Ik had het nodig om een weekend er tussenuit te gaan. Even niet denken aan mijn to-do lijst, maar mezelf lekker een paar dagen onderdompelen in dansjes en muziek, tijdens de Dansstage op de campus van Universiteit Twente.
Langslopende studenten: “Mogen we wat vragen? We zien allemaal mensen in kleurrijke broeken enzo rondlopen… is er iets bijzonders te doen vandaag?”
Hoewel ik er altijd in mijn eentje heen ga, tref ik er vele bekenden en ontmoet ik ook altijd weer nieuwe mensen. Als ik aan een tafel zit komt er iemand bij zitten, als ik in de rij voor de lunch sta vraagt er iemand of ik mee buiten ga zitten, en zelf ben ik ook niet bang om aan te schuiven aan een tafel met wildvreemden. Want balfolkies zijn lief en gezellig en laagdrempelig!
Nou ja, meestal dan. Onderweg naar een van de workshops hoorde ik een groepje zeggen dat er best een kliekje was binnen balfolk en dat het lastig was ertussen te komen. Ik mengde me in de conversatie en antwoordde dat ik het jammer vond dat ze dat zo ervaarden. Er volgde een gesprek en even later vroegen ze aan mij of ik docent of ook deelnemer was? Ik zei dat ik gewoon deelnemer was. “Oh, ja maar jij bent wel muzikant, dus…” *gebaar van afstand*” Uh okee… blijkbaar kijken mensen naar je op als je in een band zit. Ik heb ze verteld dat ik heel laagdrempelig ben en dat ze me gewoon moesten aanspreken, en gelukkig kwam één van hen daadwerkelijk tijdens het bal naar me toe om me ten dans te vragen.
Dat ‘opkijken naar’ was wel een beetje een thema voor mij tijdens de Dansstage. Tijdens één van de workshops kreeg ik behoorlijk wat veren in mijn reet van de docent, waardoor mijn mede-dansers ook een hoge pet van mij op hadden (en ik spontaan nieuwe vrienden erbij kreeg). En blijkbaar vond een van de andere docenten (waar ik dit jaar geen les van had, maar wel tijdens diverse eerdere Dansstages workshops bij had gevolgd) mij ook een goede danser, want tijdens het laatste bal van het weekend vroeg hij of ik een tovercirkel met hem wilde dansen, wat helaas een mixer was (waardoor je steeds van partner wisselt), maar hij wilde in ieder geval één keer even met me gedanst hebben omdat het nog niet eerder gelukt was. Terwijl ik uiteraard weer naar hem opkijk als dansdocent zijnde.
Met een mede-muzikant had ik ook nog een fijn gesprek over sessie spelen en begeleiden met akkoorden, waarin we allebei toegaven dat stiekem best eng en moeilijk te vinden / hebben gevonden. Het was prettig om te horen dat andere muzikanten dat ook zo ervaarden. Dus nu hebben we afgesproken om te gaan werken aan gezamenlijk repertoire om een stok achter de deur te hebben om beter te worden op dat instrument, en een blokfluitsessie te gaan starten.
Want ik had mijn blokfluit wel meegenomen voor de zekerheid, maar uiteindelijk niet gebruikt. Het is traditie dat de mensen die in de blokhutten overnachten, ‘s ochtends gewekt worden door iemand die muziek komt maken. Dit jaar hadden ze niemand daarvoor en postten ze een oproepje op Facebook. Ik werd daarin door iemand getagged, maar ik weet dat het me echt niet in dank gaat worden afgenomen als ik mensen ‘s ochtends wakker maak met een doedelzak Op mijn blokfluit kan ik nog niet zoveel nummers spelen, maar ik had hem toch maar meegenomen. En jawel, tijdens het weekend werd ik ook nog eens aangesproken door iemand van de organisatie omdat ze voor de zondag nog steeds niemand hadden. Ik had even wat uitgeprobeerd maar kon geen geschikt liedje met thema ‘wakker worden’ / ‘ochtend’ vinden dat subtiel genoeg klonk en dat ik goed genoeg op de blokfluit kon spelen, dus ik was blij dat ze uiteindelijk een harpiste bereid hadden gevonden dat te doen – die deed het een stuk beter dan ik had kunnen doen. Misschien voor volgend jaar maar iets thuis voorbereiden. Weer een stok achter de deur om beter te worden op dat ding!
Taal was ook een thema dit weekend. Er zijn veel buitenlandse bezoekers, dus de communicatie is meestal in het Engels in plaats van het Nederlands. En de workshops zijn in het Engels, tenzij alle aanwezigen voldoende Nederlands verstaan. Tenzij de docent niet goed Engels spreekt. Dus hadden we een Franse docent die een Nederlandse vertaler als assistent had die de boel naar het Engels moest vertalen. En hadden we een docente uit België die zowel Vlaams als Frans als Duits als Engels sprak, maar daar niet noodzakelijk een keuze in maakte, waardoor de workshop werd gegeven via zinnen samengesteld met woorden uit meerdere talen, die bijzonder genoeg prima te volgen waren!
En als ik een onbekende aansprak deed ik dat initieel in het Engels. Waarna vaak duidelijk werd dat we allebei Nederlands konden spreken. En ik één keer zelfs dialect. “Want jij speelt in Androneda, toch?” Oh ja, zo weten mensen dat ik Limburgs plat kan praten zingen.
Zoals ieder jaar kwam ik bek-af van het slaapgebrek en met zwaar vermoeide voeten en kuiten thuis, maar ditmaal zat er een Richard op me te wachten, die frietjes voor me haalde en bereid was mijn arme beentjes te masseren. Dus ook nog een heerlijke afsluiting van het weekend! <3 <3 <3
De afgelopen dagen waren perfect om samen klusjes buitenshuis af te tikken, zodat ons huis nóg meer van ons tweetjes wordt!
