Category: Werk

Een eigen bedrijf!

Hoera, vanaf nu heb ik officieel een eigen bedrijf: Millennyum Creative Projects!

Het is niet zo dat ik nu ineens andere dingen ga doen dan ik eerst deed, hoor. Ik pak het alleen wat anders aan. :-)

Als muzikant zijnde worstelde ik al een tijd met de Artiestenregeling. De Belastingdienst had het namelijk makkelijker proberen te maken in plaats van leuker, en was daar weer eens jammerlijk in gefaald. Want als muzikant zonder eigen bedrijf, val je automatisch onder de Artiestenregeling, wat inhoudt dat je een fictief loondienstverband aangaat met je opdrachtgevers. Officieel moet iedereen die je inhuurt, je op hun loonlijst zetten. Totaal onpraktisch, natuurlijk. En al helemaal als je in een band speelt die zowel bestaat uit bandleden die zelfstandig ondernemer zijn als bandleden die amateurs zijn (voor meer uitleg over de problematische situatie: zie de link in de eerste zin).

Tot noch toe had ik het opgelost door gebruik te maken van een verloningsbureau, dat gratis was voor muzikanten. Een unieke situatie! Maar helaas uiteindelijk toch te mooi om waar te zijn, want na enkele jaren van hun dienstverlening gebruik te hebben kunnen maken, hebben ze inmiddels besloten om er toch geld voor te gaan vragen. Heel begrijpelijk, maar ik moest dus op zoek naar iets anders.

Nou ja, het moest natuurlijk niet, ik kon hen ook betalen voor hun diensten. 6% Commissie is niet een enorm bedrag. Maar ik verdien al zo weinig met muziek, dus alles wat eraf gaat is zonde. Bovendien is het ook een beetje een principekwestie: als ik het zelf gratis kan regelen, dan doe ik dat liever. Dus dook ik weer in de regelgeving om een andere oplossing te vinden.

Uiteindelijk bleek ik er niet onderuit te komen om zelfstandig ondernemer te worden. Maar dat bleek niet zo veel voeten in de aarde te hebben als ik vreesde!
Het grootste issue waar ik tegenaan liep was namelijk dat ik als particulier geen facturen mag sturen. Dat is eenvoudig op te lossen door je in te schrijven bij de Kamer van Koophandel: als je een KvK-nummer en een btw-nummer hebt (wat je automatisch na inschrijving van de Belastingdienst krijgt), mag je wel facturen sturen.
Wat je natuurlijk niet wil, is met enorme administratieve belasting-rompslomp zitten doordat je een eigen bedrijfje hebt. Maar dat valt in mijn geval enorm mee! Want ik verdien weinig genoeg om in aanmerking te komen voor de kleineondernemersregeling (de KOR), wat inhoudt dat je dan geen btw hoeft te vermelden op je facuren (en ook niets terugvraagt), waardoor je geen btw-administratie hoeft te gaan voeren. Sterker nog: ik hoef de KOR niet eens aan te vragen, want dat heb ik een paar jaar geleden al gedaan toen ik zonnepanelen nam! (Het is een officiële regeling dat je als zonnepaneelbezitter van die regeling gebruik mag maken.) :)

Het laatste vraagstuk is of de Belastingdienst mij als ondernemer gaat zien. Want dat zijn twee verschillende dingen: als je je inschrijft bij de KvK ben je weliswaar ondernemer, maar of je ondernemer bent voor de inkomstenbelasting is iets anders. Ben je dat wel, dan moet je naast je particuliere belastingaangifte ook apart aangifte doen voor je onderneming. Ziet de Belastingdienst je niet als ondernemer, dan kun je de inkomsten en uitgaven die je maakt voor je bedrijfje gewoon opgeven bij je particuliere belastingaangifte onder het kopje ‘inkomsten uit overig werk’. Precies wat ik tot nu toe al deed.
Hoogstwaarschijnlijk kan ik dat blijven doen, want ik ga niet zo veel per jaar verdienen met mijn bedrijfje en bovendien heb ik maar twee opdrachtgevers (mijn bandleiders, die namens alle bandleden een factuur sturen naar onze opdrachtgevers), terwijl je er volgens de Belastingdienst minimaal 3 moet hebben.
Oftewel: waarschijnlijk is het enige dat er verandert, dat ik nu facturen mag sturen! En dat is vele malen handiger dan op de loonlijst bij iemand staan, en goedkoper dan de facturatie via een verloningsbureau te laten verlopen!

En als ik dan toch een bedrijfje begin, kan ik natuurlijk ook gelijk al mijn andere bronnen van inkomsten eronder gooien, bedacht ik me. Dus heet mijn bedrijfje ‘Millennyum Creative Projects’, zodat ik er lekker al mijn creatieve uitspattingen mee kan omvatten: van muziek maken tot boeken schrijven en van mijn Alice in Wonderland affiliate webshop tot kleding maken! :)

Vandaag was het zo ver: nadat ik eerder online mijn aanvraag had ingediend, mocht ik op gesprek komen bij het kantoor van de Kamer van Koophandel in Arnhem. Daar werd alles officieel gemaakt.

De medewerkster: “Goh, dit heb je grondig ingevuld… en jij bent ook echt een Jack of all trades zeg…!”
Yep :roll:

Na een half uurtje was het gepiept, en nu is het met terugwerkende kracht sinds 1 maart officieel: ik ben zelfstandig ondernemer!! \o/  :D

Kerstborrel(outfit)

Het was vandaag weer zo ver: de jaarlijkse kerstborrel op kantoor. De enige borrel die ik oprecht kan waarderen.  :)

Zoals inmiddels traditie is, begonnen mijn collega’s weken geleden al te informeren wat ik dit jaar aan zou trekken, en begon ik gisteravond pas de boel in elkaar te kwakken, hopend dat het idee dat ik in mijn hoofd had ook in praktijk zou werken, want anders had ik een probleem…  :roll:

De over-the-top-outfit van dit jaar is een soort voortborduring op de kerstrok van vorig jaar: in plaats van een hoepel ónder mijn outfit te dragen, besloot ik dit jaar de hoepel zelf als outfit te bombarderen. Ik gebruikte de hoepel die ik ooit voor een LARP kocht als basis. Touwen eraan, slingers erover, lampjes er omheen en klaar!

Oh ja, en in plaats van de lullige kartonnen ster van vorig jaar, fröbelde ik een echte piek op mijn diadeem.  8-)

Tadaaa! :lol:

Ik had alleen vooraf geen rekening gehouden met de enorme batterij-unit die aan het lichtsnoer zat, die niet alleen een aanzienlijke omvang had, maar ook een behoorlijk gewicht. Ik bevestigde hem op hoop van zegen aan de hoepel en hield mijn vingers gekruist dat het ding niet de hele handel naar achter zou trekken waardoor ik de hele borrel door gewurgd zou worden door het touw om mijn nek.

