Een lief cadeautje

Toen ik begin vorige maand ging collecteren voor de Dierenbescherming, had ik wel een heel bijzondere ontmoeting met een van mijn straatgenoten, die wat verderop om de hoek woont. Hij herkende me van mijn doedelzakoptreden op straat tijdens de lockdown, en had me blijkbaar met mijn knijpertje zwerfvuil zien opruimen, en omdat hij dat zo lief vond, wilde hij een cadeautje voor me kopen. <3

Toen ik vandaag naar het postNL-punt wandelde om een exemplaar van mijn boek naar een koper te verzenden, ging ineens zijn voordeur open, en stond hij daar met een glimlach op zijn gezicht en een pakje in zijn hand op mij te wachten!

Nadat ik naar hem toe was gelopen, vertelde hij me dat hij al meermaals geprobeerd had het cadeautje te overhandigen, maar dat ik steeds niet thuis was geweest. Hij had het ook al eens voor mijn deur gezet, maar blijkbaar was ik toen nét het hele weekend weg, en dus had hij het maar weer opgehaald.

“Je bent niet vaak thuis”, merkte hij op.

Nou ja, ik ben sinds corona behoorlijk vaak thuis vind ik zelf, maar alles is relatief natuurlijk.  :P
Ik bedankte hem hartelijk voor het cadeautje en vertelde hem dat hij dan alsnog maar eens langs moest komen als ik wél thuis was.

“Ja, ik houd je in de gaten!”, riep hij me na.

Heh, dat was me al duidelijk inmiddels. :lol:

Maar ondanks dat ik blijkbaar niet ongemerkt door mijn straat kan lopen of van huis kan zijn, is dit echt een superlieve actie!! Blijkbaar doe ik toch ergens iets goed? <3

Boekpromotie-video

Zowat iedere vakantie heb ik een flinke to-do lijst die ik af wil werken, en iedere keer bedenk ik spontaan een creatief project om er ook nog even tussen te proppen. Deze week was dat het opnemen van een promo-video voor mijn boek. Want kerst komt eraan, dus ik moet mijn doelgroep ervan overtuigen mijn boek op hun verlanglijstje te zetten!

In plaats van weer een gewoon berichtje met een foto op social media, besloot ik me maar eens te gaan wagen aan een video. Da’s namelijk superhip. Het ding is alleen dat ik zelf geen video-fan ben: ik kijk het amper en ben ook niet bepaald de meest cameragenieke persoon. Maar, alles voor de sales! Als zelfpublicerend auteur moet je nu eenmaal alles uit de kast trekken om je boek verkocht te krijgen (ik zit inmiddels op 253 exemplaren!).

Dus worstelde ik me door minutenlange filmpjes van andere schrijvers ter inspiratie en wist ik uiteindelijk vooral heel duidelijk wat ik níét wilde… :-P

Donderdag ging ik aan de slag met mijn camera en gisteren monteerde ik de boel in elkaar. (Da’s echt een flinke klus!) Allemaal zonder enige kennis van zaken of budget. En uiteraard moest ik mezelf er meermaals van weerhouden om de boel weg te flikkeren, omdat het continu zien van je eigen hoofd en aanhoren van je eigen stem, behoorlijk tenenkrommend is – vooral als je ook nog eens een buitenlandse taal probeert te spreken! *cringe*

Dusse… ik laat jullie het filmpje hierbij vast zien, voordat ik het in de Alice in Wonderland Facebookgroepen plaats, in de hoop dat jullie zo vriendelijk zijn om het me te laten weten als het resultaat écht te knullig is om de wereld in te slingeren. ;-)

Script: door mij
Presentatie: door mij
Opnametechniek: door mij
Bewerking: door mij
Ondertiteling: door mij
Achtergrondmuziekje: door https://www.bensound.com

Het geluid is helaas niet hoe ik het graag zou willen, maar blijkbaar galmt mijn kamer en ik weet niet hoe ik dat holle geluid met een audiobewerkingsprogramma eruit krijg. De ‘special effects’ zaten leuker in mijn hoofd, maar mijn videobewerkingsprogramma heeft alleen wat basic opties.