Nadat Richard was ingetrokken en onze inboedels waren gecombineerd, hadden we nogal veel hout in de garage liggen, wat in de weg lag. Tijdens oud & nieuw fikten we al flink wat stukken op, maar niet alles. Bovendien waren sommige stukken hout eigenlijk te mooi om op te stoken, maar anderzijds ook niet de meest handige stukken om te bewaren voor een project. Daarnaast hadden we ook best wat ‘officieel’ brandhout in de schuur liggen voor bv. een bbq of kampvuurtje en die schuur lag eigenlijk ook overvol. Hmmm… Wat nou als we een deel van het resthout gebruikten om buiten een houtopslag te maken? Win-win!
En zo geschiedde. Richard timmerde de basis in elkaar en ik voorzag het geheel van een likje beits en een laagje dakleer (beide hadden we ook nog liggen). Tadaa! Knus hè? En een goede voorbereiding op de houtkachel die we overwegen in de huiskamer te laten plaatsen.
Alleen al de stellage zelf bestaat uit 5 verschillende soorten hout 😋
Een tijdje geleden had ik mooie metalen huisnummers gescoord en die moesten ook nog opgehangen worden. Toen ik bekeek wat een geschikte plek op de muur daarvoor was, realiseerde ik me dat Richard ook nog op het naambordje erbij moest. Dus lapte Richard een mooi reststukje eikenhout op om de cijfers op te schroeven en schuurde ik het metalen naambordje op en voorzag het van nieuwe verf:
(Het begin van ons huisnummer heb ik even verwijderd, anders wordt het waarschijnlijk té makkelijk voor inbrekers 😉)
Richard maakte daarnaast, van overgebleven hout van de tuinoverkapping, een verhoging voor de regenton, zodat er makkelijker een gieter onder past. Helaas kregen we de ton nog niet aangesloten op de regenpijp omdat de aansluiting van de slang van de vulautomaat niet gemaakt bleek voor zo’n dikke wand, dus dat is een project voor later deze week.
Maar yay, wat is ons huis weer een stukje functioneler en knusser geworden! ☺️
We hadden weer eens een crisis op het werk. Want er moet bezuinigd worden. En in al hun wijsheid hadden collega’s van de facilitaire afdeling besloten om te bezuinigen op de koffie-automaten.
Het initiële nieuwsbericht over de nieuwe leverancier, dat vorig jaar augustus universiteitsbreed verspreid werd, leverde geen reuring op. Het was vooral geformuleerd als een jubelbericht over betere kwaliteit koffie voor minder geld (studenten moeten voor hun koffie betalen, medewerkers na bliepen met hun medewerkerspas niet – voorheen waren er andere automaten voor medewerkers dan voor studenten). Enkel aan het eind van het bericht stonden de zinnetjes ” Automaten die weinig werden gebruikt zijn niet vervangen. De nieuwe machines staan voortaan op centrale, goed bereikbare plekken en de koffie is altijd dichtbij.” Wij maakten ons dus geen zorgen.
Maar op een kwade dag bleek de koffie-automaat in de pantry van onze verdieping ineens verdwenen! We stuurden ons secretariaat op speurtocht en vernamen dat de automaat op onze verdieping viel in de categorie ‘weinig gebruikt’. Het was de bedoeling dat we vanaf nu op een andere verdieping onze koffie en thee gingen halen. Wut??
Het is zo dat op onze verdieping minder medewerkers werken dan op andere verdiepingen, omdat een deel van de verdieping opslagruimte is. Bovendien liepen sommige collega’s af en toe naar een andere automaat in het pand omdat de kwaliteit van die koffie beter was (als ik ergens niet tegen kan is dat Belangrijke Mensen in de organisatie betere kwaliteit dingen krijgen… maar dat is een andere discussie). Maar toch. Niet iedereen wil naar een andere verdieping lopen om koffie te kunnen krijgen! Bovendien hangt het hebben van een koffie-automaat samen met het geleverd krijgen van theezakjes, dus hoewel wij (blijkbaar illegaal) een waterkoker in de pantry hebben staan omdat heet water uit een koffie-automaat niet te zuipen is, konden we ineens ook geen thee meer zetten. En dan hebben we ook nog eens een blinde medewerker, die steeds zijn blindegeleidehond in moet zetten als hij wat te drinken wil. Voor hem hadden we voelbare stickers op de automaat geplakt zodat hij wist waar hij moest duwen voor zijn bakkie. De arme man moest vanaf nu dus ineens met zijn hond een trap af en naar de hele andere vleugel van het gebouw lopen om wat te drinken te krijgen, uit een automaat zonder hulpmiddelen.
Ter illustratie: de route van onze werkplek naar de dichtstbijzijnde koffie-automaat.
Maar daar hadden de facilitaire collega’s natuurlijk niet over nagedacht. Die kijken blijkbaar alleen naar cijfertjes, niet naar mensen. Zelf vonden ze trouwens van wel. We moesten juist dankbaar zijn voor deze ontwikkeling, want nu werden er veel meer ‘ontmoetingsmomenten’ met collega’s van andere afdelingen gecreëerd. Zó goed voor de samenwerking! Right…
Waar ze ook niet over na hadden gedacht, is dat wij met studentmedewerkers werken, die fysiek op onze verdieping zitten. Alleen hebben studentmdewerkers geen medewerkerspas, dus kunnen ze de automaat op de andere verdieping niet bereiken (want de pas dient ook als toegangspas tot bepaalde vleugels van het gebouw, dat beveiligd is omdat er o.a. het college van bestuur (en dus voorheen ook die betere koffie) gehuisvest is). En als ze daar al kunnen komen, kunnen ze nog steeds geen gratis koffie uit de automaat halen. De oplossing van de facilitaire afdeling toen we vroegen hoe dat dan moest? “Dan kan iemand diens pasje toch even uitlenen?” Euh… ik vermoed dat een andere afdeling binnen de universiteit daar ook nog wel een mening over heeft…
Rebellie werd geactiveerd. Er werden plannen gesmeed voor het overvallen van een cateringmedewerker voor het verkrijgen van theezakjes. Er werd gesproken over het maken van een schema voor theezakjesjatdienst (van de automaat van genoemd college van bestuur – je moet immers zorgen dat een issue hoog in de boom wordt gevoeld als je wil dat het opgelost wordt!).
