Costumière-examen

Een kleine vier jaar geleden begon ik aan mijn kleermakersopleiding. Drie jaar geleden deed ik het eerste deelexamen: textielwarenkennis. Twee jaar geleden haalde ik het deelexamen voor de modules ‘rokken’ en ‘broeken’. En vanochtend deed ik het laatste deelexamen, voor de modules ‘kinderkleding’ en ‘blouses’. Als ik deze ook haal, mag ik mezelf officieel ‘costumière’ noemen!
Nog steeds geen ‘coupeuse’ dus, daarvoor moet ik nog een paar jaartjes verder studeren (snik).

Ik hoop zó dat ik het gehaald heb. Want anders duurt het een jaar voordat ik een nieuwe poging kan doen en ik heb echt geen zin om weer die hele voorbereidingcyclus te doorlopen.

Na het inleveren van mijn praktijkwerkstukjes dacht ik namelijk heel naïef dat ik het nu iets rustiger zou krijg qua huiswerk. Ik had inmiddels beter moeten weten. Want dat ene oefenexamen per week, werden er op een geven moment twee, omdat ik anders niet op tijd alle examens van vorige jaargangen zou hebben geoefend. Okee, besloot ik: dan maak ik in de les geen praktijkwerkstukje meer maar één van die oefenexamens, en maak ik het andere nog steeds als huiswerk. Vervolgens werden het drie examens die ik per week meekreeg. En in de laatste weken vier. Dat betrof nieuwe oefenopdrachten, maar daarnaast kreeg ik dus óók wekelijks de nagekeken oefenopdrachten die ik de week ervoor had ingeleverd retour, die ik meestal voor driekwart opnieuw moest maken om ze te corrigeren (want als je in de basistekening een fout hebt, werkt dat natuurlijk door in de rest van de uitwerking en de stoflegging en moeten die dus ook opnieuw).

Over het examen deed ik vanochtend 2,5 uur (van de 2,75 uur die we ervoor hadden, en ik was als eerste van alle kandidaten klaar), dus kun je je voorstellen hoeveel tijd het kost om in een week 4 oefenexamens te maken en 4 nagekeken oefenexamens te corrigeren… Dat was echt niet meer te doen. Ik heb zelfs twee keer mijn zangles moeten afzeggen omdat ik het anders niet redde.

Je zou zeggen dat je als juf vooraf weet hoeveel oefenexamens er zijn om uit te delen en dat je weet hoeveel weken er nog zijn tot het examen, en dat je die dan door elkaar deelt, zodat je weet hoeveel je er per week mee moet geven om de huiswerklast gelijkmatig te verdelen, toch? Maar ook dat is blijkbaar te veel gevraagd. En ook dat had ik na al 4 jaar lang deze opleiding doorworstelen, inmiddels moeten weten en had ik zelf pro-actief moeten ondervangen.

Ik maak me gelukkig niet echt zorgen over de uitslag van mijn examen, want ik weet bijna zeker dat ik het gehaald moet hebben. Van alle oefenexamens had ik er maar voor eentje een onvoldoende (een 5,5), en ik denk dat ik bij deze examenopdracht alle belangrijke aandachtspunten heb opgemerkt en onthouden. Alleen de mouw was een uitdaging, want die was slechts voor een deel gerimpeld. Oorspronkelijk had ik dat op een goede manier uitgetekend, maar toen ik op een later moment bedacht dat het deel taps toe moest lopen in plaats van recht en dat heb gecorrigeerd, heb ik me niet gerealiseerd dat ik dan ook de manier van uitwerken van dat patroondeel anders moest doen. Dat realiseerde ik me (uiteraard) pas toen ik de boel had ingeleverd en het examenlokaal had verlaten… Nou ja, het is niet anders. Dan maar geen tien. ;)

Vanmiddag ga ik nog even Richard verwelkomen bij de finish van zijn Strong Viking Run en daarna gaan we samen door naar een barbecue bij zijn vrienden (die al gepland was voordat we wisten dat het half juni nog steeds geen zomerweer zou zijn :-/ ). Hopelijk krijg ik vanavond tijdens die bbq, of anders morgen tijdens vaderdagbezoek, een belletje van mijn juf met de uitslag. Maar ik mag die pas vrijdag officieel wereldkundig maken, want niet iedereen heeft een juf die in de examencommissie zit en dus veel eerder dan de andere juffen de uitslag weet. 😋

En dan is volgende week de laatste naailes, waarin we nog een heel klein beetje werk verzetten maar zoals de traditie voorschrijft, ook zelf meegenomen hapjes en drankjes gaan verorberen. Daarna is het zomerstop, tot september, waarna alles weer opnieuw begint voor de volgende titel. Ik ben echt onwijs toe aan deze pauze. Drie dagdelen per week die weer vrijkomen, de heerlijkheid! En nog belangrijker: even geen frustraties meer! Misschien krijg ik zelfs zin om weer eens wat voor mezelf te gaan naaien…

Silica instrument-droogzakjes

Als ik lang op mijn doedelzak speel, heeft die de neiging erg nat te worden door het vocht in mijn adem. Het is vooral een probleem als ik een heel weekend optreed met kampement: dan speel ik twee dagen uren achter elkaar. En ook al laat ik het instrument tussen speelsessies door altijd even uitlekken en haal ik het ding ‘s avonds geheel uit elkaar, ‘s nachts is het niet droog genoeg in de tent om al het vocht te laten opdrogen, zodat ik de volgende dag een frisse droge start kan maken. Waardoor ik soms op zondagmiddag mijn bourdonpijpen dicht moet stoppen, omdat er geen fatsoenlijk geluid meer uit komt.

Ik had al eerder bedacht dat ik dat probleem voor een deel kon ondervangen door silicazakjes in mijn doedelzakmand te stoppen. Je weet wel, van die kleine zakjes met bolletjes die je vindt in bv. schoenendozen, om de producten droog te houden. Ze zaten ook bij coronatesten, dus in coronatijd heb ik een flinke hoeveelheid zakjes erbij kunnen sparen. ‘s Nachts haal ik dan de pijpen van mijn instrument uit elkaar en stop ik ze los in de mand. En de rieten stop ik in een blikje waarin ik een papieren zakdoekje plus wat silicazakjes heb gelegd.