Het oorspronkelijke plan was om ook wat uit het boek voor te lezen, maar dan werd de video te lang (voor social media geldt dat je video echt niet langer dan 3 minuten mag zijn, dan haken mensen af). Dus heb ik aparte voorleesfilmpjes opgenomen, die ik later ook ga posten! Mits ze wat zijn geworden, want ik heb het materiaal nog niet bekeken omdat deze video prioriteit had, en de helft van de opnames voor deze video bleek ik te kunnen weggooien omdat mijn camera om onduidelijke redenen steeds bleef herfocussen. :-S

Hopelijk to be continued dus! Interesse? Abonneer je op mijn kanaal! ;-)

Knusse kachel

Ik houd van een open haard! En van kampvuurtjes! Maar helaas, mijn huis heeft geen open haard. En de kampvuurtjes op festivals zijn de afgelopen tijd ernstig gereduceerd.

Toen ik 4,5 jaar geleden op zoek ging naar een nieuw huis, heb ik actief gekeken naar eentje met een open haard. Uiteindelijk koos ik mijn huidige huis, dat alles had wat ik wilde – behalve die haard. Er bleek ooit wel een kachel in te hebben gezeten, maar die was weggehaald uit de woonkamer en ook het rookkanaal was verwijderd.

Maar ik wilde eigenlijk wel die kachelknusheid in huis, in de winterse periodes… Wat nu?

In deze tijd van fijnstofproblematiek en dreigende regelgeving is het niet slim om geld te investeren in het (opnieuw) aanleggen van een open haard, dus dat heb ik ook maar niet overwogen.
Een kachel op gas is om min of meer dezelfde redenen niet handig – we moeten juist van het gas af.
Een gelhaard dan? Nee, die stinkt.
Een bio-ethanolhaard? Dat leek even interessant, maar toen las ik over ongemerkt schadelijke gassen die vrijkomen en de waarschuwingen vanwege brandonveiligheid.
Dus bleef over: de elektrische haard.

Die komen in vele varianten, de ene nog nepper dan de andere. Maar ik wil geen kitsch. Bovendien heb ik geen plek voor een grote kachel. Nou ja, niet op de locatie waar ik hem wil hebben: in het zicht als ik op de bank zit. De ideale plek zou direct onder mijn tv zijn, maar daar zit een grote radiator. Dus moest hij aan de zijkant. En dan kon hij niet strak tegen de muur, dus wilde ik eentje die bijvoorbeeld rond was.

Ik vond de Dimplex Opti-Virtual 360: perfect qua vorm, en op YouTube zag hij er heel realistisch uit! Maar toen ik hem ging bezichtigen in de showroom, bleek hij live om te huilen – er zat een heel duidelijk plat schermpje in het midden, waar een filmpje op werd afgespeeld. :-(  Terug naar de tekentafel dus.

En zo was ik al een paar jaar bezig met opties zoeken en weer afwijzen.

Recentelijk liep ik tegen de Eurom Orsa aan. Minder elegant vormgegeven dan die Dimplex, maar ook rond, niet te breed, en hij leek best realistisch te branden. Dus een kijkje genomen in een showroom, want ik had inmiddels wel geleerd niet af te gaan op een filmpje. En hij zag er echt goed uit! (Nou ja, voor een elektrische haard dan.)

Hij was wel €420 in die showroom. Online was hij maar €350. Tsja, ik vond het niet zo netjes om bij het ene bedrijf te gaan kijken, om vervolgens bij een andere te bestellen. De service van een showroom, daar moet je ook voor betalen. Maar het scheelde wel €70… Hm, moreel dillemma.
En toen zag ik online een tweedekansje. De sokkel waar het hout in kan was beschadigd; er zaten wat butsen in de onderkant, dus 50 euro korting. Waardoor ik hem voor €300 kon krijgen. Okee, einde dilemma, dat wordt hem!

Want ik had initieel niet eens door dat je het onderstel ook eraf kon laten. Ik twijfelde in de showroom daarom nog of ik hem wilde, omdat het toch nog een behoorlijke unit bleek, zeker omdat hij zwart is. Maar zonder onderstel zou hij een stuk minder aanwezig zijn in mijn kamer. Dus geen probleem dat het ding beschadigd was!