Na enige tijd had de facilitaire afdeling wat langer nagedacht over onze issues. In september meldden ze dat er afdelingspassen speciaal voor studentmedewerkers zouden komen, want bij nader inzien waren ze het wel met ons eens dat het uitlenen van toegangspassen niet zo’n goed idee was. Voor de blinde medewerker zouden ze nog met een oplossing komen.
Eind oktober vroeg ik maar eens hoopvol naar de status, want onze blinde medewerker had eerder te horen gekregen dat er wegens hem een resterend apparaat zou worden teruggeplaatst (ik heb geen morele bezwaren tegen het inzetten van mijn mindervalide collega’s voor eigen gewin). Maar nee, er was toch besloten dat er geen automaat terug zou komen. Onze blinde medewerker kon vanaf nu de catering laten komen als hij behoefte had aan koffie.
Ja, je leest het goed. Hij moest iedere keer als hij dorst had, de catering gaan bellen en wachten totdat die helemaal naar ons pand kwam om alleen voor hem koffie te brengen. Terwijl wij, wegens de bezuinigingen, zelfs geen koffie en thee meer mogen bestellen voor onze interne vergaderingen en trainingen. (Dat laatste is ook een leuke: ik moet tegenwoordig dus de medewerkers van andere faculteiten, die bij mij een training komen volgen, voorafgaand en in de pauze van de training met mijn pasje begeleiden naar een andere verdieping als ze koffie willen halen.) Ik denk dat jullie wel begrijpen dat wij ook daar een mening over hadden.
En oh, waarschijnlijk moest onze waterkoker ook weg, vertelden ze erbij:
[…] dat [mag] helaas niet, met name vanuit veiligheids- en Arbo-oogpunt. Apparaten die warmte genereren (zoals koffiezetapparaten en waterkokers) mogen alleen gebruikt worden op aangewezen plekken met de juiste voorzieningen en controle, om brandgevaar en storingen te voorkomen. De waterkokers die nu in het pand staan vormen eigenlijk al een risico en zullen op termijn ook weggehaald moeten worden.
Er brak bijna een opstand uit. En paniek, want blijkbaar waren we de afgelopen jaren in Groot Gevaar geweest! Ik googlede vast naar hooivorken en een collega zocht naar een geheime plek om onze waterkoker te verbergen op het moment dat de Waterkokergestapo langs zou komen.
Maar onze onvrede had blijkbaar toch een intimiderende werking gehad op de facilitaire collega’s, want in november volgde uiteindelijk het verlossende bericht dat er ‘in het eerste kwartaal’ een automaat terug zou komen! Begin 2026 zou er namelijk een ander pand leeggeruimd worden (vanwege bezuinigingen, what else) en de automaat die daar stond, zou dan naar ons gebouw komen. Nog even een paar maandjes doorbikkelen dus, maar er hing een wortel voor onze neus. En onze waterkoker mocht blijven staan. “Eind goed, al goed”, meldde ons secretariaat naïef.
Volgens mij heeft geen enkel ander Teamsbericht ooit zoveel smilies gegenereerd als deze XP
Aangezien de gemoederen tot bedaren waren gebracht, beperkten we de rebellie tot het zelf aanschaffen van een Senseo-apparaat, zodat onze blinde medewerker in ieder geval in de overbruggingsperiode op een menselijke manier (nou ja, het blijft Senseo) aan zijn bakkie pleur kon komen. En het secretariaat zou supermarktbezoekjes plegen om voor theezakjes op onze afdeling te zorgen.
In de tussentijd hielden we ons bezig met advies geven over verdere optimalisatie van de koffie-klantreis. Zoals het verzoek van een collega of er ook een knop kon komen voor een dubbele portie, want het achter elkaar moeten tanken van meerdere Haagse bakjes om onze mokken te vullen (met dus steeds opnieuw moeten aanmelden via je medewerkerspas) zorgde voor onnodige opstoppingen in de pantries. De reacties erop waren zoals te verwachten was.
Maar goed. Op 12 maart werd dan eindelijk De Komst van De Vervangende Koffie-automaat aangekondigd!! Vol spanning hielden we onze blikken op de pantry.
Maar die middag stond er nog steeds geen apparaat. Ons secretariaat waagde er een telefoontje aan. Het antwoord: “Ja, het is nog geen 5 uur, je weet niet wat er vandaag nog allemaal gaat gebeuren.” Nou, aan het eind van de dag wisten we zeker dat er niks gebeurde.
Op 17 maart werd gemeld dat hij ‘hopelijk vandaag’ zou komen. We hoopten tevergeefs.
Op 25 maart werd ons medegedeeld dat hij op 30 maart zou worden geplaatst. Niet verrassend werd er met enige scepsis op het bericht gereageerd. En niet voor niets, want ook die dag… gebeurde er niets.
In de tussentijd waren er wel andere ontwikkelingen. Op 26 maart bereikte ons het bericht dat er Qookers in de pantries zouden worden geplaatst. Hoera, want gezien de frequentie waarmee onze waterkoker wordt gebruikt, hadden we daar al jaren geleden om gevraagd. Een Qooker is in ons geval namelijk duurzamer dan een waterkoker en bovendien scheelt het steeds wachten totdat het water kookt. Maar ik juichte te vroeg, want vervolgens las ik dat ze op de 1e en 2e verdieping zouden worden geplaatst.
Dus… niet bij ons op de 3e verdieping, vroeg ik?
Nee, niet bij ons. Want wij zouden immers op de 30e een koffie-automaat gaan krijgen. En die geeft ook heet water, daar betaalden ze Douwe Egberts voor.