Dat leek best goed te werken! Alleen waren al die losse zakjes een beetje onhandig, want als ik iets uit mijn mand probeerde te halen, greep ik al snel ook een of meer zakjes mee. Hm, kon ik die dingen niet combineren tot één of twee grotere zakjes…? Maar waar stopte ik de bolletjes dan in? Het omhulsel moet namelijk stevig zijn, maar ook vochtdoorlatend.

Idee: theezakjes!  Die zijn per definitie gemaakt om vocht door te laten zonder uit elkaar te vallen! :D

Aldus begon het klusje om de losse zakjes open te maken en over te gieten in theezakjes.

Uiteraard zijn er tijdens dit klusje meerdere bolletjes over de vloer heen gekletterd, maar het meeste zit inmiddels in de theezakjes. Ik ben benieuwd hoe goed dit gaat werken. De bolletjes liggen nu namelijk niet meer goed verspreid over de mand, maar volgens mij zou het vocht wel makkelijker door deze theezakjes heen moeten kunnen dan door al die losse papiertjes.

Mocht het toch niet goed werken, of mochten de theezakjes te snel scheuren, dan heb ik in ieder geval nog een flinke voorraad originele zakjes liggen om terug te gaan naar de oorspronkelijke situatie.  :)

[edit] Ik werd gelukkig gecorrigeerd: het spul heet silica, niet siliconen. Aangepast in de tekst. :-)

De Alice in Wonderland-leesclub

De gloednieuwe activiteitencommissie van het Lewis Carroll Genootschap organiseerde de afgelopen maanden een leesclub: over Lewis Carroll, zijn werk en de inspiratiebron die hij was voor andere schrijvers. Er zouden drie online bijeenkomsten worden gehouden. Tijdens de eerste werden de ‘Alice’-boeken van Carroll zelf besproken, tijdens de tweede sessie het boek “Alice I have been” van Melanie Benjamin, en in de derde zou mijn boek, “Alice’s Adventures under Water“, aan bod komen! Nog leuker: ik was uitgenodigd als ‘speciale gast’, zodat de lezers direct met mij als de auteur zijnde erover konden babbelen. Superleuk!

Ik was al eens eerder te gast geweest bij een Russische boekenclub, maar ditmaal zou het specifiek om mijn boek gaan. Dat zorgde dus gelijk voor extra verkopen. En het was een goede stok achter de deur voor de mensen die mijn boek al eerder hadden gekocht, maar het nog steeds ongelezen op het spreekwoordelijke nachtkastje hadden liggen. Want ik weet hoe dat gaat – boeken kopen is een andere hobby dan boeken lezen.  :P

Vanavond was het zo ver. De opkomst was niet superhoog – we waren met 6 personen. Waarschijnlijk is een deel van de geïnteresseerden afgehaakt omdat mijn boek alleen Engelstalig verkrijgbaar is (de boeken uit de eerste twee sessies werden in het Nederlands gelezen). Terwijl het best makkelijk Engels is – de boeken van Carroll zijn op kinderniveau geschreven en het mijne dus ook. Maar het waren desondanks genoeg deelnemers voor leuke gesprekken!

Ik had vooraf wat vragen voorbereid en een passage uitgezocht om voor te lezen, maar ter plekke werd toch gekozen voor een vrije vorm en kwam het gesprek vanzelf op gang.

Gelukkig waardeerden de aanwezigen mijn boek allemaal! Op verschillende manieren, want één persoon gaf bijvoorbeeld aan het allemaal heel knap geschreven te vinden, maar het gewoon niet zo te waarderen dat ik de stijl van Lewis Carroll kopieerde – dat voelde een beetje als een ‘vervalsing’ aan. Ook helemaal prima natuurlijk, ieder zijn smaak! Ik ben zelf juist geen fan van al die ‘globaal geïnspireerd op’-versies die een ‘dark twist’ aan het verhaal geven, waarin Alice in een gesticht zit, of een heldin is die Wonderland moet redden van de ondergang. Zo is er voor iedereen wel iets op de markt waar die blij van wordt.  :)

Ik vond het vooral interessant om te kunnen achterhalen in hoeverre de lezers de dubbele bodems en verwijzingen in mijn boek hadden opgemerkt. Veel van mijn vrienden hebben het boek gekocht om mij een plezier te doen (heel lief!), maar die hebben natuurlijk niet zo veel kennis van de oorspronkelijke boeken. De doelgroep in de leesclub had dat veel meer, al merk ik dat ik dankzij mijn website natuurlijk belachelijk veel weet, nog veel meer dan de gemiddelde Alice in Wonderland-liefhebber. Mijn constatering was dan ook dat de meeste aanwezigen wel her en der wat verwijzingen hadden opgepikt, of het idee hadden dat er iets bedoeld werd met een bepaalde passage maar niet precies wisten wat, maar dat het gros van de dingen aan hen voorbij was gegaan.

Ik vond het wel lastig om te besluiten in hoeverre ik dingen ging ‘verklappen’. Enerzijds wil ik natuurlijk dat mijn boek begrepen wordt, anderzijds wil ik dat mensen er in de loop van tijd zelf steeds meer dingen in gaan ontdekken. Dus ik heb een paar passages en verwijzingen toegelicht, maar enkel genoeg om de aanwezigen te laten beseffen hoeveel dingen er nog in het verhaal moeten zitten die ze niet hebben ontdekt bij de eerste keer lezen.

De conclusie van de bijeenkomst was dan ook tweeledig: het boek moet nogmaals worden gelezen én er moet toch echt een geannoteerde versie van worden gemaakt!  :D (Alleen niet door mij – ik vind het juist leuk om andere mensen te laten puzzelen, zoals wij doen met Carroll’s boeken. Dus tijd voor een groepsinitiatief om zo veel mogelijk referenties boven water te halen (pun intended)! ;) )

‘Romantische Strasse’-reisje

Richard en ik zijn voor het eerst met z’n tweetjes op vakantie geweest: een heerlijk lang weekend naar Duitsland! <3

Richard wilde al langer de ‘Romantische Strasse’ rijden: een route door Beieren die je door schattige middeleeuwse plaatsen voert waar heel veel authentieke gebouwen bewaard zijn gebleven en waar mooie natuur is. Drie dagen was te kort om de hele route te rijden en alles erop te bekijken (het duurde al 5 uur exclusief files om vanuit Nijmegen naar het beginpunt te rijden), dus hij had voor ons een hotelletje geboekt in Rothenburg ob der Tauber, vanuit waar we enkele plaatsjes op de route konden bezoeken.