Hoe ik het gevaarte op de fiets op kantoor en weer thuis zou krijgen, had ik ook nog niet helemaal bedacht, maar dat ging vast goedkomen, leek me. En jawel, het bleek een kwestie van de hoepel over mijn schouder en stuur gooien en hem zo schuin vervoeren, en vooral schijt hebben aan wat andere mensen dachten als ze me zagen fietsen.  :P

De outfit was een grote hit! Het was alleen al de moeite waard vanwege alle blije gezichtjes en enthousiaste uitroepen toen ik het kantoor binnen kwam gewandeld met het gevaarte slechts in mijn hand en de lichtjes nog uit. Wederom kreeg ik van vele nieuwe collega’s te horen dat ze al van de oude garde hadden gehoord dat mijn kerstborreloutfit een Ding was om naar uit te kijken. En ik merk dat mijn invloed zich inmiddels heeft verspreid, want ook de outfits van collega’s worden ieder jaar nét ietsje uitzinniger. Zo was er een collega met niet zomaar een foute kersttrui had aangetrokken, maar een foute kersttrui met lampjes erin en kerstsokjes waar ze kleine flesjes Flugel in had verstopt, waardoor ze een soort levende grabbelton voor collega’s werd. En daardoor ook werd gebombardeerd tot de alcoholverstrekker van de dag. Alsof er nog niet genoeg drank was aangerukt door de organisatie…
Dus toen ik na mijn 3e glas rosé het wel welletjes vond en aan de cola ging, schonk ze gewoon nog een vierde glas voor me in en drukte ze dat in mijn hand. De stemming zat er goed in, zullen we maar zeggen.  :lol:

Ik heb me dan ook weer uitstekend geamuseerd op het leukste bedrijfsfeestje van het jaar. We begonnen de middag om drie uur met een officieel gedeelte vanuit het MT, maar al snel gingen we over naar De Grote Kerstborrelquiz, waarbij enige zelfspot niet werd geschuwd. Zo waren er vragen als: “Waar kijken we volgend jaar het meest naar uit?” (Antwoord: het vullen van de jassenbakken met planten) en “Wat gaan we in 2024 zeker niet meer doen?”, met als antwoordopties:
1) 5.000 rugzakken bestellen en de order annuleren als de zeecontainer al onderweg is;
2) Een ongecontroleerd adressenbestand naar de drukker sturen;
3) 200K uitgeven aan een feestje;
4) <Onze grote promotiecampagne> annuleren. (vanwege een oepsje van de rector)
Waarbij ons antwoord uiteraard “all of the above behalve 3” was.  ;) )

Verder werd de middag en avond gevuld met veel gezelligheid, wat al snel escaleerde naar een impromptu hervertoning van de tenenkrommende kerstboodschap van onze directie van een aantal jaar geleden om de nieuwe collega’s op de hoogte te brengen van onze divisiehistorie, bureaustoelenraces, en uitzinnig dansen op “Why, tell me why” van Anita Meyer.

Mede onder invloed van de rosé heb ik weer veel te veel over mijzelf verteld, wat resulteerde in verwonderde vragen over LARP, uitroepen over hoeveel hobbies ik wel heb, en verbazing over hoe gezellig ik buiten werktijd ben terwijl ik tijdens werktijd altijd zo serieus ben.  :oops:

Wellicht overbodig om te zeggen dat de kerstboompiek het niet heeft overleefd, omdat die op een gegeven moment met diadeem en al van mijn hoofd af tuimelde. Maar ach, het was de moeite waard.

Toen we om 8 uur het pand moesten verlaten omdat men het wilde afsluiten en een deel van mijn collega’s nog doorging naar de stamkroeg van onze divisie in het centrum, besloot ik dat het welletjes was geweest en fietste ik weer met verlichting en al naar huis. Nog één weekje werken en dan zit het er weer op voor dit jaar! (Note to self: volgend jaar een iets praktischer outfit bedenken, zodat ik wat dichter bij collega’s kan staan om te babbelen en wat minder moeite heb om de snacks te bereiken.)

Het nieuwste flexwerken

De flexwerk-saga bij ons op kantoor heeft een nieuw hoofdstuk.

In 2018 verhuisden we met onze dienst naar een ander gebouw en had onze manager voor die gelegenheid bedacht dat wij het goede voorbeeld gingen geven en als eerste gingen flexwerken. Onze verdieping werd er volledig op ingericht (lees: er waren mooie plannen, toen te weinig budget, en toen werd alles maar half geïmplementeerd, tot grote frustratie van velen, die uberhaupt al geen voorstander waren van flexwerken). De collega’s op de andere verdiepingen mochten wel nog gewoon hun vaste werkplekken en kamertjes / kleine kantoortuintjes houden.

Daar is nu verandering in gekomen, want onze klachten vonden afgelopen jaren geen enkel gehoor en er is inmiddels een universiteitsbreed project gestart: ‘InWork’. Wat inhoudt dat nu zo veel mogelijk mensen flexibel moeten gaan werken, ook al was ook het grootste deel van alle andere medewerkers tegen. Ons pand zou weer als een van de eersten aan de beurt zijn voor een herindeling. Er verschenen projectplannen en plattegrondjes met vele ‘ontmoetingsplekken’, want, zo was de gedachte: je komt naar de campus om elkaar te ontmoeten! Dat klopt. Maar dat strookt volledig niet met het achterliggende doel: minder werkplekken nodig hebben.

Ik probeerde nogmaals uit te leggen dat je niet van ons moet verwachten dat we onze aanwezigheid op de campus netjes over de week verdelen om de drukte op de werkplekken te spreiden, als we naar de campus komen om elkaar te ontmoeten. Dat vereist namelijk dat je tegelijkertijd aanwezig bent. Maar die logica ging er niet in.

Ik probeerde ook nogmaals uit te leggen dat het onmogelijk is om je werk zo te plannen dat je op bepaalde dagen alleen maar overleggen hebt en op andere dagen alleen maar werk waar je je thuis op wil concentreren. Een deel van mijn werk omvat bijvoorbeeld ‘makkelijk bereikbaar zijn voor collega’s met vragen’. En dat betekent dat ik niet thuis moet werken en me ook niet terug moet trekken op een afgeschermde stiltewerkplek. Ik heb een werkplek nodig waar ik enigszins rustig kan werken, maar wel in de buurt en in het zicht ben van collega’s. Maar ook dat was lastig te begrijpen.

En dus verzamelde de projectgroep al onze wensen, ideeën en feedback, en deed ze vervolgens precies wat ze sowieso hadden willen doen als we geen input hadden geleverd.

En dus zagen we met lede ogen toe hoe de afgelopen weken onze verdieping opnieuw werd ingericht met flexplekken, die vaak direct naast onafgeschermde overlegplekken staan.