Maar… op de andere verdiepingen hebben ze toch ook koffie-automaten? Bovendien: ik ken niemand die heet water uit een koffie-automaat gebruikt om thee mee te zetten, want: ranzig.
Ja, maar het ging om de pantries in de vleugels van het gebouw waar de koffie-automaat niet staat (er staat één automaat per verdieping en iedere verdieping heeft 2 pantries). De medewerkers in die vleugel moeten nu namelijk helemaal naar de andere vleugel lopen om hun koffie te halen, en op deze manier wilden ze hen een beetje tegemoet komen, was het antwoord.
Ik ontplofte bijna. Maar wist op een nette manier te formuleren dat die redenatie enigszins naar overkwam, aangezien ze van ons hadden verwacht dat we niet alleen helemaal naar een andere vleugel, maar óók nog eens naar een andere verdieping gingen lopen voor koffie.
Dat begreep de collega. Maar die automaat zou er toch alsnog gaan komen? Uit kostenoverweging hadden ze nu eenmaal besloten om in de pantries waar wel een automaat stond, niet ook nog een Qooker te plaatsen.
Daar konden we het mee doen.
Maar hee, vooralsnog werd onze illegale, levensgevaarlijke waterkoker gedoogd, dus count your blessings ofzo?
Op 31 maart kwam er een nieuw bericht, dat de automaat de dag erna zou komen. Maar ja, die datum van plaatsing was niet optimaal gekozen…
We wachtten die dag desondanks wederom in spanning af. Er leek wéér niets te gebeuren. Maar! Het bleek toch geen 1-aprilgrap te zijn, want een half uur voor het eind van de werkdag werd hij dan daadwerkelijk geplaatst! Hoezee!! Gelukkig hadden we slingers liggen om de volgende ochtend onze blijdschap te demonstreren.
Wel een beetje jammer dat onze blinde medewerker deze automaat niet bleek te kunnen gebruiken vanwege het touchscreen, de hoeveelheid opties en de noodzaak tot swipen.
Niet veel later die dag:
R.I.P. koffie-automaat. Het waren drie fantastische uren.
Ik wilde mijn outfit voor komend festivalseizoen wat pimpen, dus naaide ik eerder dit jaar een sluier met ruches. Maar ik had ook al een hele tijd mijn oog op een nieuwe riem. Ik heb weliswaar al een leren riem, maar die is historisch gezien wat aan de lange kant en inkorten vond ik toch wel zonde. Ik maakte al eens een kaartgeweven riem, maar die past ten eerste qua kleur niet zo optimaal bij mijn muzikantenoutfit en ten tweede is hij niet zo geschikt om zware tasjes met mobieltjes aan te hangen.
Erg mooi en gracieus vind ik de damesriemen met twee eindstukken waartussen een ketting hangt (blijkbaar ‘demysent’ of ‘demicient’ genaamd), zoals deze:
Ze komen in verschillende varianten voor: (kaart)geweven, van metaal en van leer. Al dan niet met metalen decoraties of stempels, in de vorm van objecten of teksten. Leer leek me het meest geschikt gezien de stevigheid en verkrijgbaarheid.
De meeste afbeeldingen die ik kon vinden zijn uit 1400-1500, terwijl de outfit van mijn personage gebaseerd is op 1350, maar onderstaande beeld dateert van 1390 dus ze hadden ze vast ook al iets eerder:
Sommige hebben ook speciale houdertjes voor een buidel:
Dit soort riemen zie je dus regelmatig op afbeeldingen, maar nauwelijks langskomen tijdens re-enactmentevenementen. En ik snap inmiddels waarom, want ik kon nergens winkels of kraampjes vinden die ze verkochten. Wel vond ik een (buitenlandse) webshop die de metalen eindstukken, tussenketting en een buidelhanger online verkocht. Dus die bestelde ik en vervolgens ging ik op zoek naar iemand die de riem voor me in elkaar kon zetten.
Toegegeven, dat in elkaar zetten had ik ook zelf kunnen doen als ik dat echt heel graag had gewild, want een recht stuk leer snijden is niet het allemoeilijkste wat er is en het bevestigen van die metalen elementen is een kwestie van de punten aan de achterzijde door de riem steken en dan omhameren. Maar toch. Je moet wel een geschikt stuk tuigleer hebben liggen en om nou een hele lap ervan te kopen alleen voor een strook eruit is best duur. Vervolgens moet je het ook nog verven in de juiste kleur. Zou ik ook weer speciale leerverf voor moeten kopen. En ik wilde er mooie stempels op. Waar ik ook wel een paar van heb liggen, maar misschien had iemand anders nog mooiere? Anyway, heel on-Lenny-ig besteedde ik dit uit, beseffend dat het zelf doen waarschijnlijk duurder ging zijn dan uitbesteden en ik vast ook een veel mooier resultaat zou krijgen als ik het door iemand met ervaring liet doen.
En dat was zeker het geval! Het duurde even voordat ik iemand had gevonden die het kon en wilde doen én ook nog eens reageerde op mijn berichtjes, maar uiteindelijk namen Peter en Ernst de Boer de taak op zich. Niet zomaar, uiteraard. Want zij zijn Serieuze Re-enacters en dit model riem was destijds behoorlijk kostbaar, dus wat was mijn reden om die te gaan dragen? “Because pretty” was geen geaccepteerd antwoord. Dus voegde ik een stukje toe aan de achtergrond van mijn muzikantenpersonage (ja, dat heb ik echt wel) over hoe ze op een bepaald feest voor de adel deze riem heeft ontvangen als loon, en dat ze deze nu draagt als zowel een spaarpotje voor moeilijker tijden als om te laten zien dat ze goed genoeg is om voor de hogere kringen te musiceren.
