, zoals op mijn verjaardag, met Sinterklaas, of tijdens een Heksengodinnenweekendje, mocht ik van mezelf wat snoepen. Op die manier blijft het ook speciaal en kan ik er echt naar uitkijken! (Opvallend: die zak chocoladepepernoten en het pak gevulde speculaas krijg ik inmiddels ook niet meer in één avondje weg!) Dat wil ik er graag inhouden. Na dit weekend ga ik weer beginnen met ontbijten. Snoepen blijf ik idealiter beperken tot speciale gelegenheden. Hopelijk blijf ik op die manier vanaf nu ook netjes op gewicht!

Bandsokken

Vandaag hadden we met Androneda de laatste repetitie voor kerst. Vorig jaar gaf ik mijn bandgenootjes rond deze tijd een chocoladeletter met gedichtje en dit jaar wilde ik ze ook weer verrassen. Gewoon, omdat het kan. ^_^

Ik had bedacht dat ik paarse sokken (onze huisstijlkleur) met heelal-print of sterrenbeelden (zoals in ons logo) erop wilde geven. Die kunnen we dan eventueel op het podium aantrekken (al betwijfel ik of ze goed combineren met onze bandjurkjes :-D ). Dus speurde ik internet af naar opties.

Teleurstelling: het bleek niet haalbaar. Er waren zeker wel sokken te vinden in de kleur en met de print die ik wilde, maar niet in Nederland. Omdat het bijzondere sokken waren, waren ze sowieso al niet goedkoop, maar om ze ook nog eens naar Nederland te laten verschepen, ging flink in de euro’s lopen. En dertig tot veertig euro voor een paar sokken vond ik toch echt te gortig! Bijkomend probleem was dat ze vanwege de lange productietijd en verzendtijd niet eens meer op tijd zouden arriveren. Laat staan dat het een milieubewuste aankoop zou zijn.

Dus viel ik maar weer terug op wat ik altijd doe als ik niet kan kopen wat ik wil: zelf maken!

Dat was ook al niet makkelijk, want ik moest wel kant-en-klare sokken als basis hebben. Het klinkt eenvoudig: drie paar paarse sokken kopen, maar dat valt in praktijk vies tegen. Want ten eerste moet je de juiste kleur paars vinden, ten tweede moeten die sokken in drie verschillende maten komen. Waarvan eentje in mannenmaat en eentje in mini-maat (Patricia heeft, in tegenstelling tot mij, wél een schoenmaat die qua formaat bij haar lengte past :-X ). Maatje 35 is lastig te vinden en mannensokken blijken in compleet andere kleuren geproduceerd te worden dan vrouwensokken, zelfs als ze van hetzelfde merk zijn. :-S

Na lang googlen vond ik dan eindelijk een merk sokken dat zowel in mannenmaat als vrouwenmaat dezelfde kleur paars verkocht. Ik moest wel de concessie doen dat de kleur lichter paars is dan ik eigenlijk wilde en dat Patricia’s paar iets te groot is. Maar het was dit of niks.

Ik kocht ook een witte textielstift. Nou ja, stift – het ziet eruit als een stift maar het is eigenlijk textielverf. Je moet het ding dan ook schudden en de punt indrukken als een grote balpen, waardoor er verf uit de punt komt. Dat spul blijft namelijk langer op je stof zitten dan gewone textielstift (schijnt), maar het nadeel is wel dat je er niet zo supersecuur mee kunt tekenen. De lijntjes zijn dan ook niet zo strak geworden als ik had gewild.

Om de sokken goed te kunnen beschilderen, stopte ik er een longdrinkglas in. Hee, je bent creatief of niet, toch? ;-) Dat werkte verrassend goed, ook omdat het de verf opving die door de stof heen ging, zodat de andere kant van de sok niet per ongeluk ook mee werd gedaan. De verf blijkt gelukkig prima van glas af te wassen.

Naast (uiteraard) ons logo, tekende ik ook voor iedereen zijn of haar eigen sterrenbeeld op de sokken. Blijkbaar kun je die op verschillende manieren tekenen, want ik vond van ze alledrie verschillende versies, maar dat was juist prima want zo kon ik verschillende plaatjes op de sokken zetten voor de afwisseling.

Om de verf beter te laten pakken, moest ik ze binnenstebuiten heet strijken of in de oven doen. Omdat 5 minuten lang (!) een strijkbout erop houden niet verstandig klonk, koos ik voor de oven-optie – al is sokken bakken ook echt heul raar. XD

Gelukkig overleefden ze het zonder bruine randjes te krijgen, dus kon ik ze inpakken en onder de boom leggen, zodat ze vandaag weer konden worden uitgepakt.

Gelukkig waren Wouter en Patricia er blij mee, en pasten ze iedereen voldoende! ^_^

Bandsokken

Nu maar hopen dat de decoratie inderdaad de was overleeft!

Zelfgetekende broek

De module ‘Broeken’, het tweede deel van mijn coupeuse-opleiding, heb ik inmiddels ook bijna af. Alle tekenopdrachten zijn gedaan (mijn werkboek ligt ter beoordeling bij de juf) en alle werkstukjes (voorbeelden maken van onderdelen van broeken, zoals zakken en ritsen) zijn af. Tot verbazing van mijn opleidingsgenootjes en lichte paniek van mijn juf, want ik kan pas in januari de laatste dingen oefenen voor het examen (dat pas in mei is…), zoals kleding afpassen en bijwerken als deze niet op het model blijkt te passen. Terwijl ik nog twee lessen heb voor de kerstvakantie, maar de juf moet blijkbaar iets voorbereiden hiervoor en dat lukt niet meer op tijd. Dus ga ik de komende twee lessen maar verder met oefenbroeken naaien.

Gelukkig heb ik een opdracht van Judith liggen voor een spijkerbroek, want mijn allereerste zelfgetekende broek is ook al af!

Het stofje lag al meer dan 2 jaar in mijn kast. Ik had het destijds daadwerkelijk gekocht om ooit een broek van te maken, maar dat was er initieel niet van gekomen en later bedacht ik me dat ik het lapje beter bewust nog even kon bewaren totdat ik was aanbeland bij de broekenmodule, zodat ik er gelijk iets goeds van kon maken. :-)

Door een meetfoutje was de broek initeel te hoog. Ik heb hem maar liefst twee keer lager gemaakt. De voorkant is nog steeds iets aan de hoge kant, maar soit.

Het betekende dat ik de steekzakken ook twee keer moest verlagen. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik de inkijk (het stofje achter de steekzak) al had geknipt. Omdat ik het per sé wilde patternmatchen, zodat het motiefje op de pijp mooi doorloopt in het motiefje op de zak, moesten die dus ook opnieuw. Maar hee, het is om te oefenen.

Pattern matching: geslaagd! ^_^

Dat is ook de reden dat ik paspelzakken aan de achterkant maakte. Ik ben op zich geen grote fan van paspelzakken en ze zijn een b*tch om te maken, maar juist vanwege dat laatste besloot ik ze toch maar erin te zetten. Want je zult zien dat ik voor een van de examenopdrachten straks een paspel moet maken en dan kan ik het maar beter goed geoefend hebben!

Kosten: €6 (voor 2 meter stof, waar ik nog een stuk van over heb. )
Bestede tijd: niet bijgehouden; ik heb besloten dat niet te doen voor alles wat ik voor mijn opleiding maak.