Gisteren kwam ik voor het eerst sinds de verbouwing weer op kantoor en het was precies zoals ik had verwacht:

  • Mijn bureau is kwijt. Of is er gewoon niet meer, ik heb geen idee. Er was mij, na 5 jaar klagen, eindelijk een bureau beloofd waar ik achter zou passen. De oude bureaus konden namelijk niet laag genoeg, waardoor bij één bureau de pootdopjes onderuit waren gehaald zodat die net een paar centimeter lager werd, wat eigenlijk ook nét niet voldoende was voor mij, maar in ieder geval beter dan niks. Ik had dat bureau moeten labelen voordat de verbouwing begon, maar het was sowieso onduidelijk of ik dat bureau zou terugkrijgen of een echt fatsoenlijk passend bureau. In praktijk bleek er dus geen enkel lager bureau te staan. De medewerker van de projectgroep ging het navragen. To be continued… *zucht*
  • Het secretariaat is in een hoek weggestopt, waardoor je langs een smal stukje tussen werkplekken en de muur moet schuiven om er te komen, terwijl hen een open, makkelijk bereikbare plek was beloofd. Bovendien zijn hun telefoons kwijt. Het secretariaat kan dus al twee dagen niet bellen of gebeld worden. :’-)
  • Sommige docking stations zijn nieuw en je blijkt daardoor nieuwe software op je laptop te moeten installeren voordat beide monitors werken. Dat was slecht gecommuniceerd en er was in die communicatie geen duidelijke handleiding verstrekt, met als resultaat verwarring alom bij voor het eerst inloggende medewerkers en één collega die zich die dag heeft opgeofferd om bij iedereen langs te gaan om uit te leggen waarom het scherm niet werkte en te helpen met de installatie.
  • De vaste monitorarmen kunnen niet hoog genoeg worden ingesteld voor de langere collega’s en zakken regelmatig tijdens het werken omlaag, of slagen er niet in het scherm horizontaal te houden.
  • Men is vergeten de kapstokken terug te plaatsen.
  • Er staan plantenbakken om het wat gezelliger te laten ogen, maar er staan nog geen planten in. Die arriveren pas ergens in het komende kwartaal. (Collega van een andere verdieping: “Wij zijn in april verhuisd en hebben nog steeds geen planten.”)
  • De grote centrale kastruimte is opgedeeld. Er zijn nu kleine kastjes onder bovengenoemde plantenbakken, verspreid over de ruimte. Oftewel: alle huisstijl-kleding die voor open dagen enzo wordt gebruikt, moet over al die kleine kastjes worden verdeeld. Succes met onthouden in welke kast ook alweer welke maat ligt, en veel plezier met je spullen bij elkaar rapen iedere keer als je iets nodig hebt voor je evenement.
  • De grote vergaderruimte op onze verdieping (de enige in het gebouw die groot genoeg is voor 15 personen – oftewel geschikt voor de trainingen die ik geef), blijkt zonder communicatie vooraf daarover geclaimd te zijn door een andere afdeling, zodat zij daar hun trainingen kunnen geven. Wij mogen hem in theorie gebruiken als zij hem niet nodig hebben, maar het reserveringssysteem kan dat nog niet aan dus er is momenteel nog geen manier om dat te doen behalve hen direct lief te vragen. Dat betekent dat wij vaker moeten gaan betalen om ruimtes elders op de campus te huren voor mijn trainingen, want alleen de ruimtes in ons eigen pand worden niet intern doorbelast. Eens kijken hoe lang het duurt voordat een manager zich daarover gaat opwinden.  :twisted:
  • Iedere afdeling heeft eigen concentratieplekken op hun verdieping en daarnaast zijn er per verdieping een aantal door anderen te boeken concentratieplekken, behalve wij. Wij hebben alleen gedeelde concentratiewerkplekken. “Dus wij moeten altijd vooraf een concentratiewerkplek reserveren als we eentje nodig hebben?”, vroeg ik. “Nee”, zei de collega van de projectgroep: “Jullie mogen hier gewoon gaan zitten.” Ik: “Maar als iemand aankomt die die plek gereserveerd blijkt te hebben, moet ik alsnog weg?” “Ja.” “Dan moeten we ze in praktijk toch ook reserveren? Anders worden we continu weggestuurd!” “Euh…” Daar is dus weer heel goed over nagedacht door iemand…
  • En dan hebben we nog de prachtige, feng shui-verantwoorde plaatsing van de enórme belcel. Niemand weet waarom die zo groot is – we zouden hem zelfs als kamer aan een student kunnen verhuren. En ook niemand weet wie het een goed idee vond om deze midden in de ruimte neer te zetten. Toen we aan de projectgroepleden vroegen of dit tijdelijk bedoeld was, keken ze ons verbaasd aan. Nee, wat was er mis met deze locatie? Nou…

Toegegeven: er zijn ook verbeteringen aangebracht. Na 5 jaar zeuren hebben nu éindelijk alle werkplekken 2 monitors en een dockingstation en zijn de tafels overal in hoogte verstelbaar, zodat je (in theorie) op alle plekken kunt werken. En vooruit, hoewel de monitorarmen niet optimaal werken zijn ze beter dan de boeken die ik voorheen onder de monitors stouwde.

Ook hebben ze eindelijk het kluisjesbeleid aangepast: omdat we geen persoonlijke kastruimte meer mogen hebben, waren er al eerder kluisjes geplaatst. Maar die sprongen automatisch aan het eind van de week open. Heel handig als je je laptop in het weekend niet mee naar huis wil nemen, als je een dag ziek bent of om andere onverwachte redenen even niet op kantoor kunt komen, of als je spullen hebt die je permanent voor werk nodig hebt. Maar na heul veul klachten hebben ze nu ingesteld dat ze pas na 3 maanden automatisch open springen.
Het is wel zo dat de interface niet zo duidelijk is, dus veel mensen vergeten om na het gebruik van een kluisje, het ding vrij te geven. Dus hebben ze nu bedacht dat ze wekelijks alle kluisjes nalopen om te controleren of die wellicht per ongeluk leeg zijn. Wat inhoudt dat ze dus alle kluisjes openmaken en erin kijken, ook al heb je daadwerkelijk spullen erin gelegd om ze veilig te houden…

En er gaat eindelijk iets worden gedaan aan de klimaatinstallatie. Na 5 jaar klachten doorgeven over hoofdpijn, droge ogen en onhoudbare temperaturen zijn ze eindelijk gestopt met het advies geven om andere kleding aan te trekken, van de radiatorknoppen af te blijven en de ramen dicht te laten. Wat blijkt: in de destijds geïnstalleerde apparatuur ontbreekt een onderdeel(!). Wordt gefixt. We zijn benieuwd naar het effect.

Maar wat betreft de andere verbeterpunten: we weten al dat er voorlopig weinig gaat veranderen. Er is een ‘100 dagen-beleid’, wat inhoudt dat we de veranderingen eerst 3 maanden moeten aanzien. Als er daarna nog steeds klachten ergens over zijn, gaan ze eens kijken of er iets moet veranderen. Dus ook al klagen we over sommige dingen al sinds wij in 2018 dit pand betrokken, we moeten toch weer 100 dagen wachten voordat er naar ons geluisterd wordt. ‘Geluisterd’, net zoals alle vorige keren waarschijnlijk. :’-(

Dus de komende tijd gaan we merken hoeveel er geknokt wordt om een werkplek te bemachtigen, aangezien we nu nog minder werkplekken over hebben gehouden dan voorheen (vanwege alle ‘ontmoetingsplekken’), terwijl het voorheen vaak al overvol was op dinsdagen en donderdagen. 100 Dagen-beleid of niet, ik heb niet de illusie dat het hele flexwerkconcept teruggedraaid gaat worden.  :(

Afscheid van team OSO

Afgelopen zomer zijn we binnen onze divisie Marketing & Communicatie officieel overgegaan naar een ‘matrixstructuur’. Dat wil zeggen dat we niet langer werken binnen afdelingen zoals ‘corporate communicatie’, ‘onderwijsmarketing’ en (die van mij, nee ik heb het ook niet bedacht:) ‘online strategie & ondersteuning’, maar in doelgroepteams (voor bv. aankomend studenten, huidige studenten en huidige medewerkers) die ondersteuning kunnen vragen aan expertiseteams, zoals op het gebied van ‘branding’, ‘functioneel beheer’, ‘data’ en (die van mij:) ‘online marketing’.