Dat betekende dus: road trip!! Met een flinke stapel muziek (waaronder een speciaal voor de gelegenheid gebrande cd met meezing-duetjes) voor in de speler, en een tas boordevol snacks op de achterbank.  :lol:

Rothenburg bleek inderdaad een super-idyllisch plaatsje met prachtige oude gebouwen en straatjes: in mooie kleurtjes, met allerlei uitstulpinkjes, met vakwerk, en meestal schots-en-scheef:

Dit wil je toch spontaan afhuren voor je LARP- of reënactmentevenement om er een middeleeuwse taveerne-avond in te organiseren? <3

We kregen ook heel vaak Efteling-vibes!

Bijzondere weggetjes leiden tot bijzondere verkeersborden :-D

Ook het hotelletje waar we verbleven was geheel in (16e-eeuwse) stijl, met over de top-kitscherig gedecoreerd meubilair.

Om het stadje liep een goed geconserveerde stadsmuur, met daarin wel 42 torens, waar je voor een groot deel overheen kon lopen. Een uitstekende manier om de stad van bovenaf te verkennen!

Als je in het buitenland bent, moet je uiteraard van de lokale cultuur proeven. Letterlijk, dus kochten we een zakje van de Rothenburgse delicatesse: ‘schneeballen’!

Richard deed een extra duit in het zakje door te genieten van een ‘biertje’. Helaas niet op de foto is zijn bord met, hoe kan het ook anders, bratwurst, sauerkraut und kartoffeln. Als toetje mocht de apfelstrudel niet ontbreken.  :D

We hebben ook kennisgemaakt met het ‘local wildlife’. Tijdens de muurwandeling kwam er een katje hard mauwend op ons afgelopen, dat per direct héél veel aais van ons wilde hebben. Ze wierp zich zowat tegen ons aan om maar vooral alle aandacht te krijgen en gekroeld te worden. Nadat Richard op zijn hurken was gaan zitten om beter bij haar te kunnen, klom ze spontaan tegen hem op, waarna ze haar poten op zijn schouders zette en haar kopje tegen zijn gezicht aanwreef. Daarna ging ze op zijn bovenbeen liggen. Awwww…. <3

Maar het bleek een slettekat, want toen de volgende wandelaar langskwam keurde ze ons per direct geen blik meer waardig en rende ze achter die persoon aan, eveneens luid om aandacht vragend en zich voor zijn voeten op haar rug werpend om door haar volgende slachtoffer geaaid te kunnen worden. Tsk…  :lol:

Bijzonder mooi uitzicht! <3 <3 (En oh ja, je ziet in het midden en rechts op deze foto ook heel sfeervol een deel van Rothenburg liggen ;) )

Naast Rothenburg ob der Tauber zijn we ook naar wat andere plaatsjes op de Romantische Strasse gereden. We bezochten op zaterdag ook nog Feuchtwangen, Nördlingen en Harburg.

In Nördlingen waren de gebouwen een stuk meer gerestaureerd dan in Rothenburg en zag je veel meer 17e-eeuwse invloeden.

Bij kasteel Harburg zou een middeleeuwse markt zijn, met kraampjes, demonstraties, muziek en anders leuks. Helaas bleek bij aankomst dat het evenement door de vele regenval was afgelast en waren de deelnemers alle tenten alweer aan het afbouwen en in de auto’s aan het stouwen. Als mede-reënacters voelden we enorm met ze mee, want we weten hoe het is om uit te kijken naar zo’n weekend, alles met moeite op te bouwen, en dan halverwege al je kletsnatte zooi in de blubber weer af te moeten breken…  :(

Schloss Harburg

Meer Efteling-vibes!

Uitzicht op Harburg vanaf het kasteel. Zie hoe hoog het water staat!

Close-up van het hoge water, hoe hard het stroomde en hoe ver het buiten de oevers was getreden:

 

Want je ziet het niet op de foto’s, maar het was echt pestweer. Alleen op zondag hebben we eventjes het zonnetje gezien. De andere dagen regende het een beetje, redelijk hard, heel hard, of kwam het met bakken naar beneden.  :|  Gelukkig hadden we de weersvoorspelling vooraf bekeken en kwamen we gewapend met regenkleding en paraplu, waardoor het wel te doen was. We hebben ons er zeker niet door laten weerhouden om er op uit te gaan!

Op zondag deden we op de terugweg naar huis nog even Schloss Weikersheim aan. In de op Versailles geïnspireerde tuin kon je ook goed merken hoeveel last ze in de regio hadden van overstromingen…

De ridderzaal van het kasteel

Close, but not quite… XD

Ondanks alle nattigheid hebben we een enorm leuk weekend gehad! Het zijn echt hele sfeervolle stadjes, met name Rothenburg, en met zulk fantastisch gezelschap is natuurlijk alles geweldig. ;)  Zo’n weekendje weg is een zeer goede relatietest en we hebben ‘m met vlag en wimpel doorstaan! <3 <3 <3

Sturm auf Zons 2024

We spelen al sinds de tweede keer dat het evenement georganiseerd wordt (2016) met De Soete Inval op Sturm auf Zons in Duitsland. Je kunt dus wel zeggen dat we daar de huisband zijn! Heel tof, want het is een superleuk evenement: mooi terrein en vriendelijke, enthousiaste mensen, en zelfs voor de reenacters is er nog wat te shoppen.

Maar het is ook een van onze zwaardere evenementen. Want normaal gesproken bouwen we op vrijdag ons kampement op en spelen we op zaterdag en zondag. Maar hier moeten we op vrijdagavond al van 18.00 tot 22.00 uur spelen tijdens de taveerneavond, waar de locals alvast de sfeer mogen komen proeven (en veel bier). Dat betekent dat je er al een halve werkdag op hebt zitten wanneer je normaal gesproken pas begint. En het is altijd stressen om er op tijd te staan, want vanuit mij is het al 2 uur rijden (exclusief alle vrijdagmiddagfiles) en voor de anderen nog langer. En je wil niet na 22.00 uur nog je tentenkamp moeten gaan opbouwen. En oh ja, je moet ook nog eten voor je begint te spelen, anders val je om. Dus komt het er op neer dat je de hele dag in de weer en onderweg bent en daarna gelijk door gaat met spelen, en maar besluit om het brandhout halen en de waterton vullen, tot de volgende ochtend uit te stellen.

