Ik ben een redelijk reguliere Marktplaats.nl-gebruiker, maar toen Richard en ik besloten te gaan samenwonen, moest er natuurlijk ruimte worden gemaakt in huis en werd ik intensief gebruiker van het platform. Daardoor kwam ik in nog veel meer typische Marktplaats-situaties en conversaties terecht dan anders.
Inmiddels zijn de meeste spullen verkocht en is het goed om de balans op te maken. En een blogpost te maken. Want jullie mogen uiteraard meegenieten van mijn belevenissen in de wereld der tweedehandse meukverkoop.
Blijkbaar heeft tegenwoordig iedereen, behalve ik, de Marktplaats-app geïnstalleerd? Want mensen verwachten dat je binnen een minuut op een *pling* van dat ding reageert.
En mensen bedenken zich ook steeds sneller. Of moet ik zeggen: denken in het geheel niet na / lezen niet voordat ze een bod doen of afspraak met je maken?
Deze persoon kostte het toch nog 19 minuten om zich te bedenken:
Maar deze houdt het record:
Eindelijk heb ik ook niet. Ofzo.
Belangrijke tip: overleg éérst met je partner voordat je een deal met iemand sluit…
Als je apparatuur aanbiedt, zul je wel een man zijn.
Mensen die ‘trek’ & trace niet snappen:
Maar goed, bovenstaande valt allemaal best mee. Irritanter zijn de mensen die eerst contact opnemen en daarna domweg niks meer laten horen. Of die je 20x vraagt om te laten weten hoe laat ze precies komen omdat je ook nog andere dingen te doen hebt op een dag dan op hen wachten, waarna je eindelijk een tijdstip krijgt te horen, waarna ze vervolgens alsnog 20 minuten of meer te laat komen.
Maar waar je écht het bloed mee onder mijn nagels vandaan haalt, is flink onderbieden. Op de voet gevolgd door de vraag: “Wat wil je er minimaal voor hebben?” Die vraag wordt onnoemelijk vaak gesteld en hij irriteert me mateloos, want: de vraagprijs staat in de advertentie en bieden werkt niet zo dat ík start met het allerlaagste bod dat ik accepteer, waarna jij die prijs gaat betalen!
En als je dan ook nog eens beide combineert…
En dan heb je nog de veeleisende mensen. Als je iets tweedehands koopt, dan weet je dat het er niet noodzakelijk nog als nieuw uitziet, toch? En als je een gebruikte stofzuiger koopt, verwacht je dan echt dat hij aan de binnenkant nog brandschoon is?? Deze koper blijkbaar wel. En ze was er blijkbaar zo teleurgesteld over dat ze me één ster gaf. :’-)
Maar gelukkig gloort er nog hoop. Want er zijn ook mensen zoals mevrouw Frowijn. Mevrouw Frowijn is beleefd. Mevrouw Frowijn ondertekent ieder bericht met ‘Mevrouw Frowijn’. Ik ben fan van mevrouw Frowijn. Wees als mevrouw Frowijn! <3
Was al het gedoe het het waard? Jawel, want in de afgelopen 4 maanden heb ik een kleine €1.230,- verdiend met de verkoop van mijn spulletjes! Dat is overigens ook inclusief verkopen via Vinted en Facebook. Echt wel een leuk zakcentje om nieuwe spullen van te kopen!
Want ik verkocht natuurlijk niet alleen dingen, ik speur het platform ook regelmatig af op dingetjes om juist in huis te halen. En dan kom je ook vanalles tegen. Met name hilarisch zijn mensen die instrumenten verkopen terwijl ze overduidelijk geen verstand hebben van instrumenten. Lees en huiver.
“Ik heb een blokfluit te koop. Ik heb er geen verstand van, maar je krijgt alleen een foto van het ding in het hoesje te zien zodat je zelf ook niet kunt beoordelen wat voor formaat het is en wat voor boring die heeft. En ik wil er 100 euri voor.”
Maar deze is toch wel de meest briljante. Ik snap heel goed dat niet iedereen weet hoe een Schotse doedelzak er precies uitziet, maar ehm… eh…. :-X
Ik wilde mijn outfit voor komend festivalseizoen wat pimpen, dus naaide ik eerder dit jaar een sluier met ruches. Maar ik had ook al een hele tijd mijn oog op een nieuwe riem. Ik heb weliswaar al een leren riem, maar die is historisch gezien wat aan de lange kant en inkorten vond ik toch wel zonde. Ik maakte al eens een kaartgeweven riem, maar die past ten eerste qua kleur niet zo optimaal bij mijn muzikantenoutfit en ten tweede is hij niet zo geschikt om zware tasjes met mobieltjes aan te hangen.
Erg mooi en gracieus vind ik de damesriemen met twee eindstukken waartussen een ketting hangt (blijkbaar ‘demysent’ of ‘demicient’ genaamd), zoals deze:
Ze komen in verschillende varianten voor: (kaart)geweven, van metaal en van leer. Al dan niet met metalen decoraties of stempels, in de vorm van objecten of teksten. Leer leek me het meest geschikt gezien de stevigheid en verkrijgbaarheid.
De meeste afbeeldingen die ik kon vinden zijn uit 1400-1500, terwijl de outfit van mijn personage gebaseerd is op 1350, maar onderstaande beeld dateert van 1390 dus ze hadden ze vast ook al iets eerder:
Sommige hebben ook speciale houdertjes voor een buidel:
Dit soort riemen zie je dus regelmatig op afbeeldingen, maar nauwelijks langskomen tijdens re-enactmentevenementen. En ik snap inmiddels waarom, want ik kon nergens winkels of kraampjes vinden die ze verkochten. Wel vond ik een (buitenlandse) webshop die de metalen eindstukken, tussenketting en een buidelhanger online verkocht. Dus die bestelde ik en vervolgens ging ik op zoek naar iemand die de riem voor me in elkaar kon zetten.
Toegegeven, dat in elkaar zetten had ik ook zelf kunnen doen als ik dat echt heel graag had gewild, want een recht stuk leer snijden is niet het allemoeilijkste wat er is en het bevestigen van die metalen elementen is een kwestie van de punten aan de achterzijde door de riem steken en dan omhameren. Maar toch. Je moet wel een geschikt stuk tuigleer hebben liggen en om nou een hele lap ervan te kopen alleen voor een strook eruit is best duur. Vervolgens moet je het ook nog verven in de juiste kleur. Zou ik ook weer speciale leerverf voor moeten kopen. En ik wilde er mooie stempels op. Waar ik ook wel een paar van heb liggen, maar misschien had iemand anders nog mooiere? Anyway, heel on-Lenny-ig besteedde ik dit uit, beseffend dat het zelf doen waarschijnlijk duurder ging zijn dan uitbesteden en ik vast ook een veel mooier resultaat zou krijgen als ik het door iemand met ervaring liet doen.