Mijn oude afdeling was voorheen een beetje de ondersteunende afdeling voor de rest van de afdelingen en door de verschillende soorten werkzaamheden die we deden, waren wij enigszins los zand. Met slechts twee van mijn collega’s had ik intensief contact, met anderen soms, en met ongeveer de helft in het geheel niet. De maandagochtend-werkoverleggen waren dan ook totaal niet interessant voor mij, maar goed, ik paste ook niet in een ander team.

In de nieuwe structuur pas ik nog steeds in geen enkel team, dus het was voor mij niet echt een verbetering of verslechtering.  :P  Met mijn eclectische verzameling van vaardigheden en onderwerpen waar ik me mee bemoei, pas ik eigenlijk in 3 teams (net niet). Dus ach. Ik blijf gewoon doen wat ik altijd al deed en beschouw mijn functie-omschrijving nog steeds als ‘more like guidelines anyway’.  ;)

Maar goed, de opheffing van onze oude afdeling moest natuurlijk wel memorabel gemarkeerd worden, dus organiseerde onze manager vanmiddag een lunch in een vreselijk onsfeervol leslokaaltje (ruimtes vinden is in onze organisatie een structureel probleem), maar maakten we er toch wat van door allemaal zelfgemaakte hapjes mee te nemen (op één collega na, die de memo niet had gekregen – afdeling communicatie is niet noodzakelijk de beste in communiceren  :roll: ) en een Spotify-playlist op de laptop aan te zwengelen. Omnom, dat zijn de betere afscheidsfeestjes – en beter voeder dan die van de universitaire catering.  :P

Baas had zelfs een afscheidscadeautje voor ons geregeld: een boekje met verhaaltjes in bedank-thema, met voorin voor iedereen een persoonlijke inscriptie. Ik kan die van mij erg waarderen, want hij is heel treffend. Ik ben blij met mijn baas, die mijn scherpe randjes juist waardeert en met wie ik om onze gezamenlijke tekortkomingen kan lachen.  :lol:

Natuurlijk moest er ook nog een teamfoto worden gemaakt, waarop natuurlijk de meesten een beetje vreemd staan omdat de timer op 10 seconden stond en niemand wist wanneer die 10 seconden nou precies om waren, waarop eentje alleen op papier aanwezig is want het is ons zo goed als nooit gelukt om compleet te zijn bij wat dan ook, en natuurlijk moest die foto nog even last-minute worden gemaakt waardoor ik 10 minuten te laat op mijn volgende afspraak verscheen.
Ik ga mijn lichtelijk disfunctionele team misschien toch wel missen. <3

Einde vakantie

Na 3 heerlijke weken is morgen dan echt mijn zomervakantie voorbij. Sip.

Dus nu moet ik me mentaal gaan voorbereiden op de shitload aan mail en taken die vast en zeker op me liggen te wachten (of nog erger: die mijn collega’s hebben geprobeerd zelf over te nemen zodat ik, net als na mijn vorige vakantie, eerst puin kan ruimen) en, nog veel erger, de vraag van mijn collega’s die ongetwijfeld de hele dag door herhaald gaat worden: “En, ben je nog weg geweest?”
Euh nee, waarom draait iedereen zijn zomervakantie toch altijd om op vakantie gaan? Gelukkig kan ik zeggen dat ik naar Castlefest (nou ja, naar “een festival”) ben geweest, om ze tevreden te stellen.

Maar mijn vakantie draait om leuke dingen doen. In praktijk komt dat doorgaans neer op creatieve dingen doen. Zodra ik eindelijk tijd heb, ga ik aan de slag met de projectjes die ik al in mijn hoofd had. En als ik iets meer mentale ruimte krijg dan gemiddeld, creëert mijn hoofd nog véél meer nieuwe ideeën!

Die mentale ruimte moet ik wel bewust maken, want mijn eerste neiging is om mijn complete to-do-list in mijn vakantie te gaan afwerken. Waardoor ik dan aan het eind altijd sip bedenk dat ik weliswaar heel nuttig en productief ben geweest, maar er niet noodzakelijk van heb genoten. Dus deze vakantie heb ik bewust met mezelf afgesproken dat ik maar een paar nuttige klusjes mocht doen. En dat ik níét ging werken aan dingen waar ik buiten de vakanties ook al veel tijd in stop en waar altijd wel iets voor te doen blijft, zoals repeteren voor mijn bandjes of huiswerk maken voor mijn coupeuse-opleiding. En dat ik juist wel ruimte moest maken voor ook niet-productieve maar leuke dingen, zoals lezen, gamen en sociale afspraken.

En ondanks dat het drie behoorlijk regenachtige weken waren en genieten van zon en buiten dus niet echt mogelijk was, is het gelukt!

Deze zomervakantie las ik daadwerkelijk een boek uit. Ik speelde deel 1 van Monkey Island weer uit. Ik ging uit eten met Marcel, lunchte met Alice en maakte zelf pizza’s met Judith. En natuurlijk was er Castlefest. <3
Naast het schilderen van mijn tuinoverkapping en het doen van de laatste keukenverbouwingsklusjes, kwam ik eindelijk toe aan het naaien van mijn eigen items in plaats van iets voor mijn opleiding, zoals een complete Castlefest outfit en ging ik ook verder aan een jas voor mijn Charm-personage. Ik verbeterde mijn garenklosjes-vliegengordijn, en ik bedacht en maakte leuke cadeautjes voor een bruiloft en een verjaardag.
En ik maakte muziek, die niet noodzakelijk voor mijn bands was! Liedjes voorbereiden om te zingen met Richard, gewoon wat spelen en oefenen op mijn blokfluiten (inmiddels meerdere, ja…) en wat liedjes instuderen op de doedelzak gewoon omdat ik ze leuk vind en wil kunnen.

En hoewel ik flink wat heb gedaan, is mijn to-do-lijst net zo vol gebleven als die was, omdat ik ook weer heel veel nieuwe leuke projectjes heb bedacht. Alleen ga ik nu niet meer zo veel tijd hebben om die uit te werken, want straks beginnen de coupeuse-opleiding, de zanglessen en de bandrepetities weer. Ook leuk (nou ja, behalve die opleiding), maar door al het huiswerk dat dat structureel met zich meebrengt, blijft er eigenlijk veel te weinig ruimte over voor nieuwe dingen. :-(

Eigenlijk zou ik heel graag nog een dag minder gaan werken – 3 in plaats van 4 dus. Ik heb mijn werk namelijk geen seconde gemist de afgelopen drie weken. En ik ben ook echt mentaal afgeschakeld van al het gedoe rondom het websiteproject, alle Heul Belangrijke Dingen die nog moeten gebeuren en alle trainingen die ik nog aan meer of minder gemotiveerde collega’s moet geven, dus wat dat betreft was mijn vakantie ook succesvol.

