Dennefeest 2022

Oh Dennefeest, wat hou ik van je! <3

Na 3 jaar mochten we eindelijk weer dansen op dit lieve kleine festivalletje in een openluchttheater (ik had nog een kaartje met daarop ‘Dennefeest 2020 wordt Dennefeest 2021’  :o ). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!

Ik moest wel even op gang komen. Van de eerste twee bands werd ik nog niet heel enthousiast – het waren uiteraard goede muzikanten hoor, maar de eerste band speelde geen muziek die mij triggerde tot creativiteit in de dans, en de tweede band speelde heel veel Bretonse dansen en die vind ik gewoon niet zo leuk. Maar aan het eind van de avond speelde Toon van Mierlo, mijn favoriete doedelzakspeler, in maar liefst twee bands dus toen werd ik helemaal happy! De dansjes werden er ook spontaan leuker door.

We wisten van tevoren al dat het niet droog zou gaan blijven, dus de meesten waren goed voorbereid. We kregen inderdaad een paar hevige hoosbuien over ons heen, maar gelukkig duurden die niet lang. We staken onze paraplu’s op of trokken onze regenkleding aan en gingen gewoon de vloer op! Want niet dansen is jammer en bovendien is het voor de band ook sip als ze voor een lege vloer spelen.

De temperatuur was wel helemaal prima: warm genoeg om gewoon in je zomerjurkje te kunnen dansen tot ‘s avonds laat, maar niet dermate heet dat je je een ons zweette en het water niet aan te slepen was. En als het tijdens een regenbui wat afkoelde, kon je je prima warmhouden tegen je danspartner aan op de dansvloer, of bij iemand op schoot op de tribune tijdens het samen delen van je Alice in Wonderland-paraplu. ;-)

Zweten op de Ommerschans

Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.

Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.

Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.

Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ;-) ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!

Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.

Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. :D Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…  :oops:

De reden waarom het visitekaartjesbakje van ons bordje wat gehavend bleek: er schijnt, tijdens het 17e-eeuwse evenement van vorige week waar ik niet bij was, per ongeluk een kanon overheen te zijn gereden… XD

Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding. :-)

Two Steps from Hell-concert

“Hey Lenny, Yvonne is ziek en nu heb ik een kaartje over voor het concert van Two Steps from Hell morgenavond in Amsterdam. Wil jij misschien mee?”

Euh… (*slikt alle bezwaren en beren op de weg in die automatisch in mijn hoofd opborrelen bij last-minute plannenwijzigingen*) nou ja, waarom ook niet? :-)

Ik kende de groep niet maar het bleek, ondanks dat de naam wat anders doet vermoeden, geen death metal of zoiets te zijn.  :P  Two Steps from Hell maakt muziek voor filmtrailers en dergelijke, maar die is zo gaaf en bombastisch dat ze een flinke schare fans hebben en je er ook gewoon albums van kunt kopen.

Ik was benieuwd hoe ze de concerten dan vorm zouden geven. Dat was gelukkig niet met een synthesizertje op een podium, maar met een compleet orkest + koor. Erg mooi en indrukwekkend!

Het ding is wel, dat dit soort muziek amper opbouw kent. Je moet voor een filmtrailer, reclamefilmpje etc. de luisteraar natuurlijk metéén meekrijgen. Dus de muziekstukken zijn relatief kort en hebben amper een intro; het gaat in 3 seconden vanaf de start van het nummer direct door naar EPISCH! EPISCH! MEER EPISCH! en dan is het klaar.  :lol: In het concert als geheel zat dan ook niet super veel opbouw.

Ik vond de muziek heel mooi en een live orkest is natuurlijk fantastisch. Meerdere solo-muzikanten waren jaloersmakend goed, zoals de violiste, de celliste en de man die wel 45 verschillende blaasinstumenten kon bespelen. De zangpartijen waren me op een gegeven moment iets te veel van hetzelfde, zowel qua melodie als de hoeveelheid ‘Haaa-aaaa, haaa-aaaa’, want tekst zit in de meeste nummers niet, terwijl ze de zangeressen wel veelvuldig uitlichtten op de voorgrond. Het meest geniet ik er toch van als er een elektrische gitaar flink door de strijkpartijen ragt.  :D

Naast lekker muziek luisteren was het natuurlijk ook een goede gelegenheid om weer eens bij te praten met Mike. Het werd een latertje, ik lag pas om kwart over 1 weer in bed, maar dat had ik er wel voor over!

Einde van een stress-periode

Zo, dat zit erop. Vanochtend is dan eindelijk de nieuwe website van de Radboud Universiteit live gegaan. Het is een project waar ik zo’n 3 jaar mee bezig ben geweest en het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om het ding live te krijgen.

Het was namelijk geen kwestie van even een nieuwe vormgeving over de oude site heen gooien. We hebben zo’n 400 individuele websites op de universiteit, want iedere afdeling, onderzoeksgroep, clubje en andere eenheid die zichzelf heel wat vindt, moest en zou een eigen website hebben. “Ik heb een website, dus ik besta”, ofzoiets. Een hel, want nu staat dezelfde informatie op verschillende plekken, al dan niet up-to-date, en niemand weet meer welke informatie waar te vinden is.