En dat was zeker het geval! Het duurde even voordat ik iemand had gevonden die het kon en wilde doen én ook nog eens reageerde op mijn berichtjes, maar uiteindelijk namen Peter en Ernst de Boer de taak op zich. Niet zomaar, uiteraard. Want zij zijn Serieuze Re-enacters en dit model riem was destijds behoorlijk kostbaar, dus wat was mijn reden om die te gaan dragen? “Because pretty” was geen geaccepteerd antwoord. Dus voegde ik een stukje toe aan de achtergrond van mijn muzikantenpersonage (ja, dat heb ik echt wel) over hoe ze op een bepaald feest voor de adel deze riem heeft ontvangen als loon, en dat ze deze nu draagt als zowel een spaarpotje voor moeilijker tijden als om te laten zien dat ze goed genoeg is om voor de hogere kringen te musiceren.
Na wat heen en weer ge-app over stempels en andere opties, kwam Ernst met de suggestie om er metalen bloemdecoraties op te doen in plaats van stempels. Nog een slag duurder, maar hij had exemplaren die heel goed matchten met het door mij aangeleverde riembeslag. Oeehhhhh…. die waren inderdaad te mooi om niet te accepteren! En dus is dit het resultaat geworden:
<3 <3 <3
Ik kan niet wachten om bij ons eerstvolgende optreden mijn geupgrade outfit aan te trekken! ^_^
Nou ja, nieuw – voor slechts 30 euro gescoord op Marktplaats. ^_^
Inclusief een rooster voor op de bodem en een werkende thermometer, wat je bijna niet tweedehands krijgt! De glastang kocht ik wel nieuw erbij.
Toch een heel stuk handiger om mee te wecken dan mijn pannen, waar de weckpotten niet goed in passen qua hoogte. Bovendien kunnen hier heel veel tegelijk in, dus is het veel efficiënter wecken (mocht ooit mijn moestuinplan werkelijkheid worden en ik daadwerkelijk iets overhoud om te wecken ).
Hij is niet elektrisch, dus het is wat lastiger om hem een uur op de juiste temperatuur te houden, maar het voordeel is weer dat hij op alle warmtebronnen werkt. Dus nu gebruik ik hem op mijn inductiekookplaat en mocht ooit de stroom uitvallen en we back-to-basic moeten, dan kan hij op een gasstelletje of houtvuurtje. Prepper-vriendelijk dus!
Want ja, ik ben nog steeds bezig met uitproberen hoe ik goede voedselvoorraden kan creëren. En dan niet alleen qua bewaren, maar ook gebruiken. Geweckte groente is makkelijk te gebruiken in je eten, maar met het gedroogde spul ben ik nog wat zoekende. Gedroogde paprika en courgette in de nasi gooien was nog geen groot succes want: best hard, ondanks vooraf wellen. Het werkt waarschijnlijk beter voor stoofpotjes en soepen, maar die maak ik niet zo vaak.
Mijn huidige droog-experiment is het drogen van banaan en kijken proeven hoe het smaakt als ik die ‘s ochtends door de havermout en yoghurt gooi!
Als het herfst wordt, krijg ik altijd hamsterneigingen. De voorraadkast moet vol en het huis moet knus en gereed worden gemaakt voor de winter. Het helpt niet dat de wereld inmiddels in brand staat en er zelfs vanuit de overheid spotjes worden uitgezonden met de boodschap dat je voorbereid moet zijn op dagenlange stroomuitval en andere narigheid, waarbij je jezelf moet zien te redden. Daardoor escaleren mijn hamsterneigingen tot prep-gedrag. Mijn hyperfocus-activiteit is daarom momenteel: meer zelfvoorzienend worden op het gebied van voedsel!
Vorige week scoorde ik voor slechts 22 euro een voedseldroger via Marktplaats.nl. Leek me een goed idee, want gedroogd voedsel neemt veel minder plek in beslag dan ingeblikt voedsel, dus kun je er meer van opslaan. Ook heb ik het wilde plan om van mijn voortuin een moestuin te gaan maken, en aangezien je dan op bepaalde momenten (als het goed gaat…) van één groente heul veul tegelijk oogst, moet je dat dan ook ergens gaan laten. Bovendien hoef ik me met dit ding in huis niet meer schuldig te voelen als ik weer eens wat vers voedsel overhoud en het moet weggooien omdat het te lang ongebruikt in de koelkast is blijven liggen (lang niet alle verpakkingen zijn gericht op eenpersoonshuishoudens en ik ben heel slecht in koken met kliekjes…).
Dus momenteel ben ik lekker aan het experimenteren met die voedseldroger, om te achterhalen hoe lang dingen nou erin moeten en op hoeveel graden, en hoe het smaakt als je daarna weer vocht toevoegt om het daadwerkelijk in je maaltijd te gebruiken.
Uiteraard besef ik ook dat een eigen moestuintje nevernooitniet genoeg gaat zijn om jezelf volledig van te onderhouden in geval van nood, zelfs als al het gezaaide daadwerkelijk uitkomt, dus wil ik ook meer leren over voedsel in de natuur vinden.
Van de zomer volgden Richard en ik al een week lang bushcraftworkshops waarin we allerlei nuttigs leerden, en afgelopen weekend sleurde ik hem mee naar het bos voor een herfstwandeling. Met de bedoeling om onderweg tamme kastanjes, beukennootjes en eikels te verzamelen. Beukennootjes vonden we niet (misschien waren we daarvoor al te laat?), maar van de andere twee namen we een flinke zak mee naar huis! En als echte beginnende bushcrafters hadden we wel water meegenomen maar geen goede zaklamp en moesten we, na al dat geraap, behoorlijk doorstappen om op tijd het bos weer uit te zijn voordat we er in het stikdonker de weg niet meer zouden kunnen vinden.
Kastanjes schijn je het beste in hun schil te kunnen bewaren, en daarvoor moet je ze ook drogen. Na 24 uur in de voedseldroger zijn de schillen nog steeds zacht, dus dat heeft blijkbaar veel meer tijd nodig dan ik dacht.
Eikels had ik nog nooit gegeten, dus in plaats van die gelijk op te slaan als wintervoorraad, wilde ik eerst experimenteren met het bereiden ervan. Dat blijkt een behoorlijk bewerkelijk klusje… Want eerst moet je de eikels in stukjes snijden en uit hun schil halen (gelukkig wilde Richard daar ook wel bij helpen) en vervolgens moeten ze een paar dagen in koud water weken zodat de tannine eruit gaat – want dat smaakt bitter en is niet gezond voor je.
