Dickens-mantel

Met De Soete Inval worden we rond kerst nog wel eens gevraagd om op Dickens-evenementjes te spelen. Meestal zijn die maar één dag ergens in het hoge noorden en dus niet rendabel voor mij om daarvoor op en neer te karren. Maar je weet nooit wanneer er iets langskomt waar ik wél bij kan zijn, en dan moet ik voorbereid zijn. Oftewel: een goed excuus om eens een outfit in Dickens-stijl te naaien. En komt het er niet van, dan ga ik gewoon zelf een keer als bezoeker naar zo’n evenement, want ze zijn er in heel Nederland en lijken me erg sfeervol.

Ik heb natuurlijk al een hoop Victoriaanse kostuums, maar die zijn allemaal van later – ergens tussen 1860-1890. Charles Dickens leefde weliswaar tot 1870, maar de meeste festivals richten zich op de periode rond 1840 en dan is de mode toch wel wat anders. Belangrijk detail: ronde rokken in plaats van naar achter uitlopende, en geen hoepelrokken, alleen flinke petticoats. Dat vereist echt wel een ander type rok. Bovendien: een kerstmarkt is buiten, doorgaans in de vrieskou, dus de outfit moet goed warm zijn, zeker als je een hele dag ergens muziek moet gaan staan maken.

Het belangrijkste onderdeel van de Dickens-outfit is dus een warme mantel. Die maakte ik afgelopen week. Het (zelfgetekende) patroon en de stof lagen al een jaar klaar, want ik had eind vorig jaar al bedacht dat ik dit wilde maken maar toen was het er niet van gekomen…

Bestede tijd: Een kleine 19 uur, exclusief nog een paar uurtjes de meegenaaide flufjes bont met een naald uit de naadjes pulken. En exclusief het tekenen van het patroon en het maken van een proefmodel.
Kosten: Weet ik niet precies. Het nepbont was €15,- (de lap lag al járen in mijn kast te wachten op een goed project), het flanel aan de binnenkant was een restant van een ander project, en ik kan nergens terugvinden wat de blauwe wol (die ik wel speciaal hiervoor kocht) me vorig jaar heeft gekost. En dan nog €5,25 voor drie houtje-touwtje-sluitingen, die ik aan de binnenkant heb weggewerkt.

Omdat er nu nog geen rok met petticoat onder zit, hangt de mantel een beetje raar op de paspop. Ik hoop maar dat het straks goedkomt als die ook af zijn, want ik begin nu te vermoeden dat ik hem wellicht een beetje té wijd heb laten uitlopen. Nou ja, ik zou hem eventueel nog wat kunnen innemen. Als wil ik hem ook heel graag kunnen hergebruiken voor over mijn latere kostuums met hoepelrokken.

Ik twijfel nu ook over mijn keuze om de bontrand in één keer door te trekken langs zowel de sluiting middenvoor als langs de rand van het capeje. Het staat nu wel erg veel omhoog. Misschien toch maar daar losknippen en een naadje maken?

Argh, moeilijk! Ik denk dat ik eerst maar eens verder ga met de petticoat, rok en de blouse, en pas als ik alles samen zie, eventueel nog dingen ga aanpassen. Al was het alleen maar om alles voor december af te kunnen hebben – met mijn huidige volle agenda zie ik dat namelijk nog niet zo snel gebeuren…

Kattentrapje

Wat doe je als je seniore kat, die niet meer zo goed kan springen en klimmen, héél erg graag in het bovenste mandje van zijn krabpaal wil liggen, maar telkens vanaf het tussenplankje als een baksteen naar beneden plettert als hij er weer vanaf wil? Dan bouw je ‘m een trappetje. <3

Het is nog even afwachten hoe stabiel het ding blijft staan bij betreding door 6 kilo kater, en ook in hoeverre Sammy er überhaupt gebruik van gaat maken, want het plankje staat behoorlijk steil (hij kan niet minder schuin omhoog, omdat hij dan mijn deur blokkeert), maar als blijkt dat dit voor hem werkt, dan kan ik de constructie natuurlijk altijd verder verstevigen.

Lewis Carroll Genootschap symposium 2022

Gisteren was er in Zaltbommel weer de jaarlijkse mogelijkheid om met een klein clubje gelijkgestemden te nerden over onze favoriete schrijver / boeken: het symposium van het Lewis Carroll Genootschap.

De lezingen waren uiteenlopend: van de presentatie van een boek dat voor een stukje geïnspireerd was door Lewis Carroll (‘Dodo’ van Mohana van den Kroonenberg), tot een verhandeling over het vertalen van ‘The Hunting of the Snark’, en van een praatje over door Carroll’s werken geïnspireerde popmuziek tot een voortgangsverslag van een project waar ik zelf aan deelneem: het schrijven van een Nederlandstalig boek over Lewis Carroll. We zijn nog heel erg zoekende over hoe we dat vorm willen/kunnen/moeten geven, en vanuit de zaal kwam er behoorlijk wat kritiek van één van de leden. Erg lastig om daar mee om te gaan, vooral als de kritiek heel negatief wordt gebracht in plaats van opbouwend. Maar goed, we gaan ons weer beraden en kijken in hoeverre we wat kunnen met alle feedback.

