Het was een tijdje onduidelijk of we wel of niet met De Soete Inval zouden spelen tijdens de Slag om Bourtange afgelopen weekend, want er wat wat onduidelijkheid rondom de offerte en we hadden te kampen met bezettingsuitdagingen, maar hoewel we uiteindelijk niet op de zaterdag zijn komen spelen, konden we wel afgelopen zondag acte de présence maken. Dus trokken Richard en ik zondagochtend onze 17e eeuwse outfits aan en reed hij vervolgens naar Alkmaar om met zijn band te spelen tijdens Kaeskoppenstad en deed ik er 2,5 uur over om in Bourtange te geraken.    

Leuk om te merken dat de bezoekers ons als min of meer ‘huisband’ van Bourtange daar verwachten, want toen we zondag door de menigte bezoekers liepen, hoorde ik iemand “Oh, ze zijn er wél!” opmerken. <3

Ik verwachtte eigenlijk dat we vanwege regen pas halverwege de middag zouden kunnen spelen, maar de buitjes bleven beperkt en in de loop van de middag werd het zelfs zonnig en warm!

Helma was voor het eerst mee en het is altijd spannend als je nog niet weet hoe het samen spelen zal gaan, maar als ervaren muzikante paste ze gelukkig prima in de groep en speelde ze makkelijk mee. Ze kende uiteraard nog niet al ons repertoire, dus schrapten we wat nummers van onze setlist. Later op de dag namen we haar en mijn persoonlijke lijstjes met repertoire door en toen kwamen we erachter dat we allebei best nog wel wat andere middeleeuwse nummers kenden! Niks dat we als De Soete Inval speelden, maar dat gaf niet – Wigo en Onno trommelden wel gewoon mee als we het even voor-neurieden, toch?    Dus hoppa, extra repertoire erbij ter aanvulling!  
Bijzonder ook, hoe melodietjes tijdens het neurieën / spelen spontaan op het laatste moment alsnog door je brein opgelepeld worden, ook al heb je ze jaren niet meer gespeeld…

Aangezien Helma niet alleen doedelzak speelt maar ook een erg goede blokfluitspeler is, kreeg ik een paar tips van haar om beter te spelen, zoals hoe ik mijn duim moet houden bij het overblazen. Heel nuttig! En het was een verademing om te horen dat ik het niveau van ‘tijdens Koningsdag voor geld spelen’ toch wel overstijg… ik heb namelijk totaal geen idee van hoe goed of slecht ik op het ding speel.

Dat ik mijn blokfluiten bij me had kwam ook erg goed uit, want aan het eind van de dag troffen we Vive les Gueux, een bevriende band, dus uiteraard speelden we even samen ter afsluiting. Niet alle liedjes kon ik op de doedelzak meespelen, dus trok ik mijn blokfluit tevoorschijn. En omdat zij weinig tot geen melodie-instrumenten hebben maar vooral trommelen, akkoorden op een luit spelen en zingen, kwam af en toe de melodielijn van de muzikale intermezzo’s op Helma en mij aan – euh… maar ik weet helemaal niet of ik dit kan op blokflui… okee, gewoon spelen en gaan!!  

Zo met z’n allen afsluiten en dus eindigen met een hoogtepunt, geeft toch altijd een heel fijn gevoel! <3

Zo, we hebben Sturm auf Zons weer overleefd! Het is altijd een superleuk evenement om bij op te mogen treden met De Soete Inval, maar het weer in Duitsland is nog wel eens een uitdaging. Ditmaal werden er verzengende hitte én enorme onweers-, regen- en hagelbuien voorspeld…

De hitte was er inderdaad. Dat was wat minder plezant tijdens de heenreis (geen airco in de bus) en tijdens het opbouwen. En hoewel we in die hitte 3x over het hele terrein moesten struinen voordat we iemand van de organisatie vonden die ons kon wijzen waar we mochten opbouwen, kregen we wel een plekje langs de oude stadsmuur en onder grote bomen toegewezen, dus dat scheelde enorm in de hitte. Maar ja, als je moet spelen, dan is het toch zoeken naar schaduwplekjes en dan is 29 graden nog steeds heet.

De onweersbuien met regen hebben we alleen in de nacht van zaterdag op zondag gehad! Twee onweersbuien in één nacht zelfs, en het kwam tot op 2 km bij ons in de buurt, met enórm en ook heel lang aanhoudend dondergerol. Maar omdat het (nog steeds) niet waaide, maakte ik me er geen zorgen over – de tent kan gewone regenbuien prima hebben; het wordt pas eng als het gaat stormen. Alleen jammer dat het tot een gebroken nacht (en dus een flinke moeheids-dip op zondag) leidde, want met zulke klappen is slapen moeilijk. Maar hee, we hebben tijdens het weekend op geen enkel moment hoeven te schuilen: we hebben overal door kunnen spelen en mee kunnen lopen in de optochten, wat andere jaren wel eens anders is geweest!

We speelden dit jaar niet alleen al op de taveerne-avond op de vrijdagavond, maar de organisatie had “hun lievelingsmuzikanten” (volgens hun speech – awww <3) ook gevraagd om op zaterdagavond nog heel even een ceremonietje muzikaal op te komen luisteren, die bedoeld was om te vieren dat ze het evenement 10 jaar geleden zijn begonnen te organiseren. Twee dagen ook in de avond spelen is best zwaar, maar de taveerne-avond op vrijdagavond werd voortijdig afgekapt uit angst voor het onweer, en ook de dagelijkse ‘umzug’ door het dorp was om die reden verkort. Voor niets, achteraf gezien, maar ja, het weer is nu eenmaal moeilijk te voorspellen. En voor ons was het ook maar goed, want op vrijdag is een van onze bandleden zelfs bijna flauwgevallen door de hitte in combinatie met snel speelklaar moeten zijn voor dat optreden na een kampement te hebben moeten opbouwen…

Gelukkig begint het evenement op zaterdag pas om 12 uur, waardoor we rustig konden opstaan en ik zelfs nog wat tijd vond om te beginnen aan het weven van nieuwe kousenbandjes. Met een gewone weefkam ditmaal, ik ben een beetje klaar met kaartweven. En hoewel ik dit nog nooit had gedaan, bleek dit vele malen makkelijker dan kaartweven én vliegensvlug resultaat te geven! Ik ben alleen niet helemaal tevreden over hoe het patroontje heeft uitgepakt. De stand van de draden is toch wel want anders dan bij kaartweven. Weer een leerpuntje.