Als ik kijk hoeveel hobbies en vaardigheden ik heb die mij geld (kunnen) opleveren (website, optreden met de bands, muziekles geven, dansles geven, kleding naaien, boek schrijven), zou ik dan niet een dag per week daaraan kunnen besteden in plaats van voor een baas werken in de online marketing, vraag ik me regelmatig af? Maar ik weet ook dat ik daar niet noodzakelijk gelukkig van word. Ten eerste omdat ik houd van zekerheid (o.a. wat betreft voldoende inkomen) en ten tweede: alles wat ‘moet’ omdat je een verplichting richting iemand anders bent aangegaan, doodt uiteindelijk de creativiteit. Ik word toch vooral het gelukkigst van dingen voor mezelf doen en steeds iets nieuws bedenken of maken, in plaats van dingen te herhalen.

Dus zet ik morgen toch maar weer die wekker en open ik toch maar weer mijn werk-mailbox. Zucht. Wanneer beginnen de herfst- en kerstvakantie?

Werkplekpikkertje

Nieuw drama op het werk!  :P

Vorige week verscheen er een berichtje van onze divisiemanager op ons algemene communicatiekanaal: “Er gaat een gerucht rond dat afdeling Inkoop in de projectruimte/stilteruimte komt te zitten. Ik weet van niets, maar ik ga het uitzoeken.”

Diezelfde middag, in de betreffende project-/stilteruimte: *4 mensen komen binnengewandeld en kijken geïnteresseerd rond.*
Ik: “Euh, kan ik jullie helpen?”
Mensen: “Wij zijn van afdeling Inkoop. We gaan hier naartoe verhuizen dus we komen even kijken hoe de ruimte eruit ziet.”
Ik: “Um, wij weten van niets en hebben deze werkplekken nodig…”
Mensen: “Oh? Wij hebben het net gehoord. Wij hebben de verhuizing ook niet aangevraagd, maar we moeten volgende week al uit onze ruimte zijn omdat <nieuw instituut> daar met spoed heen moet.”
Ik: “In het kader van verwachtingsmanagement: ik vrees dat het laatste woord hier nog niet over gesproken is…”

Maandag, een berichtje van mijn manager op ons afdelingskanaal: “Net <divisiemanager> gesproken over de stilte-/projectruimte. (Off the record:) hij is boos (en <persoon van Facilitair Beheer> inmiddels ook) en het is geëscaleerd naar <de grote bazen>.”

Mijn collega’s pakten de popcorn er vast bij, en ik bereidde me voor op een grootsche strijd – want die ruimte is de enige ruimte waar ik fatsoenlijk kan werken. In het andere gedeelte staan te weinig bureau’s die omlaag kunnen en over zowel twee monitors als een docking station beschikken (waarom dat nog steeds niet is geregeld, is een al jaren lopend issue…). Het ding is: de project-/stilteruimte is door ons gehuurd terwijl die andere werkplekken wel echt ‘van ons’ zijn. Maar ze kunnen ons er natuurlijk niet zomaar zonder notificatie uit schoppen als wij nog huren.

Vanochtend kwam het verlossende woord op ons divisiekanaal: “Zojuist is besloten dat de afdeling Inkoop niet gaat verhuizen naar de huidige ‘stilteruimte’.”

Zonder verdere details, dus nu zijn we zowel opgelucht als een beetje teleurgesteld. Heeft er nou bloed gevloeid of niet? Heeft er iemand op z’n flikker gekregen en zo ja, hoe hard? :roll: Maar onze baas heeft blijkbaar gewonnen. Jeuj, wij houden onze werkplekken!  :D
Dat wil zeggen: tot april. Want dan gaat het nieuwe ‘flexwerk-concept’ hier van start en volgt er een enorme herindeling van het pand en moet iedereen gaan flexwerken in plaats van alleen onze divisie. Ben heel benieuwd welke nieuwe drama’s gaan ontstaan…

Foute kerstrok

Er is weer eens iets uit de hand gelopen.

Op het werk hebben we jaarlijks een kerstborrel. Enkele jaren geleden besloot ik eens lollig te doen en wat kerstbal-oorbellen aan te doen, een kerstboomslinger om me heen te hangen en een rendiergewei op te zetten. Dat oogstte veel vrolijke reacties, dus kleedde ik me ook het jaar erna kerstig aan. En het jaar daarna schminckte ik me als rendier.

De twee jaren daarna was corona, en het eerste jaar hadden we dus maar een digitale borrel. Toen werd ik kerstelf.

Vorig jaar was iedereen sip en had niemand zin in wéér een digitale borrel, dus is het helaas niet doorgegaan. Maar goed, het betekent dus wel dat het 3 jaar geleden was dat we een fysieke kerstborrel hadden. Inmiddels zijn er behoorlijk wat personele wijzigingen geweest, dus veel van mijn collega’s waren helemaal niet bekend met mijn kerstoutfits.

Dat gaf wat lucht, want op een gegeven moment begonnen mijn collega’s al een paar weken van tevoren te vragen wat ik nu weer zou gaan dragen met de kerstborrel? Dus dit jaar zouden de verwachtingen vast niet zo hoog zijn. Dacht ik.

Collega 1: “Heh, al die nieuwelingen die wisten natuurlijk niet dat jij steeds wat bijzonders aantrekt met de kerstborrel, dus ik heb ze verteld dat jij altijd extreme outfits hebt! Ze zijn nu allemaal héél benieuwd!!”
Collega 2: “Hey Lenny, ik heb in de wandelgangen gehoord dat jij een jurk met lampjes aan gaat trekken! Klopt dat?”

Argh…

En ik wil niet teleurstellen natuurlijk. Plus, ieder excuus om all-out te gaan met een outfit grijp ik aan. ;-) Dus voor dit jaar naaide ik: een kerstboomrok, om over een hoepelrok te dragen. Inclusief lichtsnoer. :D

Nee, ik had hier uiteraard helemaal geen tijd voor, want mijn Dickensoutfit moest ook nog af, dus deze rok is op een schandalige wijze tot stand gekomen. Velours de panne in elkaar naaien met enkel de lockmachine – back to the old school LARP-days! En omdat het toch echt in één avondje af moest, heb ik de onderste slinger met de nietmachine tegen de stof aangezet… mijn naaijuf zou me direct van de opleiding schoppen als ze het wist. :-X (En laten we het niet hebben over het feit dat ik in de haast bij het bevestigen van de decoraties, de overrok op sommige plekken per ongeluk aan de hoepelrok heb vastgenaaid en ze dus als één geheel aan moest trekken…)

Waren de vorige outfits nog bij elkaar geraapt / in elkaar gezet met spullen die ik nog in huis had, voor deze outfit heb ik de stof en slingers speciaal gekocht. Het was weliswaar stof van slechts €3,50 per meter en cheap-ass slingers, maar het is toch weer een grens over gegaan. Net als destijds met mijn carnavalsoutfits voor een vorige werkgever: het begon met gewoon een LARP-kostuum uit mijn kast trekken (want ik heb helemaal geen carnavalskostuums, ik ben een enorm slechte Limburger). Daarna verzamelde ik spullen die ik had liggen tot een outfit. En uiteindelijk kocht ik items die ik liet bedrukken of beschilderde.