Ons doel is om toe te werken naar één website waar alles op te vinden is, die niet meer is ingedeeld op basis van onze organisatiestructuur. Leuk in theorie, maar in praktijk betekent dat heel veel afstemmen met inhoudelijk deskundigen binnen allerlei plekken in de organisatie, die je ten eerste moet overtuigen dat ze hun eigen site los moeten laten, ten tweede moet overtuigen dat heel veel content domweg weggegooid moet worden omdat die weinig bijdraagt richting onze bezoekers en ten derde moet alle resterende content herschreven worden op een klantgerichte manier. En dan staat het nog steeds niet daadwerkelijk op de nieuwe site.
We hebben het project daarom in twee fases opgeknipt: in fase 1 zetten we alleen de meest belangrijke content, waar de meeste bezoekers voor komen, op de website. Die nieuwe website draait dan tijdelijk naast de resterende oude sites. In fase 2, na livegang van het eerste deel, gaan we stapsgewijs alle oude sites één voor één ontmantelen en de content ervan (indien nuttig en herschreven) overzetten naar de nieuwe site.

Daarnaast wilden we een nieuw CMS, want het oude heeft behoorlijk wat beperkingen en kon niet alles wat we wilden. We zijn overgestapt op Drupal. Dat is open source en dus flexibel. Ik dacht: nou mooi, dan heb je een goede basis die je een beetje kunt tweaken naar je wensen en kies je wat kant-en-klare modules die je installeert voor aanvullende functionaliteiten. Niet dus. Ons technische team is enorm lang bezig geweest met alles bouwen en inrichten. Voor mijn gevoel hebben we zelf een compleet nieuw CMS ontwikkeld!

Om een lang verhaal kort te maken: alles liep gigantisch uit en de periode waarin we dachten live te kunnen gaan, is meermaals opgeschoven. Uiteindelijk hadden we écht een datum, die daadwerkelijk naar de rest van de organisatie is gecommuniceerd. Maar ook die bleek lastig te halen. De rest van de organisatie en het management was er echter inmiddels klaar mee en dus werd er veel druk uitgeoefend om tóch live te gaan. Dan krijg je compromissen. We hadden al veel geschrapt in de functionaliteiten; de site met nog minder mogelijkheden opleveren zou geen ‘minimum viable product’ meer opleveren. Dus werd er voor gekozen om de livegang op te splitsen: op de afgesproken datum alleen live voor mensen die ons interne netwerk gebruikten (voornamelijk studenten en medewerkers) en een paar weken later alsnog live voor de buitenwereld (voor o.a. aankomend studenten, sollicitanten, stakeholders etc.). Ook weer leuk bedacht, want zo kun je de grootste kinderziektes er vast uit halen voordat iederéén ze ziet, maar voor enkele teams, waaronder voor mij, zorgde dat alleen maar voor meer complexiteit en dus nog meer werk.

Die interne livegang was een paar weken geleden.

Onze bingokaart, waarop we alle voorspelbare reacties van bezoekers op de nieuwe site konden afvinken. Hij is inmiddels bijna vol. :-P

De externe livegang zou vorige week zijn – precies tijdens mijn weekje vakantie, die ik onder andere had opgenomen om de laatste hand te kunnen leggen aan de werkstukken voor mijn coupeuse-examen. Dat was niet handig, maar okee, het moest maar. Dus droeg ik alles over en zette ik eindelijk het project even uit mijn hoofd. Afgelopen maandag logde ik weer in en wat denk je – de oude site stond nog steeds live. Er waren wat infrastructurele issues geweest, waaronder een beveiligingsprobleem en een crashende server. Argh. De dagen erna werden er verhitte discussies gevoerd over of en wanneer we dan alsnog live gingen. Afdeling ICT stond er niet achter om het er alsnog snel door te drukken, maar vanuit het management werd de druk weer opgevoerd en uiteindelijk zijn we vandaag alsnog live gegaan.

‘Het enige’ wat vanochtend mis ging was dat ons intranet ineens publiekelijk toegankelijk was… Maar dat is snel opgelost en inmiddels werkt alles weer. Wellicht valt straks alles alsnog om, maar hoe dan ook, het ding staat nu dus eindelijk live. Hoezee! En straks is er taart. Bij de interne livegang was er al een feestelijke borrel georganiseerd (waar ik het eerste uur van gemist heb, omdat ik nog hard door zat te werken omdat alles nog stééds niet af was…), inclusief een showtje van een vuurspuugster die een banner met een afbeelding van onze oude site erop, ritueel in brand stak.  :lol:

Mijn team, met rechts de smeulende restanten van de oude site. Burn, baby, burn!!

Het werk is uiteraard nog lang niet klaar, want nu moeten door het technische team nog alle features opgeleverd worden die er eigenlijk al lang in hadden moeten zitten. En daarna alle aanvullende ‘would haves’ voor de volgende fase. En moet het contentteam aan de slag met het overzetten van de content op de resterende oude sites en die stapsgewijs uitfaseren. Maar gelukkig gaat het tempo nu wel een stuk omlaag.