Voordat de lezingen begonnen (en in de lunchpauze en alle andere pauzes) doken we met z’n allen massaal op de maar liefst 3 tafels en diverse vensterbanken vol met te koop aangeboden boeken vanuit het Genootschap of aanwezigen. Snel, snel, de pareltjes eruit vissen voordat iemand anders het doet! :-P

Ik had zelf natuurlijk weer mijn eigen boek meegenomen voor de verkoop (de laatste 5 exemplaren van mijn voorraad – wie maakt me los? ;-) ), plus 3 boeken die ik dubbel had ter donatie aan het Genootschap. (Ik krijg namelijk nog wel eens wat gratis aangeboden, vandaar. Het is geen kwestie van per ongeluk iets kopen wat ik al had – wat wel een ding is voor sommige verzamelaars, maar ik zag dan ook diverse mensen de boeken in hun digitale database opzoeken ter voorkoming hiervan. :-D ) Mijn intentie was dus om met minder boeken thuis te komen dan waar ik mee arriveerde, maar dat is helaas niet gelukt. Van mijn eigen boek heb ik niets verkocht, maar dat had ik ook wel verwacht – de meeste aanwezigen zijn vaste kliek en degenen die mijn boek wilden hebben, hadden al lang een exemplaar. En daarnaast heb ik de 3 gedoneerde boeken gecompenseerd met de aankoop van 3 ‘nieuwe’:

Maar hee, ik ben niet met méér thuisgekomen dan waar ik mee vertrok, dus da’s best okee, of niet? ;-)

 

 

Heerlijke herfstweek

Ik heb deze week een weekje vrij genomen en wat is dat heerlijk! Aan het begin van het jaar heb ik nooit zo veel behoefte aan vakantie, maar aan het eind des te meer. Ik denk dat het komt doordat mijn weekends in januari/februari/maart nooit heel vol zitten, waardoor ik genoeg tijd heb voor mezelf. September en oktober zijn juist het tegenovergestelde. Dus neem ik doorgaans pas in mei voor het eerst een weekje vrij, daarna een zomervakantie in augustus, om vervolgens al mijn nog resterende vrije dagen in te zetten zodat ik vanaf september tot aan het eind van het jaar iedere maand een weekje vrij heb. Zoals nu dus.

Ik wilde ditmaal wel voorkomen dat ik alleen maar nuttige dingen van mijn to-do-lijst aan het wegwerken was. Dus sprak ik met mezelf af dat ik iedere dag zowel iets nuttigs als iets leuks zou gaan doen. En dat ben ik erg goed aan het volhouden! Het helpt daarbij dat de nieuwe versie van Monkey Island vorige week maandag uitkwam. Normaal gesproken vind ik spelletjes spelen zonde van mijn tijd en doe ik liever iets dat concreet resultaat oplevert, maar dit is wel een uitzondering. ^_^

Aan het begin van de week ben ik dus ‘s ochtends nuttige dingen gaan doen, ‘s middags ben ik gaan naaien aan een nieuw kostuum in Dickens-stijl (zowel nuttig als leuk), om dan ‘s avonds op de bank lekker te gaan gamen. En er was ook nog ruimte voor sociale activiteiten: woensdagavond ben ik heerlijk gaan balfolken (Yay, veel nieuwe mensen! Waaronder iemand die me uitdaagde om een soort tango-improvisatie te doen die zeer fijn uitpakte! <3 ).

foto door Menno

Donderdag ben ik eerst met Rinske gaan wandelen in de Hatertse Vennen, daarna hebben we bij een eettentje in de buurt geluncht en in de middag zijn we bij mij thuis lekker gaan handwerken tijdens het verder bijkletsen. Om ‘s avonds Kees mee te sleuren naar de bios, waar we ‘See how they run‘ hebben gezien: geen briljante hoogdravende film, maar wel grappig en vermakelijk. Het is zeg maar een whodunnit over een whodunnit gebaseerd op een whodunnit: een groep mensen voert een toneelstuk gebaseerd op een boek van Agatha Christie uit, maar dan wordt er echt iemand vermoord. En moet een detective en zijn rookie assistente op klassieke wijze gaan uitvogelen wie de dader is. Er zijn vervolgens uiteraard heel veel overeenkomsten tussen het toneelstuk en het echie – vooral voor de mensen die ‘The Mousetrap’ van Christie daadwerkelijk kennen. De sfeer van de film is heel mooi, want in de jaren ’50, met oude auto’s en klassiek ingerichte panden. En lekker Brits. Ik heb zelf Agatha Christies verhalen verslonden in mijn jeugd, dus dat is echt wel iets waar ik blij van word (ik zou ze eigenlijk moeten herlezen, maar het risico is natuurlijk dat je je te vroeg herinnert wie het heeft gedaan).

Vandaag weer wat anders: ik vertrek zo naar Zaltbommel voor het symposium van het Lewis Carroll Genootschap. En dan nog een weekendje lekker aanrommelen om de week mee af te sluiten. Ik kijk nu al uit naar mijn herfstvakantie in oktober, hopelijk wordt die net zo fijn! ^_^

Radboud Services festival

Het voordeel van bij een grote organisatie werken is dat je regelmatig uitjes hebt: van je eigen team, van je divisie, en in dit geval van het organisatie-onderdeel dat dáár weer boven valt: bij ons Radboud Services, oftewel alle ondersteunende afdelingen die niet met onderwijs of onderzoek bij onze universiteit van doen hebben. Het beloofde een grote fuif te worden, want afgelopen donderdag was er na werktijd een heel programma met optredens en workshops gepland (en ik had het te druk om er eerder dan vandaag over te bloggen. ;-) ).

Nou ben ik op zich niet heel erg goed in socializen met collega’s. De meesten heb ik erg weinig te vertellen en de gemiddelde muziek op zo’n festival dat voor iedereen leuk moet zijn, matcht ook niet zo met mijn smaak. Maar goed, ik ging gewoon en ik zou wel zien. Ik kon natuurlijk op ieder gewenst moment vertrekken, en er was gratis eten dus dat was sowieso al mooi meegenomen want dan hoefde ik niet te koken. :-P

Na een lekker broodje met kip van de bbq te hebben verorberd, besloten een paar van mijn collega’s en ik eens te gaan kijken bij de hula hoop-workshop. Want yay – dingen doen in plaats van zinloos ouwehoeren over koetjes en kalfjes en stiekem toch over werk! Het bleek niet echt een workshop te zijn: net als de andere ‘workshops’ lagen er gewoon spullen die je mocht uitproberen en was er iemand die je op verzoek de basics kon uitleggen. Dat werkt inderdaad veel beter als je honderden mensen moet entertainen.