De Taverneabend

Ter compensatie beginnen we op zaterdag pas om 12 uur in plaats van het gebruikelijke 10.00 of 11.00 uur, maar dat helpt mij niet, want ik ben een ochtendmens. En in een tent ben ik sowieso wakker zodra het licht wordt, ook al slaap ik met een maskertje op. Bovendien hadden mijn lieftallige bandgenootjes, die onder mijn luifel naast mijn tent waren blijven nachtbraken, het goede idee om om kwart voor 3 ‘s nachts onder luidruchtig gepraat, een YouTube-filmpje op hun mobiele telefoon af te spelen, wat dwars door mijn oordopjes heen ging… 😒
Op zaterdagochtend had ik dus al lang eerder genoemd brandhout en water geregeld, het ontbijt klaargezet (inclusief op kampvuur gekookte eieren en theewater) en was ik vast begonnen met het snijden van de groenten voor het avondeten, voordat de rest wakker was. 🙂

Ons kampement
Het ‘s ochtends vast bereide avondeten

Op een gegeven moment begon het gebrek aan slaap me wel op te breken. Op zaterdag moesten we namelijk tot maar liefst 8 uur ‘s avonds doorspelen, dus dat was een vermoeiende dag. Nadat we ‘s avonds het ‘s ochtends klaargemaakte potje hadden opgewarmd op het kampvuur en hadden gegeten, kwam er een handelaar langsgelopen die eigenlijk onderweg naar huis was, maar zichzelf in ons kampement uitnodigde. Op zich een aardige kerel, maar het was zo’n man die aan gaat en dan maar blijft praten als hij publiek heeft. Hij bleek ook LARPer te zijn en toen ik met mijn stomme kop liet vallen dat ik vroeger naar Drachenfest ging, kwamen de verhalen daarover (hij bleek zelfs onze Yoshida-groep te kennen en spel met ze te hebben gehad). Mijn mede-LARPers kennen het type wel: de “No shit – there I was!”-verhalenspuier, die je op feestjes in een hoekje met andere LARPers moet stallen om je andere gasten ook nog een leuke avond te geven. Toegegeven: hij had hilarische verhalen, maar ik had de avond echt nodig om af te schakelen en dat lukte op deze manier niet. Dus ben ik op een gegeven moment maar lang naar het toilet gegaan (hint, hint) en heb ik om half 11 mijn bedje al opgezocht.

Maar goed ook, want om kwart voor 5 was ik alweer wakker en na 2 uur pogingen tot hazeslaapjes, kwam om kwart voor 7 de tankwagen om de nabijgelegen toiletwagen te legen, wat een uur lang kabaal was, dus heb ik het maar opgegeven en ben ik er weer uit gegaan om vast mijn spullen voor zover mogelijk op te ruimen en wederom ontbijt enzo klaar te zetten.

Ik moet bekennen dat ik zelf ook een factor ben in de mate van vermoeidheid na zo’n weekend. Als wij voor een heel weekend worden geboekt, mogen we doorgaans zelf bepalen op welke momenten, waar en hoe lang we spelen. Ik voel me dan heel verantwoordelijk om zo goed mogelijk over te komen en zo veel mogelijk te spelen. Na een kwartiertje pauze voel ik me alweer schuldig en wil ik weer verder. Maar dat is natuurlijk niet vol te houden, als je dat tweeënhalve dag achter elkaar moet doen. Bovendien verwacht volgens mij niemand dat van ons, behalve ikzelf. En als je kijkt naar hoeveel we betaald krijgen, dan zouden we eigenlijk maar één optreden op een dag moeten doen… Maar goed, we doen het natuurlijk ook omdat we het zelf leuk vinden. En ik ben nu eenmaal iemand die niet stil kan zitten. :-) Dus uiteindelijk hebben we echt wel heel erg veel gespeeld.

Gelukkig werd al onze inspanning goed ontvangen. Het Duitse publiek is namelijk altijd erg enthousiast, veel meer dan het Nederlandse. Ze blijven langer staan luisteren en ze komen zelfs achter je aan gelopen om je nog even wat geld toe te stoppen! Oh, en ze klappen niet alleen, ze roepen ook continu “Jubel!!!” 😄 Een barman bij wiens terrasje we muziek kwamen maken, kwam ons zelfs gratis enkele glazen drinken brengen als dank. ❤️

Onze secundaire arbeidsvoorwaarden

En dan was er nog het weer. De voorspellingen waren regen, regen en meer regen, maar precies vanaf het moment dat we onze tent gingen opbouwen werd het droog en is het zo goed als droog gebleven! Het werd zelfs nog zonnig en af en toe echt warm. Daar waren we uiteraard super dankbaar voor! Helaas kwam er op zondag om één uur voor sluitingstijd nog net een onweersbui met flinke plensbui van 10 minuutjes langs… Lieve handelaars boden ons droog onderkomen in hun marktkraam om de bui uit te zitten en als dank hebben we nog even een liedje voor hen gezongen. Ik dacht eigenlijk dat dat het einde van het evenement zou betekenen omdat iedereen naar huis was gevlucht, maar we hebben daarna toch nog een half uurtje kunnen spelen. En hoewel we onze tenten niet droog hebben kunnen inpakken, hebben we wel droog de boel kunnen opruimen, dus dat was ook echt heel fijn.

Dus al met al kijk ik met een tevreden gevoel terug op het evenement. Al heb ik nu wel minstens twee nachten nodig om bij te komen…

Overloop-upgrade

Sinds ik mijn huis 7 jaar geleden kocht, ergerde ik me aan het behang op de overloop op zolder. Het zat er duidelijk al een tijdje, want het was vies gelig en bovendien hadden vorige bewoners blijkbaar regelmatig met spullen die de trap op of af moesten, langs het behang geschuurd, want het reliëf was er op verschillende plaatsen af:

Hier zie je duidelijk het verschil in kleur tussen de muur van de trap (ral 9010) en het gelige behang erboven. Hetzelfde behang zat ook op het plafond en de andere muurdelen, maar op de foto lijkt dat witter dan het eigenlijk was – het was hetzelfde gelige kleurtje

Ik kom natuurlijk niet continu op zolder; vooral om de was te doen en om kampeerspullen op te bergen. Maar dan vond ik het toch altijd wat bedompt en oubollig overkomen. Ik had al eerder wat kleine dingen verbeterd: zo verving ik het oubollige grijze tapijt op de vloer door houtlook-vinyl en schilderde ik de rode plinten, deurposten en hekje in meer acceptabele kleuren. Maar dat behang was gebleven. En hoewel ik de lelijke vaalrode gordijntjes, die de vorige bewoners gebruikten om spullen achter te stallen, ook al veel eerder had verwijderd, hing de gordijnrail er wel nog, omdat verwijderen waarschijnlijk sporen zou opleveren en dus meer op zou vallen dan maar gewoon laten hangen.