En dat was echt nodig, want ik stond eerlijk gezegd wel een beetje op omvallen. Toen begin dit jaar de coronamaatregelen verdwenen, constateerde ik al dat ik nu ineens zowel mijn normale activiteiten terug had, als nog steeds alle extra activiteiten had die ik had opgepakt tijdens de coronaperiode om mezelf bezig te houden. En dat was best wel veel. En toen bleken ook nog allerlei deadlines allemaal in mei/juni te vallen: de livegang van de website, mijn coupeuse-examens, en ook nog een paar hobbydingen. Terwijl ook nog eens de festivalperiode was begonnen en ik dus complete weekenden weg was vanwege optredens met de band.

Maar ik leef nog. En hoewel ik op het werk wel een paar steekjes heb laten vallen (als zelfs ík het overzicht verlies, dan is er écht wat aan de hand…) en zangles meermaals heb moeten verzetten, zijn de meeste dingen goed blijven lopen (het huishouden doen heeft geen prioriteit en mag je best een weekje overslaan, toch? :-X ).

Afgelopen week, nadat ik mijn coupeuse-examen had afgerond, heb ik nog even hard gewerkt om mijn enorm opgelopen to-do-list wat te reduceren: ik heb diverse klusjes in huis alsnog gedaan en mijn overlopende stapel met her- en verstelwerk weggenaaid, zodat ik weer zowel mentale als fysieke ruimte heb voor nieuwe naaiprojecten als zo meteen de zomerstop is van mijn coupeuse-opleiding. Nu heb ik ook weer tijd om afspraken te maken met vrienden die ik de afgelopen periode wat heb verwaarloosd.

En omdat ik niet leer van mijn fouten en het blijkbaar niet kan laten, heb ik me gelijk iets nieuws op de hals gehaald: ik heb me opgegeven voor een koor, dat in november mag meezingen tijdens een concert van K’s Choice in de Stadsschouwburg in Utrecht!!  :o  Verplichte aanwezigheid bij alle 6 de repetities, die op weekenddagen in oktober en november vallen. Dus ik heb er een LARP-evenement voor moeten afzeggen, een vervangend muzikant moeten regelen voor een optreden met De Soete Inval en een Heksengodinnenuitje moeten verzetten, maar dat was te overzien. Want hoe gaaf is het om met één van je favoriete bands te mogen optreden?? <3

Meer details volgen later. Nu eerst even niks vanavond naar een concert in Amsterdam, morgen een bandrepetitie met Androneda in Nieuwegein, zaterdag een optreden met De Soete Inval in Ommen, en zondag naar Zuid-Limburg voor vaderdag. (Heerlijk toch, die rust…  :roll: )

Nieuw tuinbankje

Vrijdagochtend moest ik even in het winkelcentrum zijn en liep ik langs een winkel waar een superschattig schommelbankje voor de deur stond. Hélemaal mijn stijl: van metaal met krullen en blaadjes en in de kleur groen. <3

Na wat te hebben gekwijld, ben ik doorgelopen, want het ding was bijna 200 euro, ik was met de fiets en kon hem niet meenemen, plus ik had al een tuinbankje en had dit exemplaar dus echt niet nodig.

Ik maakte er wel nog even een foto van.
Die ik de rest van de dag meermaals bekeek.
En eenmaal thuis checkte ik toch even hoe het bankje precies in mijn tuin zou staan.
Desondanks was ik trots op mezelf dat ik deze overbodige uitgave niet had gedaan.

Die avond had ik een etentje met Judith vanwege mijn coupeuse-examen van later die dag (waar ik overigens voor geslaagd ben – yay!). Ik liet haar de foto van het bankje zien. “Oh, gewoon kopen!” was haar reactie: “Boeien; je hebt het geld en je hebt het verdiend na al dat stressen voor je examen.” Ja, dat hielp dus niet, hè??  :lol:

Dus toen was al mijn zelfbeheersing weg en ben ik de dag erna teruggereden om hem alsnog te halen. Ik wist op dat moment nog niet eens of ik geslaagd was, en ik was vergeten dat ik mezelf voor de gedane inspanning op zich al had beloond met nieuwe hoedjes, maar ach.

Dus nu heb ik een nieuw schommelbankje!  :D <3

Coupeuse-examen – dag 2

Gisteren was deel 2 van mijn coupeuse-examen, waar ik half mei al de eerste dag van had gehad. De dag zelf was niet het spannendste gedeelte, want ditmaal hoefde ik niet de hele dag, maar slechts 40 minuten aanwezig te zijn. De enige test die ik die dag nog moest ondergaan, was het ter plekke corrigeren van de pasvorm van de pasrok die ik had genaaid voor een van hun pasdames, op basis van tijdens de vorige examendag gemeten maten. Maar die rok had ik thuis al in elkaar moeten zetten. En de andere rok, die ik tijdens de eerste dag moest tekenen en uit de stof moest knippen, op de maten van Judith, moest zelfs al volledig af zijn. Judith moest komen showen hoe die rok haar stond en ik hoefde alleen te vertellen welke keuzes ik had gemaakt, welke problemen ik tijdens het naaien was tegengekomen en hoe ik die had opgelost. Feitelijk was er dus weinig wat er nog fout kon gaan die dag. Dat was allemaal al van tevoren gebeurd… *zucht*

Want hoewel het tekenen van het patroon, waar ik eerst erg tegenop had gezien, me heel erg was meegevallen, viel het in elkaar naaien van de rok me juist heel erg tegen!