Tsja. If something is worth doing, it’s worth overdoing? De kerstrok was dan ook wederom een daverend succes. :-P Maar wat ga ik volgend jaar nou weer doen om dit te toppen? Waar eindigt dit…??  :roll:

Op mijn hoofd de kerstster-diadeem die ik ook in elkaar knutselde van karton en aluminiumfolie, plus oorbellen met kerstballen, voor het completeren van de kerstboom-look :-)

Hoe dan ook was de borrel weer extreem gezellig. Ik houd normaal gesproken helemaal niet van borrelen, maar de kerstborrel is om de een of andere reden altijd superleuk. Ditmaal was er geen activiteit gepland, alleen maar drank, eten en muziek (we hadden allemaal 2 liedjes mogen aandragen voor de afdelings-Spotify-playlist), maar toch ben ik gebleven totdat de TL-verlichting weer aan ging, André Hazes werd gedraaid (“Het is tijd… de hoogste tijd”) en men begon met opruimen omdat het gebouw dicht ging.

Inmiddels had ik 3,5 glas rosé en nog geen avondeten gehad, dus de stemming zat er goed in. Het leverde niet alleen een nieuwe ICT-collegas-selfie op, maar ik kreeg eindelijk weer eens wat roddels mee (is het waar dat één van de managers vriendelijk is gevraagd elders in de organisatie een functie te zoeken??), vertelde ik de nieuwe garde de legende over hoe onze divisiemanager aan zijn Slayer-kersttrui kwam en had ik openhartige gesprekken met collega’s: toen we van de week tijdens een overleg grapten dat er te weinig capaciteit was, stelde iemand voor dat we ons maar allemaal in drieën moesten clonen. Waarop ik grapte: “Volgens mij zit helemaal niemand te wachten op drie Lenny’s” – waar iedereen hard om moest lachen. Maar mijn collega zei vanavond: “Ik vind dat we zés Lenny’s moeten hebben!” (Awww <3) “Maar weet je wat jouw probleem is, Lenny? Jij verwacht altijd dat iedereen voor rede vatbaar is. En dat is gewoon niet zo.”  :lol: :lol: :lol: Die ga ik onthouden…

Los daarvan had ik van de week ook weer eens een conflict met een medewerker van een andere afdeling, die het had ‘geëscaleerd naar het management’ en vandaag kreeg ik via mijn manager te horen dat hij het met zijn manager had besproken (ja, we hebben nogal wat managementlagen in onze organisatie) en dat ze volledig achter me stonden en vonden dat het enige wat ik fout had gedaan was, dat ik het niet eerder naar hén had geëscaleerd zodat zij het voor me konden oplossen. Aww… they have my back! <3  Ik voel me dus ineens weer enorm gewaardeerd. Ondanks dat ik de afgelopen week heel wat collega’s heb vervloekt, sluit ik dit jaar dus met een heel positief (en ietwat aangeschoten) gevoel af. Nu lekker kerstvakantie – tot volgend jaar, collega’s!

Radboud Services festival

Het voordeel van bij een grote organisatie werken is dat je regelmatig uitjes hebt: van je eigen team, van je divisie, en in dit geval van het organisatie-onderdeel dat dáár weer boven valt: bij ons Radboud Services, oftewel alle ondersteunende afdelingen die niet met onderwijs of onderzoek bij onze universiteit van doen hebben. Het beloofde een grote fuif te worden, want afgelopen donderdag was er na werktijd een heel programma met optredens en workshops gepland (en ik had het te druk om er eerder dan vandaag over te bloggen. ;-) ).

Nou ben ik op zich niet heel erg goed in socializen met collega’s. De meesten heb ik erg weinig te vertellen en de gemiddelde muziek op zo’n festival dat voor iedereen leuk moet zijn, matcht ook niet zo met mijn smaak. Maar goed, ik ging gewoon en ik zou wel zien. Ik kon natuurlijk op ieder gewenst moment vertrekken, en er was gratis eten dus dat was sowieso al mooi meegenomen want dan hoefde ik niet te koken. :-P

Na een lekker broodje met kip van de bbq te hebben verorberd, besloten een paar van mijn collega’s en ik eens te gaan kijken bij de hula hoop-workshop. Want yay – dingen doen in plaats van zinloos ouwehoeren over koetjes en kalfjes en stiekem toch over werk! Het bleek niet echt een workshop te zijn: net als de andere ‘workshops’ lagen er gewoon spullen die je mocht uitproberen en was er iemand die je op verzoek de basics kon uitleggen. Dat werkt inderdaad veel beter als je honderden mensen moet entertainen.

Hee, dat ging makkelijk! Ik had als kind natuurlijk wel eens ge-hula-hoopt, maar blijkbaar gold dat lang niet voor alle collega’s, die er wat meer moeite mee leken te hebben. Hm, hoe kan ik dit spannender maken? Twee hoepels tegelijk lukt ook wel. Een collega gooide een derde om me heen en een andere collega een vierde. Dit was grappig! Kan ik ook een hoepel om m’n heupen laten draaien én een hoepel om mijn arm? Dat bleek wel iets lastiger qua coördinatie…

Inmiddels togen mijn collega’s richting de circusworkshop. Oeh, klonk interessant! En dat was inderdaad nóg leuker! Er was een grote mat met daarop een explosie van dingen die je kon uitproberen: van minuscule fietsjes tot éénwielers, van balletjes en kegels tot springtouwen en van een koorddanslijntje tot balanceerborden.

De meeste collega’s probeerden iets uit, wat uiteraard niet gelijk lukte, waarna ze zeiden: “Superleuk! Maar ik kan dit echt niet!”, het lachend opgaven en iets anders gingen doen.
Mijn default-benadering van dingen is: “Superleuk! Hm, ik kan dit nog niet. Maar als ik oefen dan kan ik het vast wél.” En dan word ik enorm fanatiek…

Dus heb ik me erop gestort en ben ik niet meer gestopt totdat ze begonnen op te ruimen… :-D Ik heb balletjes omhoog gegooid, net zo lang totdat ik er drie tegelijk een tijdje in de lucht kon houden. Ik heb op een éénwieler gefietst, net zo lang totdat ik eventjes de begeleidende rails niet meer nodig had om me in evenwicht te houden. Maar het meest fascinerende object vond ik een soort segway, maar dan met slechts één wiel! Geen idee hoe het ding heet, maar ik zag degene die het ding demonstreerde er soepel mee door het gebouw zoeven en dacht gelijk: dat wil ik ook kunnen!! Dus heb ik het apparaat geclaimd en heb ik geoefend, geoefend en nog meer geoefend totdat mijn beenspieren verzuurd waren, mijn enkels en schenen onder de schrammen en blauwe plekken zaten en ik helemaal verhit en bezweet was. Het is dat de demonstratie-man op een gegeven moment begon op te ruimen, anders had ik tot het eind van de avond erop geoefend!

