Category: LARP en re-enactment

Charm 40: Ter land en ter Zee

Ik ben dit weekend weer eens gaan LARPen. Ditmaal geen beroving in een casino te midden van superschurken, maar in de fantasy-setting van Charm.

Het was een prima weekend: veel vrienden en andere leuke mensen terugzien is sowieso fijn, en ik heb me spel- en plottechnisch weer goed beziggehouden. Het weer beloofde prut te worden en we hebben inderdaad flinke hoos- en onweersbuien over ons heen gekregen, maar hoewel de dungeon structureel onder water stond (terwijl er geen grondzeil in de tent lag – visualiseer even deze situatie: er werden door de crew met bezems hele sloten water over het grasveld heen de legertent uit gebezemd!  8O ) en we regelmatig moesten vluchten naar een afdakje, heeft het tegen verwachting in niet de héle zaterdag geregend en waren er genoeg momenten dat we lekker naar buiten konden.

Foto door Hugh Jansman

Toch heb ik geen juich-gevoel overgehouden aan het weekend, want het lukt me helaas niet om mijn personage helemaal neer te zetten zoals ik wil en dat frustreert me.

Ik speel Jipke, een halfling die inmiddels twee weekend-evenementen en een baravond meegaat. Ik vermoed dat de meeste mede-spelers Jipke inmiddels zien als een naïeve, adhd-achtige dief. Ze kan namelijk heel goed sloten open maken en vorig evenement had ze wat gestolen, waardoor ze nu rondloopt met een tijdelijke tatoeage die haar publiekelijk te schande maakt. Maar in werkelijkheid is ze juist behoorlijk intelligent en haar acties komen vooral voort uit haar enórme nieuwsgierigheid en goede bedoelingen. Soms wordt ze gewoon iets te enthousiast over dingen… Ze is bovendien heel handig in praktische zin: haar slot-openmaakvaardigheden zijn alleen maar een gevolg van het feit dat ze in het algemeen heel goed is in dingen maken (of uit elkaar halen). Dat komt alleen niet over, dus wordt mijn personage nu erbij gehaald als er iets gejat moet worden. Ik heb IC heel hard geprobeerd uit te leggen dat Jipke helemaal niet zo is, maar wat ze dan wél is of kan (praktische oplossingen voor problemen bedenken) komt nog steeds niet goed uit de verf. Eén van de andere spelers zei op een gegeven moment tegen me dat hij het idee had dat Jipke ditmaal heel anders was dan op de baravond, dus dat geeft al aan hoe ik nog loop te zwabberen in mijn spel.

Dat komt ten eerste doordat Charm nogal vaardigheid-gericht is. Het regelsysteem is gebaseerd op klasses, waar ik helemaal niet van houd want dat duwt je personage al gelijk in een bepaald hokje. Toegegeven: ik probeer zelf een gnoom-achtig personage in een gnoomloze setting te proppen, maar los van het ras dat je wil gaan spelen en of dat al dan niet in de spelwereld voorkomt, zou er ruimte moeten zijn voor alle verschillende soorten persoonlijkheden. Jipke valt nu in de klasse ‘schavuit’, wat totaal niet op haar van toepassing is, maar het was de beste manier om de vaardigheid ‘sloten openen’ te kunnen nemen. Wat een van de weinige echt relevante vaardigheden voor haar is die in het regelsysteem zitten, de rest moet gewoon geroleplayed worden.
Het plot is soms ook duidelijk gericht op verschillende groepen spelers, gebaseerd op hun klasses/vaardigheden (denk aan magiër, priester, alchemist of krijger), zoals het dungeon-plot van dit evenement en het vorige: naast de algemene puzzels is er een alchemische puzzel, is er magie nodig en zitten er goddelijke elementen in. Daar ben ik op zich enorm voorstander van, want zo betrek je zo veel mogelijk mensen bij het plot en heb je veel interactie met elkaar, omdat je met elkaar moet samenwerken om het einddoel te bereiken! Maar het zorgt er ook voor dat ik als speler geen alternatieve oplossing voor een bepaald probleem wil gaan bedenken, want dat voelt alsof ik het plot van een andere groep spelers ‘afpak’. Dus delegeer ik bijvoorbeeld het fabriceren van brouwsels en op handen zijnde knokpartijen naar spelers waarvan ik denk dat ze daar blij van worden en houd ik me bij het plot dat eruit ziet alsof het ‘voor mij’ bedoeld is.

Ook binnen de spelersgroep wordt er soms wat beperkt gedacht en gedacht in vaardigheden, heb ik het gevoel. Wil ik proberen naar de maan te gaan (don’t ask…), dan volgt bijvoorbeeld de reactie: “Dat kan niet, de maan is een manifestatie van de godin Anata”. Of er wordt voet bij stuk gehouden dat iets met magie opgelost moet worden. En “heeft er hier iemand <vaardigheid>??” is een veel voorkomende uitspraak onder spelers. De enige manier om daar mee om te gaan, is om er keihard tegenaan te gaan roleplayen. En dan merk ik mijn eigen OC-beperkingen. Als je in je achtergrond schrijft dat je goed bent in praktische oplossingen bedenken voor problemen, moet je die natuurlijk ook OC kunnen bedenken. Dat kan ik op zich wel, maar ik heb er soms net iets meer tijd voor nodig dan in het spel beschikbaar is. Moeten we in een ruïne door een gang heen die beschermd wordt door spinnen? Natuurlijk kunnen we iemand sturen die de vaardigheid ‘spreken met dieren’ heeft, en/of een priester van Anata sturen (de spin is het symbool van deze godheid). Maar we zouden ook dit tafelkleed om ons heen kunnen wikkelen zodat de spinnen ons niet kunnen bijten… Maar tegen de tijd dat ik dat heb bedacht, is er al iemand op een andere manier naar binnen aan het gaan. Damn, kans gemist. En dat gevoel had ik regelmatig, of ik had gewoon echt even geen inspiratie over hoe ik iets op een praktische manier kon oplossen. Het gebrek aan de mogelijkheid om dingen kunnen phys-reppen, ondanks mijn tas vol met handige tools, speelt soms ook een beetje mee (briljant idee: lege tonnen meenemen op de volgende bootreis, om te voorkomen dat we weer zinken / te zorgen dat we makkelijk vlotten kunnen bouwen als we toch schipbreuk lijden, maar… hoe ga ik dit uitspelen?).
In zulke situaties voel ik me een heel slechte roleplayer. Hoe lang LARP ik nu al? Ik moet dit toch kunnen?? Kom op, improviseer, en snel een beetje! :’-)