Ten eerste was er het loopsplit. Ik had vooraf wel geoefend met het naaien van rokken, maar ik had dingen gemaakt die ik zelf daadwerkelijk zou willen dragen: een strokenrok, een wikkelrok, etc. Niks met splitjes of plooien, want die vind ik gruwelijk truttig. Maar dat zijn blijkbaar juist de dingen waarop je tijdens een examen wordt beoordeeld. Daar kwam ik pas achter toen ik de oefenexamens van de afgelopen jaren ging maken en constateerde dat in bijna iedere examenrok wel een split of plooi zat. K*t. Ik had weliswaar een keer een werkstukje gemaakt van een split en daar aantekeningen bij gemaakt, maar dat was nogal een tijdje geleden en ik herinnerde me vooral dat ik het ernstig ingewikkeld vond om alles goed te krijgen. Bovendien was dat werkstukje met voering gemaakt en had ik geen idee hoe ik het zónder voering moest doen. Dus besloot ik om de examenrok ook maar te gaan voeren. Nog meer werk. Maar dan zou die vast ook mooier gaan hangen tijdens het dragen, hoopte ik.

Ten tweede was er de eenzijdig verdekte rits. Die had ik meermaals genaaid bij het maken van pasrokken op de maten van mijn lesgenootjes ter oefening, dus ik dacht dat dat kat in ‘t bakkie zou zijn. Maar ik had die rokken altijd met een tailleband erop gemaakt en in de examenrok moest er beleg in in plaats van een band. Euh… hoe werk ik de bovenkant van de rits dan netjes af zodat er nergens iets uitsteekt maar het flapje wel netjes de rits bedekt…? Paniek!

En dan waren er nog de oepsjes. Zoals dat ik aan de verkeerde kant een stuk van de stof had afgeknipt voor de split, terwijl ik echt 3x mijn aantekeningen had gecontroleerd of ik het niet verkeerd deed. Bleek dat ik in mijn aantekeningen rechts en links had omgedraaid. Zie je wel, ik had die split echt moeten oefenen, dan was ik daar eerder achter gekomen. :-/
En dat de vlieseline, die ik in het hoekje van de voering had gestreken om deze te kunnen inknippen bij de naad, had losgelaten, waardoor de voering op dat punt is ingescheurd. Snik.
En zo waren er nog een paar ‘jammer maar helaas, dit kun je niet meer ongezien herstellen’-dingetjes, waarover ik alleen nog maar de examencommissie kon informeren met een toelichting over hoe ik het had proberen op te lossen.

Het was ook nog een lastige klus om het ding passend te maken op Judith. Haar houding is wat scheef, waardoor alle rokken die ik eerder voor haar maakte, naar voren hingen. En ik kreeg het maar niet voldoende gecorrigeerd, waardoor ook de zijnaad van mijn examenrok naar voren helde. Vast niet okee, maar alleen het inkorten van de achterlengte (het enige trucje dat ik daarvoor had geleerd) loste het onvoldoende op. Dus moest ik ook dit maar accepteren.

De volgende keer moet ik ook een pasdame kiezen die dichter bij mij in de buurt woont. Want hoewel Judith fantastisch flexibel was en meermaals bezoekjes aan mij in haar volle agenda heeft inpland (beste vriendin evah!!! <3), is het wel makkelijker als je tussentijds regelmatig kunt passen in plaats van slechts 2x. Het eindresultaat heeft ze zelfs nooit voor de dag van het examen aan gehad en dus moest ik maar afwachten of al mijn wijzigingen goed hadden uitgepakt… :-X Wat dat betreft was ik jaloers op mijn mede-examenkandidaat die haar nog thuiswonende dochter bleek te hebben ingezet als pasdame!

Over de pasvorm van de rok ben ik dus ook niet tevreden. Aan de voorkant zag hij er best mooi uit, maar de achterkant zag er slonzig uit en in de zijnaad bleek de stof wat te trekken. Dat was pas te zien toen Judith het ding aan had.

Links de rok die ik voor Judith naaide op basis van een tekening, rechts de pasrok die ik maakte op basis van de maten van iemand die ik op de eerste examendag had moeten opmeten.
Prachtige pasdame, minder mooi vallende achterkant van de rok. :-(

Maar in ieder geval hing wél het loopsplit mooi dicht én waren beide kanten perfect even lang! Dat had ik de avond voor het examen nog zitten herstellen. Die avond had ik ook nog naailes, en toen heb ik in algemene bewoordingen aan de juf gevraagd hoe ik een enkelzijdig verdekte rits in combinatie met beleg moest naaien. Na haar uitleg (“Oh, ja, dat moet heel anders dan wanneer je een tailleband erop zet!” :-S) en ter plekke een proefmodelletje te hebben genaaid, ben ik eerder naar huis gegaan en heb ik de rits voor de 6e(!) keer uit mijn rok getornd om ‘m opnieuw erin te zetten. En heb ik gelijk dat loopsplit dus alsnog gecorrigeerd. Om kwart voor 12 ‘s avonds was de rok pas klaar, maar ik voelde me dankzij die laatste aanpassingen wel een stukje zekerder over dat hij nu ‘slaagbaar’ was.