In de afgelopen jaren heb ik belangrijker klusjes gedaan, zoals zonnepanelen laten leggen, isolatie laten verbeteren en een nieuwe keuken erin laten zetten. Ik probeer namelijk ieder jaar iets aan mijn huis te doen. Die keuken was vorig jaar nogal een groots en duur ding, dus dit jaar mocht ik wat kleinere dingen doen. En daar was dit ideaal voor.

In het Hemelvaartsweekend ging ik aan de slag: ik maakte een fontein in de tuin, verving de elektra in mijn schuur, en maakte een start met het afsteken van het oude behang op zolder. Het weekend was uiteraard veel te kort om dit allemaal af te krijgen en het was bovendien flink wat meer werk dan ik vooraf had ingeschat. Dus werkte ik daarna in mijn spaarzame vrije avonden door.

Het moest uiteraard eerst erger worden voordat het beter werd.

Ik was vooraf een beetje bang voor wat ik onder het behang aan ging treffen: hoe kapot zou de muur zijn? Zou ik alles eerst opnieuw moeten laten stucen? En hoewel een en ander zeker niet superglad bleek, kwamen er geen delen van de muur naar beneden en was de boel ook niet poederig. Ik vond het dan ook goed genoeg om er gewoon overheen te schilderen. Het is immers maar de zolder.

Dingetje was wel dat er overal houten afwerklatjes tegen de randen zaten, over het behang heen. Die had ik er allemaal af kunnen pulken, maar ik had niet zo’n zin om die allemaal opnieuw te moeten gaan zagen en bevestigen (want ze zouden er vast niet in één stuk af komen). Dus pielde ik zo goed en zo kwaad als het ging, het behang er onderuit. Dat is niet op alle plekken goed gelukt, dus her en der zitten er nog hele kleine frotjes papier langs de randen.
Er waren ook heel veel randjes en hoekjes, vanwege het schuine dak en het trapgat. En er liepen allemaal verwarmingsbuizen en waterleidingen, waar ik achter moest om het behang te verwijderen en de verf aan te brengen. Wat een p*kkeklus!

Bovendien ben ik niet de langste, dus was het bijna onmogelijk om in de hoogste hoek precies boven het trapgat te komen. Ik bedacht initieel dat ik onze uitschuifbare buurtladder naar boven kon tillen en boven het trapgat kon zetten, maar die bleek zelfs in niet-uitgeschoven toestand dermate lang dat hij niet onder het schuine dak had gepast. Ik liet hem dus op de eerste verdieping staan, in de hoop op die manier beter bij de stukken in het trapgat te kunnen. Dat werkte helaas niet goed genoeg. Dus zette ik mijn kleine trapje schuin over het trapgat. Dat werkte wel, maar was niet de verstandigste manier om erbij te komen… Als het ding zou verschuiven en ik het trapgat in zou flikkeren, zou ik geheid iets breken.

Toen Richard me kwam helpen met de elektra in de schuur, heb ik hem dus ook even ingezet om die ladder vast te houden zodat ik de laatste stukjes behang in het topje kon verwijderen. Maar ja, toen ik ging schilderen was hij er niet meer bij. Dus bedacht ik een plan om de ladder tegen wegschuiven te behoeden: twee brede kastplanken tegen elkaar, die tegen de muur steunden. Hoppa, geregeld! :P

Na een laag primer en een laag witte muurverf was het eindelijk klaar:

Het oogt nu veel lichter en frisser op zolder. Een hele verbetering!

Yay, weer een klus afgerond! :D

Nassaudag

Zowel Richard als ik moesten zondagavond wat eerder vertrekken van ons weekendje Center Parcs, aangezien allebei onze bands waren geboekt voor de Nassaudag in Breda op Tweede Pinksterdag!  :o

Voor De Soete Inval was het de eerste keer dat we er mochten komen spelen. Het was vooraf allemaal een beetje verwarrend, want nergens stond duidelijk omschreven waar de Nassaudag nou precies om draaide, behalve dan ‘de Nassaus’ en dat ze veel invloed hebben gehad op de stad Breda. Zelfs op de site stond niets over wat nou de insteek was van het evenement, of op welke tijdsperiode(s) ze zich richtten. Op de foto’s van voorgaande jaren zag ik een allegaartje van periodes, met name late middeleeuwen maar ook fantasy-outfits. Van Richard hoorde ik dat de meeste bands en ander entertainment op z’n middeleeuws gingen. Maar bij navraag bij de organisatie lieten die weten dat ze de voorkeur hadden voor onze 17e eeuwse outfits in plaats van de middeleeuwse kleding. Dus trokken we die aan. Eenmaal ter plekke vielen we wel redelijk uit de toon daardoor. Maar goed, als de organisatie het wil, dan doen we dat.

Er waren ook verschillende starttijden. Richard moest al vroeg beginnen, want zijn band moest aanwezig zijn bij de openingsceremonie met optocht en fotomoment. Wij hoefden pas om 11.30 uur te spelen. Toen ik vroeg hoe laat we ons dan moesten melden bij de vrijwilligersstand, was het antwoord: 11.30 uur. Euh, okee, meestal moet je je vroeger melden dan je moet spelen, maar goed.

Ook bij het publiek zorgden de verschillende starttijden voor wat verwarring. Terwijl we in kostuum vanaf de parkeerplaats naar onze eerste standplaats liepen, riep een man op de fiets ons toe: “Komen jullie voor de Nassaudag? Maar die is al begonnen!” Ja ja, dat weten we….