Volgens de instructies die ik op internet vond, moest je de eikels daarna drogen en dan verder vermalen tot meel. Maar hoe droog moesten ze zijn? Kurkdroog? Dan worden ze keihard, en dat is veel lastiger vermalen lijkt me, en bovendien zie ik niet helemaal in waarom het spul volledig droog zou moeten zijn als je het gelijk wil gebruiken. Eerst vermalen en daarna drogen werkt ook niet, want dan doet het meel *woesh* in de voedseldroger… Dus daar ben ik nog niet helemaal over uit en ik heb uiteindelijk de eikels een tijdje gedroogd, maar niet totdat ze keihard waren.
Omdat de gaatjes in de roosters van de voedseldroger nogal groot waren, knipte ik eerst ook nog even inlegmatjes van een restant stuk gaas dat ik ooit kocht om zelf raamhorren van te maken. (Iets zelf maken met spullen die je nog ergens in huis hebt liggen is toch altijd het leukste! ^_^ )
Op internet las ik de tip dat je eikels met een koffiemolen tot meel kunt vermalen. Oh, wat handig! Want een koffiemolen heeft geen stroom nodig, dus dat ding is een goede investering als prepmiddel voor de apocalyps!
Richard werd dus ook meegesleurd naar de kringloopwinkel, waar we zowel een notenkraker als een superschattige koffiemolen met gietijzeren handwiel vonden! <3 Voor slechts €7,50!!
Enthousiast begon ik de semi-gedroogde eikels in de koffiemolen te mikken en te draaien aan het wiel. En jawel hoor, er kwam prachtig fijn eikeltjesmeel in het bakje terecht! ^_^
Na een groot deel van mijn avond aan het malen van de eikeltjes besteed te hebben, had ik een lamme arm en nog net geen blaar, maar had ik nog steeds geen deuk geslagen in de grote bak met te vermalen eikels.
Toen bedacht ik me dat ik de boel ook gewoon in de blender kon flikkeren. Hopsakee! Na slechts twee minuten oorverdovend geraas waren ook alle andere eikels net zo fijn gemalen als met de koffiemolen. :-X
Leuk hoor, dat ouderwetsche handwerk, maar het klinkt een stuk romantischer dan het is, dus dat bewaar ik toch maar gewoon voor tijden van nood. De proof of concept is geslaagd, maar zolang er stroom is ga ik daar gewoon van profiteren…
Anyway – hoezee, na enkele dagen werk was er eindelijk eikeltjesmeel! Op internet las ik diverse enthousiaste verhalen over eikeltjespannenkoeken, dus watertandend besloot ik die vanochtend te maken als ontbijt.
Mijn god, wat smaakten die ranzig!! :-X Wellicht ligt het aan het recept of heb ik iets niet goed gedaan, maar dit ga ik nooit meer maken!
Ik was echter nog niet bereid om Project Eikel als mislukking te labelen. Er was nog eikelmeel over, vanmiddag zouden mijn bandgenootjes langskomen voor een repetitie en ik had nog nét tijd om wat eikelkoekjes, waar ik ook een recept voor was tegengekomen, te maken. Ik moest wat sjoemelen met het recept omdat ik niet alle ingrediënten in huis had, maar ik hoopte dat de stroop ook wel door honing vervangen kon worden en dat het niet veel uit zou maken als ik, in plaats van havermout, mijn ontbijtmueslimix erin zou mikken. *fingers crossed*
De structurele integriteit van de koekjes was suboptimaal, waardoor het meer speculaasbrokken en -kruimels leken bij het opdienen, maar het algehele oordeel van mijn bandgenootjes was: ‘prima eetbaar’, en zeker voor een eerste poging erg goed gelukt. Pfff, toch niet al die moeite voor niets gedaan! Maar toch denk ik dat ik van het verzamelen van eikels geen jaarlijks ritueel ga maken, en alleen de opgedane kennis en ervaring opsla voor nootdgevallen.
Oh ja, tussen het maken van pannenkoeken en koekjes door, bouwde ik ‘s ochtends achter onze epische tuindeur ook nog even een composthoop voor de aanstaande moestuin, wederom geïmproviseerd met materiaal dat ik nog had liggen, en vulde ik hem gelijk met de bladeren op de oprit van de overbuurvrouw. Geen idee hoe lang deze blijft staan, want ik kwam er tijdens de bouw achter dat er blijkbaar stenen onder een deel van de grond naast mijn huis liggen en ik daar dus geen palen in kan slaan. Maar ook dit beschouw ik als een experiment en als dat geslaagd is, kan ik altijd een betere versie gaan maken.
In ieder geval is mijn hamster-/prepdrang voorlopig tevredengesteld. ^_^
Gisteravond kwam Has bij me op bezoek. Ik ken Has al jaren, maar had hem ook al jaren niet meer gezien. We leerden elkaar namelijk kennen op het symposium van het Lewis Carroll Genootschap, maar daar gaat hij inmiddels niet meer naartoe.
De afgelopen tijd heeft hij zijn boekenkast flink uitgemest (800 exemplaren minder! ) en hij wilde onder andere wat boeken over Lewis Carroll / Alice in Wonderland kwijt. Of ik ze wellicht wilde hebben? Hij vond het gezellig om ze zelf langs te komen brengen, ook al woont hij in Utrecht, want: gepensioneerd en dus alle tijd. Natuurlijk was hij welkom! En zijn boeken ook!
Dus hebben we gisteravond dik 3 uur zitten bijkletsen en nerden over onder andere Victoriaanse kleding. Hij verzamelt namelijk onder meer ‘cartes de visite’ van Victoriaanse kinderen en ziet dus ook heel veel outfits uit die periode langskomen. Dus kreeg ik te horen hoe ik mijn Alice-jurkje verder kon verbeteren en discussieerden we over of de outfit die ik als voorbeeld voor mijn Victoriaanse zomerjurk had gekozen, wel écht uit 1864 kwam of wellicht van vroeger was, gezien de ‘pagoda’-mouwen die eraan zitten. Mooi hoe goed wij klikken, dat merkte ik al de eerste keren dat ik hem zag.
Verder ben ik schandalig verwend. Niet alleen kreeg ik deze hele stapel boeken (inclusief een groot werk met alle (terug te vinden) foto’s die Lewis Carroll maakte en een luxe exemplaar van de Alice-verhalen), ook had hij een Alice in Wonderland-theeblikje voor me meegenomen en, omdat hij geen ‘eat me’-koekjes kon vinden om erin te stoppen, er een doosje bonbons bij gedaan. <3
Als extra bonus kreeg ik een digitale versie van zijn verzameling cartes de visite ter inzage, nadat ik had gezworden deze niet met anderen of op het internet te delen. Ik ben de eerste die ernaar mag kijken en voel me enorm vereerd!