Mijn troost is dat ook andere examenkandidaten, die ik ter plekke trof, vertelden dat ze wat issues hadden gehad. Ik was niet de enige die ergens een stuk stof te veel had weggeknipt, een techniek moest toepassen die die nog niet geoefend had, of die een rok had gemaakt die niet perfect paste. Daarentegen had iedereen wel vele malen strakker gestreken rokken dan ik… Mijn excuus ‘het is linnen, dus dat kreukt nu eenmaal als een gek’ ging dus niet op. Blijkbaar moet ik niet alleen teken- en naailessen volgen, maar ook strijklessen. :-S

Ik durf te hopen dat ik wel geslaagd ben. Een negen gaat het zeker niet worden, maar mijn pogingen moeten toch wel goed genoeg zijn om in ieder geval te slagen…? De examencommissie leek mijn uitleg en toegepaste alternatieve oplossingen goed te accepteren, maar ja, fouten zijn nu eenmaal fouten en de rok paste echt niet zo mooi.

Ik verwacht dus geen hoog cijfer. Tijdens de les van een paar weken geleden hoorde ik al van mijn juf dat de examencommissie ‘not amused’ was geweest over een paar dingen in mijn jeans, die ik de vorige keer had ingeleverd, en dat me dat ‘flink wat punten’ had gekost. Wat was het probleem? Ten eerste zat er twee millimeter verschuiving bij een aansluiting van een naad in het kruis. Ten tweede had ik verkeerd doorgestikt. Ik had inderdaad wat zitten hannesen met het dubbel doorstikken van het stuk naast de gulp en wist niet hoe ik dat mooi recht kreeg. Wat bleek: ik had de kruisnaad naar de andere kant moeten klappen en hem aan de andere kant door moeten stikken, zodat de naad op de gulp hier in door was gelopen. Oh. Het was niet eens bij me opgekomen om na te denken over de richting waar ik die naad naartoe klapte toen ik het achterpand in elkaar zette (wat je doet voordat je aan de gulp begint)!

FOUT. En nogmaals FOUT.

Als dit soort dingen al ‘flink wat punten’ kosten, dan weet ik echt niet hoe streng al mijn andere oepsjes bij de rokken worden beoordeeld en hoeveel er daar voor van mijn cijfer af gaat… Ik moet op alle onderdelen een voldoende hebben om te kunnen slagen, dus ik ben er echt nog niet 100% zeker van.

Maar stel dat ik zak, dan kan ik volgend jaar pas herexamen doen. Vooralsnog zit het er dus gewoon op. Dus die avond ben ik met Judith gaan uit eten, om haar te bedanken voor alle tijd die ze voor mijn examen heeft vrijgemaakt, het gewillig ondergaan van kritische blikken en opmerkingen over haar lichaamsvormen en -houding, en het aanhoren van al mijn stress en frustraties! (Want hoewel ze de rok mag houden, is alleen al de kleur van de stof voldoende om er vanuit te gaan dat dat nou niet het beste bedankje ooit is.) :-P

Leuke dingen doen met een goede vriendin gaat boven het halen van welk examen dan ook! <3

Dat was een fijne afsluiting van een stressvolle periode. En nu… afwachten op de uitslag. Als het goed is, belt mijn juf me vanavond op…

Sturm auf Zons 2022

*Kreun* Optreden is leuk hoor, maar twee weekenden achter elkaar is toch best heftig! Speelden we vorig weekend nog in België, dit weekend stonden we in Duitsland, op Sturm auf Zons. Jawel, de Soete Inval is momenteel op tour door Europa! ;-)

In 2019 was ik ook al eens mee geweest naar dit evenement. Toen constateerden we dat het behoorlijk veel lopen was tussen de plek van ons kampement (in een weiland) en de plek waar we het meeste moesten spelen (het stadje). Dat was dit jaar echt een probleem, want Flip heeft last van zijn knie en wacht momenteel op een operatie. Gelukkig was de organisatie zo lief om ons ditmaal een kampeerplekje in het stadje zelf toe te kennen, tussen de handelaren. Daardoor was het goed te doen. Flip heeft alleen niet meegelopen tijdens de optocht, die allebei de dagen werd gehouden, maar dat kon ik ook wel met solo-doedelzak plus onze twee trommelaars doen (het bewijs).

Foto door Michael Gornig Photography

Het is wel leuk om zo veel Duitse re-enacters bij elkaar te zien. Je ziet duidelijk de regionale verschillen tussen de Duitse en Nederlandse outfits, vooral wat betreft hoofddeksels en sluierdracht! Het schreeuwen van “Jubel!” in plaats van te klappen blijft ook bijzonder. :-P Duitsers lijken wel veel beter dan Nederlanders te weten dat onze instrumenten ook gewoon doedelzakken zijn, al lijken ze niet op de Schotse highland pipes.