Richard was dit jaar voor het eerst mee, wat natuurlijk ook superfijn en extra gezellig was. We zijn namelijk nogal eens De Soete Uitval, en zeker dit jaar hebben we het moeilijk omdat een paar bandleden die bijna altijd meegingen, het grootste deel van dit jaar niet meekunnen. We hadden dus een aantal extra Invallers geregeld, alleen hebben we momenteel de situatie dat zelfs een van de invallers uitvalt… Zucht. Dus ik ben heel blij dat Richard de afgelopen weken hard op ons repertoire heeft gestudeerd, en dat hij afgelopen weekend het grootste gedeelte van de nummers zo mee kon spelen! <3

Het publiek was zoals gebruikelijk weer enorm enthousiast. Wat dat betreft zijn Duitsers echt véél leuker (en guller) publiek dan Nederlanders. Er waren kinderen die zeker 3x geld in ons bakje zijn komen stoppen en we kregen hopen complimentjes, zoals “Jullie hebben er echt werk van gemaakt!” en “Ik vind jullie veel leuker dan de meeste bands op dit soort markten!” Dat doet me goed, want veel van die Duitse bands hebben grote toeters maar zijn vooral show, en wij zijn niet zo’n heel goede showmensen. Dus de kwaliteit van de muziek wordt toch ook echt gewaardeerd.

En de contacten met mede-deelnemers waren ook weer fijn. In tegenstelling tot bij andere evenementen was de horeca structureel blij als we bij hen kwamen spelen, en een smid had zelfs speciaal voor ons een G-sleutel gesmeed. <3

Het enige jammere was, dat toen we op een gegeven moment in ons kampement terugkwamen, iemand mijn beker had gevuld met water en lampenolie… Geen idee wat daar de gedachte achter was, maar wellicht wilden ze wat drinken bij ons bietsen en zagen ze mijn olielampje voor een kannetje drank aan…?   Nou ja, gelukkig was er verder niks gestolen of kapot gemaakt.

Nu even bijkomen hoor!

Gisteren speelden we voor de derde maal op het Nassaudag-evenement in Breda. De ervaringen van vorige jaren waren wisselend, dus ik ging er mentaal voorbereid heen.

Ook dit jaar stonden we namelijk weer allemaal verspreid over de stad. Richard vertrok al vroeg met zijn eigen auto, omdat hij met zijn band eerder moest beginnen en hij zijn bandgenoten nog in Tilburg moest oppikken. Dus reed ik in mijn eentje erheen. Waar we voorheen nog wel eens een van de vele andere muzikanten tegenkwamen bij het wisselen van speellocatie, troffen we nu helemaal niemand. Héél toevallig liep Richard net voor de parkeergarage langs toen ik eruit reed, dus dat was zelfs het enige moment dat wij elkaar hebben gezien. 😛

Gelukkig was er wel meer publiek dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat het weer goed was (ik was blij dat mijn bandleden akkoord waren gegaan met mijn voorstel in middeleeuwse i.p.v. 17e eeuwse outfit te gaan, want die is koeler) en we hadden ook betere locaties: de eerste plek was bij terrasjes, dus daar zaten hoe dan ook mensen die niet weg konden. De tweede locatie was in een middeleeuws kampementje met ambachten, waar we twee jaar geleden ook al stonden (nog een reden om blij te zijn met onze outfit-keuze). Dus dat trok sowieso wat extra publiek, en meer dan destijds. Het publiek leek ook wat enthousiaster en geïnteresseerder, al denken we nog steeds dat het veel beter zou zijn om het evenement wat meer te concentreren op één locatie in plaats van zo te verspreiden over de stad.

De organisatie was weer precies zoals de vorige keren: bij aankomst meldden we ons bij een horecagelegenheid die ons was aangeduid als zijnde de plek waar we terechtkonden voor drankjes, een lunchpakket en toiletteren. Ons aanspreekpunt wees ons waar we de gevraagde tafel konden vinden. Tafel…? Waarom zouden wij een tafel nodig hebben? Ze wist niet of wij de drankjes aldaar gratis konden krijgen of moesten betalen. En onze lunchpakketjes? Zij had doorgekregen dat wij zelf lunch zouden meenemen…? *snik*
Gelukkig kwam dat snel goed toen een vrijwilliger van de organisatie (te laat) arriveerde en bleek dat die tafel voor haar bedoeld was en dat zij voor ons de lunchpakketjes zou regelen. Hm, die ze overigens niet had. Moest ze even teruglopen. Waarna een andere vrijwilliger kwam, die die actie niet handig vond, want er was afgesproken dat hij degene was die met de lunchpakketjes zou komen. :’-)