Het hielp ook niet dat ik niet in staat bleek om de gewone puzzels op te lossen, die nodig waren om een deur in de dungeon open te krijgen. Net als vorig evement was er een heel stapeltje documenten met verschillende soorten puzzels, maar die bleken echt ondoenbaar! Van de 6 puzzels heb ik er maar ééntje correct weten op te lossen, en dat ook alleen maar na een hint vanuit de spelleiding. Toegegeven: het lukte mijn mede-spelers ook niet, want aan het eind van het evenement waren er maar 4 van de 6 correct opgelost, waarvan eentje pas na de oplossing zowat door de SL’s in handen gedrukt te hebben gekregen, maar toch: ik vind dat ik dit moet kunnen! Dat Jipke het niet kan is één ding, maar OC voel ik me nu dom. Zucht.

En naast dat alles merk ik dat ik soms uit mijn rol val, bijvoorbeeld als ik heel hard bezig ben met puzzelen – dan word ik gewoon Lenny, en er waren nog een paar situaties waarop ik anders had willen reageren dan ik gedaan heb.

Ik zit dus eigenlijk vooral mezelf in de weg. Natuurlijk kan ik mijn personage anders insteken dan oorspronkelijk bedoeld, en soms is dat ook de beste manier om er mee om te gaan want je weet bij het creëren van een personage nooit of het goed matcht met het evenement en de spelersgroep. Maar ik heb het idee dat het wel mogelijk zou moeten zijn om Jipke te spelen zoals ik wil en dat het vooral een kwestie is van op een bepaald aspect beter leren roleplayen. Die uitdaging wil ik niet uit de weg gaan.

Ik moet hier dus nog even op kauwen. Gelukkig heeft Rinske al aangeboden met me te willen brainstormen over wat ik de volgende keer kan doen en van haar kan ik nog heel veel leren.

Maar voor nu ga ik me gewoon verheugen op de foto’s, want we hadden eindelijk weer een fotograaf op het evenement van wie ik erg mooie plaatjes verwacht (dank, Hugh!). Totdat die worden gedeeld blijft deze post nog even fotoloos, want ik was mijn telefoon thuis vergeten… ook al niet mijn beste moment.  :P

[edit] Nu mét foto’s!

Foto door Hugh Jansman

Middeleeuws Ter Apel 2022

Weer zo’n fijn weekend dat na twee coronajaren eindelijk weer kon doorgaan: Middeleeuws Ter Apel!

Het was een eindje rijden en het was warm, maar ook superleuk. Er werd veel geluisterd naar onze muziek en de sfeer was heel prettig. Als ik gewoon ergens langs liep, werd er veelvuldig naar me gelachen en ik had continu spontane aanspraak van onbekende mede-deelnemers bij het waterpunt, de toiletten, of waar dan ook. Natuurlijk zagen we ook heel veel oude bekenden terug! Lekker weer socializen met de mensen van onder andere De Graven van Holland en ‘t Vaerdich Volk. En alle andere muzikanten, die in grote getale aanwezig waren!

Zoals bij veel festivals, was er ook hier wel wat bezuinigd. Voor ons betekende dat niet meer gratis mee-eten met de heerlijke maaltijden die ze daar altijd bereiden. Aangezien de kosten om mee te eten best wel hoog waren en we toch graag iets van onze gage wilden overhouden, besloten we om dan maar zelf te koken. Dat kost wel veel meer tijd, want het duurt altijd even voordat je kampvuur-eten klaar is, en dat gaat van je speeltijd af. Maar dat was misschien maar goed ook, want zo hadden we verplicht een lange pauze ‘s avonds. We waren namelijk ook weer gevraagd om zaterdagavond te spelen bij de horeca-gelegenheid, tussen 10 en 12. En als je al vanaf 10 uur ‘s ochtends bezig bent, is dat best heftig… Andere muziekgroepen dachten er ook zo over, dus iedereen heeft zijn best gedaan om heel even te spelen en snel weer een andere groep af te lossen, zodat iedereen wat bijdroeg maar niemand verantwoordelijk was voor de volle 2 uur aan entertainment.

Ons eten en drinken werd grappig genoeg ook deels door het publiek verzorgd, want die gooiden als bedankje, festivalmuntjes in ons visitekaartjesbakje waar we op zondag een broodje hamburger en wat te drinken van konden halen. :-)

Ik was het niet, ma! :-P

Hoogtepunt is altijd de gezamenlijke afsluiting op het eind: alle aanwezige muzikanten komen dan samen om de vrijwilligers te bedanken en het evenement officieel af te ronden. Het is een heerlijke muzikale chaos! Je bent natuurlijk hartstikke moe van een heel weekend spelen op weinig slaap, en de laatste rondjes optreden pers je er echt uit. Maar dan komt de ontlading en euforie als je met z’n allen nog even gaat knallen. In de marketing heet dat een ‘peak end’ en het doet echt wat met je! <3

Andere leuke momenten waren onder andere het samen spelen met onze vriendjes van De Blauwe Schuyt en het voor de ridders uit mogen lopen op weg naar het slagveld.

Helaas was dit mijn laatste optreden met De Soete Inval van dit festivalseizoen. De groep heeft nog twee andere optredens staan, maar in die weekends kan ik niet mee. Wellicht komen er nog wat last-minute boekingen binnen voor eind dit jaar, maar voor mij begint nu in principe ‘de winterperiode’ en dat betekent: tijd om alle spullen op te lappen, kostuums te repareren, de doedelzak te onderhouden, nieuwe muziek in te studeren en meer. De lijst van dingen die we nog allemaal willen voor het volgende festivalseizoen begint is enorm, dus ik kan daar maar beter snel mee beginnen… voor je het weet is het alweer april! :-)

Casino Mortale

In februari werd het wegens corona uitgesteld, maar gisteren vond het alsnog plaats: Casino Mortale. Oftewel een spionnen-LARP in James Bond/casino-stijl, in de jaren 60/70. Wie wil daar nou niet bij zijn?? Ik in ieder geval wel! En het was gaaaaaf!!!  :D