Het was de bedoeling dat we, net als de andere muziekgroepen, gedurende de dag van locatie wisselden. In de ochtend waren we ingepland in een park bij een (middeleeuwse) ambachtengroep. We arriveerden daar een kwartier voordat we ons volgens de instructies moesten melden. “Ah”, zei de betreffende vrijwilliger: “De Soete Inval. Op mijn lijst staat inderdaad dat we jullie tussen 11.00 en 11.30 uur verwachten.” *zucht*
Een paar van de vrijwilligers gaven ons vervolgens onze lunchpakketjes en gingen ons wijzen waar we gratis drinken konden halen. In de betreffende horecagelegenheid was het druk en de contactpersoon zat blijkbaar net op het toilet, dus we moesten even wachten. Op een gegeven moment waren de vrijwilligers verdwenen. We zijn toen maar zelf op zoek gegaan naar waar drinken te krijgen was, maar inmiddels was het al na 11.30 uur en besloten we onze kopjes thee en koffie maar mee te nemen naar het speelveld in plaats van ter plekke op te drinken. Bij aankomst op het veld, door een van de ambachtslieden: “Hee, jullie zijn een kwartier te laat!” *snik*

We hebben gelukkig lekker kunnen spelen in dat park, al moesten we tussendoor wel even stoppen omdat de touwslager een demonstratie wilde doen en niet boven onze muziek uitkwam, en we moesten ook eerder stoppen: we waren ingepland van 11.30 tot 14.00 uur, maar in de instructies stond ook dat we niet mochten spelen tijdens de roofvogelshow en die was volgens het schema van 13.00 tot 14.00 uur. Wij dachten dus dat we een lange lunchpauze hadden en ruim de tijd hadden om naar de volgende locatie te lopen, waar we van 14.00 tot 17.00 uur waren ingepland. Maar de show bleek om 13.30 uur ineens op te houden. We schoven snel de laatste restjes lunch naar binnen om dat laatste half uurtje toch nog even te spelen, maar toen we eenmaal opgesteld waren, begon de touwslager weer met zijn demonstratie. :’-)

Net voordat we de tweede standplaats hadden bereikt, begon het enórm te hozen. Gelukkig konden we een gebouw in vluchten met onze instrumenten en de ergste nattigheid uitzitten. En gelukkig was er bij die tweede locatie een grote poort tussen gebouwen in, waar we droog konden spelen (en waar ik Richard met zijn groep trof die de bui aan het uitzitten waren totdat zij naar hun volgende locatie konden doorgaan), want de rest van de middag is het blijven regenen. We hebben een paar droge momentjes gehad, waardoor we op straat konden gaan staan, maar al snel begon het toch weer dermate te regenen dat we weer terug naar de poort moesten. De akoestiek was daar wel zeer mooi, dus op zich was dat niet zo heel erg!  :D  Wel stonden we natuurlijk minder in het zicht. Diverse mensen bleven desondanks even op straat staan om naar ons te luisteren, of kwamen onder de poort staan. Maar ook al heb ik veel camera’s en smartphones op ons gericht gezien, ik heb helaas geen plaatjes of video’s van ons kunnen terugvinden. Ook niet van andere bands of locaties naast de openingsceremonie met fotomoment trouwens. Dus jullie moeten het zonder foto’s doen in deze post.

Vandaag snel even mijn kousen wassen, want die heb ik komend weekend weer nodig voor bij mijn middeleeuwse kostuum – dan spelen we het hele weekend in Duitsland!

Weekendje Center Parcs

Ma werd afgelopen weekend 70 en om dat te vieren, nodigde ze ons uit om met het hele gezin een weekendje in een Belgisch Center Parcs door te brengen. Yay, gezellig!

Uiteraard hebben we een hoop lol gehad op de gebruikelijke familie-manier. Zo bleek er in het park een pleintje te zijn met spelletjes voor kinderen. Uiteraard kan ik ook hoepelen, zowel met heupen als nek! En die foam-kegels kun je prima gebruiken om een partijtje te knokken met je vriendje. O:-)

Schoonbroer Jurgen vermaakte zich prima met de dj-tafel:

Terwijl ma wanhopig probeerde ons lief op de foto te krijgen in de Center Parcs-photobooth.
Ma: “Doe eens romantisch”
Wij:

Ma: *snik*

Oh, en er waren ook nog trap-traktors, waar ik heus nog steeds met mijn fijn poezelig derrière op pas, zodat ik met nichtje Josh kon spelen.

Uiteraard zijn er ook weer de gebruikelijke selfies met Zwusje gemaakt:

Verder hebben we nog geitjes geaaid (en nagedaan: “Mèèèèèèèèh!!!!” – ik zal jullie het filmpje daarvan besparen) en hebben we gezwommen in het zwembad (geen foto’s, want: nat), waarbij slechts enkele andere zwembadgasten nét niet gewond zijn geraakt door ons bal-overgooispel (omdat Jurgen me liet zien hoe je op de waterpolo-manier de bal met een grote splash vlak voor iemand laat landen). Bovendien hebben Richard en ik een relationship goal af kunnen tikken door uit het bubbelbad gestuurd te worden door de badmeester (blijkbaar vinden ouders het niet okee als hun kinderen zien dat je elkaar kust – liefde moet gecensureerd worden  :roll: ).

Om pa en ma toch nog een beetje trots op hun kinderen + aanhang te laten zijn, hebben we ‘s avonds de gitaar erbij gepakt en tot na middernacht liedjes gezongen, waarbij Richard indruk maakte door zo even enkele nummers van Iron Maiden weg te spelen op de gitaar. Sindsdien is hij 100% geaccepteerd in de familie.  ;)

Omdat Richard en ik allebei op Tweede Pinksterdag een optreden hadden (waarover in een volgend blogje meer), moesten we helaas zondagavond al naar huis terwijl de anderen nog even bleven. Maar we hebben het er niet minder gezellig om gehad en weer een hoop leuke herinneringen gecreëerd! ^_^

(Om de een of andere reden was pa erg weinig op de foto gezet. Maar hij was er natuurlijk wel bij en maakte deze van de rest van de familie. Ik hou ook van jou, pappie! :-* )

Elektra-renovatie

Ik had dus dat fonteintje in de tuin gemaakt, maar moest nog een oplossing vinden voor de stroomaansluiting. Ik had namelijk geen buitenstopcontact.

Mijn eerste idee was om een stroomkabel te splitsen en via een gat in de muur van de schuur (dat er al zat vanwege de buitenlamp) naar buiten te leiden. Maar toen ik de elektra in mijn schuur eens goed bekeek, wilde ik niet nog een extra aftakking aan dat rommeltje knutselen. De bekabeling die er al in zat toen ik het huis kocht was oud, de pvc-buizen waar die doorheen waren gevoerd bogen door en hingen half van het plafond, en diverse kabeldoosjes hadden geen dekseltje.