Dit is hem dan, in volle glorie:

Ik sloopte niet alleen het onderstel eraf (het hout onderin vind ik wel heel leuk ogen hoor, en op de foto ziet het er prima uit, maar het ding is live toch best hoog), maar ook de decoratieve stang aan de rechterkant (brrr, RVS… ). De houdertjes konden er niet af helaas, maar die vallen niet zo op. Dus zo staat hij nu in mijn kamer:

Disclaimer: volgens het instructieboekje mag je hem nevernooit zonder dat onderstel gebruiken. Maar ik denk dat dat er staat omdat je hem ook als verwarming kunt gebruiken. Hij heeft een kachelfunctie die warmte de ruimte in blaast, en ik denk dat de onderkant van de haard dan erg warm wordt, waardoor je hem niet zomaar direct op je vloer mag zetten. Maar ik heb niet de intentie de verwarmingsfunctie te gebruiken, het gaat mij puur om het vlameffect. Dus dan lijkt het me geen probleem.

Laat de koude winter-lockdown maar komen, in mijn huis is het knus! ^_^

Deurisolatie

Winter is coming, gas is duur en de wereld gaat eraan, dus het is een goed moment om nog eens extra naar de isolatie van je huis te kijken. Ook aan de binnenkant!

Mijn werk-/hobbykamer stook ik graag warm, omdat ik daar heel veel tijd doorbreng. Maar de deur van die kamer staat altijd open, om ervoor te zorgen dat Sammy er gezellig bij kan komen zitten wanneer hij wil, en ook daar kan komen als ik er niet ben. En dan ontsnapt de warmte dus naar de niet-verwarmde gang en het trapgat naar zolder.

In de woonkamer heb ik het opgelost door een kattenluikje in de woonkamerdeur te zetten, maar die deur was toch niet meer origineel en de smaak van de vorige bewoners komt niet geheel overeen met die van mij, dus ik vond het niet zo’n probleem om erin te zagen. Maar de hobbykamerdeur maakte ik liever niet stuk.

Een paar jaar geleden besloot ik, om de warmte toch een beetje binnen te houden, in de koude seizoenen een gordijn voor de deur te hangen. Gewoon een oud gordijn dat nog over was van mijn vorige huis, en waar ik snel een lapje fleece tegenaan had genaaid omdat het gordijn te kort was voor de deuropening.

Niet de mooiste oplossing natuurlijk. En hoewel enigszins effectief, is de isolatiewaarde van een gordijn ook niet zo hoog. Tijd voor wat anders.

Ik bedacht dat pvc-lamellen wellicht een goede oplossing zouden kunnen zijn. Die heb je immers ook voor koelingen in winkels, en doorgangen naar magazijnen enzo. Daar heb je kant-en-klare systemen van, maar die zijn dan weer net niet in mijn deurbreedte, of enorm duur vanwege het fancy ophangsysteem dat eraan zit. Gelukkig blijk je ze ook los op rol te kunnen kopen, per strekkende meter!

Dus hoppakee, 11 meter besteld en het spul in vijf gelijke stukken geknipt.

Vervolgens maakte ik met een gaatjestang een opening in de hoekjes en klemde ik er metalen nestels in.

Het gordijn had ik aan de deurpost bevestigd door middel van spijkertjes en vuilniszakbinders. Ik hoefde maar een paar spijkertjes eruit te trekken en op een betere plek te timmeren. De vuilniszakbinders recyclede ik ook (nylondraad was mooier geweest, maar dat is dramatisch om aan elkaar te knopen op precies de juiste lengte).

Toen kwam het lastigste onderdeel van de klus: de lamellen precies op maat knippen aan de onderkant. Het ding was namelijk dat de lamellen een beetje krom stonden, omdat ze op een rol hadden gezeten. En ik kon niet inschatten of het beter was als ze tegen de dorpel aan zouden vallen, of dat ze er precies boven zouden hangen.

Aan de onderkant sluiten ze nu dus nog niet helemaal mooi aan. Maar ik ga de constructie eerst een paar dagen laten uithangen om te kijken of de pvc wat rechter wordt, en zo niet, dan zet ik er even de strijkbout op. Dan knip ik daarna nog wel af wat nodig is, en/of verleng of verkort ik de bindertjes bovenin nog even. En dan kan ik die uiteindjes ook afknippen.

Het resultaat is in ieder geval een veel lichtere gang! Nu kijken of de temperatuur ook langer aangenaam blijft wanneer de thermostaat beneden uitslaat omdat de zon naar binnen schijnt. (De woonkamer ligt op het zuiden, mijn hobbykamer op het noorden.)