Hee, dat ging makkelijk! Ik had als kind natuurlijk wel eens ge-hula-hoopt, maar blijkbaar gold dat lang niet voor alle collega’s, die er wat meer moeite mee leken te hebben. Hm, hoe kan ik dit spannender maken? Twee hoepels tegelijk lukt ook wel. Een collega gooide een derde om me heen en een andere collega een vierde. Dit was grappig! Kan ik ook een hoepel om m’n heupen laten draaien én een hoepel om mijn arm? Dat bleek wel iets lastiger qua coördinatie…

Inmiddels togen mijn collega’s richting de circusworkshop. Oeh, klonk interessant! En dat was inderdaad nóg leuker! Er was een grote mat met daarop een explosie van dingen die je kon uitproberen: van minuscule fietsjes tot éénwielers, van balletjes en kegels tot springtouwen en van een koorddanslijntje tot balanceerborden.

De meeste collega’s probeerden iets uit, wat uiteraard niet gelijk lukte, waarna ze zeiden: “Superleuk! Maar ik kan dit echt niet!”, het lachend opgaven en iets anders gingen doen.
Mijn default-benadering van dingen is: “Superleuk! Hm, ik kan dit nog niet. Maar als ik oefen dan kan ik het vast wél.” En dan word ik enorm fanatiek…

Dus heb ik me erop gestort en ben ik niet meer gestopt totdat ze begonnen op te ruimen… :-D Ik heb balletjes omhoog gegooid, net zo lang totdat ik er drie tegelijk een tijdje in de lucht kon houden. Ik heb op een éénwieler gefietst, net zo lang totdat ik eventjes de begeleidende rails niet meer nodig had om me in evenwicht te houden. Maar het meest fascinerende object vond ik een soort segway, maar dan met slechts één wiel! Geen idee hoe het ding heet, maar ik zag degene die het ding demonstreerde er soepel mee door het gebouw zoeven en dacht gelijk: dat wil ik ook kunnen!! Dus heb ik het apparaat geclaimd en heb ik geoefend, geoefend en nog meer geoefend totdat mijn beenspieren verzuurd waren, mijn enkels en schenen onder de schrammen en blauwe plekken zaten en ik helemaal verhit en bezweet was. Het is dat de demonstratie-man op een gegeven moment begon op te ruimen, anders had ik tot het eind van de avond erop geoefend!

Het is echt heel motiverend om progressie bij jezelf te zien: in het begin lukte het me amper om erop te stappen zonder dat hij al wegschoot. Daarna kon ik een halve meter vooruit komen terwijl ik steun zocht bij muren en stoelen, maar uiteindelijk kon ik er ook vrij mee door de ruimte zoeven. Alleen de wat scherpere bochten bleven een uitdaging, vooral als ik om dansende collega’s heen moest manouvreren (“Pas op!! Aan de kant!! Argh!” :-D )

Maar goed, op een gegeven moment moest ik het ding dus inleveren en bleef er alleen meedoen met het feestgedruis over. Inmiddels stond ik stijf van de adrenaline vanwege al dat geoefen en de concentratie om niet keihard op mijn bek te gaan, dus dat hielp wel. En er was een goede coverband bezig, dus kon ik gelijk door met meeblèren met goede oude hits.

Daarna kwam Ronnie Ruysdael. Blijkbaar bij veel mensen bekend, maar niet bij mij. Zijn ondertitel was ‘de koning van de polonaise’… dat zegt genoeg denk ik. Maar ach, de stemming zat er inmiddels goed in dus liet ik me meesleuren. Party!!

Dus ja, het was tegen mijn verwachting in enorm gezellig – getuige ook de selfies met collega’s die steeds slechter en oncharmanter werden… Maar hee, het festival draaide om elkaar ontmoeten en ik heb overduidelijk goed gemingled met collega’s van o.a. ICT en de bieb, dus mission accomplished. Ik trof ook stomtoevallig mensen die jiu-jitsu bleken te doen bij de vereniging waar ik in mijn studententijd bij zat en die nu nog steeds samen met Mark daar sporten. (“Maar in welk jaar ben jij dan begonnen met studeren, dat je nog bij de oprichting van de vereniging was?” “In 1997”. Waarna ongelovige blikken volgden waarin kon lezen: “Maar dat is de vorige eeuw…” Ja, ik ben ouder dan ik lijk… maar bedankt voor het compliment – denk ik.  :roll: )

Ik ben gebleven totdat de lichten aan gingen en we het pand uit werden geveegd. Dat was al om half 11, maar het voelde als midden in de nacht, zeker na zo’n intensieve oefeningen gedaan te hebben. Er zat geen druppel alcohol in me, maar omdat ik maar liefst 4 glazen frisdrank had gedronken terwijl ik normaal gesproken alleen water en thee drink, werd ik om 2 uur ‘s nachts wakker van een sugar rush en heb ik geen oog meer dichtgedaan. De volgende ochtend was ik dus alsnog flink brak. Maar gelukkig hoefde ik die dag alleen maar op de bank te hangen tijdens de filmdag, dus dat was ideaal gepland.

Ik herinner me dat er een hoop foto’s van mij zijn gemaakt op onder andere die elektrische eenwieler en tijdens polonaises, dus ik vrees nu een beetje voor het album dat hoogstwaarschijnlijk aanstaande maandag op kantoor rond zal gaan.  :oops:

James Bond filmdag

Voorafgaand aan Casino Mortale hadden Rinske en ik heb plan opgevat om een James Bond-filmdag te plannen om alvast in de stemming te komen. Daar was animo voor, maar helaas geen tijd: het was al redelijk kort dag voor het evenement en mensen hadden zomervakantie, waardoor we geen datum meer konden vinden waarop iedereen kon. Dus besloten we er napret van te maken en het gewoon ná het evenement alsnog te doen. :-)

Uit de datumprikker kwam ditmaal wel een moment waarop iedereen kon en daarna heb ik nog wat meer mensen uitgenodigd in het kader van: als je toevallig ook kunt op die dag, dan is dat gezellig! Uiteindelijk waren we met z’n zessen: Rinske, Judith (die haar complete collectie Bondfilms ter beschikking stelde), Gijs, Anne, Bas en ik.