Hij zei er specifiek bij dat het ook prima is als ik boeken wil doorgeven als ik ze zelf niet wil houden, aangezien ik vast wel mensen ken die er ook blij van worden. Inderdaad had ik enkele exemplaren zelf ook al in mijn kast staan, en in sommige andere heb ik niet specifiek interesse, dus nu ben ik op zoek naar andere liefhebbers. Helaas is het symposium van het Genootschap nét vorige week geweest, anders had ik ze gelijk mee kunnen nemen. Maar ja. Dus: ga je kwijlen bij het zien van een of meer van onderstaande boeken, geef me dan een seintje en dan gaan we regelen dat het jouw kant op komt! (Kostenloos, tenzij je ze verzonden wil hebben.) Met dank aan Has! <3
Wat doe je als er buiten een hittegolf met 35 graden is? Twee schoenenkasten in elkaar zetten… Zucht.
In mijn enthousiasme na het herindelen van mijn werkkamer had ik namelijk besloten dat ook mijn schoenenrekken in de slaapkamer definitief op de schop moesten. Die schoenenrekken had ik al 13 a 14 jaar in mijn bezit en ze waren heel praktisch, maar het zag er natuurlijk niet heel mooi uit, al die schoenen in het zicht in de slaapkamer. Bovendien werden ze erg stoffig. En het ergste: de schoenen begonnen te verkleuren door het zonlicht.
Omdat ik uiteraard weer vergeten ben een ‘voor’-foto te maken, moeten jullie het doen met een foto van de rekken uit mijn vorige huis
Dat laatste gebeurt op zich niet zo snel, maar ik doe heel erg lang met mijn schoenen. Dus voordat je me beschuldigt van niet duurzaam bezig zijn: ik heb weliswaar heul veul paar, maar het is echt niet zo dat ik meermaals per jaar nieuwe schoenen koop. Op de foto’s in mijn oude blogs spot ik paren die ik nu nog steeds heb, en hetzelfde geldt voor mijn kleding (ik heb zelfs nog outfits uit mijn studententijd, en één paar schoenen stamt zelfs nog uit mijn middelbareschooltijd!). Als ik schoenen wegdoe, is het meestal omdat ze echt versleten en kapot zijn. En omdat ik veel kan afwisselen tussen paren, slijten ze ook minder snel. Ik merk wel dat de oudere schoenen veel langer meegaan dan de nieuwe, want de kwaliteit van kleding en schoenen is tegenwoordig ronduit prut.
Deze kan nog wel even mee, toch…? :-X
Anyway, ik wilde dus een ander opbergsysteem, dat zowel mooier oogt als beter voor mijn schoenen is. Tijdens het shoppen voor nieuwe mandjes voor mijn werkkamer zag ik eindelijk een kast die in aanmerking zou komen bij de LeenBakker. Twee kasten zelfs! Ze hadden namelijk ook een hoog model, dat officieel geen schoenenkast was, maar er ongeveer hetzelfde uitzag als die schoenenkast en even diep was, zodat ik ze prima zou kunnen combineren.
Eigenlijk had ik twee van die hoge willen kopen, maar dat had niet gepast in mijn slaapkamer, want aan de rechterkant moet de lichtschakelaar vrij blijven en aan de linkerkant steken twee oude afgekoppelde waterleidingen uit de muur waardoor je daar niets kunt zetten.
Ik ging er dus iets op achteruit qua ruimte, maar misschien was dit wel een goede gelegenheid om eens te gaan ontschoenen en de paren die ik zo goed als niet meer droeg, en de paren die eigenlijk al lang te versleten waren maar zo fijn zaten / goed met mijn outfits te combineren waren, echt maar eens weg te doen.
Dus schafte ik de kasten aan en wachtte ik totdat ze bezorgd werden. Dat was dus afgelopen maandag, maar ondanks de hitte wilde ik ze graag gelijk in elkaar zetten. Hoeveel werk kon het zijn? *impending cloud of doom*
Zo veel onderdelen… :-S
Na enkele (niet door mij) niet/slecht/verkeerd voorgeboorde gaatjes, lullige plastic pootjes waar ik de schroeven doorheen draaide in plaats van ze ermee vast te zetten, 3 ontbrekende schroefjes en één overgebleven onderdeel (dat groter is dan de kast zelf???) zaten ze dan eindelijk in elkaar. Zucht, hijg, puf.
Mocht iemand enig idee hebben waar in dat lage kastje deze witte dunne lat thuishoort, dan hoor ik het graag…
Maar toen was ik er nog niet. Want ze moesten ook nog tegen de muur. Mijn plinten zijn erg diep, dus de achterwanden kwamen een flink eind van de muur af. En die hoge kast moest echt tegen de muur worden bevestigd, want het gewicht van de deurtjes was dermate groot dat de kast naar voren viel als je ze open deed. Dus moest de plint er vanaf en in stukken worden gezaagd. Maar onder de plint zaten houten latjes tegen de muur gespijkerd waar de plint tegenaan was bevestigd, en ook die staken teveel uit, dus ook die moesten in stukken en van de muur afgesloopt worden. Argh!
En daarna moesten er dus ook nog twee pluggen in de muur om de kast vast te zetten. Eigenlijk had dat ook met de kleine kast moeten gebeuren, maar die vond ik stabiel genoeg staan en ik had geen zin in nóg meer gaten in mijn muur.
Why? :’-(
Was het toen klaar? Natuurlijk niet. Want de hoge kast had te weinig planken voor al mijn schoenen, dus moest ik er eentje bijmaken. Ik had gelukkig nog een oude kastplank in de garage liggen die diep en breed genoeg was om op maat te zagen (wat natuurlijk niet in één keer lukte, ik moest hem tot tweemaal toe toch nog nét iets verder inkorten). Ook moest ik nog naar de Praxis voor nieuwe planksteuntjes (je weet wel, van die metalen pinnetjes die je in gaatjes in de wanden stopt), want die had ik niet meer op voorraad. En omdat ik toch bij de Praxis was, kocht ik gelijk nieuwe greepjes. Want bij de kasten zaten plastic greepjes die niet mijn stijl waren. Hoe moeilijk kon het zijn om die te vervangen? (Je raadt het vast al…)
Links en midden de twee originele setjes en rechts de nieuwe
De schroefjes van de nieuwe greepjes bleken nét een fractie te lang voor de dikte van mijn kastdeur, waardoor er ruimte tussen bleef zitten. Dat had ik in eerste instantie niet door – ik vroeg me af waarom die schroef niet verder de greep in wilde, waarna ik de kop van de schroef eraf draaide. Snik.
Why? >:-(
In mijn schroefjesvoorraad vond ik alleen exemplaren van exact dezelfde lengte of een slag kleiner die dan weer nét te kort waren. Grom… Uiteindelijk heb ik het maar opgelost door twee van die metalen ringetjes aan de achterkant om de schroeven te rijgen. Het zit aan de binnenkant, je ziet het dus nauwelijks. Goed genoeg.
Whatever.