Workshop mondharp en meer gezelligheid

Meh, weer een lockdown, maar ditmaal laat ik me een stuk minder weerhouden van het doen van leuke dingen.

Na een jaar proberen was ik er eindelijk in geslaagd om weer eens een afspraak met Roland te arrangeren, dus troffen we elkander maandagavond in een restaurantje in Utrecht. Daarvoor had ik voor het eerst sinds de corona-crisis de trein genomen en het viel me alleszins mee, ook het een uur lang een mondkapje ophouden (weliswaar was het geen spits, dat scheelde).

Ik vergat wel prompt om bij binnenkomst netjes te wachten totdat iemand met een scanapparaat aan kwam zetten, maar gelukkig deden ze er niet moeilijk over en kwamen ze me alsnog bij onze tafel controleren op groen vinkje. Om 8 uur stonden we alweer keurig buiten, want tsja, vanaf dat moment kwamen de coronaatjes er natuurlijk aan. (….)

Niet de meest charmante foto van mij… maar de lol straalt er wel vanaf. Omnom, toetje! :-D

En gisteren ging ik lekker met Rinske lunchen in Nijmegen (gewoon op de fiets dus), alvorens we een workshopje mondharp gingen doen!

Selfies maken is een vaardigheid. Misschien ben ik hier gewoon te oud voor. ;-P

Een paar jaar geleden had ik namelijk een mondharp van haar als verjaardagscadeau gekregen en ze had er ook eentje voor zichzelf gekocht. Toen wilden we al een workshopje gaan doen, want een uitje is nu eenmaal leuker dan gewoon YouTube video’s kijken, dus dit was een uitstekend excuus om weer eens af te spreken.

Maar ja, toen kwam corona en moesten we de workshop annuleren, want op dat moment was er nog veel onduidelijkheid over hoe het virus verspreid werd, en dingen in je mond stoppen klonk toen niet zo verstandig. Omdat het de laatste tijd beter leek te gaan, plande ik hem na dik anderhalf jaar opnieuw, en gaf ik hem als verjaardagscadeau aan Rinske. Aangezien de huidige maatregelen hem niet verboden, hebben we hem ditmaal wel door laten gaan – uiteraard ruim op afstand van de docent, in zijn huiskamer tussen een indrukwekkende verzameling uiteenlopende instrumenten!

In zo’n drie kwartier liet hij ons diverse technieken zien en mochten we zelf onze eerste pogingen wagen. Er geluid uit krijgen bleek helemaal niet moeilijk, en verschillende klanken creëren met je mondholte (oeioeioeioei enzo :-D ) had ik ook supersnel onder de knie. Meer moeite had ik met de technieken waarbij je hard blaast op het ding, of waar je je tong voor moest gebruiken. (“Maak een r-klank” klinkt eenvoudig, maar niet als de Hollandse R bedoeld wordt – die met de tong voorin je mond. Dat krijg ik als Limburgse ook zonder mondharp niet voor elkaar! :’-D ) Maar uiteraard moeten we nu gewoon gaan oefenen. Hopelijk kan ik de mondharp straks gaan gebruiken als begeleidingsinstrument bij De Soete Inval, want jawel: het ding is geheel middeleeuws verantwoord!

We sloten de dag af met nog even bij mij thuis theeleuten en nakletsen. Dus yay, mijn weekje vakantie blijkt toch nog leuk besteed te kunnen worden! (Ook al heb ik maandagochtend als een malloot moeten rondbellen en mailen, om alle trainingen die ik voor mijn vakantie voor mijn collega’s dacht te hebben geregeld, en die gisteren van start zouden gaan, alsnog coronaproof te organiseren… :-S )

Moresnet 2,5: Avondrood

Gisteren was de Moresnet baravond – mijn eerste LARP sinds maar liefst twee jaar…  :?

Ik vond het fijn dat het een baravond was in plaats van gelijk een heel weekend LARPen, want met alleen een avondje konden we er op ons gemakje weer even inkomen. Niet alleen het LARPen zelf was lang geleden voor mij, maar wat was er ook alweer allemaal gebeurd…? En wie speelde ook alweer wie…?