Tot en met 2019 organiseerde ik jaarlijks een filmdag in een bepaald thema, maar er kwamen op een gegeven moment steeds minder mensen, totdat we uiteindelijk nog maar met drie mensen ofzo op de bank zaten. Dus besloot ik destijds dat het (na maar liefst 15 jaar!) mooi was geweest. Ik kon altijd nog een keer incidenteel een filmdag organiseren als ik merkte dat er wel weer animo voor was, besloot ik. Nou ja, en toen kwam corona en kon het dus sowieso niet, en nu was er weer een gelegenheid (al was het ditmaal voor een select groepje mensen dat ook naar dat LARP-evenement was geweest).

De traditionele elementen zaten er in ieder geval weer in: met veel mensen knus en relaxed op de bank hangen in combinatie met véél te veel snacks. Op de vorige filmdagen vroeg ik altijd of iedereen een (liefst zelfgemaakte) snack wilde meenemen. Ditmaal had ik aangegeven dat ik zelf alles zou verzorgen, maar ja, blijkbaar willen mensen toch heel graag ook iets meenemen. Dus waren er ook nog eens twee taarten en veel chips. Plus pizza als avondeten. *burp* :-D  (Note to self: een volgende keer dus gewoon weer mensen vragen zelf iets mee te brengen.)

Als speciale toevoeging had ik ditmaal een mocktail (not shaken, not stirred) voor alle aanwezigen, om overduidelijke redenen. :-)

Dit was aan het begin van de avond. Aan het eind was de tafel uiteraard geëxplodeerd met mokken, glazen, taartschoteltjes, en meer.

Ik moet bekennen dat ik geen die-hard Bondfan ben. De meeste films zijn in mijn hoofd allemaal hetzelfde en nogal misogynistisch – al is dat bij de modernere gelukkig minder het geval, alleen heb ik die nooit gekeken. Dus ik had ze zeker niet allemaal al gezien. In een middag en een avond hebben we (tussen het bijkletsen door) vier films er doorheen gejaagd: Dr. No (in het kader van ‘begin bij het begin’), Casino Royale (die moest natuurlijk ertussen zitten), The Avengers (die uit 1998, niet die van Marvel – om even iets anders dan James Bond te kijken maar toch in het thema te blijven) en ‘s avonds laat eindigden we met de allerslechtste (omdat het kan): Live and let Die. Door de films heen praten mocht, commentaar leveren op vrouwonvriendelijke opmerkingen en situaties was gewenst, en we turfden hoeveel sigaretten en explosies er langskwamen (hoe recenter de films, hoe minder sigaretten en hoe meer explosies, was de theorie). :-P

Het was heerlijk relaxed en gezellig en ik vind het jammer dat de dag alweer voorbij is! Misschien komt er volgend jaar dus toch weer een volgende editie… ;-)

PostNL-hel

Sinds enige tijd staat er in het winkelcentrumpje in mijn buurt een pakketautomaat van PostNL. Super handig: je kunt er 24 uur per dag terecht, in tegenstelling tot het PostNL-punt in de supermarkt aldaar. Dus kan ik mijn pakketje erin droppen of eruit halen wanneer het mij uitkomt, op slechts 5 minuten lopen van huis.

Dat is in ieder geval de theorie. De praktijk is uiteraard anders. Het verzenden van pakketjes gaat tot nu toe prima. Maar het ophalen…

Als ik iets bestel, weet ik niet altijd van tevoren wanneer het precies wordt geleverd, en het kan ook zijn dat ik toch niet thuis ben op het moment dat iets wordt bezorgd. In de PostNL-app krijg je de mogelijkheid om de plaats en tijd van levering aan te passen: je kunt ervoor kiezen om het pakket toch niet bij je thuis te laten bezorgen maar bij een afhaalpunt in de buurt. Alleen staat die automaat niet in die lijst. Ik kan alleen kiezen voor een afhaalpunt dat een kwartier fietsen van mijn huis zit, of afhaalpunten die nog veel verder weg zijn. Geen idee waarom ik de pakketautomaat niet kan selecteren. Ik heb er al meermaals over geklaagd bij PostNL maar ze doen er niets aan. Ze geven aan dat ik bij het bestellen van spullen, gelijk in het bestelproces al moet aangeven dat de pakketautomaat het afleveradres is.

Dat kan lang niet in alle webshops. Maar recentelijk bestelde ik iets waarbij dit wel kon. En aangezien ik de dagen erna weinig thuis zou zijn, dacht ik in al mijn naïviteit: laat ik het pakket bij die automaat afleveren!

Toen begon de ellende.

Nadat ik bericht had ontvangen dat het pakket in de automaat was afgeleverd, ging ik erheen. Ik klik op de optie ‘ophalen’ op het scherm van de automaat en word gevraagd om een ophaalcode:

Maar de PostNL-app toonde alleen een barcode. De letters en cijfers daaronder waren niet in te voeren in de automaat. In de e-mail die ik nog in mijn mailbox vond stond niets anders en een sms had ik nooit gehad. Euh… wat nu?

Aangezien de supermarkt open was, liep ik voor de zekerheid maar even langs het PostNL-punt daarin, om te vragen of het wellicht bij hen lag. Maar ze schudden van nee en stuurden me weer naar buiten, met de mededeling dat het echt in de automaat moest zitten.

Dus nam ik contact op met de klantenservice om hen te vragen hoe ik aan mijn pakketje kon komen. De klantenservice vond het maar raar dat er geen ophaalcode in mijn app verscheen, maar kon me wel vertellen wat de code moest zijn. En verzekerde me dat ik nog ruim de tijd had om het pakket op te halen, want het zou pas over twee weken retour afzender gaan.