Na wat heen en weer ge-app over stempels en andere opties, kwam Ernst met de suggestie om er metalen bloemdecoraties op te doen in plaats van stempels. Nog een slag duurder, maar hij had exemplaren die heel goed matchten met het door mij aangeleverde riembeslag. Oeehhhhh…. die waren inderdaad te mooi om niet te accepteren! En dus is dit het resultaat geworden:
<3 <3 <3
Ik kan niet wachten om bij ons eerstvolgende optreden mijn geupgrade outfit aan te trekken! ^_^
Afgelopen vrijdag mochten we voor de tweede keer met Androneda in Zwolle spelen. Patricia had vorig jaar die locatie voor ons geregeld en het idee was dat, als dat bal daar een succes zou worden, degenen die in het verleden al eerder bals in Zwolle organiseerden dan de structurele organisatie van bals aldaar samen met Patricia konden gaan doen. Zo geschiedde.
“Degelijke balfolk in een mooi paars jurkje” – die houden we erin!
Het optreden ging echt superfijn! Sowieso vind ik het prettig als ik al een keer op een speellocatie ben geweest, zodat ik weet waar ik kan parkeren, waar de ingang zit, hoe het podium eruit ziet, etc. want dat geeft een hoop rust. En we hadden twee weken geleden ook al opgetreden in Groningen, dus we waren lekker op elkaar ingespeeld. Tijdens de voorbereidingen voor Groningen merkte ik bovendien dat mijn speeltechniek een stuk vooruit was gegaan: alle technisch moeilijke stukjes gingen me na de winterstop ineens een stuk makkelijker af! Tijdens het spelen vrijdagavond had ik dan ook veel meer brain space over om gewoon lekker te genieten van het spelen en te interacteren met mijn bandgenoten dan voorheen. Het voelt alsof ik dit jaar een ‘level up’ heb bereikt! En dat is heel fijn, want zou ik me dan ooit eindelijk eens een échte muzikant gaan voelen…?
De definitie van ‘echte muzikant’ is natuurlijk heel moeilijk. Ben je een professionele muzikant als je het full-time doet? Als je ervan kunt leven? (Nee, die twee dingen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.) Als je een opleiding ervoor hebt gedaan? Of als je, net als ik, met twee beroepsmuzikanten in een band speelt en (min of meer) mee kunt komen met het niveau? En is meekomen met het niveau dan alleen qua instrumentbeheersing, of ook hoe goed je bijdraagt aan het bedenken van de arrangenmenten, of…? Anyway, ik denk niet dat ik ooit volledig tevreden over mijn muzikale kwaliteiten zal zijn (er is nog zó veel te leren!), maar inmiddels is er dus wel weer een stukje zelfvertrouwen bij gekomen. Zeker als ik me realiseer dat veel Androneda-liedjes écht lastig zijn op de doedelzak en dat ik die een aantal jaar geleden zeker weten niet had kunnen spelen.
Oh, en wat ook uitmaakt: professionele apparatuur! De geluidstechnicus aldaar was vrijwilliger en werkt eigenlijk bij een theater, waarvan hij de apparatuur mag lenen voor deze bals. Nou, ik kan je zeggen: je merkt het verschil als je in een goede microfoon zingt en je het goed gemixte geluid door een goede monitor terughoort! En ook ons achtergronddoek met ledjes kwam heel mooi uit op deze locatie. <3
Het publiek merkte volgens mij ook dat we lekker hadden gespeeld, want het applaus aan het eind en de hoop op een toegift was oprecht. Er was gelukkig ook een goede opkomst, dus de organisatie mag ook tevreden zijn.
Ik was gelukkig nog enigszins op tijd thuis (half 1 ‘s nachts), maar toch was ik de volgende dag best brak toen Richard en ik weer doortogen naar een folkbal in Nijmegen. Ditmaal als consument. Ze hebben een nieuwe locatie en die wilde ik toch wel graag ervaren. En wie weet, mogen we daar later ook weer een keer komen spelen.
Richard wilde graag een aanvulling op zijn middeleeuwse garderobe. Hij had al lekker warme wollen bovenkleding, maar een luchtige linnen tuniek voor de zonnige dagen ontbrak. En hij wilde ook graag losse beenlingen (wel van wol). Als zijn vriendinnetje met naaiskills maakte ik die natuurlijk met liefde (spoiler: en wat gevloek) voor hem!
Alleen niet per direct. Want: druk met andere dingen. En het begin van het nieuwe seizoen was toch nog ver weg.
Afgelopen zomer shopten we samen voor stof, en op Castlefest vonden we mooi geel en groen linnen voor de tuniek. Rode wol had ik nog thuis liggen, al heb ik geen idee meer waar het een restant van was. Ik hoopte dat het genoeg zou zijn, want beenlingen moet je schuin van draad knippen, oftewel je moet het patroon schuin op de stof leggen zodat je zoveel mogelijk gebruikmaakt van de natuurlijke stretch in de stof. En dat kost natuurlijk behoorlijk meer stof dan wanneer je ze gewoon recht legt.
Voor de tuniek meette ik Richards maten op, maar voor de beenlingen speldde ik gewoon een lap reststof om zijn benen om de juiste pasvorm te krijgen. En maakte ik eentwee drie proefmodellen om zeker te weten dat ik het model goed had voordat ik de schaar in de wol zette.
Uiteindelijk pastte het beenling-patroon nét niet op de stof, maar het is ook heel middeleeuws om dan maar ergens een naadje toe te voegen om twee losse stukjes aan elkaar te zetten. De bovenkant van de beenlingen voerde ik ter afwerking met een stukje rood linnen dat ik ook nog had liggen.
Zo’n tuniek lijkt heel eenvoudig ten opzichte van beenlingen en zou dat ook moeten zijn, maar inmiddels heb ik een kleermakersoog en wil ik toch dat het geheel iets beter past dan een middeleeuwse zak… dus ook die tuniek haalde ik een paar keer uit elkaar, totdat ik doorhad dat het ‘m zat in het driehoekje onder de oksel, dat ik voor een grote kerel als Richard natuurlijk ook een stuk groter moest maken dan bij mijn eigen jurken om hem voldoende ruimte te geven zonder dat de rest van het ding in stoffrotten ging hangen.