Er waren ook outfit-issues. Ten eerste mijn haar. Het is altijd al een uitdaging om mijn pony weg te moffelen in een Victoriaans kapsel, maar die veel te korte sprietjes gaven helemaal hoofdbrekens, en er is veel gel en haarlak aan te pas moeten komen om mijn haardracht er nog enigszins uit te laten zien.
Ten tweede was mijn kostuum inmiddels veel te wijd. Ik ben behoorlijk afgevallen de afgelopen maanden en dus was mijn blouse een tent en moest ik mijn rok zo ver strakker vastzetten met een nieuw knoopje en knoopsgat, dat hij niet meer zo heel mooi hing.
Tot overmaat van ramp bleek ook nog eens het elastiek in mijn thermobroek verpulverd te zijn van ouderdom, waar ik pas ter plekke achterkwam op het moment dat ik hem probeerde aan te trekken. Zucht. Gelukkig had Rinske een extra exemplaar mee dat ik mocht lenen.

Helaas vond ik de avond zelf ook niet zo’n succes. Van voorpret en vooraf plannetjes maken was niet echt sprake, want we wisten niet waar we zouden zijn of waarom, dat hoorden we pas ter plekke. Er was wel vooraf gezegd dat de plotlijntjes van de grote evenementen niet verder uitgediept zouden worden deze avond, dus ik verwachtte iets anders om ons mee bezig te houden, en ons zou stimuleren om weer even in het spel te komen. Maar er was ook geen alternatief plot. Het enige wat er te doen was, was toch weer verder praten met andere aanwezigen over wat er voorheen was gebeurd. Maar op Rinske’s personage na, was er die avond helaas zo goed als niemand komen opdagen waar ik actief lijntjes mee had lopen (er waren maar zo’n 20 aanwezigen). Dus kon ik alleen met haar mijn spel verder uitdiepen en bleef het voor de rest vooral oppervlakkig praten, praten en praten met anderen. Terwijl ik en mijn personage toch meer doeners zijn. En mijn personage niet goed is in politieke intriges of strategie (da’s iets voor mannen, uiteraard), maar vooral goed is in discreet luisteren (en daarna met voorkennis handelen). Gelukkig was Gijs er met zijn nieuwe personage, wat potentieel bood voor nieuw drama.

De locatie was dezelfde als de vorige keer, en ook nu was er een feest in de ruimte naast ons aan de gang waardoor er continu gedreun van een beat te horen was. Niet zo sfeervol in je Victoriaanse setting, en in combinatie met de luidruchtige mijnwerkers aan de tafel naast ons, was het ook nog eens vaak lastig om een gesprek goed te kunnen volgen. En er waren ook geen andere ruimtes waar je je even kon terugtrekken voor een meer privé-conversatie. Gelukkig leidde dat plus het kleine aantal aanwezigen ertoe dat de klasse-verschillen wat minder strikt werden gehanteerd en iedereen met iedereen aan tafel zat, anders was het spel écht beperkt geweest.

Het was dus niet een heel goede start van een nieuwe LARP-periode, maar het was wel fijn om veel mensen weer eens OC te zien en te spreken!

Lewis Carroll Genootschap symposium: Lize’s avonturen

Normaal gesproken is het symposium van het Lewis Carroll Genootschap aan het begin van het jaar, maar vanwege redenen die we allemaal kennen, kon dat dit jaar niet. Gelukkig was er in april wel een digitale bijeenkomst, waarin ik mijn boek kon presenteren. Vandaag was dan eindelijk alsnog een fysieke bijeenkomst. En wat was het leuk en gezellig!

Ik voel me inmiddels helemaal thuis in de groep. Ik ken inmiddels behoorlijk wat mensen en zij kennen mij, dus ik had continu aanspraak zonder er moeite voor te hoeven doen (je kent de meer gebruikelijke situatie vast wel: het awkward met je glas in je knuisten naast een groepje staan in de hoop dat je betrokken wordt bij het gesprek, of zodat het in ieder geval niet lijkt alsof je in je uppie staat. Brrr. :-P). En hoewel het kennisniveau over Lewis Carroll en zijn werken flink varieert, is het toch een plek om even lekker te ‘nerden’ met gelijkgestemden. Ik begreep Casper dan ook helemaal, toen hij tijdens zijn presentatie volledig leegliep van frustratie over het feit dat boekverkopers structureel een foutje maken in het beschrijven van een minuscuul detail in eerste edities van “The Hunting of the Snark” (het onderwerp van zijn presentatie was ook echt alléén dat foutje :-D ) en zijn nog grotere frustratie over het feit dat hij nergens met zijn frustratie heen kon. Boze brieven sturen hielp toch niet, maar bij ons kon hij het tenminste spuien. :’-D

Creatief gebruik van roller-up banner en statafel tegen storende lichtinval op een projectiescherm XD

Verder heb ik naar aanleiding van zijn presentatie over aanhalingstekens in de ‘Alice’-boeken een goed gesprek gehad met Nicolaas Matsier over het gebruik van interpunctie door Lewis Carroll in zijn teksten. Eindelijk iemand die ook om dit soort details geeft! (Uiteraard heb ik die interpunctie ook zo in mijn eigen boek verwerkt. Niet dat het iemand gaat opvallen. Maar daar gaat het niet om.)

En ja, je leest het goed: Nicolaas Matsier. De vorige keer sprak ik met Maxim Februari, dus deze bijeenkomsten zijn ook nog eens goed voor mijn literaire netwerk. ;-)

En voor het scoren van mooie dingen! Want de belangrijkste presentatie van de dag was de presentatie van de facsimile van de eerste vertaling ter wereld van “Alice’s Adventures in Wonderland” met kleurenillustraties: “Lize’s avonturen in het Wonderland“. Een jarenlange klus, maar met een heel mooi resultaat. Ik had vooringetekend en kon gelijk een exemplaar mee naar huis nemen. <3

Dat moet gevierd worden! :-9

Natuurlijk had ik ook een stapeltje van “Alice’s Adventures under Water” meegenomen om op de boekentafel te leggen. Ik dacht vooraf dat ik er 3, heel misschien 4, kon verkopen, want ik had het boek al een half jaar geleden aan het Genootschap gepresenteerd, dus velen hadden inmiddels eentje gekocht. Echter: maar liefst 9 mensen hebben een exemplaar mee naar huis genomen! En daarmee ben ik sinds vandaag officieel uit de kosten! \o/

Herfstkrans

Heerlijk, die herfstsfeer! Na het knutselen van de herfstgnoom voor mijn zusje had ik de smaak te pakken. Tijdens een boswandeling met Kitty, anderhalve week geleden, had ik al natuurlijke decoratie verzameld om een herfstkrans mee te maken, maar het was er nog niet van gekomen. Ik kon namelijk geen geschikte takken vinden om een krans mee te vlechten. In de winkel lag ook geen mooie takkenkrans (inmiddels zijn de herfstspullen verdrongen door de kerstartikelen… :-S ), dus uiteindelijk koos ik maar voor een oasis als basis. Dat werkte ook helemaal prima, bij nader inzien, als je maar genoeg mos hebt om de boel mee te bedekken.

Ik had nog nooit eerder een krans gemaakt, dus ik was er niet helemaal van overtuigd dat ik er iets moois van zou kunnen maken, maar gelukkig bleek het niet heel moeilijk. Bloembinddraad is je grote vriend, en verder blijkt het voornamelijk een kwestie van ‘meer meuk is meer beter’, dus vooral blijven toevoegen. :P

En voor een eerste keer ben ik zeker niet ontevreden over het resultaat! Het is even afwachten hoe lang het ding meegaat, want het is een combinatie van echte en nep-decoraties. Maar volgend jaar iets nieuws moeten knutselen vind ik helemaal geen ramp.
Ik <3 herfst!

Herfstgnoompje

Afgelopen vrijdag postte Zwusje het volgende plaatje op Facebook, met als bijschrift:

Ohhhhhh <3 <3 <3
Het is dat ik een schurfthekel aan freubelen heb…

(bron onbekend)

Want ja, je moet weten dat Zwusje en ik niet zo heel erg veel op elkaar lijken. Zwusje heeft onder meer het vermogen gekregen om levensgenietend met de poten omhoog in de zon te zitten, ik om freubels te creëren. Maar ik hou wel heel erg veel van mijn Zwusje. Dus besloot ik om deze herfstgnoom voor haar te maken, en hem als verrassing naar haar op te sturen.

Ze had in de comments wel opgemerkt dat ze geen echte bladeren wilde, want dat was zonde – hij moest idealiter wel meerdere jaren meegaan. Okee, dan worden het dus nepbladeren. Even snel naar het winkelcentrum in de wijk. Helaas vond ik geen exemplaren die zo’n mooie kleurverloopjes hadden, maar bij de Wibra hadden ze wel bladeren in drie verschillende herfsttinten. Dan die maar.

Voor de rest improviseerde ik met spullen die ik nog had liggen. Een halve bal van piepschuim, twee soorten stof en wat andere herfstdecoratie. En een plankje waar ik stof omheen niette dat ik opvulde met watten – want het origineel vond ik er wel erg plat uitzien. Het leek me leuker als er een beetje volume onder zou zitten. Die originele oogt namelijk alsof hij alleen recht van voren er leuk uitziet, maar niet als je er een beetje van opzij naar kijkt. Niet alleen omdat hij zo plat is, maar ook omdat er flinke openingen tussen de muts en neus zitten.

Volgens mij is dit de eerste keer dat ik een nietpistool voor een freubelprojectje heb gebruikt.

De blaadjes en het neusje naaide ik vervolgens tegen de stoffen basis. (De meeste freubelaars zouden waarschijnlijk hotglue hebben gebruikt, maar lijm en ik gaan niet zo goed samen.)

Snel een muts in elkaar gelockt, ook nog een beetje gevuld met watten en die aan de rest genaaid. Lusje aan de achterkant er tegenaan. Klaar!

Bestede tijd: 2 uur
Kosten: €1 (exclusief verzendkosten naar Zwusje)

Gezien de appjes met vele hartjes en kusjes die ik zojuist van Zwusje ontving, is ze er gelukkig erg blij mee. Mission accomplished! :-)

Compensatiekoopjes

In maart vorig jaar, de dag nadat werd aangekondigd dat we allemaal thuis moesten gaan werken vanwege corona, had ik een kappersafspraak gepland staan. Die kon ik dus ook afzeggen. Sindsdien ben ik niet meer gegaan. En zo vaak ging ik al niet, dus ik was al bijna twee jaar niet meer bij de kapper geweest….

Tsja, lang haar, dus een paar centimeter erbij valt niet zo heel erg op. En die pony kan ik zelf ook wel bijknippen. Alleen de henna-kleur was er wel uit, natuurlijk. En okee, de puntjes zagen er niet meer zo heel mooi uit…

Omdat de meeste maatregelen inmiddels zijn vervallen, en ik zelfs weer kan dansen, vond ik het een goed moment om, min of meer symbolisch, ook mijn haar weer te laten knippen. De kapper was erg blij mij weer te zien, maar ook in de afgelopen twee jaar heeft hij niet geleerd wat ‘tot net boven de wenkbrauwen’ en ‘een beetje rond, met het gezicht meelopend’ betekent. Oftewel: ik loop er tijdelijk weer eens als een debiel bij met een veel te korte en rechte pony. :-S

Dus zat er maar één ding op: nieuwe hoedjes kopen!  :roll: Want zo kan ik die pony verbergen, en aangezien het inmiddels herfst is, kan ik de leuke zomerhoedjes die ik nog niet zo lang geleden kocht, niet meer op.

Ik ging specifiek voor een zwarte hoed met brede rand, maar raad es: ze hadden nog veel meer leuks!  :D

De laatste twee hoedjes lijken wel wat op elkaar (ze zijn overigens bruin, niet grijs zoals de foto’s doen lijken). Maar ik kon niet kiezen. De tweede vond ik meteen het allerleukste bij mijn gezicht staan, maar de decoratie aan de zijkant maakt het wat truttiger en dat maakt hem waarschijnlijk veel minder goed te matchen met mijn outfits dan de eerste. Maar hij was te leuk om te laten liggen.

(Vrouw in de Hema, die mijn tas met het hoedenwinkellogo zag: “Ah, jij bent ook naar de snoepwinkel geweest!” Ha, een mede crazy hat lady! Jawel, wij weten waar we moeten zijn. ;-) )

Hm, over matchende outfits gesproken. Misschien kon ik dan ook nog even kijken voor leuke kleding? En toen ging ik helemáál los. Want kijk nou, wat een leuk spul! Allemaal uit dezelfde winkel! Allemaal in mijn favoriete kleurtinten! Perfect voor de herfst! En toen ik vond dat ik echt genoeg kleren had gekocht, was ik ook nog eens zo dom om, tien meter voordat ik mijn fiets had bereikt, ook nog even een schoenenwinkel in te wippen…

Maar hee, het is dus feitelijk allemaal de schuld van de kapper.