Twee dagen later toog ik weer naar de automaat, met de door de klantenservice verstrekte code. Ik toetste die in en… kreeg in het scherm te zien dat het pakket inmiddels uit de automaat was verwijderd door PostNL.  :(

Fantastische foutmelding over de melding heen ook…

Grom… Ook heel fijn dat er nooit, op welke manier dan ook aan mij is gecommuniceerd dat pakketten in pakketautomaten veel minder lang daarin blijven liggen dan op een PostNL-punt!

En nu was de vraag: waar is het ding dan heen? Ik nam aan dat dat die verre locatie op 15 minuten fietsen zou zijn, want daar gaat alles dus standaard heen. Maar PostNL wist blijkbaar geen raad met mijn pakket, want het duurde maar liefst 5(!) dagen voordat mijn app niet meer ‘De zending is ontvangen door PostNL; bezorgtijd is nog niet bekend’ aangaf, maar dat ik het pakket ergens op kon halen.

Waar ik het pakket nu kon ophalen? Nou, in exact dezelfde automaat als waar ze ‘m 5 dagen geleden uit hadden verwijderd!! *pacepalm*

En uiteraard stond er nog steeds geen afhaalcode in mijn app. Dus weer contact opgenomen met de klantenservice over hoe ik in godesnaam dat pakket uit die automaat moest krijgen.

Ditmaal kreeg ik niet gelijk een code mee. Er zou een onderzoek worden opgestart om de code te achterhalen. Die zou ik binnen een werkdag moeten krijgen. Zucht, nou vooruit dan maar.

Later die dag wist een medewerker mij te berichten dat, gezien de omstandigheden, er toch nog een tweede bezorgpoging zou worden gedaan! Het pakket zou de volgende ochtend bij mij thuis afgeleverd worden, dus er was geen afhaalcode meer nodig. Dat vond ik dan wel weer netjes! Kort daarna ontving ik inderdaad een mail dat er de volgende dag een pakket geleverd zou worden en dat stond ook in de app.

Uiteraard kwam er de volgende ochtend niemand aan de deur.

Later op de dag kreeg ik een mail en wijzigde de status in de app: mijn pakket was afgeleverd. In de pakketautomaat. Er stond geen ophaalcode bij.

RAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHH!!!!!!!

Wéér contact gehad met de klantenservice. Die beweerde dat het pakket waarschijnlijk bij het PostNL-punt in de supermarkt ernaast was afgeleverd en dat ik daarheen moest. Ik betwijfelde dat en vroeg om de ophaalcode, maar nee, ik moest echt eerst maar eens naar dat ophaalpunt vond de medewerker. Als het daar niet lag, zouden ze een onderzoek starten.

Bij de supermarkt vertelden ze me dat ze daar in het geheel geen pakketjes meer ontvingen. Alles ging naar de automaat. Je kon er alleen nog pakketten afgeven voor verzending. Dus ik kon weer naar huis, zonder pakket, en weer contact opnemen met de klantenservice.

De klantenservice zou nu inderdaad een onderzoek gaan starten en ik zou binnen een dag de code krijgen, of het pakket zou naar een ophaalpunt in de buurt gaan. Ja, dat had ik eerder gehoord…

Een dag later meldde de app dat mijn pakket onderweg was naar een ophaalpunt. Nog 3 dagen later kreeg ik te horen dat het pakket nu daadwerkelijk bij het ophaalpunt lag dat 15 minuten fietsen was, maar waar ze in ieder geval medewerkers hadden in plaats van schermpjes waar een code in moest.

Ik naar dat ophaalpunt. Eenmaal daar moest ik mijn huisnummer vertellen en ging de medewerker het pakket zoeken. Ze vond niets. De moed zonk me in de schoenen. De medewerker keek in een andere kast en begon er een beetje wanhopig uit te zien. Nog steeds geen pakket. Toen keek ze in een hoekje en jawel – daar lag iets van de juiste afzender. De afleversticker bleek over mijn adresgegevens heen te zijn geplakt, dus ze hadden het pakje niet in de juiste kast kunnen leggen. Maar hoezee ende hoera: ik had eindelijk mijn pakje!!

Al met al heeft het maar liefst 12 dagen gekost om mijn pakket in huis te krijgen, en dan heb ik het nog niet over de hoeveelheid frustratie die dit kostte. Ik vraag me echt af hoe dit kan gebeuren. Ik ben toch niet de enige die een code nodig heeft om een pakket uit een automaat te halen lijkt me? En hoe krijg je het voor elkaar om keer op keer het pakket te verwijderen, om het daarna weer op exact dezelfde plek terug te leggen??

Eén ding is zeker: die automaat gebruik ik vanaf nu NOOIT meer om een pakket te ontvangen. Als ik weer een keer niet thuis ben, komt de bezorger maar lekker voor niets. Dan is er in ieder geval nog een kans dat de buren het pakket voor me aannemen.

Charm 40: Ter land en ter Zee

Ik ben dit weekend weer eens gaan LARPen. Ditmaal geen beroving in een casino te midden van superschurken, maar in de fantasy-setting van Charm.

Het was een prima weekend: veel vrienden en andere leuke mensen terugzien is sowieso fijn, en ik heb me spel- en plottechnisch weer goed beziggehouden. Het weer beloofde prut te worden en we hebben inderdaad flinke hoos- en onweersbuien over ons heen gekregen, maar hoewel de dungeon structureel onder water stond (terwijl er geen grondzeil in de tent lag – visualiseer even deze situatie: er werden door de crew met bezems hele sloten water over het grasveld heen de legertent uit gebezemd!  8O ) en we regelmatig moesten vluchten naar een afdakje, heeft het tegen verwachting in niet de héle zaterdag geregend en waren er genoeg momenten dat we lekker naar buiten konden.