Inmiddels was ik dus zowel letterlijk als figuurlijk klaar met de kasten, want ik had er door al dat gedoe maar liefst drie avonden aan besteed. Maar nu kon ik ze dan éindelijk inrichten!
Ik heb maar liefst 11 paar schoenen weggedaan, dus jullie kunnen trots op me zijn. De helft was versleten, de andere helft droeg ik niet meer (zoals enkele paren pumps, die me nooit lekker hebben gezeten en ik destijds alleen kocht om bij een specifieke gala- of andere nette outfit te dragen die ik inmiddels ook nooit meer draag). Desondanks past alles maar nét in de kast, en staan mijn wandel- en sportschoenen nog steeds onderin mijn kledingkast… (en mijn LARP- en re-enactmentschoenen staan nog steeds in een andere ruimte ).
Het eindresultaat:
De kasten zijn dus helaas niet exáct gelijk, maar gelijk genoeg. Zeker nu ik ook de greepjes hetzelfde heb gemaakt.
Het nadeel van deze kasten is dat ik de schoenen minder goed kan zien, dus het risico om een bij een outfit in aanmerking komend paar over het hoofd te zien is groter. Maar hopelijk gaan ze nu wel nóg langer mee.
Ik heb de afgelopen weken vele uren geïnvesteerd in het opnieuw inrichten van mijn werkkamer. Het was allemaal de schuld van Microsoft.
Het begon namelijk met mijn desktopcomputer: Windows gaf aan dat die niet geschikt was voor Windows 11, terwijl in oktober dit jaar de ondersteuning voor Windows 10 stopt. Tsssk… schandalig dat je nog prima werkende hardware verplicht moet vervangen omdat de softwareleverancier besluit het niet meer te ondersteunen! Da’s toch niet duurzaam? Mijn trouwe pc’tje was pas 11 jaar oud… die had best nog even meegekund…
Maar goed, er moest dus een nieuwe komen. Ik besloot om voor een laptop in plaats van desktop te gaan, want het is toch wel handig als ik ook vanaf de bank in de woonkamer even wat kan doen. Tot nu toe gebruikte ik daar de laptop van mijn werk voor, maar ik vind het toch fijner om werk en privé van elkaar gescheiden te houden. Tot nu toe werkte ik ook thuis vanaf mijn privé-computer, want ik had al eens gekeken naar een docking station om makkelijk te kunnen wisselen tussen werk- en privé-computer zonder alle kabels van monitors, toetsenbord en muis te moeten ompluggen, maar dat was destijds niet haalbaar omdat mijn desktop verouderde aansluitingen had en een docking station nu eenmaal makkelijker werkt als alle computers die je erop wil aansluiten, via usb-c eraan gekoppeld kunnen worden. Dat kon ik nu dus ook gelijk optimaliseren.
Wel heeft een laptop een klein scherm. Ik kon wel eentje met een groot scherm kopen, maar dat neemt dan weer niet zo makkelijk mee, wat toch wel het idee van een laptop is. Dus besloot ik er eentje met een 15″-scherm te nemen en deze te gebruiken als derde scherm, in plaats van het laptopscherm één van mijn twee monitors te laten vervangen. Bij het geven van trainingen miste ik soms namelijk wel een derde scherm (eentje voor de videobeelden van de deelnemers, eentje voor mijn presentatie en eentje voor aantekeningen).
Het betekende wel dat ik meer ruimte op mijn bureau nodig ging hebben om die laptop te kunnen neerzetten, terwijl mijn bureau eigenlijk al aan de krappe kant was. Ik heb ooit twee bureautafels van een bedrijf overgenomen en naast elkaar gezet, zodat ik zowel ruimte had om achter mijn computer te werken als om te hobby’en. Voor naaiwerk is een grote tafel namelijk wel handig. Maar eigenlijk was de huidige versie daar al te krap voor. Idealiter is er tegelijkertijd ruimte voor een naaimachine, lockmachine en plek voor het werkstuk, terwijl ik nu steeds de apparaten heen en weer moest schuiven als ik aan het werk was. Dus eigenlijk moest ik niet alleen de computer vervangen, maar ook het bureau…
Ik besloot om één van de tafels te vervangen voor een hoekbureau.
Dat had weer als consequentie dat twee kastjes, die tot dan toe in de betreffende hoek hadden gestaan, weg moesten gaan of verplaatst moesten worden. Waardoor ik minder opbergruimte had. Dat leidde tot het plan om ook de kastruimte te gaan optimaliseren: weg met alle lage kastjes die ik uit mijn vorige huis had overgehouden en maar gewoon in mijn werkkamer had gezet. In plaats daarvan wilde ik een hoge boekenkast hebben, zodat ik alle boekwerken uit mijn IKEA-stellingkast daarin kon doen, en ik in die stellingkast meer dozen met hobbymateriaal kwijt kon. Veel efficiënter.
Het moest wel een beetje een mooie boekenkast worden. Tot nu toe was mijn werkkamer vooral functioneel ingericht, maar aangezien het de ruimte in huis is waar ik de meeste tijd doorbreng, mocht er eigenlijk wel wat meer aandacht komen voor een mooie styling. Dus… werk aan de winkel!!
De situatie vóór de herindeling:
Ik ging daarom niet alleen op zoek naar een geschikte laptop, maar speurde tegelijkertijd Marktplaats.nl af naar een hoekbureau én een boekenkast.
Al snel vond ik een mooie grenen kast. Wel behoorlijk groot en hij kon niet uit elkaar. Maar hij paste vast wel in mijn car of holding. Dus reed ik optimistisch 40 minuten heen en terug naar Boekel om hem op te halen. En ja hoor, met wat beschermende dekens en een beetje creatief touw om de achterklep binden ging het vervoer naar huis probleemloos!
(Verkoper: “Toen je aan kwam rijden met die auto dacht ik: ‘Nou…’. Maar inderdaad, het past prima!” )
Eenmaal thuisgekomen zette ik de kast in mijn eentje op een steekwagentje en reed ik ‘m de garage in. Ha, kijk mij dit kunnen!
Ik was wel zo verstandig om niet te proberen het meubelstuk in mijn eentje de trap op de zeulen. Qua gewicht had dat vast gekund, maar omdat hij een bocht om moest zou ik waarschijnlijk mijn muren én de kast ermee beschadigen. Dus vroeg ik Richard om te helpen.
En toen… bleek de kast niet door het trapgat te passen. Grom ende vloek… Terug naar de garage met het ding.
Dus moest ik toch op zoek naar een IKEA-kast, of in ieder geval een model dat uit elkaar kon.