Als spion werd ik overigens niet gecast. Ik werd Danielle Benson Cooper (D.B. Cooper voor de oplettende smoelenboeklezers  ;) ). Voor de buitenwereld een gulle maar enigszins mysterieuze Amerikaanse weduwe, die het verlies van haar man verwerkte door zijn vermogen uit te geven aan boord van jachten aan de rivièra en in Europese casino’s. In werkelijkheid was ze nooit getrouwd geweest; haar fortuin ‘verdiende’ ze eigenhandig met het zetten van grote, riskante kraken, die steeds maar uitdagender werden. Haar nieuwste project was het beroven van het casino waar het spel zich afspeelde. Daarvoor had ze diverse vakgenoten geronseld, met ieder hun eigen specialiteiten. E.e.a. was dus zeer zwaar geïnspireerd op Ocean’s Eleven – alleen waren wij de ZZZ, oftewel de Zwarte Zee Zeven. :-) En ik was dus de ringleader, oftewel een soort vrouwelijke mashup van George Clooney en Brad Pitt.  :P

Maar eerlijk gezegd wist ik al wat ik aan ging trekken voordat ik mijn rolbeschrijving binnen had… Want in zo’n setting moet je gewoon voor de Bond girl-look gaan vind ik! Cue de valse wimpers en diepe decolletés!

Je moet daar wel wat voor over hebben. Namelijk 1,5 uur en €35 voor de kapper. En daarna ook nog eens dit hieronder allemaal voor de make-up. :-X Maar het was het waard!

Helaas had ik geen tijd meer om voor vertrek een foto te maken, dus dit is een ‘after’ shot – enigszins uitgezakt, nadat ik 6 uur lang enthousiast op de locatie heen en weer heb gerend, onder laserstralen en door talkpoeder ben gekropen. Respect voor deze haarlak. Ik had weliswaar lipstick en lipgloss in mijn tasje voor tussentijdse bijwerksessies, maar daar heb ik domweg geen tijd voor gehad. :-P

Iederéén had heel erg zijn/haar best gedaan om zich op te doffen. Dat in combinatie met de theaterlocatie en de gehuurde casinotafels, maakte het plaatje helemaal af. De setting en de sfeer stonden er vanaf het begin!

 Foto door Bas Paap

Na tijd-in werd er gelijk gegokt, geflirt, gekonkeld, ge-politiekt en nog veel meer dingen die het daglicht vast niet konden verdragen. De meeste spelers waren in clubjes ingedeeld, die ieder hun eigen doel/plotje hadden, net zoals wij met de ZZZ. Zo waren er de CIA, MI6, KGB, politieke afgezanten, nazi’s, superschurken en weet ik wat nog meer. Iedereen was zo druk bezig, dat er amper tijd was om te minglen met andere groepen. Gelukkig heb ik in het begin van het evenement nog wel wat willekeurige mensen kunnen aanspreken, maar op een gegeven moment begon de tijd dermate te dringen dat ik alleen nog maar kon focussen op het voltooien van Het Plan voor onze beroving. Gelukkig vermoedde ik dat al van tevoren en had ik me er mentaal op voorbereid – ik heb vaker one-shots gedaan met voorgeschreven rollen en eigenlijk gaat het dan altijd zo. Desondanks jammer dat ik zelfs mijn beste vriendinnetjes, die ook aanwezig waren, alleen in het langslopen een of twee keer heb gezien en verder niets! Maar zo hebben we achteraf in ieder geval veel leuke verhalen aan elkaar te vertellen. :-)

Ik moet bekennen dat ik vooraf wel 7 kleuren stront heb gescheten. In films is er een script en alleen daarom loopt het doorgaans goed af met dit soort complexe berovingen. Maar wij moesten dit roleplayen! En niet alleen met gebriefte figuranten, maar ook met andere spelers die hun eigen agenda’s hadden. We hadden alleen een globaal plan gekregen over hoe we e.e.a. konden gaan aanpakken, maar alle details mochten we zelf invullen. En hoewel we binnenspels ‘ogen en oren’ in het gebouw hadden in de vorm van een croupier die voor ons werkte, betekent dat buitenspels echt niet dat je al weet hoe de locatie er precies uitziet, welke persoon welke functie heeft, etc.! Oftewel: dat werd improviseren, improviseren, en ter plekke shit ruimen. En raad eens waar ik niet zo goed in ben…? Heel leuk dat ik me als IC groepsleider ook nog eens extra verantwoordelijk voelde voor het goed verlopen van Het Plan!  8O

Om een beetje in mijn rol te komen, heb ik OC ook maar het initiatief genomen om dingen te regelen, zoals een Zoom-overleg ter kennismaking en voorbereiding, een Google Drive-map met aantekeningen en plannen, en een Whatsapp-groep voor gemakkelijke communicatie. Gelukkig bleken mijn mede-spelers fantastisch: ook zij hebben enorm veel bijgedragen! Ik had zelf uiteraard Het Plan alvast in grote lijnen op papier gezet, maar onze zakkenroller (Sander) kwam tijdens het eerste overleg al gelijk op de proppen met Een Schema! <3

Vervolgens werd er ijverig geknutseld door onze inbreker (Marc) en ons technisch talent (Anne), waardoor er allemaal fantastische gadgets langskwamen in de app-groep.

Een ventilator, overgespoten en omgebouwd om stiekem ook als boor te kunnen functioneren.
Een nep-fabergé ei in beschermende koffer, met daaronder een verstopte bergruimte voor inbraaktools.

Een fotolijstje (waar later een foto van Sean Connery in is gedaan) dat fungeert als afleidingsmechanisme in de vorm van een nep-bom, op afstand aanstuurbaar.

En waar laat je al je gadgets als vrouw? Juist.

Zelf was ik geen gadget-type, maar zorgde ik voor een handtasje vol met spulletjes die onschuldig oogden en dus prima door een fouilleer-ronde zouden komen, maar desondanks heel nuttig konden zijn tijdens het kraken van kluizen en dergelijke:

Onder andere: spiegeltjes om laserstralen mee af te buigen, een poederdoos om laserstralen mee zichtbaar te maken, sleutels om ongemerkt te kunnen verwisselen met sleutels die we moesten jatten, zakdoekjes en een parfumflesje (met chloroform), een aansteker, ‘geurkaarsen’ (rookbommen), magneetjes, een vijl, haarspelden en paperclips voor het open prutsen van een slot, een vergrootglas voor het kunnen beoordelen van de waarde en echtheid van kunstobjecten, een horloge (om te kijken of het al tijd is voor de volgende fase van Het Plan) en meer nuttigs. Plus: een echt werkende pen inclusief laser(pointer) en led-lampje (voor slechts €6,95 bij Bol.com)!

Ik heb dan ook heel erg genoten van alle voorbereidingen. Het evenement was eigenlijk voor de start al geslaagd wat mij betreft. :-) Maar ook tijdens het evenement was het fantastisch. We hadden diverse ‘black box’ scenes, gefaciliteerd door de spelleiding, waardoor we bijvoorbeeld daadwerkelijk in een kluis konden inbreken!

Als groepsleider heb ik de meeste concrete acties gedelegeerd naar mijn groepsgenoten, dus ik heb vooral heen en weer gerend tussen alle ruimtes, op zoek naar mijn groepsleden om hen up-to-date te houden en verdere instructies te geven en daardoor helaas niet alle spannende scènes meegekregen. Maar gelukkig wist ik zelf ook aan wat informatie te komen door een van de beveiligers te verleiden om informatie prijs te geven (nou ja, dat dacht ik – achteraf heeft hij ons keihard verlinkt  :lol: ). Helemaal op het einde, toen we met z’n allen de allerlaatste fase van het plan in gingen, heb ik toch maar even mijn momentje gepakt en ben ik achter ons slangenmens aan onder laserstralen doorgekropen, richting een terminal die ik moest hacken om de Zwitserse bankrekening van het casino te kunnen plunderen. En wat ik vooraf niet had durven hopen is toch gelukt: we hebben het geld weten te bemachtigen en heelhuids weten te ontsnappen!

Foto door Bas Paap

Natuurlijk probeert de spelleiding je plot wel te faciliteren, maar het is nooit te voorspellen in hoeverre het in praktijk allemaal gaat lukken zoals vooraf bedacht – het blijft immers LARP, geen toneelstuk. En we zijn ook echt in tijdnood gekomen, omdat het afluisteren van personeel een stuk lastiger bleek dan verwacht en er blijkbaar ook nog een briefing niet bij iedereen door was gekomen, zodat we er heel lang over hebben gedaan om een laatste stukje cruciale informatie te bemachtigen. En toen was het ineens minder dan een uur voor tijd-uit, en moesten we de laatste kluis nog in! Oneindige dank dus aan de spelleiders/organisatie, die zich uit de naad hebben gewerkt om toch nog snel alles voor ons op te bouwen en te faciliteren in de black-box, zodat ook wij met een voldaan gevoel de avond konden afsluiten. <3

En nu resteert dus enkel nog het nagenieten van alle herinneringen en het lezen van andermans leuke verhalen in de Facebookgroep. En natuurlijk: wachten op de foto’s!

[edit] De groepsfoto van ZZZ is al binnen! ^_^
[edit2] En de anderen nu ook!

foto door Joris Sikkema

Middeleeuws Montfort

“En, Lenny, wat heb jij gedaan afgelopen weekend toen het bloedheet was?”
Nou, ik ben in meerdere lagen bedekkende kleding muziek gaan maken op een weiland zonder bomen of andere beschutting!

Zucht.

Maar het was wél leuk! :-)

Dat de temperatuur volgens de meter van mijn auto, toen het tijd was om af te breken, was opgelopen tot 36 graden, was echt wel een issue. Maar toch was er tegen mijn verwachting in ook op zondag behoorlijk wat publiek komen opdagen. En ik heb geen ambulance gezien, dus volgens mij hebben niet alleen wij, maar ook de andere aanwezigen het overleefd. (Er was wel een brandweerwagen, dankzij een deelnemer die bij het opruimen nog nagloeiende kampvuur-as in de container had gegooid… :-S )

Het wordt ‘kasteel Montfort’ genoemd, maar het is in praktijk grotendeels een ruïne met één herbouwde toren.

De meeste deelnemers deden het een stukje rustiger aan dan normaal. Dat was ook ons plan. Alleen waren we gevraagd om niet alleen op zaterdag overdag te spelen, tijdens de openingstijden van 11.00 tot 18.00 uur, maar ook tijdens het avondprogramma vanaf 20.00 uur. De eindtijd? “Nou, we verwachten dat het lang doorgaat, dus minimaal tot 12 uur!” Argh. Na wat onderhandelen mochten we gelukkig ook pas om 21.00 uur beginnen (we moeten niet alleen even kunnen uitrusten, maar ook avondeten koken, en op een kampvuurtje duurt dat rustig anderhalf tot twee uur). In praktijk stonden we alweer vanaf 20:30 uur te spelen, maar we hebben het er echt uit moeten persen. Rond kwart voor 10 haakte Jan af, rond 11 uur trok Flip het niet meer en daarna hebben we dus nog maar met z’n drieën doorgespeeld. Dank aan troubadour Lucas die ons om half 12 kwam aflossen, zodat ook de laatste bandleden konden crashen…

Ook overdag waren we blijkbaar veel actiever dan de meesten verwachtten, want we hebben van zeker drie mede-deelnemers een opmerking gekregen in de trant van “Jee, wat zijn jullie fanatiek!” Mjah, ik voel me toch verantwoordelijk om te doen waar we voor zijn ingehuurd. Maar we hadden inderdaad misschien iets minder vaak mogen spelen… Gelukkig waren er een paar gedwongen pauzemomenten, want als er een veldslag-demonstratie was, stond de omroepinstallatie zo hard dat het storend voor ons was om tegelijkertijd te spelen.

foto door Guus Zegmaar

Het was de bedoeling dat we zoals gebruikelijk op verschillende plekken op het terrein zouden spelen en tijdens het avondprogramma ook in het kasteel zelf. Maar in praktijk hebben we overdag maar op twee plekken gespeeld: langs de muur van het kasteel en onder onze eigen luifel, want dat waren de enige plekken waar genoeg ruimte was om te staan en waar ook schaduw was. In de volle zon spelen was gewoon echt niet te doen. En ‘s avonds kwamen we erachter dat de krappe, lage wijnkelder in het kasteel de enige plek was waar we met z’n allen konden staan, maar dat je daar écht niet met meerdere doedelzakken wilde spelen – het was immers de bedoeling het publiek te vermaken, niet weg te tetteren! Dus daar hebben we alleen ons repertoire met zangnummers gedaan, maar daarna zijn we toch maar weer buiten gaan spelen.

Omdat de eerstvolgende twee optredens van onze band ééndagsevenementen in het noorden zijn, is mijn volgende optreden samen met De Soete Inval pas weer in september. Dus nu heb ik even een maandje een welverdiende zomerstop!

Historisch Festival Doorn

Wat heb ik het onwijs leuk gehad op Historisch Festival Doorn!!

Er waren behoorlijk wat bekenden onder de deelnemers die ik al een tijd niet meer had gezien en waar ik gezellig mee heb kunnen bijkletsen en knuffelen. En zaterdagavond na sluitingstijd heb ik, net zoals vroeger toen ik nog bij ‘t Vaerdich Volk zat, lekker met een groepje mensen liedjes gezongen. Dat heb ik gemist! <3 En al helemaal omdat ik vorig weekend niet mee kon naar de Slag om Doornenburg, omdat ik met corona thuiszat. :-/

Het was ook nog om een andere reden leuk. Het was namelijk een zogenaamd ‘multi period event’, oftewel: er stonden groepen van allerlei verschillende tijdsperiodes. Het terrein was dan ook enorm groot! De middeleeuwen zijn hartstikke leuk hoor, maar je ziet toch altijd hetzelfde, dus het was een zeer welkome afwisseling om ook eens groepen uit andere periodes te zien. Wat dat betreft was ik ook gewoon een bezoeker die haar ogen uit kon kijken!

Het gaf bovendien een heel andere sfeer. Het terrein was ingedeeld naar periode wat betreft de kampementen, dus de vroege middeleeuwers stonden bij elkaar, de Tweede Wereldoorloggroepen stonden bij elkaar, etc. Maar tijdens het evenement liep iedereen wel gewoon door elkaar heen. Wij speelden bijvoorbeeld echt niet alleen op het hoge/laat-middeleeuwse veld, maar overal. Daardoor kwam het voor dat je in je middeleeuwse kampement je ding zat te doen, terwijl er voor je tent een militair op wacht stond, met op de achtergrond een stoet geparkeerde oldtimers, en op het veld daar weer achter een groep uit de Napoleontische periode bezig was met oefeningen te paard! Of dat er een stoomtractor langsgereden kwam. En even later een militair voertuig uit WOII waar achterop ook wat Romeinen zaten. XD

 

Maak kennis met Rolf. Rolf was stoer. Rolf was net zo groot als een Shetland pony. :-X

En dan heb ik het nog niet gehad over de multi-period battle. Op historische evenementen zijn er meestal veldslagen of demonstraties van gevechten. Dat was er nu ook gedurende de dag, per periode, maar aan het eind van de dag was er een ‘veldslag’ van alle groepen door elkaar! Dat kon natuurlijk niks zinnigs worden en dat was ook niet de bedoeling – het ging meer om de lol voor de deelnemers dan voor bezoekers. Uiteraard ben ik gaan kijken, want dat moest wel hilárisch worden. En jawel: niet alleen stonden er militairen uit WOI en WOII vanaf de zijkant willekeurige kanten op te vuren terwijl Romeinen in de pan gehakt werden door lui uit de 80-jarige oorlog (de Romeinen waren dit weekend structureel de lul wat betreft alles – blijkbaar is er wel een rangorde tussen de periodes :-P), maar er denderden ineens ook lui over het veld met van die schuimrubberen worsten, supersoakers, en meer lolligs. Er was zelfs iemand verkleed als Darth Vader…?! XD

Ik moet wel zeggen: die re-enacters zijn zéér slecht in hun hits nemen hoor! Voor dit soort veldslagen kun je wellicht toch beter een zootje LARP-ers bijelkaar zetten, die maken er net wat spectaculairders van. ;-)

Voor ons was het natuurlijk ook superleuk om te spelen op de andere terreinen. En ik denk dat het voor degenen uit de andere periodes ook heel leuk was om ons daar te zien en te horen. Jammer dat het onmogelijk was om met alle groepen kennis te maken! Maar we hebben in ieder geval af en toe geïmproviseerd samengespeeld met een groep Geuzen met trommels en fluiten. :-)

Foto door Kitty de Bruin

Er was flink wat publiek gedurende het hele weekend en we hebben met De Soete Inval veel bekijks gehad. We waren door de organisatie gevraagd om niet alleen zoals gebruikelijk op meerdere plekken op het terrein te spelen, maar ook om onderdeel te zijn van ‘de canon van Nederland’. Op beide dagen was er een momentje waarop we mochten toelichten wat er precies op het schilderij ‘De Tuin der Lusten’ van Jheronimus Bosch te zien is (onder andere diverse muziekinstrumenten), waarna we een optreden voor het aldaar verzamelde publiek mochten doen en iets over onze instrumenten konden vertellen.

Foto door Kees Verweij

Kortom: een weekend dat zeker voor herhaling vatbaar was! Hopelijk mogen we volgend jaar weer muziek komen maken.

Zweten op de Ommerschans

Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.

Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.

Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.

Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ;-) ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!

Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.

Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. :D Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…  :oops:

De reden waarom het visitekaartjesbakje van ons bordje wat gehavend bleek: er schijnt, tijdens het 17e-eeuwse evenement van vorige week waar ik niet bij was, per ongeluk een kanon overheen te zijn gereden… XD

Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding. :-)

Sturm auf Zons 2022

*Kreun* Optreden is leuk hoor, maar twee weekenden achter elkaar is toch best heftig! Speelden we vorig weekend nog in België, dit weekend stonden we in Duitsland, op Sturm auf Zons. Jawel, de Soete Inval is momenteel op tour door Europa! ;-)

In 2019 was ik ook al eens mee geweest naar dit evenement. Toen constateerden we dat het behoorlijk veel lopen was tussen de plek van ons kampement (in een weiland) en de plek waar we het meeste moesten spelen (het stadje). Dat was dit jaar echt een probleem, want Flip heeft last van zijn knie en wacht momenteel op een operatie. Gelukkig was de organisatie zo lief om ons ditmaal een kampeerplekje in het stadje zelf toe te kennen, tussen de handelaren. Daardoor was het goed te doen. Flip heeft alleen niet meegelopen tijdens de optocht, die allebei de dagen werd gehouden, maar dat kon ik ook wel met solo-doedelzak plus onze twee trommelaars doen (het bewijs).

Foto door Michael Gornig Photography

Het is wel leuk om zo veel Duitse re-enacters bij elkaar te zien. Je ziet duidelijk de regionale verschillen tussen de Duitse en Nederlandse outfits, vooral wat betreft hoofddeksels en sluierdracht! Het schreeuwen van “Jubel!” in plaats van te klappen blijft ook bijzonder. :-P Duitsers lijken wel veel beter dan Nederlanders te weten dat onze instrumenten ook gewoon doedelzakken zijn, al lijken ze niet op de Schotse highland pipes.

Net als op et vorige evenement waren er wat logistieke uitdagingen, want alle spullen moesten wederom herverdeeld worden. Ik had mijn auto na het vorige weekend zo goed als niet uitgeladen en gewoon met de meeste meuk er nog in, veilig in mijn garage gestald. Vrijdag was het dus een kwestie van alle gewassen kleding, etenswaren, instrumenten en toiletspullen er weer tussen proppen en gaan. Na afloop was het een uitdaging om alle gezamenlijke spullen weer in Wigo’s auto te krijgen, want hij had ook twee carpoolers plus hun bagage mee, omdat Flip’s auto afgelopen week niet door de keuring was gekomen. Argh. Maar we waren al blij dat de auto open kon, want tijdens het opbouwen had hij de deur van de auto dichtgegooid met de sleutel er nog in. Nog meer argh! Gelukkig is ook dat goed gekomen. Ik moest, naast mijn eigen meuk, wel weer een extra tent mee naar huis nemen: Wigo had een nieuwe besteld, maar die was niet op tijd geleverd (argh #3) en dus had ik snel nog een onderkomen voor hem moeten regelen om te voorkomen dat we weer met z’n drieën in mijn tweepersoons-tent moesten slapen (eeuwige dank aan Maaike voor het uitlenen!).

Maaike’s tent hangt momenteel, samen met mijn eigen tent, te drogen in de garage. Want zondag was het helaas prutweer met continu flinke buien. We hebben gelukkig tussendoor wel kunnen spelen, maar zaterdag was het toch echt een stukje leuker. Het meest jammere was dat het ook tijdens de optocht van die dag begon te regenen en we dus halverwege eruit hebben moeten stappen – onze instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen nattigheid. Al is het ook best sfeervol om met bezoekers dicht op elkaar gepakt voor de regen schuilend onder een historische poort te staan en zo goed en kwaad als het kan toch wat te spelen, om de stemming erin te houden. Dat is wel een belangrijke rol die we hebben als muzikanten: als het weer of andere omstandigheden slecht zijn, moeten wij vooral niet gaan sippen maar proberen het toch leuk te maken voor de bezoekers, ook al balen we zelf net zo hard. Just smile and play, boys… :-)

Zo zagen mijn kousen er zondagmiddag uit na een wandeltochtje om het resterende brandhout terug te brengen… nat tot ver boven mijn enkels! :-O

Dus nu is het wachten totdat de tenten weer droog zijn en ik de laatste restanten van alle meuk kan opruimen. Maar het was leuk genoeg om dat er voor over te hebben!

Quondam 2022

We mochten afgelopen weekend met De Soete Inval spelen op Quondam, een evenement in België! Erg bekend onder re-enacters, maar ik was er nog niet eerder geweest.

Het had wel wat voeten in de aarde wat betreft logistiek. Niet alleen omdat alles op z’n Belgisch was aangegeven (Als in: niet. En zelfs Google Maps had geen idee waar ik heen moest), maar ook wat betreft het vervoer van personen en spullen. Want Wigo, die normaal met zijn mega-auto alle gezamenlijke kampementspullen meeneemt, ging ditmaal niet mee. We hadden tijdens de vorige repetitie dus alles verdeeld onder de bandleden die met auto naar Quondam zouden gaan. Dat waren we niet allemaal, want twee van ons hebben geen auto en moesten met het OV komen, want met al die meuk in de auto (waaronder een complete bolderwagen!) was er geen zitplek vrij voor carpoolen. Eenmaal gearriveerd moesten ze ook nog van het station opgepikt worden door mij, want de evenementlocatie was een half uur lopen vanaf het station. En Flip had weliswaar een auto maar heeft last van zijn knie, dus moest ik, nadat ik mijn eigen auto had gestald, ook zijn auto naar het parkeerterrein rijden en terug lopen naar het festivalterrein – en aan het eind van het evenement dus ook weer eerst mijn auto ophalen van de parkeerplaats, iemand op het station afzetten, terug naar het terrein rijden om mijn auto klaar te zetten om in te pakken, wéér terug naar de parkeerplaats om dan weer met Flip’s auto naar het terrein te rijden zodat ook hij zijn spullen kon inladen. Omdat Matthijs toch heel graag niet ook op de terugweg 6 uur in het OV wilde zitten, hebben we bij het inpakken wederom de spullen herverdeeld zodat bij Flip in de auto een zitplek ontstond, en moest ik naast de shitload aan zooi die ik op de heenweg al meezeulde, ook nog eens twee extra tentpalen en de zijkant van Flip’s bed, plus de enorme trom van Matthijs (die niet plat kon liggen) in mijn auto tetrissen. Zucht. Maar het is wonder boven wonder allemaal gelukt en ik bleef er zelfs vrolijk onder!

En het is ook nog eens droog gebleven! Dat was tegen verwachting, want volgens het weerbericht zou ik door enorme hoosbuien richting het evenement moeten rijden en dus verwachtte ik dat het daar één grote moddelpoel zou zijn. Maar nee hoor, ik reed weliswaar door wat buien heen, maar niets heftigs. En hoewel er op het evenemententerrein wat dingen waren omgewaaid en luifels waren gescheurd, was het weer alweer prima toen ik arriveerde en waren de modderpoelen zeer beperkt. Het is zelfs nog behoorlijk heet geworden op zaterdag en zondag! Dus ik klaag zeker niet.

De bezoekersaantallen waren op zaterdag wat lauwtjes, maar op zondag werd het goed druk. Ik trof diverse oude bekenden, voornamelijk mede-muzikanten, wat heel erg leuk was. Ook maakten we vriendjes met verschillende buurgroepen, zoals de Tunesische marktlui die ons voorzagen van gratis kaas, dadels en olijfjes (en iets te veel geflirt van de ene, en een vermanende toespraak in het Frans van een ander over dat ik niet langs had mogen lopen terwijl hij aan het bidden was en dat het maar raar was dat wij vrouwen in de middeleeuwen ook lange gewaden en hoofddoeken droegen maar het nu bij hen een probleem vinden – waar hij overigens best gelijk in heeft). En de acrobatische groep die ons spontaan vroeg om hun capriolen tijdens hun show te begeleiden met onze muziek. Het was dus erg gezellig.

Het was sowieso een goed verzorgd evenement: we kregen een groente- en fruitpakket en bonnen om het hele weekend door gratis drinken te halen, ‘s ochtends kon er koffie en thee gehaald worden (wat een heerlijkheid!) en je kon je vooraf opgeven om op zaterdagavond mee te eten met het banket. Okee, de logistiek ging weer op z’n Belgisch waardoor de rij enorm was en het vlees koud, maar hee, als je kijkt wat je normaal gesproken eet en drinkt op een evenement, dan mochten we wederom in onze handjes knijpen. En dan waren er ook nog normale toiletten in het kasteelgebouw in plaats van dixies of toiletwagens, mét een kraantje waar warm water uit kwam! Hoezee!

Gisteravond kwam ik dus moe maar voldaan thuis. Aangezien we komend weekend op een festival in Duitsland spelen en ik voor zover ik kan inschatten tot die tijd mijn auto toch niet nodig heb, heb ik besloten alleen het hoogstnodige eruit te halen (wat ik moet (af)wassen en wat ik nodig heb aan toiletspullen, plus de instrumenten) en de rest gewoon in de auto te laten en die veilig in mijn garage te parkeren (serieus de eerste keer dat ik mijn auto in mijn garage heb gestald sind ik hier woon :-P ). Dat scheelt een hoop getetris op vrijdagmiddag, want dat hoeft van mij niet veel vaker. ;-)

Charm 39

Na het succes van de afgelopen Charm baravond, hoopte ik ook weer heerlijk te kunnen spelen op het weekendevenement van Charm. Lopende persoonlijke verhaallijntjes had ik nog niet echt, dus ik hoefde ook niets voor te bereiden: het was een kwestie van kostuum en slaapspullen inpakken en gaan.

Op de baravond had ik al best wat contacten gelegd en nu waren en nog meer leuke spelers/personages waarmee het al snel klikte en ik leuk spel heb gehad.

Qua plot viel ik meteen met mijn (lange) neus in de boter: ik negeerde een briefje op een deur (“Als u het historische document in deze ruimte wil bestuderen, dient dit onder begeleiding te gebeuren” – hee, ik wilde niet specifiek een document, maar de kamer in zijn algemeen bekijken omdat ik van buitenaf mooie lichtjes enzo zag, dus dit gold niet voor mij, toch? O:-) ) en trof in die ruimte een grote kist aan met een nog groter slot. Na de ruimte weer uitgebonjourd te zijn door een oplettend lid van de huishouding (helaas :P ) en ik later alsnog onder toezicht de ruimte ingeloodst werd, reageerde een bewaker erg onwillig op mijn verzoek te vertellen wat er in de kist zat. Tsja. Dan kan ik als hypernieuwsgierig persoontje natuurlijk niet anders dan zelf maar kijken wat er in die kist zit, toch?

Met ondersteuning door enkele partners in crime werd het slot geforceerd en werden de documenten die we in de kist vonden, geleend. (Uiteraard ging ik ze later terugbrengen, ik ben geen dief! Alleen even kopieën maken, zodat ik op mijn gemak kon gaan puzzelen met wat er op stond.) En dat was het begin van een lange puzzelqueeste, die me zowat het hele evenenement bezig zou houden.

Het bleken namelijk instructies te zijn om een soort kluis open te maken, waarin spullen van aanwezigen werden bewaard die eigenlijk heel graag daar niet meer wilden zijn, maar ook niet zonder hun spullen wilden vertrekken. Ah, die kluis open krijgen zou dus voor een goed doel zijn! In dat geval… hoeven de documenten niet per se terug en hebben we eigenlijk nog wel wat meer spulletjes nodig. :-P

De hele zaterdagochtend en een groot deel van de zaterdagmiddag heb ik in een tent (uit het zicht & uit de wind) met wat mede-spelers liggen puzzelen. Het waren absoluut niet de makkelijkste puzzels!  8O Al heb ik het mezelf ook moeilijker gemaakt dan nodig: er zaten 3 brieven in geheimschrift bij, die ik ben gaan ontcijferen door er vanuit te gaan dat het meest voorkomende teken wel de letter ‘E’ zou zijn, en de daarna meest voorkomende tekens letters zoals ‘N’, ‘R’, ‘S’ en ‘A’. De volgende stap was gokken wat de woorden zouden kunnen zijn en door middel van trial-and-error, steeds meer letters invullen. Eindelijk had ik alle drie de brieven vertaald, waardoor ik ook een vreemd schema met dezelfde tekens erop kon gaan ontcijferen. Dat zouden dan vast instructies voor dat openingsritueel zijn! Eens kijken, hier staat… a… b… c… d… e… Euh… volgens mij is dit de vertaalsleutel die ik had moeten gebruiken om de brieven te vertalen.  :oops: *facepalm*

Ik zal niet alles vertellen wat we hebben meegemaakt, want daar hebben jullie niets aan (en mijn mede-Charmers kunnen mijn mooie-momenten-post in de FB-groep vinden). Maar het komt er op neer dat we ondanks al ons harde denkwerk, het openingsritueel in eerste instantie meermaals hebben laten mislukken, ik mijn daden heb moeten opbiechten en voor straf een tijdelijke schand-tatoeage in mijn gezicht heb gekregen. XD

IC was het dus ook emotioneel en een beetje drama, maar OC ben ik continu lekker bezig geweest, heb ik heel veel leuke nieuwe contacten heb gelegd en bestaande contacten geïntensiveerd. Met als gevolg dat ik beide avonden véél te laat ging slapen (respectievelijk om 3 uur en om half 3 – zelfs al onderweg naar de slaapvertrekken werd ik opnieuw aangeklampt door interessante dingen). Kreun. I’m getting too old for this sh*t!

Het is bijzonder hoe snel mijn nieuwe personage is gegroeid van een ‘flat character’ op de baravond, naar een volledig geïntegreerd, verder ontwikkeld personage met vrienden voor het leven op dit evenement! Het was duidelijk een goede keuze om terug te komen naar Charm en ditmaal te gaan spelen. <3

Nu rest alleen nog bijslapen, nagenieten en uitkijken naar het volgende weekend!

Charm Baravond 13: een frisse start

Ik moest het even opzoeken, maar in 2008 begon ik met NPC-en bij Charm. Zo rond 2017 begon ik er een beetje genoeg van te krijgen en heb ik diverse weekendevenementen overgeslagen en ben ik alleen nog naar de jaarlijkse baravond geweest. Daarna kwam corona. Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan (en Rinske blééf maar op me inpraten  :P ), dus uiteindelijk besloot ik om toch maar weer eens terug te komen. Een good old skool fantasysetting was misschien wel weer eens leuk (Oh ja, ik heb hier hitpoints! Da’s lang geleden…) en bovenal: op Charm spelen vele vrienden en bekenden, die ik voor een deel amper nog zag door mijn afwezigheid en corona. Weer leuke dingen doen met deze mensen was toch wel de belangrijkste reden om naar Charm te gaan.

Dus schreef ik me in als (*slik*) speler in plaats van NPC. Zo kon ik hopelijk veel meer contact hebben met mijn OC vriendjes en het gaf me ook weer een nieuwe blik op het spel.

Jaren geleden hadden we met een groepje een nieuw LARP-concept bedacht, wat helaas nooit van de grond was gekomen: ‘Nood Breekt Wet’. Ik was uiteraard weer eens veel te pro-actief geweest met voorbereidingen treffen en had dus daadwerkelijk al een half personageconcept en een deel van mijn kostuum in huis: een hesje van gebreide lapjes, vilten hoedje, latex gezichtsprothese en oortjes, en wat kleine requisieten. Zonde om die te laten verstoffen in de kast, dus zou ik het niet nieuw leven kunnen inblazen voor Charm?

Het enige ding was, dat dat personageconcept was gemodelleerd op een gnoom. En die zit niet in de Charm-setting. Hm. Misschien kon ik met een beetje creatief lullen er regeltechnisch wel een half-goblin van maken ofzo. Die vooral de genen van haar menselijke vader had geërfd en enkel wat spitsere oren en langere neus van haar onbekende moeder (scheelde ook groenschminken, en klein ben ik van mezelf al…), en zelf eigenlijk ook niet zo goed wist wat ze was. De verhaalcommissie had gelukkig geen bezwaar, dus hoera, dat was een go!

En gaan deed ik. Het verder afmaken van mijn outfit kostte gelukkig niet heel veel tijd: even wat pols- en beenwarmers breien, grote tas erbij naaien, kettinkje rijgen en dan nog wat voor in mijn haar. Kwastjes toevoegen aan het gebreide hesje. Mijn sweatercoat, Castlefest vestje en Tweedledum & Tweedledee tasje bleken wonderbaarlijk goed te matchen met de rest van de outfit en ook een groene longsleeve en legging had ik nog gewoon in de kast liggen. Hoera, outfit klaar! Jipke was geboren!

Ik had mijn gezicht natuurlijk moeten draaien zodat je mijn lange neus had kunnen zien. Het is officieel een ‘Tante Sidonia-neus‘ volgens de verpakking, maar hij werkt dus ook heel goed voor een gnoom half-goblin. :-D

Maar zoals gebruikelijk liepen mijn plannen toch weer uit de hand. Want ik moest ook een reden hebben om ineens op te komen duiken, middenin een land waar bezoekers niet bepaald welkom zijn. Dus verzon ik dat ik me als verstekeling op een schip had verstopt, door in een klaarstaande kist te klimmen. Alleen bleek de lading ergens anders heen te gaan dan ik vooraf had gedacht. Verrassing voor degenen die verwachtten hun bestelde goederen te ontvangen én voor mijn personage, zodra de kist opengemaakt werd…

Moest ik natuurlijk wel een kist hebben. Eentje waar ik in paste, maar die ook in mijn auto zou passen. En eentje die er enigszins uitzag alsof die gebruikt werd om spullen in te verschepen. En eentje met wielen, want ik kon het de NPC’s niet aandoen om mij met kist en al de locatie binnen te dragen. Dus ging ik los op Marktplaats en kocht ik een veel te dure kist waar ik veel te ver voor moest rijden om hem op te halen. Maar hee, alles voor making an entry…  ;-) (En hopelijk kan ik hem voor niet al te veel minder gewoon weer doorverkopen).

Dit is toch gaaf?? Er staat zelfs ‘fragile – scientific instrument’ op! :-D

De kist maakte blijkbaar indruk en de op één na meest gestelde vraag aan mij was dan ook “Hoe kwam jij in die kist terecht?” (Op nummer één stond uiteraard: “Wat ben jij nou eigenlijk??” XD )

En wat was het leuk!! Mijn personage werd per direct opgenomen in de groep (het helpt natuurlijk als je elkaar OC al kent, maar ook met diverse nieuwe spelers had ik gelijk een klik). En er was puzzelplot (een geheimzinnige kluis met een moeilijk slot moest open), dus ik heb gelijk mijn ‘tinker abilities’ kunnen inzetten in combinatie met mijn daverende nieuwsgierigheid (het maakt me niet zo veel uit wat ik hiermee verdien, maar DIT DING MOET NU OPEN!! :-D), waardoor mijn karakter ook gelijk duidelijk werd voor de andere spelers.

Ik had mijn personage bewust makkelijk en toegankelijk geschreven. Geen grote drama’s in mijn achtergrond, ik wilde gewoon leuk met mijn OC vrienden kunnen spelen, makkelijk contact kunnen leggen met anderen en spel kunnen genereren. Dat werkte heel erg goed. Ik heb met zo’n 90% van de aanwezige spelers interactie gehad, meerderen kunnen meeslepen in mijn experimenten, onwijs gelachen, muziek gemaakt en gezongen, en me geen moment verveeld totdat het bijna half 2 was en ik toch wel begon om te vallen van de slaap.

Jipke is dus een blijvertje en ik ga me zeker weer inschrijven voor de weekendevenementen! ^_^