Foto door Hugh Jansman

Toch heb ik geen juich-gevoel overgehouden aan het weekend, want het lukt me helaas niet om mijn personage helemaal neer te zetten zoals ik wil en dat frustreert me.

Ik speel Jipke, een halfling die inmiddels twee weekend-evenementen en een baravond meegaat. Ik vermoed dat de meeste mede-spelers Jipke inmiddels zien als een naïeve, adhd-achtige dief. Ze kan namelijk heel goed sloten open maken en vorig evenement had ze wat gestolen, waardoor ze nu rondloopt met een tijdelijke tatoeage die haar publiekelijk te schande maakt. Maar in werkelijkheid is ze juist behoorlijk intelligent en haar acties komen vooral voort uit haar enórme nieuwsgierigheid en goede bedoelingen. Soms wordt ze gewoon iets te enthousiast over dingen… Ze is bovendien heel handig in praktische zin: haar slot-openmaakvaardigheden zijn alleen maar een gevolg van het feit dat ze in het algemeen heel goed is in dingen maken (of uit elkaar halen). Dat komt alleen niet over, dus wordt mijn personage nu erbij gehaald als er iets gejat moet worden. Ik heb IC heel hard geprobeerd uit te leggen dat Jipke helemaal niet zo is, maar wat ze dan wél is of kan (praktische oplossingen voor problemen bedenken) komt nog steeds niet goed uit de verf. Eén van de andere spelers zei op een gegeven moment tegen me dat hij het idee had dat Jipke ditmaal heel anders was dan op de baravond, dus dat geeft al aan hoe ik nog loop te zwabberen in mijn spel.

Dat komt ten eerste doordat Charm nogal vaardigheid-gericht is. Het regelsysteem is gebaseerd op klasses, waar ik helemaal niet van houd want dat duwt je personage al gelijk in een bepaald hokje. Toegegeven: ik probeer zelf een gnoom-achtig personage in een gnoomloze setting te proppen, maar los van het ras dat je wil gaan spelen en of dat al dan niet in de spelwereld voorkomt, zou er ruimte moeten zijn voor alle verschillende soorten persoonlijkheden. Jipke valt nu in de klasse ‘schavuit’, wat totaal niet op haar van toepassing is, maar het was de beste manier om de vaardigheid ‘sloten openen’ te kunnen nemen. Wat een van de weinige echt relevante vaardigheden voor haar is die in het regelsysteem zitten, de rest moet gewoon geroleplayed worden.
Het plot is soms ook duidelijk gericht op verschillende groepen spelers, gebaseerd op hun klasses/vaardigheden (denk aan magiër, priester, alchemist of krijger), zoals het dungeon-plot van dit evenement en het vorige: naast de algemene puzzels is er een alchemische puzzel, is er magie nodig en zitten er goddelijke elementen in. Daar ben ik op zich enorm voorstander van, want zo betrek je zo veel mogelijk mensen bij het plot en heb je veel interactie met elkaar, omdat je met elkaar moet samenwerken om het einddoel te bereiken! Maar het zorgt er ook voor dat ik als speler geen alternatieve oplossing voor een bepaald probleem wil gaan bedenken, want dat voelt alsof ik het plot van een andere groep spelers ‘afpak’. Dus delegeer ik bijvoorbeeld het fabriceren van brouwsels en op handen zijnde knokpartijen naar spelers waarvan ik denk dat ze daar blij van worden en houd ik me bij het plot dat eruit ziet alsof het ‘voor mij’ bedoeld is.

Ook binnen de spelersgroep wordt er soms wat beperkt gedacht en gedacht in vaardigheden, heb ik het gevoel. Wil ik proberen naar de maan te gaan (don’t ask…), dan volgt bijvoorbeeld de reactie: “Dat kan niet, de maan is een manifestatie van de godin Anata”. Of er wordt voet bij stuk gehouden dat iets met magie opgelost moet worden. En “heeft er hier iemand <vaardigheid>??” is een veel voorkomende uitspraak onder spelers. De enige manier om daar mee om te gaan, is om er keihard tegenaan te gaan roleplayen. En dan merk ik mijn eigen OC-beperkingen. Als je in je achtergrond schrijft dat je goed bent in praktische oplossingen bedenken voor problemen, moet je die natuurlijk ook OC kunnen bedenken. Dat kan ik op zich wel, maar ik heb er soms net iets meer tijd voor nodig dan in het spel beschikbaar is. Moeten we in een ruïne door een gang heen die beschermd wordt door spinnen? Natuurlijk kunnen we iemand sturen die de vaardigheid ‘spreken met dieren’ heeft, en/of een priester van Anata sturen (de spin is het symbool van deze godheid). Maar we zouden ook dit tafelkleed om ons heen kunnen wikkelen zodat de spinnen ons niet kunnen bijten… Maar tegen de tijd dat ik dat heb bedacht, is er al iemand op een andere manier naar binnen aan het gaan. Damn, kans gemist. En dat gevoel had ik regelmatig, of ik had gewoon echt even geen inspiratie over hoe ik iets op een praktische manier kon oplossen. Het gebrek aan de mogelijkheid om dingen kunnen phys-reppen, ondanks mijn tas vol met handige tools, speelt soms ook een beetje mee (briljant idee: lege tonnen meenemen op de volgende bootreis, om te voorkomen dat we weer zinken / te zorgen dat we makkelijk vlotten kunnen bouwen als we toch schipbreuk lijden, maar… hoe ga ik dit uitspelen?).
In zulke situaties voel ik me een heel slechte roleplayer. Hoe lang LARP ik nu al? Ik moet dit toch kunnen?? Kom op, improviseer, en snel een beetje! :’-)

Het hielp ook niet dat ik niet in staat bleek om de gewone puzzels op te lossen, die nodig waren om een deur in de dungeon open te krijgen. Net als vorig evement was er een heel stapeltje documenten met verschillende soorten puzzels, maar die bleken echt ondoenbaar! Van de 6 puzzels heb ik er maar ééntje correct weten op te lossen, en dat ook alleen maar na een hint vanuit de spelleiding. Toegegeven: het lukte mijn mede-spelers ook niet, want aan het eind van het evenement waren er maar 4 van de 6 correct opgelost, waarvan eentje pas na de oplossing zowat door de SL’s in handen gedrukt te hebben gekregen, maar toch: ik vind dat ik dit moet kunnen! Dat Jipke het niet kan is één ding, maar OC voel ik me nu dom. Zucht.