Ook was er de afgetakte kabel die we hadden aangelegd toen we de overkapping met buitenlamp in mijn tuin maakten, die niet netjes aan de muur was bevestigd maar gewoon los hing, net als de kabel richting het stopcontact eronder dat er al langer zat, en blijkbaar een latere uitbreiding was door een vorige bewoner.

Mijn buitenlamp werkte tot nu toe alleen op een bewegingssensor. Maar er zit ook een optie ingebouwd om hem permanent aan te zetten, wat wel eens handig is als je ‘s avonds laat nog buiten wil zitten. Daarvoor moet er wel een schakelaar tussen zitten, die ik niet had. Zou wel mooi zijn als ik die gelijk kon inbouwen.

En als ik dan toch de boel aanpakte, kon ik ook gelijk stopcontacten aanleggen aan de andere kant van de schuur, waar mijn werktafel staat. Dat scheelt namelijk steeds klooien met verlengsnoeren.

Oftewel: genoeg redenen om dit grondig aan te gaan pakken. Als je iets doet, doe het dan goed!

Ik overwoog heel even om een elektricien te vragen. Maar dit kon toch niet zo moeilijk zijn? Er hoefde niets met een stoppenkast ofzo te gebeuren, het was alleen een kwestie van opnieuw kabeltjes trekken en schakelmateriaal bevestigen – allemaal opbouw, geen inbouw. En aangezien het in de schuur was, hoefde het ook niet perfect, want het is niet iets waar ik de hele dag naar kijk.
Toen Richard van mijn plannen hoorde, riep hij gelijk dat hij me wel wilde helpen – hij had in zijn eigen schuur ook zelf de elektra aangepast. Nou, mooi, gaan we doen dan!

Want de meeste stelletjes gaan in een lang vrij hemelvaartsweekend waarin het boven de 20 graden is, wellicht een uitje doen, buiten in de tuin zitten, of weet ik wat voor gezellige zomerse activiteiten doen – maar wij gaan lekker samen klussen.  :D
We passen zo goed bij elkaar: we zijn allebei mensen die altijd bezig zijn met iets en houden van dingen zelf maken. Het was dan ook echt superleuk om dit projectje samen te doen! <3 Ik heb ook nog wat dingen van hem kunnen leren, en ben nu jaloers omdat hij een betere boor heeft dan ik.  :P

Helaas kregen we niet alles in één dag af – uiteraard constateer je altijd halverwege je project dat je toch nog minimaal 1x terug moet naar de bouwmarkt voor extra materiaal, en misschien hebben we iets te vaak tussendoor geknuffeld.  :roll:  Dus vandaag haalde ik extra materialen en maakte ik in mijn eentje alles af.

Het was best wel spannend om de schakelaar in de meterkast weer om te zetten, maar gelukkig vonkte er niets en sprong de aardlekschakelaar er niet gelijk weer uit. Alles werkt, hoezee!!  :D

Dus nu heb ik netter weggewerkte bekabeling, een schakelaar voor de buitenlamp, stopcontacten aan beide kanten van mijn werkblad, en een stopcontact met tijdschakelaar voor de fonteinpomp!

Het is niet overal supermooi geworden (vooral de kabel die langs de overkapping naar buiten loopt – je krijgt kabels nu eenmaal niet in houtkleur en de dwarsbalken zaten te dicht op elkaar om er een boor tussen te krijgen zodat ik de kabels meer naar achteren door de dwarsbalken heen kon trekken, zoals ik binnen heb gedaan), en achteraf zou ik wat dingetjes anders hebben gedaan, maar het is in ieder geval beter dan hoe het was én superpraktisch!

En ja, de fontein waar het allemaal mee begon werkt inmiddels ook.  :lol:

Fontein met waterspuwer

Tijdens het opknappen van de tuin na de winter, kwam ik mijn gargoyle weer tegen. Het beeldje is gemaakt om echt water te spuwen, want er zit een slang in verwerkt. In mijn vorige huis had ik die daadwerkelijk aangesloten op een waterbak, maar na mijn verhuizing had ik hem gewoon in de tuin gezet. Een beetje in een hoekje. Eigenlijk wel sneu.

Dus ik besloot hem weer een functie te geven. Ik wist inmiddels ook wat een goede plek voor een waterpartij zou zijn: in de border tegen de schutting. Want ik vond dat schuttingdeel altijd al een beetje kaal:

Ik wilde de gargoyle graag op een stapel stenen plaatsen en dan het water naar beneden laten lopen over de stenen. Een vijver hoeft van mij niet – te veel onderhoud en te mug-vriendelijk. Dus ik had alleen een opvangbak voor het water met een rooster erover nodig, die ik kon ingraven in de grond.

Net als toen ik de waterpartij in mijn vorige huis maakte, schrok ik van de belachelijk hoge bedragen van vijveremmers en gegalvaniseerde roosters. Samen meer dan 100 euro! Mooi niet. Ik had nog een speciekuip in de garage staan die ik kon ingraven, en bij de bouwmarkt kon ik vast een goedkoop hekwerkje halen voor er overheen…

Omdat ik geen buitenstopcontact heb, overwoog ik een pomp op zonne-energie aan te schaffen. Maar ik betwijfelde of dat een succes ging worden. Voor een schattig klein fonteintje zou dat vast prima werken, maar het water moet bij mijn plan een behoorlijk eind omhoog worden gepompt en ik denk niet dat die dingen dat gaan redden. Ja, in de winter misschien één uurtje per dag als je geluk hebt en in de zomer een paar uurtjes. En daarbuiten heb je een zielig straaltje of helemaal niets. Er waren ook varianten met een oplaadbare accu, maar ten eerste moet daar ook maar genoeg zonlicht voor zijn en ten tweede waren die meer dan 200 euro. Ook veel te veel geld voor dit kleine projectje.
Gelukkig had ik de pomp uit mijn vorige huis nog in de schuur liggen. Die moest ik dan maar op de een of andere manier zien aan te sluiten.