De binnennaden van beide kledingstukken heb ik met de machine gestikt, maar alle zichtbare naadjes zijn met de hand gedaan. De verticale naden van de beenlingen heb ik opengestikt en ook de oogjes voor de bevestigingstouwtjes zijn met de hand gemaakt.
Na veel meer tijd erin te hebben gestopt dan gepland en gewild, is het geheel dan toch eindelijk af – en nog op tijd voor het nieuwe festivalseizoen ook!
(En ja, ik had de tuniek moeten strijken voordat ik Richard ermee op de foto zette. Aan het kreuken zie je iig wel dat het 100% linnen is… )
Gisteren mochten we met Androneda voor de 3e spelen in ORKZ te Groningen!
Ze hadden gevraagd of ik voorafgaand aan het bal ook de dansuitleg daar wilde verzorgen, want ze hadden me dat in Zwolle zien doen en waren daar blijkbaar erg van gecharmeerd. Wat een mooi compliment! Niet dat die uitleg vlekkeloos ging… achteraf gezien had ik de mazurka anders moeten doen. Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
Wel waren we alledrie moe en/of gestresst, en het optreden ging dan ook niet vlekkeloos (ik heb nog nooit zoveel geprutst in onze tovercirkel, die tijdens de repetitie altijd prima gaat ) maar gelukkig wisten mijn bandgenootjes alles goed op te vangen en ik ben inmiddels beter in stoïcijns doorspelen alsof het allemaal de bedoeling was.
Ondanks wat oepsjes in noten en arrangement heb ik wel relaxed gespeeld en alle technisch moeilijke stukjes gingen ditmaal wél helemaal goed. Bijzonder, hoe je hoofd en vingers wel of niet met elkaar samenwerken in zulke omstandigheden.
De vorige keren waren we er na afloop van het optreden blijven slapen, maar mijn bandgenootjes deden dat ditmaal niet en ik vind het ook prettiger om in mijn eigen bed te slapen en wakker te worden (zeker aangezien daar tegenwoordig ook mijn fijne vent in ligt <3 ). Maar ik zag wel op tegen ‘s nachts nog dik 2 uur naar huis rijden. Eigenlijk was het de bedoeling om met Wouter te carpoolen, maar dat ging last-minute toch niet door, dus moest ik ‘s nachts toch nog de hele rit alleen doen. Gelukkig ging het wel goed, alleen het laatste half uurtje was wat zwaar. Maar ik ben veilig thuisgekomen en vandaag zoals verwacht lekker brak.
Over twee weken mogen we weer, maar dan in Zwolle!
Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik een deelexamen kan doen voor mijn coupeuse-opleiding, namelijk voor het onderdeel ‘japonnen’. Ik ben inmiddels dik 5,5 jaar bezig met de opleiding en inmiddels weet ik dat er standaard wordt gestresst voorafgaand aan de examens om alles op tijd af te krijgen. Daar had ik geen zin meer in, dus ik heb de afgelopen tijd heel hard gewerkt om alles op tijd af te krijgen en de periode ditmaal wel soepel te laten verlopen. Maar helaas, dat is wederom niet gelukt. En inmiddels zit ik er zo doorheen, dat ik heb besloten om te stoppen met de opleiding. Ik doe dit deel-examen nog, maar na de zomervakantie ga ik niet verder met het laatste deel (colberts en mantels).
De afgelopen week moest ik namelijk mijn klapper met patroontekeningen op schaal inleveren ter beoordeling. Die tekeningen had ik al lang af, op ééntje na: dat was een moeilijk geval waar de juf ook niet direct een oplossing voor had. Dus die had ze ingenomen met de belofte daar eens grondig naar te gaan kijken, zodat ze me op weg kon helpen over hoe het wel moest. Dat was vlak voor de zomervakantie vorig jaar. Toen we na de zomer verder gingen met de opleiding, had ze er nog niet naar gekeken. Periodiek vroeg ik naar de voortgang, omdat het het laatste onderdeel was dat in mijn klapper moest om die examenklaar te krijgen en ik dus geen zin had om weer last-minute te moeten stressen om die af te krijgen. Nee, dat begreep Juf, maar iedere keer was er toch weer iets tussengekomen, drukdrukdruk, waardoor ze die opdracht niet had nagekeken.
Uiteindelijk was het dus de les in de week voordat ik de klapper moest inleveren geworden en had ik hem nóg niet terug. Nu schrok Juf ineens wel van de situatie. Nee, ook vandaag had ze hem niet voor me klaarliggen, maar ze zou er later deze week echt alsnog naar kijken. Dan kon ik tussentijds even langskomen om de uitwerking op te halen en kon ik die toch nog op tijd af maken voor de volgende les, waarin ik de klapper moest inleveren. Zucht… dit was precies wat ik niet had gewild, want er is altijd een kans dat mijn uitwerking niet goed is en alles opnieuw moet. Maar ik had geen keus, dus een paar dagen later reed ik langs om de uitwerking op te halen en snel nog ermee aan de slag te gaan. Maar ook met haar instructies lukte het me niet om een werkend patroon te fabriceren. In de laatste les liet ik haar zien wat ik ervan had gemaakt en realiseerde zij zich ook dat dit niet ging werken. Tijdens de les ging ze nogmaals puzzelen met het patroon en uiteindelijk was haar oplossing om maar gewoon 3 van de 6 plooien uit de modeltekening te verwijderen, om het werkend te maken…
Leuk, maar daarmee had ik nog steeds geen patroon om in mijn klapper te stoppen. Die moest ik dus in de dagen na de les alsnog in grote haast gaan maken, waarna ik weer tussentijds bij haar langs moest rijden om de uitwerking en de rest van de klapper bij haar in te leveren zodat ze die nog nét op tijd binnenhad om mee te nemen naar de beoordelingscommissie.