En naast dat alles merk ik dat ik soms uit mijn rol val, bijvoorbeeld als ik heel hard bezig ben met puzzelen – dan word ik gewoon Lenny, en er waren nog een paar situaties waarop ik anders had willen reageren dan ik gedaan heb.

Ik zit dus eigenlijk vooral mezelf in de weg. Natuurlijk kan ik mijn personage anders insteken dan oorspronkelijk bedoeld, en soms is dat ook de beste manier om er mee om te gaan want je weet bij het creëren van een personage nooit of het goed matcht met het evenement en de spelersgroep. Maar ik heb het idee dat het wel mogelijk zou moeten zijn om Jipke te spelen zoals ik wil en dat het vooral een kwestie is van op een bepaald aspect beter leren roleplayen. Die uitdaging wil ik niet uit de weg gaan.

Ik moet hier dus nog even op kauwen. Gelukkig heeft Rinske al aangeboden met me te willen brainstormen over wat ik de volgende keer kan doen en van haar kan ik nog heel veel leren.

Maar voor nu ga ik me gewoon verheugen op de foto’s, want we hadden eindelijk weer een fotograaf op het evenement van wie ik erg mooie plaatjes verwacht (dank, Hugh!). Totdat die worden gedeeld blijft deze post nog even fotoloos, want ik was mijn telefoon thuis vergeten… ook al niet mijn beste moment.  :P

[edit] Nu mét foto’s!

Foto door Hugh Jansman

Middeleeuws Ter Apel 2022

Weer zo’n fijn weekend dat na twee coronajaren eindelijk weer kon doorgaan: Middeleeuws Ter Apel!

Het was een eindje rijden en het was warm, maar ook superleuk. Er werd veel geluisterd naar onze muziek en de sfeer was heel prettig. Als ik gewoon ergens langs liep, werd er veelvuldig naar me gelachen en ik had continu spontane aanspraak van onbekende mede-deelnemers bij het waterpunt, de toiletten, of waar dan ook. Natuurlijk zagen we ook heel veel oude bekenden terug! Lekker weer socializen met de mensen van onder andere De Graven van Holland en ‘t Vaerdich Volk. En alle andere muzikanten, die in grote getale aanwezig waren!

Zoals bij veel festivals, was er ook hier wel wat bezuinigd. Voor ons betekende dat niet meer gratis mee-eten met de heerlijke maaltijden die ze daar altijd bereiden. Aangezien de kosten om mee te eten best wel hoog waren en we toch graag iets van onze gage wilden overhouden, besloten we om dan maar zelf te koken. Dat kost wel veel meer tijd, want het duurt altijd even voordat je kampvuur-eten klaar is, en dat gaat van je speeltijd af. Maar dat was misschien maar goed ook, want zo hadden we verplicht een lange pauze ‘s avonds. We waren namelijk ook weer gevraagd om zaterdagavond te spelen bij de horeca-gelegenheid, tussen 10 en 12. En als je al vanaf 10 uur ‘s ochtends bezig bent, is dat best heftig… Andere muziekgroepen dachten er ook zo over, dus iedereen heeft zijn best gedaan om heel even te spelen en snel weer een andere groep af te lossen, zodat iedereen wat bijdroeg maar niemand verantwoordelijk was voor de volle 2 uur aan entertainment.

Ons eten en drinken werd grappig genoeg ook deels door het publiek verzorgd, want die gooiden als bedankje, festivalmuntjes in ons visitekaartjesbakje waar we op zondag een broodje hamburger en wat te drinken van konden halen. :-)

Ik was het niet, ma! :-P

Hoogtepunt is altijd de gezamenlijke afsluiting op het eind: alle aanwezige muzikanten komen dan samen om de vrijwilligers te bedanken en het evenement officieel af te ronden. Het is een heerlijke muzikale chaos! Je bent natuurlijk hartstikke moe van een heel weekend spelen op weinig slaap, en de laatste rondjes optreden pers je er echt uit. Maar dan komt de ontlading en euforie als je met z’n allen nog even gaat knallen. In de marketing heet dat een ‘peak end’ en het doet echt wat met je! <3

Andere leuke momenten waren onder andere het samen spelen met onze vriendjes van De Blauwe Schuyt en het voor de ridders uit mogen lopen op weg naar het slagveld.

Helaas was dit mijn laatste optreden met De Soete Inval van dit festivalseizoen. De groep heeft nog twee andere optredens staan, maar in die weekends kan ik niet mee. Wellicht komen er nog wat last-minute boekingen binnen voor eind dit jaar, maar voor mij begint nu in principe ‘de winterperiode’ en dat betekent: tijd om alle spullen op te lappen, kostuums te repareren, de doedelzak te onderhouden, nieuwe muziek in te studeren en meer. De lijst van dingen die we nog allemaal willen voor het volgende festivalseizoen begint is enorm, dus ik kan daar maar beter snel mee beginnen… voor je het weet is het alweer april! :-)

De tv-opnames

Afgelopen maandag reden we met De Soete Inval helemaal naar Dinant, want… we waren gevraagd om mee te werken aan de opnames van een nationaal tv-programma!  :D

We wisten vooraf al dat het een hoop reizen zou worden voor een kort momentje filmen, en we vermoedden ook al dat de planning waarschijnlijk uit zou lopen, maar dat hadden we er wel voor over. Want hoe vaak word je nou voor zoiets gevraagd?? Dit is een ervaring die we niet wilden missen! Alleen… het bleek allemaal nog extremer dan waar we op gerekend hadden…

Vanuit Nijmegen was het ‘slechts’ 3 uur reizen, maar mijn bandgenootjes, die helemaal in Drenthe / Groningen wonen, moesten bijna dubbel zo lang in de auto zitten. Dus bood ik mijn huis aan als tussenstop. Twee bandgenootjes opteerden ervoor om zondagavond al bij mij te arriveren en te blijven overnachten, zodat we ‘s ochtends vroeg, als de rest (die liever heel vroeg opstond) was gearriveerd, met z’n alleen in één auto konden verder rijden naar de eindbestemming. Dat was dus wel een beetje proppen, met al die mensen en instrumenten en kostuums, maar het is gelukt. Want onze tenten en bolderwagen hoefden ditmaal niet mee.

Er was ons van tevoren verteld dat we om half 2 aanwezig moesten zijn en dat we dan om ongeveer 3 uur zouden beginnen met filmen, wat ongeveer anderhalf uur zou duren. Voor de zekerheid mikten we op een aankomsttijd van 1 uur, want onderweg heb je immers altijd de kans op problemen, zeker op zo’n lange route en in België. We arriveerden desondanks keurig om 1 uur. En toen bleek de tv-crew ook pas net gearriveerd te zijn. Excuses, ze liepen een beetje uit. En er waren wat plannen gewijzigd: de opzet van wat we zouden gaan doen, werd anders. Maar we konden vast gaan lunchen op de locatie en zouden later meer horen.

Even later hoorden we dat het filmen zou pas om 5 uur zou beginnen. Hm, okee. Dus we hingen maar gewoon wat rond op de (schitterende) locatie.

Weer wat later op de middag vernamen we dat er wat problemen waren met de afstemming met de beheerders van die locatie: de tv-crew dacht dat er bepaalde afspraken waren gemaakt, de beheerders dachten daar anders over. Dus werden er nog meer plannen gewijzigd en werd ons verteld dat het filmen pas om 6 uur zou beginnen. Oh, en er was ook nog een wespenplaag waar ze mee moesten dealen. Argh. Dat werd een latertje vanavond wat betreft thuiskomen. En avondeten dan?

Rond 5 uur togen we vast richting de parkeerplaats, waar de touringcar van het programma stond. Daarin mochten we ons omkleden en ons idee was om daarna even de instrumenten te stemmen en de rieten in te spelen. Na een paar noten kwam er al iemand van de crew naar ons toe: ook al stonden we helemaal op de parkeerplaats, de klanken waren blijkbaar te horen in de opnames die ze een stuk verder aan het maken waren… of we even wilden wachten met stemmen en inspelen totdat zij klaar waren? Ze zouden ons een seintje geven.

Dus wij wachtten. En wachtten. En wachtten. Het werd 6 uur en we hadden nog steeds geen seintje gekregen om in te spelen, en ook niet om te komen opnemen. We stuurden een ander crewlid er op uit om meer info voor ons te verzamelen, want ik zag het al helemaal gebeuren: ze waren natuurlijk glad vergeten dat wij op hen zaten te wachten, dus op elk moment kon geroepen worden dat we NU moesten komen voor de opnames omdat het NU moest gebeuren. En ja hoor: het crewlid kwam terug om te melden dat we inderdaad mochten beginnen met inspelen, en niet heel veel later, toen we nog niet klaar waren, werd er gebeld dat we NU moesten komen. Zucht.

Het was inmiddels kwart voor 7, maar we hadden wat notenrepen en cola gekregen van een crewlid – voedsel waar zij zelf blijkbaar grootverbruikers van zijn omdat zij natuurlijk continu met een onvoorspelbaar rooster en dus onvoorspelbare maaltijdmomenten moeten werken.

En jawel, toen werd er daadwerkelijk opgenomen! Uiteraard mag ik niet vertellen wat, hoe, met wie, waarom, etc. totdat de uitzending (bijna) op tv komt, dus het is wat lastig om hier een leuk verhaal van te maken. Het was in ieder geval een uitdaging, want waarschijnlijk blijft er van al het materiaal maar een paar minuten over en je hebt geen idee wat. Op het moment zelf dacht ik alleen maar: jee, wat saai om wéér hetzelfde riedeltje te spelen. En ik was bezig geen fouten te maken (want je zult zien, dat zit er dan net wél in) en om toch ook nog een beetje leuk te lachen (maar weer niet rechtstreeks de camera in). Pfff… da’s best een uitdaging hoor! Maar ze vertelden ons dat we er sowieso niet uitgeknipt zouden worden, dus da’s al weer een geruststelling. :-)

Voordat ik het wist was alles alweer voorbij en mochten we aanschuiven bij het buffet voor avondeten. Dat schoven we snel naar binnen, om om half 10 omgekleed en wel weer in de auto terug naar Nederland te zitten. Om kwart over 12 was ik thuis, maar mijn arme bandgenootjes nog niet… Maar die hadden geen zin om nog een nachtje bij mij te bivakkeren en zijn toch nog verder door naar huis gebikkeld.

Gelukkig heeft iedereen dat overleefd en nu zijn we dus weer een bijzondere ervaring rijker! Ondanks al het wachten en reizen, had ik het niet willen missen. Ik had het idee dat we ook echt wel gewaardeerd werden door de tv-crew! Wij vonden het natuurlijk allemaal heel bijzonder om te zien, maar dat vonden zij ook van ons. Dus na de opnames werd er door een van de cameramannen gevraagd of hij met óns op de foto mocht! :-D En de BN-er die het programma presenteert (en die ook gewoon handjes kwam schudden en met ons babbelde), schoof er ook bij, dus als we straks mogen zeggen waarvoor en met wie het was, dan heb ik in ieder geval een leuke groepsfoto om erbij te plaatsen. :-)

To be continued dus!