Het is echt heel motiverend om progressie bij jezelf te zien: in het begin lukte het me amper om erop te stappen zonder dat hij al wegschoot. Daarna kon ik een halve meter vooruit komen terwijl ik steun zocht bij muren en stoelen, maar uiteindelijk kon ik er ook vrij mee door de ruimte zoeven. Alleen de wat scherpere bochten bleven een uitdaging, vooral als ik om dansende collega’s heen moest manouvreren (“Pas op!! Aan de kant!! Argh!” :-D )

Maar goed, op een gegeven moment moest ik het ding dus inleveren en bleef er alleen meedoen met het feestgedruis over. Inmiddels stond ik stijf van de adrenaline vanwege al dat geoefen en de concentratie om niet keihard op mijn bek te gaan, dus dat hielp wel. En er was een goede coverband bezig, dus kon ik gelijk door met meeblèren met goede oude hits.

Daarna kwam Ronnie Ruysdael. Blijkbaar bij veel mensen bekend, maar niet bij mij. Zijn ondertitel was ‘de koning van de polonaise’… dat zegt genoeg denk ik. Maar ach, de stemming zat er inmiddels goed in dus liet ik me meesleuren. Party!!

Dus ja, het was tegen mijn verwachting in enorm gezellig – getuige ook de selfies met collega’s die steeds slechter en oncharmanter werden… Maar hee, het festival draaide om elkaar ontmoeten en ik heb overduidelijk goed gemingled met collega’s van o.a. ICT en de bieb, dus mission accomplished. Ik trof ook stomtoevallig mensen die jiu-jitsu bleken te doen bij de vereniging waar ik in mijn studententijd bij zat en die nu nog steeds samen met Mark daar sporten. (“Maar in welk jaar ben jij dan begonnen met studeren, dat je nog bij de oprichting van de vereniging was?” “In 1997”. Waarna ongelovige blikken volgden waarin kon lezen: “Maar dat is de vorige eeuw…” Ja, ik ben ouder dan ik lijk… maar bedankt voor het compliment – denk ik.  :roll: )

Ik ben gebleven totdat de lichten aan gingen en we het pand uit werden geveegd. Dat was al om half 11, maar het voelde als midden in de nacht, zeker na zo’n intensieve oefeningen gedaan te hebben. Er zat geen druppel alcohol in me, maar omdat ik maar liefst 4 glazen frisdrank had gedronken terwijl ik normaal gesproken alleen water en thee drink, werd ik om 2 uur ‘s nachts wakker van een sugar rush en heb ik geen oog meer dichtgedaan. De volgende ochtend was ik dus alsnog flink brak. Maar gelukkig hoefde ik die dag alleen maar op de bank te hangen tijdens de filmdag, dus dat was ideaal gepland.

Ik herinner me dat er een hoop foto’s van mij zijn gemaakt op onder andere die elektrische eenwieler en tijdens polonaises, dus ik vrees nu een beetje voor het album dat hoogstwaarschijnlijk aanstaande maandag op kantoor rond zal gaan.  :oops:

Einde van een stress-periode

Zo, dat zit erop. Vanochtend is dan eindelijk de nieuwe website van de Radboud Universiteit live gegaan. Het is een project waar ik zo’n 3 jaar mee bezig ben geweest en het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om het ding live te krijgen.

Het was namelijk geen kwestie van even een nieuwe vormgeving over de oude site heen gooien. We hebben zo’n 400 individuele websites op de universiteit, want iedere afdeling, onderzoeksgroep, clubje en andere eenheid die zichzelf heel wat vindt, moest en zou een eigen website hebben. “Ik heb een website, dus ik besta”, ofzoiets. Een hel, want nu staat dezelfde informatie op verschillende plekken, al dan niet up-to-date, en niemand weet meer welke informatie waar te vinden is.

Ons doel is om toe te werken naar één website waar alles op te vinden is, die niet meer is ingedeeld op basis van onze organisatiestructuur. Leuk in theorie, maar in praktijk betekent dat heel veel afstemmen met inhoudelijk deskundigen binnen allerlei plekken in de organisatie, die je ten eerste moet overtuigen dat ze hun eigen site los moeten laten, ten tweede moet overtuigen dat heel veel content domweg weggegooid moet worden omdat die weinig bijdraagt richting onze bezoekers en ten derde moet alle resterende content herschreven worden op een klantgerichte manier. En dan staat het nog steeds niet daadwerkelijk op de nieuwe site.
We hebben het project daarom in twee fases opgeknipt: in fase 1 zetten we alleen de meest belangrijke content, waar de meeste bezoekers voor komen, op de website. Die nieuwe website draait dan tijdelijk naast de resterende oude sites. In fase 2, na livegang van het eerste deel, gaan we stapsgewijs alle oude sites één voor één ontmantelen en de content ervan (indien nuttig en herschreven) overzetten naar de nieuwe site.

Daarnaast wilden we een nieuw CMS, want het oude heeft behoorlijk wat beperkingen en kon niet alles wat we wilden. We zijn overgestapt op Drupal. Dat is open source en dus flexibel. Ik dacht: nou mooi, dan heb je een goede basis die je een beetje kunt tweaken naar je wensen en kies je wat kant-en-klare modules die je installeert voor aanvullende functionaliteiten. Niet dus. Ons technische team is enorm lang bezig geweest met alles bouwen en inrichten. Voor mijn gevoel hebben we zelf een compleet nieuw CMS ontwikkeld!

Om een lang verhaal kort te maken: alles liep gigantisch uit en de periode waarin we dachten live te kunnen gaan, is meermaals opgeschoven. Uiteindelijk hadden we écht een datum, die daadwerkelijk naar de rest van de organisatie is gecommuniceerd. Maar ook die bleek lastig te halen. De rest van de organisatie en het management was er echter inmiddels klaar mee en dus werd er veel druk uitgeoefend om tóch live te gaan. Dan krijg je compromissen. We hadden al veel geschrapt in de functionaliteiten; de site met nog minder mogelijkheden opleveren zou geen ‘minimum viable product’ meer opleveren. Dus werd er voor gekozen om de livegang op te splitsen: op de afgesproken datum alleen live voor mensen die ons interne netwerk gebruikten (voornamelijk studenten en medewerkers) en een paar weken later alsnog live voor de buitenwereld (voor o.a. aankomend studenten, sollicitanten, stakeholders etc.). Ook weer leuk bedacht, want zo kun je de grootste kinderziektes er vast uit halen voordat iederéén ze ziet, maar voor enkele teams, waaronder voor mij, zorgde dat alleen maar voor meer complexiteit en dus nog meer werk.

Die interne livegang was een paar weken geleden.