Anyway, we voelden ons in ieder geval wel door hen gesteund toen er een minder leuk moment was. Er waren namelijk niet veel schaduwplekjes en gezien de hoge temperatuur was het niet te doen om in de zon te spelen, dus hadden we ons opgesteld op een hoek van een zijstraatje van de winkelstraat met terrasjes. Net toen we waren begonnen, kwam er een medewerker van een horecatent die in dat straatje zat, naar ons toe en begon tegen ons aan te praten terwijl we midden in een liedje zaten. Grrr… waarom snappen mensen niet dat dat echt niet kan?? Ik stopte het liedje voortijdig zodat we alsnog een gesprek konden voeren, waarna hij ons duidelijk maakte dat hij er niet van gediend was dat wij voor het straatje naar de zaak waar hij werkte waren gaan staan. Hij wilde het vrijhouden voor zijn klanten. Fair enough, maar we blokkeerden niet de doorgang, we stonden aan de zijkant. We legden hem uit dat wij waren ingehuurd door de organisatie van de Nassaudag, dat we een vergunning hadden om hier te spelen en dat we ook voor het amusement van zijn klanten speelden. Zijn letterlijke reactie: “Nou, voor ons hoeft het niet.” :’-) Op een toontje en met een air alsof hij bedelende zwervers van zijn erf stuurde, vertelde hij ons dat we elders konden en moesten gaan staan.
Nou ja, we zijn wel gewend dat niet alle winkeliers ons kunnen waarderen en ik had geen zin om er ruzie over te maken, dus pakten we onze spullen in om een andere speelplek te zoeken. Maar een van de gasten op het terras waar we naast hadden gestaan, was een andere mening toegedaan. “Dit is toch niet jouw terras??”, riep hij de man toe. Waarna er een flink oplopende discussie ontstond in hoeverre de kerel het recht had om ons weg te sturen, terwijl zij er zelf op dat terras wel van aan het genieten waren… Ik heb het gelukkig weten te deëscaleren door de man op het terras te bedanken voor zijn steun en aan te geven dat wij er zelf geen ruzie om wilden maken, voordat het uit de hand liep.
Daarna kwam iemand van de organisatie naar ons toe, omdat die het had zien gebeuren en die gaf aan zelf nog wel even een woordje met de man te gaan spreken. Waarna de betreffende kerel ook een flinke uitbrander kreeg van de organisator.
Geen leuke situatie, wel heel fijn om te merken dat er veel mensen zijn die ons wél waarderen en actief voor ons opkomen!

Er waren nog andere leuke momentjes, zoals een fietscourier die best een tijdje bleef staan om te luisteren, voordat hij verder ging met zijn bezorging. En in dat middeleeuwse kampementje stond een smid die blijkbaar ook een muzikale achtergrond had, want hij sloeg met zijn hamer steeds precies op de maat van onze muziek op zijn aambeeld, inclusief vertragingen aan het eind van een nummer.
De bestuurder van de paardentram maande ons dan wel weer om stilte toen hij langsreed om passagiers op te pikken, maar dat was precies wat we al verwachtten – we hadden de organisatie, die ons ter plekke had gevraagd om ook muziek te maken bij aankomst van de tram, al verteld dat de meeste paarden niet goed samengaan met doedelzakken.

Al met al dus weer een geslaagde dag!

Door al het (huis)werk dat ik momenteel doe als voorbereiding op mijn coupeuse-deelexamen, had ik echt behoefte om er even tussenuit te gaan. Gelukkig was afgelopen weekend Middeleeuws Festijn Cannenburch in Vaassen, waar we met De Soete Inval mochten spelen en kon ik dus een weekendje kamperen en even mijn hoofd op andere dingen focussen. En wat was het leuk!

Dit evenement is altijd relaxed, omdat het niet al te vroeg begint (hoewel dit jaar wel een half uurtje eerder dan anders) en op zondag om 17.00 uur eindigt (in tegenstelling tot andere evenementen die vaak tot 18.00 uur doorgaan), zodat je nog enigszins op tijd thuis bent en daar kunt eten. Vaassen is bovendien goed bereikbaar vanuit Nijmegen (nou ja, tenzij er zoals afgelopen vrijdag een ridicule hoeveelheid file staat) en het terrein bevat, in tegenstelling tot dat van Montfort, bomen zodat er schaduw is, er staat een kasteel dat mooie fotomomenten biedt en bovendien voelt het terrein knus aan.

Wat ook erg leuk is, is het wederzien van allemaal bekenden. Sowieso was het het eerste evenement van dit jaar voor ons na een winterstop. Dus dan is het extra gezellig om de andere deelnemers weer te zien, die ons ook herkennen van andere jaren en evenementen. Daarnaast zijn er bezoekers die ieder jaar komen en die we inmiddels herkennen, zoals een buikdanseres die altijd op onze muziek komt dansen. Ook waren er bezoekers die ik persoonlijk ken vanuit LARP, zoals Koen, Desirée en David!
Sowieso is het publiek daar heel leuk en positief. Ze kwamen regelmatig in drommen om ons heen staan, dansten mee, gaven ons complimentjes, of wilden op de foto met “die leuke geschiedenis-mensen”.  
Een klein meisje kwam wat schoorvoetend naar me toe en vroeg of ze me iets mocht vragen. Natuurlijk mocht dat, zei ik, verwachtend dat ze iets over onze doedelzakken wilde vragen. Maar nee: “Mag ik een knuffel van je?” was haar vraag. Awww…. <3

De eerste dag was het behoorlijk heet, maar wel te doen. Vanwege de droogte mochten er helaas geen kampvuurtjes worden aangemaakt, ook niet om op te koken, dus nam ik mijn camping-kookstelletje en een gasfles mee om na sluitingstijd te gebruiken voor ons avondmaal. Die had ik vorig jaar eigenlijk gekocht vanuit prep-oogpunt (mocht de stroom ooit uitvallen, dan kunnen we iig gewoon koken), maar nu was een goede gelegenheid om hem eens in praktijk uit te proberen. En met succes! Eigenlijk was het nauwelijks anders dan thuis op een fornuis koken en binnen no-time stond het eten op tafel. Gelukkig vonden mijn bandgenootjes mijn maal ook goed te eten.