Ik baalde behoorlijk van de vele extra uren die ik last-minute had moeten stoppen in het examenklaar krijgen van mijn klapper. Maar goed, het was nu ingeleverd. Klaar, toch? Nope. Afgelopen maandag, de dag waarop ze het met de andere commissieleden aan het nakijken was, belde ze me op. Waar mijn praktijkstukken waren? Euh, wut…? Ja, want die had ik ook moeten inleveren, samen met de klapper! Daar had ze dus helemaal niks over gezegd. Niet vooraf, niet toen ik de eerste poging deed om de klapper in te leveren en niet toen ik die daadwerkelijk inleverde. Maar zij vond dat ik dat had moeten weten, omdat ik die de vorige keer ook tegelijkertijd had moeten inleveren. Mjah, maar dat was alweer 2 jaar geleden dus niet bepaald iets dat ik goed onthouden had, niet alles in deze opleiding is ieder jaar hetzelfde, en ik had die praktijkstukjes ook al vorig jaar mei afgemaakt dus die zaten helemaal niet meer in mijn systeem. Maar het moest ingeleverd worden, en wel NU, dus het was maar goed dat ik thuiswerkte op dat moment. Over een kwartier zou ik een Teams-vergadering hebben, maar daar kon ze niet op wachten, dus moest ik hals over kop in de auto springen en de boel bij haar dumpen, om één minuut voor mijn overleg wederom compleet in de stress thuis te komen. Snik.
Was het dat? Nee. Gisteravond, in de eerstvolgende les, vroeg ik haar om samen met mij alle dingen die ik moest doen voor de examendag die later in het jaar zou plaatsvinden, punt voor punt door te lopen, om te voorkomen dat er wéér iets over het hoofd gezien ging worden. Wat bleek ineens: ik dacht dat ik alleen een examendag had in juni, maar ik blijk twéé keer langs te moeten komen: in mei moet ik ook nog een zaterdag even op en neer naar Nunspeet rijden om iemand op te meten, omdat ik tijdens die tweede examendag niet alleen een patroontekening moet maken, maar ook een tussentijds genaaide proefjurk moet afpassen op betreffende persoon. En nog erger: die extra examendag bleek te vallen in het weekend dat ik met mijn familie in CenterParcs zou zitten. Neeeeeeeeee!
Volgens de juf had ik ook dit moeten weten. Maar het staat echt heel onduidelijk in de documentatie die we hebben gehad (waar ik al vaker over had geklaagd) en op haar website, waar ik ook wel degelijk vooraf op had gekeken, staat bij die examendatum alleen dat er dan rokken- en colbert-examens zijn, niet japon-examens. Dat staat alleen bij de datum die ik keurig in mijn agenda had genoteerd. Maar nee, het lag echt aan mij.
En toen was ik er klaar mee.
Ik worstel al dik 5,5 jaar met deze opleiding. Ik ga eigenlijk altijd met tegenzin naar de lessen vanwege de manier van lesgeven en de toxische manier van feedback geven. Ik klaag ook al vanaf het begin over de slechte kwaliteit van de boeken, de slechte organisatie van dingen en de onduidelijke manier van communiceren. Het is dus niet alleen mijn juf, maar ook de organisatie erachter en het lesmateriaal. En ik weet dat dat niet gaat veranderen.
Ik heb nagedacht over wat ik zelf kon doen om deze opleiding draaglijk te maken en kwam uit op nóg harder werken, veel vragen stellen over wat de bedoeling is, een minutieuze administratie bijhouden van wat ik wanneer heb ingeleverd en nog moet doen, en mijn eigen lesboek samenstellen. Maar dat is blijkbaar niet genoeg. Het is gewoon niet mogelijk om deze opleiding zonder stress en frustratie te doorlopen.
En ik weiger te geloven dat het aan mij ligt. Ik kan me goed voorstellen hoe schadelijk het is voor jonge mensen die een opleiding doen als ze op zo’n manier behandeld worden, omdat het ernstig afbreuk kan doen aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde. Maar ik ben 46 jaar oud en weet donders goed dat ik niet dom ben, en ik denk dat iedereen die me kent het ermee eens zal zijn dat als het zelfs mij niet lukt om structuur erin aan te brengen, het niet door mijn gebrek aan organisatievaardigheid komt.
En ik heb gewoon geen zin om nog 2 jaar deze shit over me heen te laten komen. Ik zou heel graag willen leren hoe je mantels naait (colberts interesseren me niet zo), maar dan maar niet. Ik heb gelukkig zo hard gewerkt dat ik inmiddels ook al bijna door het lesboek van die laatste module heen ben, maar het daadwerkelijk naaien ervan en het maken van oefenopdrachten om de stof écht te beheersen, komt pas na de zomer. Het is ook geen optie om bij een andere organisatie verder te gaan, want die werken met andere tekensystemen, waardoor ik waarschijnlijk voor een deel opnieuw zal moeten beginnen. En een andere juf die met hetzelfde systeem werkt, zit ook bij diezelfde slecht communicerende organisatie met slecht lesmateriaal aangesloten, dus dat lost maar een deel van het probleem op.
Oftewel: ik ga de komende tijd nog zo veel mogelijk kennis absorberen en dat japon-examen doen, en dan is het in juni klaar. Geen vele uren per week meer steken in frustrerende bezigheden maar mijn kostbare tijd besteden aan dingen waar ik wél blij van word.
Nu eerst me maar eens aanmelden voor dat examen. Dat moet uiterlijk vandaag en ik heb uiteraard gisteren pas de aanmeldformulieren daarvoor gekregen.
Nog 3 maanden…
Ik had dus een tijdje geleden het plan opgevat om een moestuin in mijn voortuin te gaan maken. Pa, jarenlang fervent moestuinier, was sceptisch over het groeien van eetbare planten in een stadstuin aan de weg, maar ik trek me daar natuurlijk niets van aan.