Onze bingokaart, waarop we alle voorspelbare reacties van bezoekers op de nieuwe site konden afvinken. Hij is inmiddels bijna vol. :-P

De externe livegang zou vorige week zijn – precies tijdens mijn weekje vakantie, die ik onder andere had opgenomen om de laatste hand te kunnen leggen aan de werkstukken voor mijn coupeuse-examen. Dat was niet handig, maar okee, het moest maar. Dus droeg ik alles over en zette ik eindelijk het project even uit mijn hoofd. Afgelopen maandag logde ik weer in en wat denk je – de oude site stond nog steeds live. Er waren wat infrastructurele issues geweest, waaronder een beveiligingsprobleem en een crashende server. Argh. De dagen erna werden er verhitte discussies gevoerd over of en wanneer we dan alsnog live gingen. Afdeling ICT stond er niet achter om het er alsnog snel door te drukken, maar vanuit het management werd de druk weer opgevoerd en uiteindelijk zijn we vandaag alsnog live gegaan.

‘Het enige’ wat vanochtend mis ging was dat ons intranet ineens publiekelijk toegankelijk was… Maar dat is snel opgelost en inmiddels werkt alles weer. Wellicht valt straks alles alsnog om, maar hoe dan ook, het ding staat nu dus eindelijk live. Hoezee! En straks is er taart. Bij de interne livegang was er al een feestelijke borrel georganiseerd (waar ik het eerste uur van gemist heb, omdat ik nog hard door zat te werken omdat alles nog stééds niet af was…), inclusief een showtje van een vuurspuugster die een banner met een afbeelding van onze oude site erop, ritueel in brand stak.  :lol:

Mijn team, met rechts de smeulende restanten van de oude site. Burn, baby, burn!!

Het werk is uiteraard nog lang niet klaar, want nu moeten door het technische team nog alle features opgeleverd worden die er eigenlijk al lang in hadden moeten zitten. En daarna alle aanvullende ‘would haves’ voor de volgende fase. En moet het contentteam aan de slag met het overzetten van de content op de resterende oude sites en die stapsgewijs uitfaseren. Maar gelukkig gaat het tempo nu wel een stuk omlaag.

En dat was echt nodig, want ik stond eerlijk gezegd wel een beetje op omvallen. Toen begin dit jaar de coronamaatregelen verdwenen, constateerde ik al dat ik nu ineens zowel mijn normale activiteiten terug had, als nog steeds alle extra activiteiten had die ik had opgepakt tijdens de coronaperiode om mezelf bezig te houden. En dat was best wel veel. En toen bleken ook nog allerlei deadlines allemaal in mei/juni te vallen: de livegang van de website, mijn coupeuse-examens, en ook nog een paar hobbydingen. Terwijl ook nog eens de festivalperiode was begonnen en ik dus complete weekenden weg was vanwege optredens met de band.

Maar ik leef nog. En hoewel ik op het werk wel een paar steekjes heb laten vallen (als zelfs ík het overzicht verlies, dan is er écht wat aan de hand…) en zangles meermaals heb moeten verzetten, zijn de meeste dingen goed blijven lopen (het huishouden doen heeft geen prioriteit en mag je best een weekje overslaan, toch? :-X ).

Afgelopen week, nadat ik mijn coupeuse-examen had afgerond, heb ik nog even hard gewerkt om mijn enorm opgelopen to-do-list wat te reduceren: ik heb diverse klusjes in huis alsnog gedaan en mijn overlopende stapel met her- en verstelwerk weggenaaid, zodat ik weer zowel mentale als fysieke ruimte heb voor nieuwe naaiprojecten als zo meteen de zomerstop is van mijn coupeuse-opleiding. Nu heb ik ook weer tijd om afspraken te maken met vrienden die ik de afgelopen periode wat heb verwaarloosd.

En omdat ik niet leer van mijn fouten en het blijkbaar niet kan laten, heb ik me gelijk iets nieuws op de hals gehaald: ik heb me opgegeven voor een koor, dat in november mag meezingen tijdens een concert van K’s Choice in de Stadsschouwburg in Utrecht!!  :o  Verplichte aanwezigheid bij alle 6 de repetities, die op weekenddagen in oktober en november vallen. Dus ik heb er een LARP-evenement voor moeten afzeggen, een vervangend muzikant moeten regelen voor een optreden met De Soete Inval en een Heksengodinnenuitje moeten verzetten, maar dat was te overzien. Want hoe gaaf is het om met één van je favoriete bands te mogen optreden?? <3

Meer details volgen later. Nu eerst even niks vanavond naar een concert in Amsterdam, morgen een bandrepetitie met Androneda in Nieuwegein, zaterdag een optreden met De Soete Inval in Ommen, en zondag naar Zuid-Limburg voor vaderdag. (Heerlijk toch, die rust…  :roll: )

De kerstborrel

Helaas, geen gezellige kerstborrel met veel te veel rosé op kantoor dit jaar. In plaats daarvan organiseerde de feestcommissie een quiz via Zoom, met thema-breakoutrooms voor tussendoor. Ook leuk!

Voorafgaand aan de borrel ontvingen we allemaal een borrelpakket thuis, inclusief een toelichting van de opzet van de borrel en instructies:

Nom! En ja, dat is een kazoo – De “kazooökebar” was namelijk één van de breakoutroom-thema’s. :-D Andere ruimtes waren bedoeld voor o.a. samen loungen, bier drinken, ‘show je leukste mondkapje’, elkaar vermaken met een gezongen of op instrument gespeeld liedje, of photobooth. Superleuk!

Normaal gesproken kleed ik me altijd flink in kerstthema tijdens de borrel, waar ik inmiddels bekend om sta. Het oorspronkelijke plan was om dit jaar van een hoepelrok een kerstboom te maken, wat gelijk zou helpen om voldoende afstand tot anderen te houden. Maar nu mogen we natuurlijk in het geheel niet bij elkaar komen. Ik dacht dan ook dat ik er mee weg zou komen om me ditmaal wat minder uit te dossen, zeker omdat je via de webcam toch bijna alleen maar elkaar’s hoofd ziet. Maar een paar dagen voor de borrel kreeg ik al opmerkingen van collega’s dat ze benieuwd waren naar mijn outfit dit jaar. Argh!

Okee, okee dan. De ochtend van de borrel jaste ik nog snel een grote groene kerstmuts in elkaar van reststofjes. Elfen-oortjes uit de LARP-kist opmastixen, lampjes over mijn groene trui draperen, en klaar was mijn kerstelf-outfit. Een stemmige achtergrond met knisperend haardvuurtje maakte de sfeer compleet. ^_^

En de digitale borrel was ook een succes! Ik verloor schromelijk bij alle rondes quizvragen over werkgerelateerde zaken, collegazaken en nieuwswaardige zaken en scoorde redelijk goed bij de muziekvragen. Ik toeterde vrolijk kerstliedjes op de kazoo (en vroeg me af waarom sommige collega’s niet kunnen snappen hoe een kazoo werkt), speelde tot grote hilariteit van mijn collega’s een stukje voor hen op mijn doedelzak, en showde mijn Cheshire Cat mondmasker in een fotobooth-sessie.

Helaas was er geen tijd om lang te blijven hangen, want ik moest om half 7 op mijn naaiopleiding zijn (die blijkt ondanks de lockdown door te gaan, want praktijkopleiding). Maar het was een fijne afsluiting van dit kantoorjaar. En nu: vakantie!!