Muzikaal ging het ook goed. We hebben o.a. een nieuw arrangementje mét zang bedacht voor ons nummer ‘Komt vrienden in het ronde’, waarvoor ik ter plekke snel nog even 2,5 couplet moest instuderen. Gelukkig ben ik beter in taal-dingen dan in tweede stemmen bedenken. 
Bovendien heb ik ‘muzikantenlevel: pro’ unlocked! Tijdens het eerste optreden van de zaterdag kwam iemand van de crew naar me toe om te vragen of we op een specifieke plaats wilden gaan staan spelen en ik kon het gesprek daarover met hem voeren terwijl ik gewoon doorspeelde!  

Ik genoot zo veel mogelijk van de zaterdag, want de weersvoorspelling voor die nacht en de zondag was bijzonder suboptimaal: onweer, wind, hagel en regen. En jawel, op zaterdagavond begon het behoorlijk te flitsen in de verte. Ai… Op basis van meerdere eerdere ervaringen wist ik hoe hard noodweer kan huishouden in een kampement, dus spande ik alle scheerlijnen nog eens extra aan, instrueerde ik mijn bandgenootjes om alle spullen die niet nat mochten worden in mijn tent te zetten, sloot ik de luifel, pakte ik in mijn slaaptent alle spullen vast zoveel mogelijk in kisten, tassen en koffers in, en legde ik praktische kleding aantrek-klaar voor het geval ik er ‘s nachts snel uit moest.

Gelukkig bleek dat onnodig te zijn geweest, want de onweersbui trok vlak langs in plaats van over het evenemententerrein heen. Maar we waren daardoor wel mooi op tijd voorbereid op de plens regen die desondanks over ons kampement heen viel.
En ook de zaterdag viel reuze mee: pas rond kwart voor 3 (net toen de veldslag ging beginnen… arme soldaten) begon het met regenen. Aangezien ons kampement direct tegenover het horeca-plein was gepositioneerd, konden we de mensen die daar onder de luifels zaten te schuilen, muzikaal vermaken vanuit onze eigen luifel. Wel was er, zoals verwacht, aan het eind van het evenement geen kip meer aanwezig, dus stonden we om half 5, toen we waren ingepland voor een ‘podiumoptreden’ (lees: in een zeer onsfeervolle pvc-partytent, maar iig wel overdekt en dus regenbestendig), voor welgeteld één gezin te spelen. Oh well. In ieder geval was het droog toen we inpakten, dus hoewel ik Richard moest appen om vast plek in de garage te maken voor het ophangen van natte tentdoeken, ben ik erg blij met hoe het afgelopen weekend is gegaan! ^_^

Ik loop echt dramatisch achter met bloggen… Vorige week zat ik namelijk van dinsdag t/m donderdag in België voor een LARP-evenement. Nadat ik donderdagavond (iets eerder dan de anderen, die pas op vrijdagochtend vertrokken) naar huis was gereden om nog één nachtje in mijn eigen bed te kunnen slapen, kon ik vrijdagochtend alle Victoriaanse spullen uitpakken en vervangen door middeleeuwse, want die middag reed ik alweer door naar Groningen om tot en met zondag met De Soete Inval muziek te maken op Middeleeuws Ter Apel!
Vanaf maandag moest ik overdag gewoon weer naar kantoor, ‘s avonds had ik bandrepetitie met Androneda, dinsdagavond begon mijn coupeuseopleiding weer (eigenlijk de week ervoor al, maar toen zat ik dus op het LARP) en woensdagavond namen enkele bandgenootjes van De Soete Inval me mee uit eten als bedankje voor het feit dat ze deze week van maandag t/m vrijdag in mijn huis mochten overnachten omdat ze een klusje in Nijmegen hadden. Dus… pfff….

Langzaam maar zeker begin ik alle achterstanden in huis, administratie en andere zaken weer wat in te halen, dus vandaag alsnog een blogpost over Middeleeuws Ter Apel (die over het LARP-evenement volgt morgen).

Spelen op Middeleeuws Ter Apel was zoals vanouds weer gezellig. Het voelt daar een beetje als thuiskomen, niet alleen omdat ik er al vaak ben geweest maar ook omdat ik er altijd heel veel bekenden zie. Niet alleen medemuzikanten van andere muziekgroepen, maar bijvoorbeeld ook mijn oud-groepsgenootjes van ‘t Vaerdich Volk en andere re-enactors. Onder de andere muziekgroepen bevond zich Compagnie Gallimaufrey, dus net als vorig jaar kon ik het evenement gezellig samen met Richard doorbrengen en sliep hij ‘s nachts bij mij in de tent! ^_^

Misschien moeten we wel een beetje oppassen dat we niet té klef worden en onze groepen teveel integreren, want toen ik op een gegeven moment met De Soete Inval stond te spelen, kwam er een vrouw op ons af die vroeg: “Waar is Richard?” en toen moesten we uitleggen dat hij toch echt bij een andere band hoorde.   
Toen we op zondag ergens samen stonden te wachten, kwam er een bezoeker op ons af die zei: “Jullie zijn het mooiste stel van vandaag!” Awww…. <3

Zoals De Soete Inval betaamt hadden we weer eens een zeer flexibele samenstelling, maar we hadden gelukkig ruim voldoende bandleden om lekker te spelen.

Naast gewoon langs de straatjes het publiek amuseren hadden we ook dit jaar weer wat extra taakjes. Zo mochten we de stoet bobo’s begeleiden naar het podium waar de officiële opening van het evenement plaats ging vinden. Ook mochten we voorop lopen toen de vechters richting het slagveld liepen.