Net als op et vorige evenement waren er wat logistieke uitdagingen, want alle spullen moesten wederom herverdeeld worden. Ik had mijn auto na het vorige weekend zo goed als niet uitgeladen en gewoon met de meeste meuk er nog in, veilig in mijn garage gestald. Vrijdag was het dus een kwestie van alle gewassen kleding, etenswaren, instrumenten en toiletspullen er weer tussen proppen en gaan. Na afloop was het een uitdaging om alle gezamenlijke spullen weer in Wigo’s auto te krijgen, want hij had ook twee carpoolers plus hun bagage mee, omdat Flip’s auto afgelopen week niet door de keuring was gekomen. Argh. Maar we waren al blij dat de auto open kon, want tijdens het opbouwen had hij de deur van de auto dichtgegooid met de sleutel er nog in. Nog meer argh! Gelukkig is ook dat goed gekomen. Ik moest, naast mijn eigen meuk, wel weer een extra tent mee naar huis nemen: Wigo had een nieuwe besteld, maar die was niet op tijd geleverd (argh #3) en dus had ik snel nog een onderkomen voor hem moeten regelen om te voorkomen dat we weer met z’n drieën in mijn tweepersoons-tent moesten slapen (eeuwige dank aan Maaike voor het uitlenen!).

Maaike’s tent hangt momenteel, samen met mijn eigen tent, te drogen in de garage. Want zondag was het helaas prutweer met continu flinke buien. We hebben gelukkig tussendoor wel kunnen spelen, maar zaterdag was het toch echt een stukje leuker. Het meest jammere was dat het ook tijdens de optocht van die dag begon te regenen en we dus halverwege eruit hebben moeten stappen – onze instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen nattigheid. Al is het ook best sfeervol om met bezoekers dicht op elkaar gepakt voor de regen schuilend onder een historische poort te staan en zo goed en kwaad als het kan toch wat te spelen, om de stemming erin te houden. Dat is wel een belangrijke rol die we hebben als muzikanten: als het weer of andere omstandigheden slecht zijn, moeten wij vooral niet gaan sippen maar proberen het toch leuk te maken voor de bezoekers, ook al balen we zelf net zo hard. Just smile and play, boys… :-)

Zo zagen mijn kousen er zondagmiddag uit na een wandeltochtje om het resterende brandhout terug te brengen… nat tot ver boven mijn enkels! :-O

Dus nu is het wachten totdat de tenten weer droog zijn en ik de laatste restanten van alle meuk kan opruimen. Maar het was leuk genoeg om dat er voor over te hebben!

Déjà cousu

Het evenementenseizoen is weer begonnen. Normaal gesproken gebruik ik de winterperiode om dingen te herstellen en nieuwe nuttige dingen te fabriceren, zodat ik daarna weer gewoon kan gáán, maar corona heeft alle routines nogal doorelkaar geschopt. Dus realiseer ik me nu dat we o.a. nog wat zakjes nodig hebben om moderne elementen in ons kampement te verstoppen. Zoals de brandblusser (moet bij sommige evenementen verplicht naast het kampvuur liggen) en de pindakaaspot.

Gelukkig zijn dit ‘ik gooi dit tussendoor wel even in elkaar van wat restjes stof’-projectjes. Dus vandaag maakte ik deze tussen allerlei andere klusjes door, zodat we er komend weekend gelijk plezier van hebben:

Er is een min of meer ongeschreven afspraak bij diverse middeleeuwse evenementen dat je je brandblusser in een rood zakje stopt. Het vuur-symbooltje maakt het (hopelijk) nog eens extra duidelijk voor omstanders dat hier een brandblusser in zit, in geval van nood. Met moderne regelgeving tijdens historische evenementen moet je nu eenmaal een middenweg vinden.

Het pindakaaspotzakje heeft een tunneltje met een touwtje, voor het geval we op een later moment een kleinere pot krijgen. Dan kun je ‘m aantrekken zodat die toch om de pot past en niet naar beneden zakt. Misschien had ik het zakje iets minder hoog moeten maken, maar laten we dit weekend even kijken wat praktisch is. Inkorten kan altijd nog.

Het is niet alsof ik nog nooit zakjes als deze had gemaakt. Voor ‘t Vaerdich Volk maakte ik ook al een brandblusserzakje, dus dit gaf een beetje een ‘déjà cousu’ gevoel. Ach ja, het houdt je van de straat… ;-)

Quondam 2022

We mochten afgelopen weekend met De Soete Inval spelen op Quondam, een evenement in België! Erg bekend onder re-enacters, maar ik was er nog niet eerder geweest.