De stenen kostten me ook niets: ik keek op Marktplaats.nl in de hoop sierkeien voor een zacht prijsje te vinden en wat denk je: iemand in de wijk naast de mijne bood net een partij geheel gratis aan! Meteen gebeld en ik kon ze dezelfde dag nog gaan ophalen. De man was blij dat hij er vanaf was en ik had gratis mooie decoratie voor mijn waterpartij!  :D
Man: “Als je er even met de hogedrukreiniger overheen gaat, zien ze er zo weer mooi uit!”
Euh, wat is er mis met deze stenen? Een beetje groen en mos is toch juist mooi…?  :|

Eigenlijk had ik het maken van de waterpartij gepland voor in het hemelvaartsweekend, maar dan heb ik waarschijnlijk al zo veel op de planning staan dat het krap zou worden. Dit weekend had ik met De Soete Inval kunnen optreden, maar mijn zusje is vandaag jarig dus dat had ik afgehouden. Alleen bleek mijn zusje het te vieren op vrijdagavond zodat ze daarna een heel weekend had om te zuipen met vrienden en bij te komen van de kater, dus had ik ineens twee weekenddagen vrij. Wat een luxe! Ik heb de zaterdag goed besteed aan samenzijn met Richard en een trip naar het tuincentrum en de bouwmarkt (voor dat hekwerk en voor diverse dingen voor andere klusjes in het hemelvaartsweekend), en aangezien het vandaag droog was en mijn handen jeukten, ben ik de fontein maar vast gaan maken. Getting things done!!  :D

Eerst maar eens de planten verwijderen en de speciekuip ingraven in de grond. Ik had verwacht dat dat laatste een zwaar karwei ging worden, maar de grond was redelijk vochtig en de spade ging er makkelijk in.

De bak vullen met water uit de regenton, pomp erin doen en afgeknipt stuk van het rooster erover leggen:

Stenen erop beginnen te stapelen en… erachter komen dat een officieel vijverrooster toch wel handig geweest zou zijn, want deze houdt het gewicht van die stenen echt niet.  :roll:

Tijd voor creatieve oplossingen dus. Ik vond een restant pvc-pijp in de garage en zaagde dat af op de diepte van de speciekuip:

Door de buis in het midden van de kuip te plaatsen, fungeert ‘ie als een stut voor het rooster.  8-)
Voor de zekerheid heb ik het resterende stuk rooster er ook maar (diagonaal) overheen gelegd.

Poging twee in het stapelen van de stenen. Ze bleven nu op het rooster liggen, maar het maken van een stapel bleek veel lastiger te zijn dan ik had verwacht, want de boel moet ten eerste stabiel liggen, ten tweede hoog en plat genoeg zijn voor het ornament en ten derde esthetisch ogen. Maar na een hoop gewissel van stenen, gevloek en gekneusde vingers, lag het dan eindelijk.

De volgende uitdaging was het aansluiten van de slangen. De slang in de gargoyle was namelijk niet lang genoeg om tot aan de pomp te reiken, dus moest ik die verlengen. Maar de slang die op de pomp paste was 1,3 cm in doorsnede, terwijl die van de gargoyle 1 cm doorsnede was. Ik had bij het tuincentrum een verloop-/koppelstukje gehaald, maar dat bleek niet te passen. Zucht. Weer tijd voor een creatieve oplossing dus. Dat was ditmaal het plastic dopje van een soort reageerbuisje, dat bovenin hol is. Door met een stanleymes een millimeter van de onderkant af te snijden, creëerde ik een doorlopende opening waar de grootste slang overheen geschoven kon worden. De kleinste slang kon in de opening in het dekseltje geduwd worden. Ducttape deed de rest (immers: wat is een doe-het-zelf-project zonder ducttape?  :roll:  )

Mooi, de stenen waren over de bak gestapeld, de slangen waren aan elkaar gekoppeld en nu hoefde ik de boel alleen nog aan te sluiten! Ik trok een verlengsnoer vanuit de schuur en stopte de stekker van de pomp erin. En… er gebeurde niets.

Ik was vooraf uiteraard zo slim geweest om de pomp even aan te zetten om te testen of die het nog deed, en hij maakte toen geluid, dus ik dacht dat het wel goed was. Nou, hij maakte (onder water) nog steeds geluid, maar er kwam geen water omhoog! Snik. Dus kon ik álle stenen weer eraf halen en het hekwerk optillen om de pomp er ter inspectie uit te halen. Nog meer snik.
(Ja ja, ik had de pomp natuurlijk óók nog een keer moeten testen toen die al in het water lag… les voor de volgende keer…  :| )

Wat bleek, na enig troubleshooten: er zat een schuifje op de pomp om de kracht van de watertoevoer te regelen en die zat helemaal dicht. Argh. Maar goed, het was iets dat makkelijk op te lossen was. Beter dan de hele pomp moeten vervangen.

Dus schuifje open, pomp weer in de bak, rooster weer op de bak, stenen weer stapelen, ducttape weer om de slangen (die had ik eraf gehaald omdat ik dacht dat daar een blokkade zat) en weer de stroom aansluiten. Fingers crossed…
…en…
…er kwam een lullig druppeltje uit de gargoyle. En even later nog eentje. Snik.

Maar we waren al verder dan voorheen. Ik vermoedde dat er wellicht in de afgelopen jaren troep in de buis van de gargoyle was gaan zitten. En jawel hoor, na een halve minuut kwam er wat prut uit de buis. En naarna nog wat. Na een minuut of 4 kwam er een dik stuk prut van maar liefst 5 centimeter lang uit. En toen begon het water eindelijk te stromen zoals bedoeld! Hoezee, mijn fontein werkt!! \o/  :D

Het totaalplaatje:

De opnieuw geplante plantjes staan er nog wat zielig bij, maar ik heb ze met wortel en al kunnen terugplanten, en aangezien het van dat spul is dat je hele border overneemt als je niet snel genoeg ingrijpt, komt dat vast snel goed en zie je straks echt niets meer van dat rooster.

Helemaal af is mijn waterornament nog niet, want de stroomaansluiting moet dus nog op een permanente manier worden geregeld. Mijn plan is om de kabel via een gat in de muur de schuur in te leiden en daar op een timer in een stopcontact aan te sluiten. Maar toen ik de elektra in mijn schuur eens goed bekeek, constateerde ik dat ik die beter gelijk geheel opnieuw aan kon leggen in plaats van weer een nieuwe aftakking toe te voegen, want de boel is oud en op diverse plekken liggen kabels open. Dat wordt wél een projectje voor het hemelvaartsweekend. Er is altijd iets te doen… kama-yaya-yippie-yippie-yay!