Nieuw dit jaar was dat we waren gevraagd om een middeleeuwse dansworkshop te begeleiden. Het was een initiatiefje van een van de vrijwilligers en de workshop was bedoeld voor re-enactors, niet voor bezoekers. Maar wellicht zou die volgend jaar worden uitgebreid als het een succes was. En volgens mij was het dat, want er was een behoorlijke opkomst! Het was nog even zoeken qua aanpak voor de workshopbegeleidster, die het voor het eerst deed, en ook voor ons, want wij hadden dat ook nog niet eerder op deze manier gedaan, maar het ging goed genoeg. Met voldoende hilariteit, want de instructie “Eerst een stap vooruit, dan eentje terug. Dan een pas naar links doen en daarna weer eentje naar rechts” werd door de deelnemers spontaan omgezet in een met zingen begeleid “Van vóór, naar achter, van links, naar re-hechts…”  

En uiteraard sloten we zoals de traditie voorschreef, het evenement ook weer samen met alle aanwezige muzikanten af. Had ik jaren geleden nog geen idee wat er allemaal gespeeld werd, inmiddels ken ik alle gebruikelijke liedjes wel en speel of zing ik ze lekker mee!

Volgend jaar ben ik er er dus graag weer bij! (Al hoop ik wel dat ze dan op het grote weiland eens een luifeltje ofzo plaatsen zodat daar ook wat schaduw is, want we zijn in de middagen zowat weggebrand…)

Ik loop ernstig achter met mijn blogposts aangezien ik de afgelopen anderhalve week zo goed als niet thuis ben geweest, dus de komende week ga ik even wat inhalen. Allereerst een blogje over ons optreden met De Soete Inval op Middeleeuws Montfort, waar we twee weekenden geleden stonden!

Het weekend was erg leuk en gezellig. Ze hadden dit jaar uitgebreid, dus het terrein was een stuk groter dan de voorgaande edities. We waren dit jaar daarom niet de enige muzikanten – er was ook een Duitse band uitgenodigd. Wij zworven zoals gebruikelijk over het hele evenemententerrein, dus zowel over het veld waar onze tent stond als het erbij gekomen veld, waar we die Duitse muzikanten op een bankje aantroffen.
Ik: “Zijn jullie de leden van de andere band?”
Zij: “Ja! Leuk jullie te ontmoeten!” *bla, bla, bla* “Oh, willen jullie onze cd hebben?”
Euh, ja, dankjewel!  

Onze mede-muzikanten waren een beetje verbaasd dat ze geen speelschema hadden gehad – ze waren gewend dat ze op vaste tijden ingepland werden maar dat was hier blijkbaar niet het geval…? Inderdaad, welkom in Nederland!   Aangezien zij niet zo mobiel waren als wij, zijn zij op dat andere veld gebleven om af en toe volgens hun eigen schema op een podiumpje daar te gaan muziek maken, dus we hebben ons best moeten doen om op zoveel mogelijk andere plekken muzikale opleuking te verzorgen.

Op een gegeven moment waren we ergens aan het spelen en stonden twee jongens achter ons een beetje te dralen. Nadat ons nummer was afgelopen, kwamen ze naar ons toe. Grinnikend: “Kennen jullie ook ‘Thunderstruck’ van AC/DC?” Heh, wij als band niet, maar ik kan wel een stukje spelen.  

Hoewel het terrein dus vergroot was, was het helaas niet minder beschut gemaakt tegen regen of zon… We waren er eerdere jaren ook al weggebrand en hadden ook al eens onder een bezoekersluifel moeten schuilen voor regen, dus ik zag de (spreekwoordelijke én letterlijke) bui al hangen. Het weerbericht voorspelde namelijk 31 graden (wat het zaterdag ook werd) én bijna net zoveel hitte plus onweer op zondag. Mijn bandgenootjes checkten zowat om de twee uur hun weer-apps, maar ik had de insteek: we hebben de spullen bij ons die we bij ons hebben, we kunnen daaraan én aan het weer niets meer veranderen, dus gewoon gaan met die banaan en we zien wel wat het weer gaat doen.

Maar het was best wel zwaar om te spelen in die hitte. Ik heb erg mijn best gedaan om het groepsmoraal hoog te houden. Ook Flip’s rug hield het niet lang vol, dus besloten we om mijn houten bankje mee te zeulen zodat hij tijdens het spelen erbij kon gaan zitten.   Gelukkig was het op de meeste momenten wat bewolkt en waaide het wel wat, anders was het niet uit te houden geweest. En: na sluitingstijd konden we een ijsje scoren bij een nabijgelegen boerderij!  

Toch besloot de organisatie het evenement op zondag eerder af te breken. Om 4 uur werd omgeroepen dat het festival om half 5 (in plaats van 6 uur) zou sluiten en werden de bezoekers vriendelijk doch dringend verzocht vast naar huis te gaan. De re-enactors mochten al gelijk beginnen met afbreken. Dat was niet voor niets, gezien het weerbericht.

Desondanks kwam die beslissing te laat: we waren nog maar net teruggekeerd naar onze tent en omgekleed om de boel af te gaan breken, of de wind stak op. Om ons heen gingen diverse luifels de lucht in of plat. En toen kwam de stortregen.

Gelukkig stond Wigo niet al te lang in de file om met de bus het terrein op te kunnen en werkte mijn plan om zo effectief en efficiënt mogelijk alles af te breken: al onze spullen rechtstreeks vanuit de tenten de bus in flikkeren en vervolgens met z’n allen steeds één van onze tenten afbreken (en zeiknat in de bus mikken), in plaats van dat iedereen tegelijkertijd zijn eigen tent afbrak.

Wij hebben gelukkig geen schade gehad – we waren alleen maar nat tot op onze onderbroek. Helaas gold dat niet voor alle deelnemers. Dikke complimenten voor de organisatie en hun vrijwilligerscrew: niet alleen kwamen ze tijdens het hele weekend regelmatig even inchecken of alles nog goed ging, maar ook in de noodsituatie kwamen ze van alle kanten te hulp om aan scheerlijnen te gaan hangen of om te helpen de boel enigszins droog te houden. Go Cranenburch Events! <3

Omdat mijn huis maar een uurtje rijden van Montfort ligt en op de route van de rest, zijn we eerst met z’n allen bij mij thuis gaan opdrogen en pizza eten, voordat de andere bandleden hun reis vervolgden. En gelukkig is iedereen veilig thuisgekomen. Bovendien: na regen volgt zonneschijn!  

Dit weekend mocht ik eindelijk weer eens spelen bij de Slag om Doornenburg in kasteel Doornenburg! Ik stond er vroeger al eens met mijn re-enactmentgroep, en ik had er in 2018 mijn eerste optreden als bandlid bij De Soete Inval. Ook het jaar daarna speelden we daar weer en, na een corona-pauze, in 2022 nogmaals (maar jammergenoeg kon ik daar toen niet bij zijn). In 2023 en 2024 werden we helaas niet geboekt. Iets met een wisseling van het bestuur die blijkbaar andere voorkeuren had. Dat bleek overigens goed uit te pakken voor Richard, want die mocht er toen met zijn groep Compagnie Gallimaufry spelen. Tssss… concurrentie!    Maar dit jaar hebben we ons plekje terug geclaimd.  

Omdat het voor mij maar 40 minuten rijden is, overwoog ik om gewoon thuis te gaan slapen en me het gedoe met een tent opbouwen (en nat mee naar huis nemen) te besparen. Maar we zouden een nieuw groepslid introduceren en dan is het ook wel leuk als er veel mensen na sluitingstijd blijven om te socializen. Bovendien zou de groep anders zonder luifel zitten en dat was natuurlijk ook niet zo leuk voor ze.

Ik herinnerde me namelijk dat het altijd heftig weer is op dat veld bij het kasteel. Of wegbranden, of wegregenen, of wegwaaien. En de voorspellingen voor zondag waren wederom niet al te best. Zaterdag hadden we geluk, want hoewel het drukkend warm was, hield de zon én de regen zich heel erg in. Op zondag begon het na het middaguur wel te regenen en, zoals ik al verwacht had, werd het alleen maar erger en hield het niet meer op. Daardoor konden we niet meer de stoet richting het steekspel-veld muzikaal begeleiden en moesten we na twee nummertjes spelen op het slagveld (om het publiek te vermaken in afwachting van de komst van de ridders) alweer richting een afdakje vluchten. De rest van de middag hebben we onder onze luifel staan spelen voor de plukjes bikkelende bezoekers (op zo’n moment is iedere positieve vibe die je weet uit te stralen welkom, dus het was heel dankbaar om kletsnatte mensen toch te zien dansen op onze muziek) en hebben we onszelf vermaakt met het zingen van canons en andere liedjes en chips eten, totdat de organisatie kwam melden dat ze het evenement eerder stopten wegens gebrek aan publiek, en we om half 5 al met onze auto’s het terrein op mochten om af te breken.

Desondanks hebben we ons goed vermaakt. Het was niet heel druk qua publiek, maar we hebben echt heel leuke interacties gehad met de andere deelnemers! Ik zag ook weer diverse bekenden, waaronder mensen die ik al heel lang niet meer had gezien, zoals Gerard en Marijke. Laatstgenoemde had haar kitten meegenomen en precies op het moment dat ik even hoi kwam zeggen, moest ze haar auto wegzetten en had ze een kattenoppas nodig. Géén probleem! <3 <3 <3

De media heeft ons ook goed weten te vinden, want we zijn prominent in beeld én te horen in het videoverslag van BN De Stem. Wel jammer dat ze nét dat éne nummer dat we niet meerstemmig speelden en dus wat saai was, hebben gekozen om op te nemen… Ach ja.

We hadden zoals gezegd ook een nieuwe trommelaar bij ons: Onno was er voor het eerst bij als Invaller, aangezien Wigo niet kon. Dat was natuurlijk wel even wennen, want hij kent ons repertoire nog niet zo goed, maar gelukkig pikte hij alles heel snel op! Op vrijdagavond hebben we de nummers en speciale dingen in de arrangementen even doorgenomen en tijdens de optredens wachtte hij gewoon totdat hij het liedje doorhad, voordat hij inviel met de trommel. Bij diverse nummers werkte dat zelfs juist leuk! Wel blijken djembé-spelers (wat hij vooral is) net een ander slag percussionisten te zijn dan ik gewend ben, want ze blijken de neiging tot versnellen te hebben… dus naast het aansturen van de groep wat betreft de keuze van nummers en start-/stopmomenten moest ik regelmatig ook hard werken om de boel op een constant tempo te houden.   

Onno past gelukkig prima in de groep en het ging ook lekker qua samenstelling van ons groepje. Die is natuurlijk iedere keer anders. Het ging er gemoedelijk aan toe, onze instrumenten waren qua volume heel goed op elkaar afgestemd, iedereen deed automatisch zijn taak in het kampement en we wilden allemaal rond dezelfde tijd slapen, dus dat werkte goed!  

Er was maar één oepsje: de waterton. Onno heeft een grote bus en hij had zich heel lief opgeofferd om in plaats van Wigo, die normaal al onze groepsmeuk in zijn bus meeneemt maar er nu dus niet bij kon zijn, onze groepsspullen, waaronder die waterton, mee te nemen. Toen ik hem ging vullen bij het waterpunt lekte het water er aan de onderkant net zo hard uit als dat het erin stroomde… Blijkbaar had hij van Wigo geen instructies gekregen om de ton nat te maken voorafgaand aan het evenement om hem waterdicht te maken? “Jawel”, was het antwoord, “ik heb hem een uur lang in het water gelegd!” En dat ook nog nadat het arme ding 3 weken lang in een bloedhete bus was blijven liggen… leerpuntje voor de volgende keer!   Met mijn grondzeil hebben we vrijdagavond een zwembadje geknutseld om hem in te leggen, maar ook dat mocht niet meer baten. Hij ligt nu bij mij thuis in de badkuip, zodat we hem hopelijk over twee weken weer kunnen gebruiken. Mits ik de stop uit de opening krijg zodat ik hem weer kan vullen. Want die is net nieuw gedraaid door Flip en blijkbaar enorm opgezwollen in de regenbuien en nu klemt hij zo vast in het gat dat ik hem er niet meer uit krijgt. Dus éérst moet de bovenkant van de ton helemaal opdrogen en dan moet hij weer helemaal op nieuw door en door vochtig worden gemaakt. Zucht…

Ook ligt mijn garage momenteel niet alleen vol met de groepsspullen (in afwachting van het volgende evenement, wanneer alle meuk weer door Wigo wordt ingeladen – als onderdeel van een complex logistiek plan), maar hangt ook mijn tent en luifel aan het plafond op te drogen. Gelukkig maar dat Geert en Onno met een vooruitziende blik hun tenten op zondagochtend al hadden afgebroken en samen met al hun meuk in mijn tent hadden gestald, anders had ik die ook nog ergens moeten zien uit te hangen…

Echt, de meeste mensen hebben geen idee wat voor voorbereidingen en na-handelingen er allemaal bij zo’n evenement komen kijken!  

Dit Pinksterweekend heb ik beide dagen muziek gemaakt, maar wel bij verschillende muziekgroepen!

Zondag mocht ik met Goet ende Fyn meespelen tijdens Kaeskoppenstad in Alkmaar. Wouter had me namelijk gevraagd om die dag voor hem in te vallen omdat hij ergens anders moest spelen.

Vooraf stuurde ik door wat ik al aan (semi-)middeleeuws repertoire kende en er kwamen flink wat nummers overeen met hun eigen vaste repertoire, dus dat moest vast goedkomen. Desondanks was het natuurlijk wel een beetje spannend, want we hadden vooraf niet samen gerepeteerd. Iedere groep heeft toch zijn eigen afspraken en arrangementen waar je van op de hoogte moet zijn, maar die ontving ik niet vooraf. En hoewel we eigenlijk hadden afgesproken een uur eerder te arriveren dan de tijd waarop we moesten beginnen en dan gezamenlijk het repertoire nog even door te nemen, verliep het niet helemaal zoals ik had gehoopt en werd het een nogal chaotische briefing… Bijkomende uitdaging was dat, zoals gebruikelijk, ik soms een nét iets andere versie van het melodietje kende dan zij, het in een andere toonsoort speelde, of dat zij een heel andere naam hanteerden voor een liedje dan de naam waaronder ik ‘m kende. Het is bijvoorbeeld best verwarrend als de bandleider “Narrendans” roept en vervolgens de Morendans inzet en ik daar dan ook nog eens een paar noten in moet aanpassen.

Uiteindelijk besloot ik om alles maar gewoon over me heen te laten komen, mee te spelen wat ik herkende, de tamboerijn erbij te pakken als ik om welke reden dan ook niet mee kon spelen, en achteraf wel correcties of aanvullende instructies te ontvangen om die de volgende keer toe te passen.

Helaas was er ook niet heel veel mogelijkheid om te spelen vanwege de hoosbuien – we konden pas een uur na aanvangstijd daadwerkelijk beginnen met spelen en ook op andere momenten van de dag hebben we binnen moeten schuilen. Aan het eind van de dag hebben we maar gewoon in het centrale gebouw waar ook de vrijwilligers / figuranten schuilden gespeeld, samen met een groep die ik van andere evenementen kende. Een oorverdovend kabaal met alle trommels, meerdere doedelzakken plus andere instrumenten in een kleine ruimte natuurlijk, maar wel gezellig en sfeervol, en het voorkwam een sippe afsluiting van de dag.

Hoewel het dus geen gigantisch succes was, hadden mijn mede-muzikanten het wel al over het instuderen van repertoire voor een eventuele volgende keer, dus volgens mij ging het goed genoeg.

Na afloop reed ik vanuit Alkmaar naar Boxtel, om bij Richard te blijven overnachten. Hij had die dag in het Archeon opgetreden en de volgende dag zouden we met allebei onze bands (hij met Compagnie Gallimaufry, ik met De Soete Inval, plus nog een hoop andere concullega’s) spelen op de Nassaudag in Breda!

Vanwege logistieke uitdagingen (zijn band moest eerder beginnen dan de mijne, hij moest zijn bandleden nog ophalen en beiden hadden we veel spullen bij ons) konden we er niet eens samen heen rijden. En ik wist ook al dat we elkaar gedurende de dag niet of nauwelijks zouden gaan zien, want ik herinnerde me van vorig jaar dat het evenement nogal wijd verspreid door de stad was en alle muziekgroepen hebben er een vast speelgebied. Vorig jaar kwamen we elkaar toevallig tegen tijdens een locatiewissel, maar dit jaar had de organisatie (wijselijk) besloten iedereen de hele dag op dezelfde plek te laten staan.

Gelukkig hadden we dit jaar een veel betere plek, want we hadden veel meer vrijheid om, binnen de grenzen van het gebied, zelf een plek te kiezen en deze was ook veel drukker bezocht. We konden onder andere in een park spelen en op het Kasteelplein. Omdat het kasteel die dag bij uitzondering te bezoeken was, kwam daar veel publiek op af. Dermate veel dat er op een gegeven moment een rij stond vanaf het kasteel tot aan het andere eind van het plein… We zijn dus naast de rij gaan staan spelen omdat die mensen toch niet weg konden en hebben geprobeerd hun wachttijd wat te verlichten met onze muziek. ^_^

Het weer was maandag ook vele malen beter dan de dag ervoor; het was niet alleen droog maar zelfs warm! Hoewel ik veel minder energie hoefde te steken in meespelen met de groep dan op zondag, hebben we wel veel meer gespeeld en gelopen, dus ik was behoorlijk moe aan het eind van de dag. Gelukkig kon ik die weer bij Richard thuis afsluiten. Zo fijn om een vriendje te hebben met wie je verhalen over je gezamenlijke bezigheden kunt uitwisselen terwijl je elkaars vermoeide voeten masseert! <3

We zijn weer terug uit Duitsland. Sturm auf Zons is een evenement waar we jaarlijks met De Soete Inval mogen komen optreden en ik ga er graag heen, want het is altijd heel sfeervol. Maar ook zwaar, want we moeten al op vrijdagavond spelen, terwijl we normaal gesproken op reenactmentevenementen alleen op zaterdag en zondag hoeven op te treden en we de vrijdag aan opbouwen van het kampement kunnen bestden. En er waren, zoals gebruikelijk, weer wat extra uitdagingen.

Flip kwam oververmoeid aan, dus op vrijdagavond hebben we zonder hem moeten spelen. En op zondag had Wigo een andere klus, dus moesten we het zonder trommelaar stellen. We hebben even overwogen of een van ons het trommelen zou kunnen overnemen. Wigo gaf een kort lesje en ik moet zeggen dat het me makkelijk afging om de slagtechniek toe te passen! Maar interessante roffeltjes maken tijdens de liedjes is wel weer iets anders, en uiteindelijk besloten we ten eerste dat we het beter niet dan slecht konden doen, en ten tweede was er niet dermate veel plek in onze auto’s vrij dat er ook nog een grote trom bij paste. Want Wigo neemt doorgaans de gezamenlijke spullen mee met zijn enorme bus, maar aangezien hij eerder weg moest, moesten we een deel van die spullen dus al eerder meegeven en een ander deel in onze eigen auto’s naar huis zien mee te nemen. Wat normaal gesproken niet zo’n probleem is voor mijn car of holding, maar Geert carpoolde met mij dus moest ik alle zut op een dusdanige manier in de auto tetrissen dat er een zitplek voor hem vrij bleef – en dat beperkt de stapelcapaciteit toch behoorlijk (in ieder geval als je ook wil voorkomen dat alles tegen de inzittenden / door de voorruit vliegt als je hard moet remmen).

Gelukkig bleek het eigenlijk best prima te gaan zonder trommel! Hoewel ik soms hard moest werken om te voorkomen dat we in tempo versnelden, en een paar nummers duidelijk leden onder het gemis van een opbouwend geroffel, kwamen nummers die we driestemmig speelden eigenlijk heel leuk uit de verf, omdat de samenklank van de doedelzakken op die manier meer focus kreeg. Andere nummers heb ik begeleid op mijn tamboerijn, voor de afwisseling.

En dan was er nog de daadwerkelijke “sturm”. Toen we arriveerden was het gelukkig droog, hoewel de grond ook kurkdroog was en het erg lastig was om onze haringen de grond in te krijgen. Maar op zaterdag was het regenachtig en vielen er regelmatig wat buitjes. Vanaf 3 uur ‘s middags begon het echt te hozen en is het pas laat in de avond weer droog geworden. Wat betekende dat we die dag maar drie uurtjes hebben kunnen spelen, want er was nergens een overkapping om onder te gaan staan en hoewel we onze eigen luifel langs de straat hadden gezet, stonden we net buiten het dorpje en was daar dus geen publiek. Het publiek vertrok sowieso door de regen, dus de organisatie heeft die dag de markt ook twee uur eerder gesloten dan de bedoeling was. Erg zonde.

Ik ben daardoor wel flink opgeschoten met mijn weefsel. Ik had mijn weefgetouw meegenomen om iets nuttigs te kunnen toen buiten openingstijden en dat bleek dus maar goed ook. Helaas zit het weefsel vol fouten, want ik heb al meerdere jaren niet meer aan kaartweven gedaan en ben duidelijk uit de oefening.  

Gelukkig was het weer op zondag vele malen beter. Het is toen zo goed als droog gebleven, ondanks de 50 tot 60% kans op regen, en het werd nog flink warm in het zonnetje!

Het publiek was ook nog steeds enthousiast. Duitsers reageren sowieso gemiddeld leuker op entertainers, zijn guller wat betreft donaties in ons bakje gooien, én een stuk netter dan de gemiddelde Nederlander: herhaaldelijk zag ik iemand iets oprapen dat naast de prullenbak was beland om het er alsnog in te deponeren, terwijl men bij ons het afval alleen globaal richting een prullenbak mikt en soms niet eens kijkt of het er wel in terechtkomt.

We hebben ook de meeste bijzondere verzoekjes ooit gehad. Eerst kwam er een vrouw op mij af die een van de handelaren bleek. Ze had voor het eerst een sluier meegenomen, die ze van iemand had gekregen, maar had geen idee hoe ze die op haar hoofd bevestigde. Ze vond mijn sluier er mooi uitzien, dus kon ik haar misschien helpen aankleden? Natuurlijk kon ik dat.  
Later sprak een Italiaans meisje van een andere kraam me aan. Haar schoenen waren helemaal natgeregend en ze had alleen nog maar slippers om op te lopen. Kon ik haar wellicht een paar schoenen lenen? Mjah, mijn goede wandelschoenen leende ik liever niet aan een wildvreemde uit… dus bood ik haar mijn authentiek Nederlandse klompen aan. Maar die bevielen haar om mij onduidelijke redenen toch niet helemaal, dus is ze verder gaan vragen…  
Ook zijn we grondig uitgehoord door een Japanse sociologiestudente die als huiswerkopdracht wilde weten wat we nou zo leuk vonden aan dat reenacten en wat we allemaal wel en niet deden.
En dan was er nog de hilarische verwarde blik van Flip, toen die werd gevraagd of we als verzoeknummer “Hips don’t lie” van Shakira wilden spelen? Ik moest hem uitleggen wat dat voor liedje was, en de dame in kwestie dat het niet noodzakelijk een voor doedelzak geschikt nummer was.      

En zo is het dus toch een mooi weekend geworden.