Ik vond via Marktplaats een boekenkast van hetzelfde model als die al in mijn woonkamer stond. Mooi. Daarvoor reed ik naar Reuver. Helaas bleek bij aankomst dat de kast in het echt een stuk donkerder was dan die op de foto’s leek. Ik had verwacht dat hij net een tintje donkerder zou zijn dan mijn huidige kast, maar hij was écht heel donkerbruin. Ik heb hem toch maar meegenomen, omdat de kast maar €20 was en ik niet drie kwartier voor niets wilde rijden. Maar eenmaal thuis vond ik definitief dat hij niet mooi genoeg was om in mijn herinrichtingsplan te passen. Exit kast dus en wéér op zoek naar een nieuwe.
Maar het bleef wel knagen, want de eerste kast vond ik toch echt vele malen mooier dan die demonteerbare kasten. Bovendien had die een ideale indeling, want hij had niet alleen legplanken maar ook een brede lade, die ik zou missen door het wegdoen van mijn vorige kastjes.
Toen bedacht ik dat ik één raam op de eerste verdieping had waar hij wellicht doorheen zou kunnen, mits ik het hang- en sluitwerk eraf zou slopen (het is een klapraam). Hmmm… de kast gewoon langs een ladder omhoog hijsen zou waarschijnlijk ook een beschadigde kast opleveren, maar misschien kon ik zo’n verhuislift huren…?
Aldus geschiedde. Het kostte wel een flinke duit, vele malen meer dan ik voor de kast had betaald, maar het was nu een principekwestie geworden…
Een uur voordat de verhuislift zou komen, belde het bedrijf af: ze stonden met pech onderweg op de ANWB te wachten. Of ze ook een andere keer langs konden komen? *Snik*
Maar een paar dagen later was het dan éindelijk zo ver!
De buurman hielp om met een lange houten paal het klapraam horizontaal open te houden, zodat ik de kast naar binnen kon sleuren. Hoera, missie toch nog geslaagd!
Goed, dat was de kast. Er moest dus ook nog een hoekbureau komen. Aangezien ik leer van mijn fouten, had ik me bedacht dat de plank van een enorm hoekbureau, wellicht ook niet door mijn trapgat zou kunnen en ik dus beter een bureau kon aanschaffen waarbij het blad uit twee delen bestond. (Dit vond plaats in de periode vóórdat ik me realiseerde dat ik een traplift kon huren.) Ik vond op Marktplaats slechts één betaalbaar hoekbureau in de juiste afmetingen, een in mijn kamer passende kleur (helaas niet helemaal matchend met de al aanwezige tafel) én met opsplitsbaar blad: in Hengelo. Oftwel anderhalf uur heen én anderhalf uur terug met de auto. Oh well, je moet er iets voor over hebben.
Eenmaal aangekomen, bleek het bureau al voor een groot deel uit elkaar te zijn. Ik kreeg de onderdelen en een zak met schroefjes mee. Hoe het ding precies in elkaar zat? Geen idee, zijn vader had hem uit elkaar gehaald. Succes ermee!
Argh.
Na veel gevloek, gescheld en vele onderdelen meermaals opnieuw elders geplaatst te hebben, zat het bureau eindelijk in elkaar. Behalve de afdekplaten die om de poten moesten. Ik had me lang mijn hoofd gebroken over hoe die dingen in elkaar hoorden en kon maar tot één conclusie komen: een ontwerpfout. Op alle bureauhoogtes behálve de allerlaagste positie kon je ze er gewoon in klikken. En raad eens op welke hoogte ik het bureau wilde instellen…? Snik.
Past niet.
Dus keek ik mijn vriendje lief aan en zette hij zijn slijptol in om de drie afdekplaten op maat te maken. Ha, weer een probleem getackeld! Met grof geweld, ditmaal.
Past!
Ik wilde ook graag een plankje boven het bureau monteren. Niet zozeer om functioneel spulletjes op te kunnen stallen, maar om met leuke items wat sfeer te kunnen maken. Ik herbruikte hiervoor een oude kastplank die nog in de garage stond, waaraan ik plankdragers die ik al eerder online had gespot (maar niet had besteld omdat ik er toen geen doel voor had), monteerde. Mooi dat ik nu een excuus had kunnen vinden om ze alsnog te kopen. En yay, dit ging bijna gelijk goed! (Afgezien van één te groot in de muur geboord gat omdat ik nu eenmaal een &*$#% muur heb.)
Inmiddels was ook mijn nieuwe laptop gearriveerd, die ik installeerde. Gelukkig hoefde ik geen extra randapparatuur aan te schaffen, want via mijn werk kon ik thuiswerkapparatuur lenen! Oftewel: een monitor (een grote, ter vervanging van de kleinste die ik had), een laptophouder én het lang gewenste docking station!
Helaas bleek de monitor niet goed op mijn bureau te passen. Er zat een enorme steun aan de achterkant, die tegen mijn vensterbank aan kwam en ervoor zorgde dat de monitor heel ver naar voren kwam. Grom… Dat werd dus monitor terugbrengen en wéér Marktplaats.nl afstruinen op zoek naar een exemplaar met platte achterkant. Die kwam er, na enige standaard Marktplaats-uitdagingen en hindernissen (je kent ze wel), uiteindelijk ook.
Ik schafte tot slot nog wat meer sfeervolle opbergmandjes, klappers en tijdschriftencassettes aan, kocht nog een mini-ladenkastje via Marktplaats, en toen was eindelijk alles aanwezig om de boel te gaan herinrichten. De boeken verhuisden zoals gepland naar de boekenkast, het bureau werd voorzien van de nieuwe apparatuur en kreeg een hoekje voor naaimachines, het plankje werd voorzien van gezellige creatieve meukjes, en mijn oude muziekinstrument-kastje verhuisde naar een andere muur. Ik greep de gelegenheid aan om mijn spulletjes eens goed uit te mesten, dus er is o.a. veel oude administratie richting papierbak gegaan. Mijn bladmuziek heb ik deels uitgezocht en geherorganiseerd, maar dat grondig doen is een project op zich en komt later nog. De detailinrichting van de kasten en plankjes zal t.z.t. waarschijnlijk ook nog wat gaan veranderen, maar voor nu verklaar ik project Werkkamer als gereed!
De situatie na de herindeling:
Zo, ik heb weer een heerlijke werkruimte! ^_^
(En onthoud: deze hele beproeving was dus allemaal de schuld van Microsoft!)
Ik wilde de entree van mijn woning wat knusser maken met een lantaarntje, met daarin een nep flakkerend kaarslichtje dat ‘s avonds automatisch aan zou gaan. Initieel kocht ik daarvoor een lantaarntje op zonne-energie. Maar in de wintermaanden, wanneer je juist lang sfeervol licht wil hebben, laadde het ding overdag niet genoeg op lang te kunnen branden. Bovendien zag het lantaarntje, net als alle zonne-energie-lantaarntjes, er erg plastic uit. Niet helemaal mijn smaak.