Voordat er plantjes in de tuin gezet kunnen worden, moest er wel nog wat werk verzet worden: houtsnippers eruit, worteldoek eruit, borders verzetten, grond omspitten, grond verrijken door er moestuinaarde doorheen en mest overheen te strooien en opnieuw een pad van houtsnippers leggen. Verder had Richard bij de verhuizing ook een mooie houten regenton meegenomen. Omdat ik al een regenton in de achtertuin heb staan, besloten we dat die in de voortuin kon komen. Handig, dan hebben we gelijk water voor de plantjes bij de hand. Het laatste onderdeel van het plan was om de struik die je rechtsvoor op de voor-foto ziet, te verwijderen en er een laagstam-appelboom voor in de plaats te zetten. In het kader van: mocht de groentenoogst mislukken, dan hebben we altijd nog fruit.
Aangezien het geen klusje voor één dag, noch één weekend was, heb ik me er de afgelopen weken beetje bij beetje mee vermaakt.
De voor-situatie. Met alvast Richards regenton globaal op de gewenste plek gepositioneerd. Onder het raam loopt het borderrandje door tot achter de regenton, maar dat zie je niet door alle bruine plantenresten die eroverheen hangen.
Stap 1 was dus al dat houtspul eruit scheppen. Dat was iets meer volume dan ik had verwacht… gelukkig vond ik een grote plastic zak in de schuur.
Onder de houtsnippers lagen… tot pulp vergane snippers. Hoe kreeg ik dat nou weer weg? En sterker nog: waar liet ik het? Het was teveel voor de GFT-bak en het mocht er vast ook niet allemaal tegelijk in. Dan maar in vuilniszakken stoppen en het de komende weken beetje bij beetje via de GFT-container afvoeren.
Overigens blijkt dat het leggen van worteldoek niet voorkomt dat er wortels onder het doek groeien. Het was één grote wortelkluwe daar! De kleine worteltjes waren veel gedoe om met de hand tussen de aarde uit te pielen en de grote wortels, ik neem aan van de te verwijderen struik en de boom in de stoep, moesten met een zaag te lijf worden gegaan om ze eruit te krijgen:
Ik vermoed dat we het komende jaar veel paddenstoelen in de moestuin gaan krijgen, maar dat is dan maar zo.
Samen met Richard groef ik ook de kluit en wortels van de struik uit. Die klus deden we in de stromende regen, omdat de aldaar te planten appelboom al een week in een pot stond te wachten op te worden geplant, en ik hem daar niet te lang in wilde laten staan. Zucht, ik en mijn briljante ideeën ook altijd… Gelukkig heb ik een partner die niet alleen mij maar ook mijn ideeën leuk vindt en bovendien ook niet bang is voor een beetje regen en modder. <3 (Schoonmaakster: “Gebruiken jullie het bad weer? Moet ik die vaker schoon gaan maken?” Euh nee, we hebben er alleen onze modderkleding in afgespoeld… )
De border verplaatsen was gelukkig een iets makkelijker karweitje. Het omscheppen van alle aarde op de plekken waar plantjes moeten komen dan weer niet. Puf, hijg… graven is op zich al best zwaar werk, maar als je continu moet bukken om wortels en stenen te verwijderen, voel je het behoorlijk in je rug en benen! Gelukkig was het op dat moment wél heerlijk tuinwerkweer. En een tip: als je beter contact wil met je buren, ga in je voortuin werken! Ik heb die dag zowat al mijn straatgenoten gesproken, sommigen zelfs meer dan één keer.
De voorlaatste stap was het door de losse aarde spitten van moestuinaarde en er vervolgens nog wat korreltjes mest doorheen harken. Houtsnippers in het midden terugleggen als looppad, en tadaa:
Okee, het ziet er niet noodzakelijk beter uit dan de voor-situatie, maar de komende tijd heeft de aarde in ieder geval de mogelijkheid om de voedingsstoffen te laten vermengen en kunnen de beestjes zich weer wat in de grond settelen. En dan kunnen wij komende maand de zaadjes binnen vast voorzaaien, om ze daarna op hun nieuwe plekje uit te zetten!
De regenton moet overigens wel nog aangesloten worden, maar Richard gaat daar eerst een houten verhoging voor knutselen, zodat de gieter makkelijker onder het kraantje kan.
Gisteren was het weer tijd voor een Heksengodinnendate! Aangezien Suus een deel van haar huis heeft verbouwd en we het resultaat nog niet gezien hadden (en we sowieso al erg lang niet meer bij haar thuis waren geweest), spraken we daar af om even bij te kletsen onder het genot van een kopje thee en snaai.
Om daarna door te rijden naar Katwijk aan Zee om daar lekker te lunchen en verder bij te praten.
Om al dat voedsel weer te verbranden, maakten we een wandeling over het strand, terwijl we nog verder bijkletsten (voor zover mogelijk met een capuchon over mijn oren wegens de wind). Het was gelukkig droog en er waren ontzettend veel schelpen aangespoeld, dus zochten we een paar mooie en grote uit om mee naar huis te nemen.
Na de wandeling togen we weer richting een ander tentje, om daar nog veel meer bij te praten en taart en warme chocolademelk naar binnen te werken. Hee, zeelucht maakt hongerig!
Op mijn blokfluit kan ik nog niet zoveel nummers spelen, maar ik had hem toch maar meegenomen. En jawel, tijdens het weekend werd ik ook nog eens aangesproken door iemand van de organisatie omdat ze voor de zondag nog steeds niemand hadden. Ik had even wat uitgeprobeerd maar kon geen geschikt liedje met thema ‘wakker worden’ / ‘ochtend’ vinden dat subtiel genoeg klonk en dat ik goed genoeg op de blokfluit kon spelen, dus ik was blij dat ze uiteindelijk een harpiste bereid hadden gevonden dat te doen – die deed het een stuk beter dan ik had kunnen doen. Misschien voor volgend jaar maar iets thuis voorbereiden. Weer een stok achter de deur om beter te worden op dat ding!
)
Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