Het had wel wat voeten in de aarde wat betreft logistiek. Niet alleen omdat alles op z’n Belgisch was aangegeven (Als in: niet. En zelfs Google Maps had geen idee waar ik heen moest), maar ook wat betreft het vervoer van personen en spullen. Want Wigo, die normaal met zijn mega-auto alle gezamenlijke kampementspullen meeneemt, ging ditmaal niet mee. We hadden tijdens de vorige repetitie dus alles verdeeld onder de bandleden die met auto naar Quondam zouden gaan. Dat waren we niet allemaal, want twee van ons hebben geen auto en moesten met het OV komen, want met al die meuk in de auto (waaronder een complete bolderwagen!) was er geen zitplek vrij voor carpoolen. Eenmaal gearriveerd moesten ze ook nog van het station opgepikt worden door mij, want de evenementlocatie was een half uur lopen vanaf het station. En Flip had weliswaar een auto maar heeft last van zijn knie, dus moest ik, nadat ik mijn eigen auto had gestald, ook zijn auto naar het parkeerterrein rijden en terug lopen naar het festivalterrein – en aan het eind van het evenement dus ook weer eerst mijn auto ophalen van de parkeerplaats, iemand op het station afzetten, terug naar het terrein rijden om mijn auto klaar te zetten om in te pakken, wéér terug naar de parkeerplaats om dan weer met Flip’s auto naar het terrein te rijden zodat ook hij zijn spullen kon inladen. Omdat Matthijs toch heel graag niet ook op de terugweg 6 uur in het OV wilde zitten, hebben we bij het inpakken wederom de spullen herverdeeld zodat bij Flip in de auto een zitplek ontstond, en moest ik naast de shitload aan zooi die ik op de heenweg al meezeulde, ook nog eens twee extra tentpalen en de zijkant van Flip’s bed, plus de enorme trom van Matthijs (die niet plat kon liggen) in mijn auto tetrissen. Zucht. Maar het is wonder boven wonder allemaal gelukt en ik bleef er zelfs vrolijk onder!

En het is ook nog eens droog gebleven! Dat was tegen verwachting, want volgens het weerbericht zou ik door enorme hoosbuien richting het evenement moeten rijden en dus verwachtte ik dat het daar één grote moddelpoel zou zijn. Maar nee hoor, ik reed weliswaar door wat buien heen, maar niets heftigs. En hoewel er op het evenemententerrein wat dingen waren omgewaaid en luifels waren gescheurd, was het weer alweer prima toen ik arriveerde en waren de modderpoelen zeer beperkt. Het is zelfs nog behoorlijk heet geworden op zaterdag en zondag! Dus ik klaag zeker niet.

De bezoekersaantallen waren op zaterdag wat lauwtjes, maar op zondag werd het goed druk. Ik trof diverse oude bekenden, voornamelijk mede-muzikanten, wat heel erg leuk was. Ook maakten we vriendjes met verschillende buurgroepen, zoals de Tunesische marktlui die ons voorzagen van gratis kaas, dadels en olijfjes (en iets te veel geflirt van de ene, en een vermanende toespraak in het Frans van een ander over dat ik niet langs had mogen lopen terwijl hij aan het bidden was en dat het maar raar was dat wij vrouwen in de middeleeuwen ook lange gewaden en hoofddoeken droegen maar het nu bij hen een probleem vinden – waar hij overigens best gelijk in heeft). En de acrobatische groep die ons spontaan vroeg om hun capriolen tijdens hun show te begeleiden met onze muziek. Het was dus erg gezellig.

Het was sowieso een goed verzorgd evenement: we kregen een groente- en fruitpakket en bonnen om het hele weekend door gratis drinken te halen, ‘s ochtends kon er koffie en thee gehaald worden (wat een heerlijkheid!) en je kon je vooraf opgeven om op zaterdagavond mee te eten met het banket. Okee, de logistiek ging weer op z’n Belgisch waardoor de rij enorm was en het vlees koud, maar hee, als je kijkt wat je normaal gesproken eet en drinkt op een evenement, dan mochten we wederom in onze handjes knijpen. En dan waren er ook nog normale toiletten in het kasteelgebouw in plaats van dixies of toiletwagens, mét een kraantje waar warm water uit kwam! Hoezee!

Gisteravond kwam ik dus moe maar voldaan thuis. Aangezien we komend weekend op een festival in Duitsland spelen en ik voor zover ik kan inschatten tot die tijd mijn auto toch niet nodig heb, heb ik besloten alleen het hoogstnodige eruit te halen (wat ik moet (af)wassen en wat ik nodig heb aan toiletspullen, plus de instrumenten) en de rest gewoon in de auto te laten en die veilig in mijn garage te parkeren (serieus de eerste keer dat ik mijn auto in mijn garage heb gestald sind ik hier woon :-P ). Dat scheelt een hoop getetris op vrijdagmiddag, want dat hoeft van mij niet veel vaker. ;-)

De verjaardagsrok

Mijn mammie had me een behoorlijke tijd geleden, volgens mij toen ik net begon met mijn coupeuse-opleiding, een plaatje gegeven van een rok die ze mooi vond. Ze had het plaatje ergens op internet gevonden, maar wist niet of en zo ja waar die te koop was. Of ik die niet voor haar kon maken? Vast wel, alleen was dit niet echt het type rok dat ik leerde tekenen op mijn opleiding. Zo te zien was dit vooral een drapeer-uitdaging, oftewel: hang stof aan een paspop en speld de boel vast totdat het gewenste model is bereikt. Dus zei ik dat ik de rok zeker wel een keer voor haar wilde maken, maar dat rokken die ik voor mijn opleiding kon gebruiken, voor gingen.