Ik besloot om te gaan shoppen voor een echt mooie metalen lantaarn, waar ik vervolgens zo’n kaarsje op batterijen in kon doen. Je kunt die dingen namelijk met een timer kopen, zodat ze automatisch aangaan, 6 uur branden, en dan na 18 uur weer stoppen (repeat).
Na lang Marktplaats in de gaten houden vond ik éindelijk een lantaarntje van mijn smaak! De meeste zijn gemaakt om (ook) neer te zetten, maar ik wilde geen met zo’n vierkante onderkant, want dat vind ik minder sierlijk als die hangt. Blij betaalde ik de verkoopster en wachtte ik op het pakketje.
Bij ontvangst van het pakket was ik minder blij. De verkoopster had de lantaarn heel slecht verpakt: ze had alleen wat papiersnippers van reclamefolders (niet eens opgefrommeld) in de doos gedaan. Uiteraard was er dus glas stuk gegaan. Drie van de zes zijkanten waren eruit.
Het vreemde was: er was één stuk papier dat wél was opgefommeld en dat stak dwars door twee zijkanten van de lantaarn heen. Het zat er zo doorheen en er zo in vast, dat dit niet tijdens het transport had kunnen gebeuren, dat moest wel bij het inpakken zijn gedaan. Bovendien viste ik slechts drie stukjes kapot glas uit de doos, die precies één van de drie ontbrekende ruitjes vormden. Waar waren de scherven van de andere twee ruitjes gebleven…? In de advertentietekst had ‘zo goed als nieuw’ gestaan, dus ik was er vanuit gegaan dat het lantaarntje compleet zou zijn.
Ik legde de situatie uit aan de verkoopster en vroeg om een verklaring.
“Nee,” zei die: “het lantaartje was helemaal heel toen ik hem opstuurde. Het is tijdens het transport gebeurd. Tsja, heel jammer, inderdaad.”
Uiteraard pikte ik die verklaring niet en hield ik aan. Vervolgens bekende ze dat er inderdaad al één ruitje uit was. “Dat hoort zo, dat is om de kaars te kunnen aansteken”, was haar verklaring.
Yeah right… dat lukt je niet met het openklappende deksel…?
Na nog meer pushen reageerde ze met “Je had het aan de foto’s kunnen zien”. Oftewel: ze had gewoon willens en wetens mij een lantaarn met twee ontbrekende stukjes glas verkocht. En dankzij het slechte verpakken had ik nu dus een lantaarn waar nog maar de helft van het glas in zat. Grom…. Marktplaatsvolk…
Gelukkig had ze het verkocht met de ‘direct kopen’-optie en kon ik bij Marktplaats reclameren. Die stelden me in het gelijk en gaven aan dat ik het aankoopbedrag teruggestort kreeg en dat ik de lantaarn niet hoefde terug te sturen omdat dat ‘economisch niet verantwoord’ was.
De verkoopster reageerde op de uitspraak met: “Oh nou dan heeft u geluk: én uw geld terug én de lantaarn! Gefeliciteerd!” Alsof het mij erom was gegaan een gratis lantaarn te krijgen. De trut. Nou nou, wat was ik nu gelukkig inderdaad, met een kapotte lantaarn waar ik zowel verzendkosten als administratiekosten aan Marktplaats voor had betaald (die kreeg ik namelijk niet teruggestort)…
Na even boos te zijn geweest, besloot ik er met een creatieve blik naar te kijken. Ik had nu een lantaarn in huis die weliswaar stuk was, maar nog steeds mooi en dus zonde om weg te gooien. Kon ik niet ergens nieuw glas vandaan halen om hem te repareren?
Na een offerterondje bij glassnij-bedrijven bleken de kosten van het op maat laten maken van de drie ruitjes tussen de €50 en €65 te liggen. Mjah, dat vond ik nou ook niet bepaald ‘economisch verantwoord’.
En dus was de oplossing: het maar weer zelf doen. Want ik had initieel rondgevraagd of iemand in mijn creatieve vriendenkring wellicht glassnijden als hobby had, maar toen daar geen bruikbare reactie op kwam, ben ik eens gaan googlen. Wat bleek: het gewoon recht afsnijden van een stuk glas zou helemaal niet moeilijk moeten zijn! Kwestie van een glassnijder kopen en een Youtube-filmpje kijken!
Ik had ook al een plan om goedkoop aan glas te komen: het glas uit oude fotolijstjes recyclen! Want dat had dezelfde dikte. Op zolder vond ik precies 3 lijstjes die ik toch niet meer zo leuk vond. (En anders had ik voor 1 á 2 euro per stuk wat oude lijstjes in een kringloopwinkel kunnen scoren).
Natuurlijk zat er wel wat risico aan het zelf doen, maar als het niet 100% recht of perfect op maat werd, zou dat niet uitmaken. Er zat best wel wat marge in de glashouders van de lantaarn, dus twee millimeter meer of minder maakte niet uit, dat glas zou dan nog steeds passen. Dus scoorde ik een glassnijder bij de Praxis en ging ik aan de slag!
Eerst een van de nog hele ruitjes gebruiken om de gewenste afmeting af te tekenen op het glas van de fotolijstjes:
(Mijn coupeuse-brein: Neeeeee je kunt het patroon niet zo erop leggen, dan ligt ‘ie niet recht van draad!)
Uiteraard beschermde ik mezelf tegen glassplinters met een beschermbril en handschoenen (ja ma, je kunt gerust ademhalen), waarna ik terpentine in de glassnijder goot. (Blijkbaar wordt het daardoor makkelijker glas te snijden. WD-40 mag ook, maar die had ik alleen in spuitbusvorm.)
De lineaal plakte ik met schilderstape tegen het glas aan om verschuiven te voorkomen. Maar ik vond het wel heel lastig om precies op het afgetekende lijntje te mikken, want om het wieltje van de glassnijder zit een metalen blok, dus het wieltje komt niet strak tegen de lineaal aan.
Het maken van de kras in het glas ging bovendien lang niet zo gemakkelijk als op de YouTube-video’s (uiteraard… ). Maar volgens mij lag dat niet helemaal aan mijn gebrek aan techniek, maar voor een groot deel ook aan het crappy mes van het Praxis-huismerk. (Ze hadden in de winkel helaas geen andere.)
Het insnijden en afbreken van de lange zijdes bleek een stuk makkelijker te gaan dan bij de korte stukjes, wat ik niet had verwacht. Na het tikken tegen de onderkant van de lange kras viel het overtollig stuk glas zowat vanzelf naar beneden, terwijl het bij de kleine zijkanten voor geen meter los wilde komen. Ik heb met een tang de stukjes beetje voor beetje eraf moeten nibbelen, wat de rechtheid van de rand uiteraard niet ten goede kwam.
De versgesneden randen schuurde ik volgens de instructies met schuurpapier op, maar ik weet niet of dat heel veel effect heeft gehad.
Desondanks had ik na niet al te lange tijd drie nieuwe lantaarnglaasjes!! Op de foto hieronder liggen links de originelen en rechts mijn reproducties. Niet superrecht dus, maar goed genoeg voor in de lantaarn, want je ziet de zijkanten van het glas daarin toch niet en je hoeft er ook niet aan te komen en dus niet bang te zijn dat je jezelf snijdt.
Tadaa!! Hij is weer compleet!
En zo hangt hij buiten:
Totale kosten: €19,09 (€4,95 verzendkosten, €0,40 Marktplaats-servicekosten, €0,75 Marktplaats-kopersbescherming en €12,99 voor de glassnijder). Okee, en wat frustraties. Maar iig geen belachelijk hoge kosten voor een commerciële glassnijder én een dikke vinger naar de Marktplaatsverkoopster. Worth it!
(Alleen jammer dat de knoopcelbatterij van het kaarsje op bleek. Moet ik eerst die nieuw gaan kopen voordat ik de lantaarn eindelijk in gebruik kan nemen. Zucht… )
Voor een creatief projectje bestelde ik recentelijk wat metalen deurbeslag. Op die website zag ik ook een mooie gietijzeren deurbel. Hm, als ik toch aan het bestellen was en toch verzendkosten moest betalen, kon ik die wel gelijk meebestellen. Na mijn collecteronde langs allerlei deuren had ik natuurlijk allerlei inspiratie opgedaan om mijn eigen entree ook wat gezelliger te laten ogen. Mijn oude deurbel was zo’n heel saai standaardding terwijl ik binnenshuis veel van zwart gietijzer heb. Dat mocht ook wat meer aan de buitenkant naar voren komen!
De bestelling arriveerde en ik ging aan de slag om hem te monteren.
…..
*GROM* Waarom kunnen klusjes in mijn huis nou nooit eens makkelijk verlopen??
Jaja, het was waarschijnlijk karma, omdat ik in mijn collecteblogje mijn verbazing had geuit over de hoeveelheid kapotte, niet goed gemonteerde of dubbele bellen bij anderen. Ik begin iets beter te begrijpen waarom sommige mensen het maar gewoon opgeven.
Het begon met het verwijderen van mijn zelfontworpen ‘geen geleur aan mijn deur’-bordje, wat nodig was omdat de nieuwe beldrukker langer is dan de oude. Dat had ik uiteraard grondig gemonteerd met dubbelzijdige tape, geschikt voor buiten. Zo grondig, dat ik bij het verwijderen van het bordje de complete verflaag eronder meetrok. Argh!
Vervolgens schroefde ik de oude bel los en constateerde ik dat de opening niet geschikt was voor mijn nieuwe bel. De oude bel had een platte achterkant die alleen tegen de deurpost aankwam, de nieuwe bel had een ronde uitstekende achterkant, waarbij het de bedoeling was dat die in het gat in de deurpost viel. Nou zat dat gat er wel al, maar het was niet diep genoeg. Want dat gat liep niet recht door de deurpost naar binnen toe, maar ging over in een schuin door de muur aangelegd pvc-buisje dat uitkomt in mijn meterkast. Mooie manier om de stroomkabel weg te werken natuurlijk, maar daardoor zat gelijk achter het gat in de deurpost een schuinlopende zijde waar de nieuwe deurbel tegenaan kwam. Nog meer argh, want ik heb met een vijl dat buisje moeten uitvijlen om een opening te creëren die groot genoeg was voor de achterzijde van de bel.
En daarna kon ik dus aan de slag met het aanbrengen van nieuwe lagen grond- en kleurverf, hoewel je de vedieping in de verflagen natuurlijk blijft zien.
Oud en nieuw
Nadat het gat eindelijk groot genoeg was en de verflagen droog waren, sloot ik de drukker aan op de stroom, schroefde ik het geheel tegen de deurpost aan en plakte ik het bordje weer terug. Tadaa!
Veel sfeervoller zo!
Alleen jammer dat de drukknop het niet goed doet. Je moet echt veel harder en grondiger drukken voordat hij contact maakt en er dus een geluid klinkt. *Snik*
Waarschijnlijk ga ik een hoop pakketbezorgers missen. Dus optisch ben ik er weliswaar op vooruitgegaan, maar functioneel op achteruit. Dat was niet de bedoeling.
Iemand enig idee hoe je zo’n knop beter kunt laten functioneren?
[Update]
De webshop stuurde zeer servicegericht een nieuw knopje, maar die werkte niet beter. Ik ontdekte daardoor wel dat ook de achterkant van het knopje opengedraaid kan worden en dat ik zo bij het binnenwerk kon! Tijd voor creative oplossingen…
Die oplossing was om twee van die metalen ringetjes tegen de achterkant van de knop aan te lijmen, zodat die meer uitsteekt, waardoor de bel eerder contact maakt. 😎
Het gaat nog steeds niet in 100% van de gevallen goed, maar meestal klinkt de bel nu wel. En als ik toch nog pakketjes misloop, lijm ik er gewoon een derde ring tegenaan! Ha, fixed!
Ik ben gek op gargoiles en plant-achtige wezentjes. Toen ik een replica van Audrey II, de vleesetende plant uit de film Little Shop of Horrors tegenkwam in TheCreatureCloset op Etsy, begon ik dan ook gelijk te kwijlen. Die moest ik hebben!
Helaas kost dit soort handwerk een hoop geld. Ik ben bereid dat ervoor te betalen, want ik weet hoeveel werk (en liefde) er in zo’n handgemaakt object gaat zitten. Wat me wel doet twijfelen, zijn de hoge verzendkosten en de belastingen. Verzendkosten vanuit de VS naar Nederland zijn om onduidelijke redenen vele male hoger dan verzendkosten van Nederland naar de VS. En de douane mept er vervolgens ook nog een lekkere importbelasting bovenop. Niet alleen op het aankoopbedrag, maar je mag ook nog eens belasting betalen over de verzendkosten. En belasting over de btw op het aangekochte product en de btw op de verzendkosten. Zó gruwelijk krom en oneerlijk! Ik snap dat je je binnenlandse markt wil beschermen, maar ten eerste: dit soort dingen zijn domweg niet in Nederland te krijgen dus ik ben gedwongen het over de grens te halen, en ten tweede moet je geen belasting gaan heffen over verzendkosten en op dingen waar al belasting over is betaald.
In eerste instantie had ik het product dus aan me voorbij laten gaan, maar een tijd later kwam ik het weer tegen en kon ik het toch niet laten…
Na wat wachten op de fabricatie en levertijd, is Audrey II eindelijk gearriveerd! Daar is ze dan:
Wat staat ze mooi tussen de anderen op de vensterbank, hè? Ze is in goed gezelschap bij de levende mandragora uit Harry Potter en de Bowtruckle uit Fantastic Beasts! ^_^
Grom ende vloek… 