En toen werd het druk met naaien en kwam ik er steeds maar niet aan toe.

Afgelopen dinsdag was mammie jarig. Die rok zou natuurlijk een prima verjaardagscadeau zijn, had ik bedacht. Maar dan moest ‘ie wel op tijd af zijn, anders zou er weer een jaar overheen gaan voordat ik hem kon geven. (Zo onhandig dat ma’s verjaardag zo dicht op moederdag valt! En met kerst trekken we lootjes.)

Zucht. Dat kwam natuurlijk voor geen meter uit. Ik had het loeidruk op mijn werk vanwege een groot project met mega-deadline. Ik was al gestresst vanwege alle praktijkopdrachten ter voorbereiding van mijn coupeuse-examen. De festivalperiode was begonnen, dus ik was weer hele weekenden weg vanwege optredens met De Soete Inval. En daarnaast had ik nog een aantal privé-projectjes die tijd kostten. Maar ja, het was wel voor mijn mammie. En familie is belangrijk. En ik had nu eenmaal gezegd dat ik dit voor haar ging doen. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan moet en zal ik dat doen natuurlijk…

Dus probeerde ik tussen alle activiteiten door toch ma’s maten op te meten (meermaals, ik moet nog veel leren… :-X ), te bedenken hoe die rok precies in elkaar zou zitten, en stof te kopen.

Ik had de perfecte stof nog in mijn kast liggen, maar omdat ik vermoedde dat dit een cirkelrok was, had ik daar niet genoeg (4 meter!) voor in huis  en moest ik toch iets nieuws kopen. Leer had ik wel nog: ooit kreeg ik van mijn doedelzakbouwer wat reststukken, die hier prima voor geschikt waren. Ook vond ik in mijn ‘je weet nooit waar dit handig voor is’-doos twee karabijnhaakjes in de juiste kleur. Ma leverde zelf wat van een handtas afgeknipte stukken leer aan – die bleken te kort en niet de juiste bruintint te hebben om in de rok te verwerken, maar ik kon er wel de metalen stukjes vanaf slopen en recyclen.

Ik vermoed dat in de originele rok, de leren bandjes tussen de benen door lopen. Dat lijkt me super oncomfortabel, dus deed ik het anders. Ik heb twee losse bandjes gemaakt, die ik beide met hun achterkanten aan de binnenkant van de band vaststikte. Dat betekende wel dat het leer niet te stug mocht zijn, want dan zou de band onderaan niet scherp genoeg omhoog knikken, maar in een grote ronding gaan staan, wat vast niet mooi uit zou zien. Ik koos er daarom voor om niet een brede leren band te knippen, die dubbel te vouwen en door te stikken, maar om de achterkant van een smaller leren bandje van stof te voorzien.

Het tegen het leer aanstikken van de stof (dezelfde die ik voor de tailleband gebruikte, voor de eenheid), die omklappen en aan de andere kant weer doorstikken, was een behoorlijk gepriegel. Het naaien is gelukkig veel beter gelukt dan ik vreesde, maar het resultaat is in zijn geheel minder mooi geworden dan ik had gehoopt: het ziet er toch minder fancy uit omdat de band tijdens het dragen gaat draaien, waardoor je zowel de voor- als achterkant ziet.

Het was een beetje gokken waar ik de stof moest samenstikken om ongeveer de rok van het oorspronkelijke plaatje te kunnen krijgen. Bijkomende factoren waren natuurlijk dat mijn stof vast niet dezelfde was (bij nader inzien had ik misschien een iets stugger, meer opfrotbaar stofje moeten kiezen, want deze dunne katoen viel wel erg netjes recht naar beneden) en dat de rok op het plaatje vast en zeker heel erg netjes gestyleerd is om de productfoto te nemen – in praktijk hangt hij waarschijnlijk ook wat minder optimaal, zeker als je hem draagt en er dus in gaat bewegen!

Dit is het eindresultaat:

Op de pop hangt de rok ook totaal niet mooi. Ten eerste omdat mijn pop niet dezelfde maten heeft als mijn moeder (misschien toch maar eens zo’n verstelbare paspop aanschaffen) en ik hem daarom met spelden vast heb moeten prikken, maar waarschijnlijk ook omdat er geen benen onder zitten die de boel wat meer uit laten staan.

Gelukkig bleek hij mijn mammie wel te staan zoals bedoeld toen ze hem aantrok en bleek ze er zéér blij mee te zijn. Ze vond het ook erg grappig dat zij vroeger kleding voor mijn zusje en mij naaide, en inmiddels de rollen om zijn gedraaid. :-P

Ik was heel bang dat ik de rok te wijd en te kort had gemaakt, maar dat bleek heel erg mee te vallen. Ma vond de lengte perfect, en hoewel hij een tikje aan de wijde kant is bij de taille, is hij wel draagbaar. En zo niet, dan kan ik hem altijd nog wat voor haar innemen.

Vraag van ma: “En de leren riempjes kunnen eraf, zodat ik de rok kan wassen neem ik aan?”
Euh… oh ja, wasbaarheid is ook een factor waar je over moet nadenken. :-X  Ik moet toch nog een hoop leren.  :lol: