Category: Werk

Einde van een stress-periode

Zo, dat zit erop. Vanochtend is dan eindelijk de nieuwe website van de Radboud Universiteit live gegaan. Het is een project waar ik zo’n 3 jaar mee bezig ben geweest en het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om het ding live te krijgen.

Het was namelijk geen kwestie van even een nieuwe vormgeving over de oude site heen gooien. We hebben zo’n 400 individuele websites op de universiteit, want iedere afdeling, onderzoeksgroep, clubje en andere eenheid die zichzelf heel wat vindt, moest en zou een eigen website hebben. “Ik heb een website, dus ik besta”, ofzoiets. Een hel, want nu staat dezelfde informatie op verschillende plekken, al dan niet up-to-date, en niemand weet meer welke informatie waar te vinden is.

Ons doel is om toe te werken naar één website waar alles op te vinden is, die niet meer is ingedeeld op basis van onze organisatiestructuur. Leuk in theorie, maar in praktijk betekent dat heel veel afstemmen met inhoudelijk deskundigen binnen allerlei plekken in de organisatie, die je ten eerste moet overtuigen dat ze hun eigen site los moeten laten, ten tweede moet overtuigen dat heel veel content domweg weggegooid moet worden omdat die weinig bijdraagt richting onze bezoekers en ten derde moet alle resterende content herschreven worden op een klantgerichte manier. En dan staat het nog steeds niet daadwerkelijk op de nieuwe site.
We hebben het project daarom in twee fases opgeknipt: in fase 1 zetten we alleen de meest belangrijke content, waar de meeste bezoekers voor komen, op de website. Die nieuwe website draait dan tijdelijk naast de resterende oude sites. In fase 2, na livegang van het eerste deel, gaan we stapsgewijs alle oude sites één voor één ontmantelen en de content ervan (indien nuttig en herschreven) overzetten naar de nieuwe site.

Daarnaast wilden we een nieuw CMS, want het oude heeft behoorlijk wat beperkingen en kon niet alles wat we wilden. We zijn overgestapt op Drupal. Dat is open source en dus flexibel. Ik dacht: nou mooi, dan heb je een goede basis die je een beetje kunt tweaken naar je wensen en kies je wat kant-en-klare modules die je installeert voor aanvullende functionaliteiten. Niet dus. Ons technische team is enorm lang bezig geweest met alles bouwen en inrichten. Voor mijn gevoel hebben we zelf een compleet nieuw CMS ontwikkeld!

Om een lang verhaal kort te maken: alles liep gigantisch uit en de periode waarin we dachten live te kunnen gaan, is meermaals opgeschoven. Uiteindelijk hadden we écht een datum, die daadwerkelijk naar de rest van de organisatie is gecommuniceerd. Maar ook die bleek lastig te halen. De rest van de organisatie en het management was er echter inmiddels klaar mee en dus werd er veel druk uitgeoefend om tóch live te gaan. Dan krijg je compromissen. We hadden al veel geschrapt in de functionaliteiten; de site met nog minder mogelijkheden opleveren zou geen ‘minimum viable product’ meer opleveren. Dus werd er voor gekozen om de livegang op te splitsen: op de afgesproken datum alleen live voor mensen die ons interne netwerk gebruikten (voornamelijk studenten en medewerkers) en een paar weken later alsnog live voor de buitenwereld (voor o.a. aankomend studenten, sollicitanten, stakeholders etc.). Ook weer leuk bedacht, want zo kun je de grootste kinderziektes er vast uit halen voordat iederéén ze ziet, maar voor enkele teams, waaronder voor mij, zorgde dat alleen maar voor meer complexiteit en dus nog meer werk.

Die interne livegang was een paar weken geleden.

Onze bingokaart, waarop we alle voorspelbare reacties van bezoekers op de nieuwe site konden afvinken. Hij is inmiddels bijna vol. :-P

De externe livegang zou vorige week zijn – precies tijdens mijn weekje vakantie, die ik onder andere had opgenomen om de laatste hand te kunnen leggen aan de werkstukken voor mijn coupeuse-examen. Dat was niet handig, maar okee, het moest maar. Dus droeg ik alles over en zette ik eindelijk het project even uit mijn hoofd. Afgelopen maandag logde ik weer in en wat denk je – de oude site stond nog steeds live. Er waren wat infrastructurele issues geweest, waaronder een beveiligingsprobleem en een crashende server. Argh. De dagen erna werden er verhitte discussies gevoerd over of en wanneer we dan alsnog live gingen. Afdeling ICT stond er niet achter om het er alsnog snel door te drukken, maar vanuit het management werd de druk weer opgevoerd en uiteindelijk zijn we vandaag alsnog live gegaan.

‘Het enige’ wat vanochtend mis ging was dat ons intranet ineens publiekelijk toegankelijk was… Maar dat is snel opgelost en inmiddels werkt alles weer. Wellicht valt straks alles alsnog om, maar hoe dan ook, het ding staat nu dus eindelijk live. Hoezee! En straks is er taart. Bij de interne livegang was er al een feestelijke borrel georganiseerd (waar ik het eerste uur van gemist heb, omdat ik nog hard door zat te werken omdat alles nog stééds niet af was…), inclusief een showtje van een vuurspuugster die een banner met een afbeelding van onze oude site erop, ritueel in brand stak.  :lol:

Mijn team, met rechts de smeulende restanten van de oude site. Burn, baby, burn!!

Het werk is uiteraard nog lang niet klaar, want nu moeten door het technische team nog alle features opgeleverd worden die er eigenlijk al lang in hadden moeten zitten. En daarna alle aanvullende ‘would haves’ voor de volgende fase. En moet het contentteam aan de slag met het overzetten van de content op de resterende oude sites en die stapsgewijs uitfaseren. Maar gelukkig gaat het tempo nu wel een stuk omlaag.

En dat was echt nodig, want ik stond eerlijk gezegd wel een beetje op omvallen. Toen begin dit jaar de coronamaatregelen verdwenen, constateerde ik al dat ik nu ineens zowel mijn normale activiteiten terug had, als nog steeds alle extra activiteiten had die ik had opgepakt tijdens de coronaperiode om mezelf bezig te houden. En dat was best wel veel. En toen bleken ook nog allerlei deadlines allemaal in mei/juni te vallen: de livegang van de website, mijn coupeuse-examens, en ook nog een paar hobbydingen. Terwijl ook nog eens de festivalperiode was begonnen en ik dus complete weekenden weg was vanwege optredens met de band.

Maar ik leef nog. En hoewel ik op het werk wel een paar steekjes heb laten vallen (als zelfs ík het overzicht verlies, dan is er écht wat aan de hand…) en zangles meermaals heb moeten verzetten, zijn de meeste dingen goed blijven lopen (het huishouden doen heeft geen prioriteit en mag je best een weekje overslaan, toch? :-X ).

Afgelopen week, nadat ik mijn coupeuse-examen had afgerond, heb ik nog even hard gewerkt om mijn enorm opgelopen to-do-list wat te reduceren: ik heb diverse klusjes in huis alsnog gedaan en mijn overlopende stapel met her- en verstelwerk weggenaaid, zodat ik weer zowel mentale als fysieke ruimte heb voor nieuwe naaiprojecten als zo meteen de zomerstop is van mijn coupeuse-opleiding. Nu heb ik ook weer tijd om afspraken te maken met vrienden die ik de afgelopen periode wat heb verwaarloosd.

En omdat ik niet leer van mijn fouten en het blijkbaar niet kan laten, heb ik me gelijk iets nieuws op de hals gehaald: ik heb me opgegeven voor een koor, dat in november mag meezingen tijdens een concert van K’s Choice in de Stadsschouwburg in Utrecht!!  :o  Verplichte aanwezigheid bij alle 6 de repetities, die op weekenddagen in oktober en november vallen. Dus ik heb er een LARP-evenement voor moeten afzeggen, een vervangend muzikant moeten regelen voor een optreden met De Soete Inval en een Heksengodinnenuitje moeten verzetten, maar dat was te overzien. Want hoe gaaf is het om met één van je favoriete bands te mogen optreden?? <3

Meer details volgen later. Nu eerst even niks vanavond naar een concert in Amsterdam, morgen een bandrepetitie met Androneda in Nieuwegein, zaterdag een optreden met De Soete Inval in Ommen, en zondag naar Zuid-Limburg voor vaderdag. (Heerlijk toch, die rust…  :roll: )

De kerstborrel

Helaas, geen gezellige kerstborrel met veel te veel rosé op kantoor dit jaar. In plaats daarvan organiseerde de feestcommissie een quiz via Zoom, met thema-breakoutrooms voor tussendoor. Ook leuk!

Voorafgaand aan de borrel ontvingen we allemaal een borrelpakket thuis, inclusief een toelichting van de opzet van de borrel en instructies:

Nom! En ja, dat is een kazoo – De “kazooökebar” was namelijk één van de breakoutroom-thema’s. :-D Andere ruimtes waren bedoeld voor o.a. samen loungen, bier drinken, ‘show je leukste mondkapje’, elkaar vermaken met een gezongen of op instrument gespeeld liedje, of photobooth. Superleuk!

Normaal gesproken kleed ik me altijd flink in kerstthema tijdens de borrel, waar ik inmiddels bekend om sta. Het oorspronkelijke plan was om dit jaar van een hoepelrok een kerstboom te maken, wat gelijk zou helpen om voldoende afstand tot anderen te houden. Maar nu mogen we natuurlijk in het geheel niet bij elkaar komen. Ik dacht dan ook dat ik er mee weg zou komen om me ditmaal wat minder uit te dossen, zeker omdat je via de webcam toch bijna alleen maar elkaar’s hoofd ziet. Maar een paar dagen voor de borrel kreeg ik al opmerkingen van collega’s dat ze benieuwd waren naar mijn outfit dit jaar. Argh!

Okee, okee dan. De ochtend van de borrel jaste ik nog snel een grote groene kerstmuts in elkaar van reststofjes. Elfen-oortjes uit de LARP-kist opmastixen, lampjes over mijn groene trui draperen, en klaar was mijn kerstelf-outfit. Een stemmige achtergrond met knisperend haardvuurtje maakte de sfeer compleet. ^_^

En de digitale borrel was ook een succes! Ik verloor schromelijk bij alle rondes quizvragen over werkgerelateerde zaken, collegazaken en nieuwswaardige zaken en scoorde redelijk goed bij de muziekvragen. Ik toeterde vrolijk kerstliedjes op de kazoo (en vroeg me af waarom sommige collega’s niet kunnen snappen hoe een kazoo werkt), speelde tot grote hilariteit van mijn collega’s een stukje voor hen op mijn doedelzak, en showde mijn Cheshire Cat mondmasker in een fotobooth-sessie.

Helaas was er geen tijd om lang te blijven hangen, want ik moest om half 7 op mijn naaiopleiding zijn (die blijkt ondanks de lockdown door te gaan, want praktijkopleiding). Maar het was een fijne afsluiting van dit kantoorjaar. En nu: vakantie!!

Wc-waarschuwingen

Toen we naar ons huidige kantoorpand verhuisden, maakte ik van papier een soort indicatoren om aan te geven of het toilet bezet was. In al zijn wijsheid had iemand namelijk besloten dat het op kantoor niet nodig is om dit te weten en dat je maar gewoon aan de deur moet rammelen. Superirritant natuurlijk als je degene bent die op de pot zit.

Wonder boven wonder hebben ze het een jaar volgehouden! Maar recentelijk zijn die papiertjes toch verwijderd, omdat de sloten werden gerepareerd. Een van de sloten deed het niet goed en een ander stond niet goed afgesteld (het lijntje op het slot stond precies in de tegenovergestelde richting als die van de andere, waardoor je al helemaal niet meer wist welke richting nou ‘open’ en ‘dicht’ impliceerde). En tijdens die actie hebben ze mijn maaksels er af gehaald.

Maar zelfs toen alle lijntjes dezelfde kant op wezen, onthielden mijn collega’s niet of dat betekende of het toilet bezet was of niet. Met als gevolg dat er wederom iedere keer dat je op het toilet zat, iemand aan de deur rammelde.

Okee, dan regel ik het wel weer. Nu met een verbeterd model papieren interface.

There, I fixed it. We kunnen weer rustig op de pot zitten.

Bowlen & borrelen

Onze secretaresse had het initiatief genomen om een bowlinguitje te organiseren voor onze dienst. Geen officieel bedrijfsuitje, gewoon voor de mensen die het leuk vonden, omdat het kan.

Dus pakten we gisteren om 4 uur al onze spullen in en verlieten we kantoor, om eerst een half uurtje te gaan borrelen en te horen in welke teams we waren ingedeeld. Ondertussen werden ook ‘Big Lebowski’ plakbaarden en dergelijke uitgedeeld.

Die had ik niet nodig, ik was al in stemmig tenue dankzij mijn authentieke Google bowlingshirt! Spuuglelijk, maar hee, gekregen tijdens mijn bezoekje aan Google’s hoofdkantoor toen we met alle partners gingen bowlen. Hij heeft jarenlang in de kast liggen wachten tot deze gelegenheid en hierna mag hij eindelijk weg. :-P

Vervolgens hebben we een uurtje gebowld, waarin we net (niet) twee rondes konden doen.

Ik was in een team ingedeeld waarin ook een collega zat die ik altijd een beetje probeer te mijden, omdat ze zo ontzettend zinloos kan ouwehoeren. Het gaat alleen maar over koetjes en kalfjes; om het praten op zich en niet om de inhoud van het gesprek. Maar nu kon ik haar uiteraard niet vermijden.
“Gezellig hè? Nou, het is wel aanpoten hoor! De vorige keer dat ik ging bowlen, werd er steeds naar me geroepen dat ik aan de beurt was. Was ik net lekker in gesprek, moest ik alweer een bal gooien!” :’-)

Voor de mensen die me wel eens gevraagd hebben: “Ben jij ook ergens niet goed in??”: yep, in bowlen. :’-D Ik geloof dat ik op één collega na, de laagste score van iedereen had… Ondanks dat ik bewust allerlei verschillende ballen en werptechnieken heb uitgeprobeerd om mijn worpen te optimaliseren. Het had geen enkele zin. Ach ja. :-)

Nou was het ook best moeilijk om te me te concentreren, want de muziek stond enorm hard en overal knipperden lampen en flitsten beelden op monitors. Ik ben blij dat ik niet autistisch ben of gevoelig voor epileptische aanvallen, want dan had ik geen minuut op die banen overleefd. Ik moest echt mijn best doen om ook nog te horen wat een medewerker steeds omriep, aangezien het ook de bedoeling was dat we tussen het bowlen door spelletjes deden voor extra snacks, shotjes, ballonnen, of andere meuk.

Diverse andere collega’s zijn achteraf nog gaan eten in een pizzeria, maar aangezien ik de afgelopen twee weken al meermaals was gaan uit eten, vond ik het wel welletjes en ben ik naar huis gegaan voor de start van een welverdiend weekend!

Indrukwekkende marketing

Kom ik terug van een kop thee halen, staat er een grote doos op mijn bureau. Huh? Wie stuurt er mij nou een pakketje op mijn werk? Het afzenderadres was uit de UK. Nog vreemder.

Collega’s keken ook al nieuwsgierig, dus onder veel belangstelling werd de doos geopend. Er bleek nog een doos in te zitten, vol met goodies! Blijkbaar een reclamepoging van een internationaal online marketing bedrijf. Waarschijnlijk hebben ze mijn gegevens gewoon van LinkedIn geplukt.

Ik open een soort boekje en schrik me de pleuris, want er begint zomaar een filmpje af te spelen met een introductieboodschap! Collega’s die nog niet jaloers naar de goodies waren komen kijken, verzamelen zich nu ook rondom mijn bureau.

Wow. Ook al heb ik geen enkele behoefte aan de diensten van dit bedrijf, het maakt wel indruk. Wat moet het wel niet kosten, om zo’n pakket internationaal naar willekeurige ‘cold leads’ te sturen? Zoals een van mijn collega’s opmerkte: “Dan zullen hun diensten wel niet goedkoop zijn”. :-P (Of ik ben gewoon enorm bekend en belangrijk in deze branche ;-) )

In ieder geval wel een goeie om te onthouden, als je een keer echt indruk wil maken en wil dat mensen je onthouden. En je marketing delen, want dit staat nu niet alleen op mijn blog maar ook in de chatgroep van mijn afdeling.

Nu worstel ik wel een beetje met de vraag: mag ik het spul houden, of hoor ik het te delen met collega’s? Volgens mij hebben we geen beleid over relatiegeschenken. :-)

Wie is de rat?

Gisteren was het weer tijd voor een teamuitje. Het oorspronkelijke plan van de organiserende collega’s was om geheim te houden wat we gingen doen, maar daar was ik het uiteraard niet mee eens! Zul je zien, kom ik op hakken, gaan we paintballen. Kom ik op wandelschoenen, gaan we salsadansen. Nohow!

Gelukkig kennen mijn collega’s me inmiddels en vond niemand het een probleem als ik wel werd ingelicht. Maar toen verscheen ineens een mededeling in onze chatgroep over wat we gingen doen en was toch iedereen op de hoogte… Oeps, verkeerd begrepen door een van de organisatoren. Nou ja.

We gingen een ‘wie is de rat?’-spel doen, gebaseerd op tv-programma ‘Wie is de mol?’ (dat ik, volgens mij als een van de weinig Nederlanders, nog nooit gezien heb). We werden in twee teams ingedeeld die tegen elkaar moesten strijden. Maar in ieder team zat een ‘rat’ zie zo onopvallend mogelijk de boel moest proberen te vertragen.

Ik hoopte héél hard dat ik die rat niet hoefde te zijn, want ik ben echt veel te fanatiek bij dit soort spelletjes om ervoor te zorgen dat we juist falen… Maar gelukkig stond het kruisje niet op mijn kaartje.

De bedoeling was dat we door het bos gingen lopen en met behulp van een speciale app, locaties claimden door er naartoe te lopen. Per bezochte locatie kregen we quizvragen, waarmee we letters verkregen die een woord vormden, of moesten we opdrachten doen en die vastleggen op foto. En we moesten ook op de foto’s van de andere groep stemmen, die we via die app ontvingen.

Op zich een erg leuk opgezet systeem, maar uiteraard had ik meteen commentaar op de onduidelijke interface van de app waar ik niet goed mee overweg kon, dus scoorde ik gelijk ‘rattenpunten’ omdat ik de boel vertraagde. :-P

Toen op een gegeven moment een collega haar telefoon 10 meter van een steile helling liet glijden en het even duurde voordat we die terug hadden, was zij uiteraard gelijk door mij verdacht. Maar achteraf bleek dat écht een ongelukje te zijn geweest! XD

Het spel heeft een hoop leuke groepsfoto’s opgeleverd en mijn team heeft uiteindelijk ook gewonnen! Gelukkig maar voor mijn baas, die in mijn team zat en tot nu toe structureel ieder teamuitje winnaar was of bij de winnende partij zat. :-P

Ik was ook blij met mijn andere teamgenoten, want iedereen heeft wel min of meer zijn best gedaan (zelfs de rat, die haar taak ook maar moeilijk vond) en ik vond in een van mijn andere collega’s een goede medestander in het actief bedenken van tactieken om de tegenstander te verslaan (zoals eerst naar de locaties gaan die maar door één team te claimen waren, de groep even opsplitsen voor het efficiënter claimen van locaties en de vragen beantwoorden tijdens het lopen ipv daar uitgebreid voor stil te blijven staan). Fijn, want dat heb ik ook wel eens anders meegemaakt.

Na twee uur door het bos racen waren we allemaal hongerig en zijn we uitgebreid gaan dineren in een nabij gelegen restaurant.

Het was een geslaagd uitje!

UX conference 2019

Normaal gesproken is de UX conference van de Nielsen Norman Group om het jaar in Amsterdam. Groot was dan ook mijn verbazing dat er dit jaar wéér eentje plaats zou vinden, terwijl ik vorig jaar ook al had kunnen gaan. Top! Maarre… wilde mijn werkgever daar ook weer voor betalen? Aanmelding is immers behoorlijk prijzig en ik had dit jaar ook al een duur coachingstraject vergoed gekregen.

Mijn baas zei inderdaad dat ik niet al te veel hoop moest hebben, maar hij zou mijn verzoek indienen onder het motto ‘wie niet waagt, wie niet wint’. En waarempel: blijkbaar hebben mijn collega’s dit jaar hun opleidingsbudget niet gebruikt, want ik mocht wederom gaan!

Ditmaal ging ik 4 dagen. Eén van de interessante sessies was op zondag, waardoor we vaderdag moesten verschuiven. Het is behoorlijk raar om op zondag een werkgerelateerd congres te hebben, op maandag gewoon naar kantoor te gaan, en dan weer drie dagen naar het congres in Amsterdam. Gecombineerd met het om half 6 op moeten staan (voor ochtendmensen als ik is dat gelukkig niet zo’n ramp als voor anderen) en laat thuis komen, én complete warme maaltijden als lunch eten (internationaal gezien zijn wij maar raar met onze boterhammetjes), maakt dat mijn bioritme momenteel compleet van de wap is. Gelukkig kan ik maandag een vrije dag opnemen ter compensatie van die zondag. Ik zal er wel gelijk een balansdag van moeten maken, gezien de enorme hoeveelheid vette en zoete snacks die er structureel tijdens de pauzes werden geserveerd. :-X

Net als vorige jaren merkte ik dat ik stiekem toch al behoorlijk veel kennis heb (zelfs de statistiekenkennis over standaarddeviaties en betrouwbaarheidsintervallen is blijven hangen!), maar dat er gelukkig ook nog steeds een hoop nieuwe dingetjes zijn om op te pikken.

Alleen die groepsopdrachten hè… Man, man man, wat kan ik me daar toch altijd aan ergeren. Laat me de opdracht gewoon in mijn eentje doen, ben ik sneller klaar én is er beter resultaat! (Hoewel we natuurlijk hier juist o.a. leren om workshops te faciliteren om de meningen van de groep te inventariseren en voort te bouwen op elkaars ideeën. Maar kom op: als je relevante fragmenten uit een transcript moet knippen om ze vervolgens gezamenlijk te categoriseren, dan kun je zelf toch ook wel bedenken dat als je maar een paar woorden uitknipt, je groepsgenoten geen idee hebben wat de bijbehorende context was en wat er dus met je knipsel wordt bedoeld? En nee, ‘challenges’ is géén goede categorie als alle fragmenten in de een of andere vorm uitdagingen zijn! Zucht… als zelfs UX’ers informatie niet kunnen clusteren… :-/ )

Belangrijk verschil met vorige jaren: geen ‘spot de goeroe’-spelletje kunnen spelen. :-( Normaal gaat grote baas Jakob Nielsen himself altijd bij iedere sessie ongemerkt even achterin de zaal zitten, maar ik heb hem geen enkele keer gezien en vermoed dat hij er dit jaar gewoon niet bij was.

Aan het eind van iedere dag heb ik een examen over het betreffende onderwerp gedaan en samen met alle examens die ik de afgelopen jaren heb afgerond, is dat inmiddels eindelijk genoeg om mijn huidige ‘UX Certified’ titel te vervangen door ‘UX Master’, met ‘user research’ als extra specialisatie! B-)

Wat dat precies betekent? Nou, dat mijn werkgevers veel geld hebben neergeteld en dat er tijdens het volgende congres nóg fancier labeltjes aan mijn naambadge komen te hangen als statussymbool, om jezelf van de andere deelnemers te onderscheiden. (Het slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar als marketeer kan ik deze psychologische truc om mensen meer geld afhandig te maken uiteraard enorm waarderen.) :-P

Berchmania!

Na al het gezeur over ons gebouw (het Berchmanianum genaamd), tijd voor weer eens wat leuks: Berchmania! Dik twee jaar geleden werd een wintervariant van dit festivalletje voor het eerst georganiseerd als kennismaking voor ons met ons toekomstig pand en blijkbaar willen ze het iedere twee jaar gaan herhalen.

Vanuit mijn kantoorraam kon ik ze sinds gisteren al bezig zien (en horen…) met de opbouw van alle tenten. Gezien de voorspelde regen hadden ze er last-minute nog één extra laten komen, wat achteraf maar goed ook bleek.

Om 4 uur ‘s middags stroomde het pand leeg, konden we onze gratis consumptiebonnen ophalen en gaan luisteren naar muziek of meedoen met workshops, gegeven door collega’s.

Er was keuze genoeg: van workshops fotografie tot origami en van egelhuisjes bouwen tot wijn proeven. Ik begon met een heuse escape-room in ons pand! Hij duurde maar een kwartiertje maar hij was superleuk opgezet. We hadden nog 50 seconden op de klok toen we er uit kwamen! B-)

Collega Sjoerd speelde in de singer-songwriterstent, dus daar ben ik even gaan luisteren. Arme jongen, hij moest zijn optreden uitstellen omdat er niet op te spelen was tegen het geweld van het hoofdpodium en dus wachten op hun pauze. Maar vervolgens bleken de egelhuisjesmakers direct naast ons zeer enthousiast aan de slag te gaan met de decoupeerzaag…

Met een puntzak friet en broodje hamburger van de eetstandjes in de buik wachtte ik op de karaoke, maar die werd helaas afgeblazen omdat het begon te hozen en veel mensen inmiddels naar huis waren. Ik ben om kwart over 8 ook maar gegaan. Maar wel mét de eerste prijs vanwege het winnen van de pubquiz op zak! B-)

Flexwerken – een nieuwe aanpak

Na maandagochtend een inzinking tot tranen toe te hebben gehad op het werk (het contrast ‘fijn weekend thuis’ en ‘klotewerkplek’ was wel erg groot), besloot ik maandagavond dat het anders moest. Alleen maar klachten doorgeven en in m’n sop te blijven gaar koken ging ik niet volhouden. Ik moest iets constructiefs doen. Ik kan dan wel niet alles in mijn eentje oplossen, maar ik kan wel iéts doen.

Dus kwam ik met nieuwe energie naar het werk en pakte ik aan.

Inmiddels hebben we daardoor:

– Extra oud-papierbakken, zodat we niet voor ieder theezakje of post-it naar de container in de printerruimte hoeven te lopen. (Je kunt zien dat ze per direct gebruikt werden.)

– Monitorverhogingen. Een paar officiële houten exemplaren, gejat uit een toevallig openstaande opslagruimte, en een paar geïmproviseerde van boeken, waarvan ik niet weet van wie ze zijn want de boekenkast staat natuurlijk ook in de flexruimte. Aangezien ik steeds op een andere plek zit, pak ik gewoon steeds een nieuwe stapel totdat er op een gegeven moment op iedere werkplek een stapel boeken staat en de omvang van het probleem duidelijk wordt…

– Signalering op de toiletdeuren, zodat je er niet aan hoeft te rammelen om te weten of er iemand op zit. En ja, je ziet het goed: het verschilt ook nog eens per slot of de stand van het streepje open of juist dicht signaleert. Superhandig gedaan, monteurs…

 

Zodra iemand de deur van de opslagruimte nogmaals open laat staan, jat ik er ook nog 2 kapstokken uit, want ik heb gezien dat ze er zijn.

Daarna alleen nog ergens een stuk of 8 prullenbakjes voor restafval vandaan zien te toveren en dan zijn we weer een heel eind.

Wat me overigens niet gelukt is, is het matchen van de monitors. Overal staan andere varianten en ze hebben allemaal andere kleur- en helderheidsstandaarden. Onmogelijk om ze handmatig op elkaar af te stemmen. Ik was al begonnen met alle monitors van de werkplekken te ontkoppelen en opnieuw te matchen op merk en versie, maar helaas had dat geen nut want ze bleven afwijken. ICT heeft uiteindelijk een van mijn monitors maar gewoon geheel vervangen, omdat die inderdaad wel érg rood was. Ik heb met ze afgesproken dat ik vanaf nu iedere flink afwijkende monitor ga doorgeven.

Ik ben benieuwd hoe lang mijn geïmproviseerde aanpassingen (en stille protesten) blijven bestaan, of dat iemand alles op een gegeven moment weghaalt. Of vervangt door een permanente oplossing, waar ik natuurlijk op hoop. Maar hoe dan ook luchtte het al flink op door het heft in eigen handen te nemen.

De verhuizing – deel 2

Eigenlijk wilde ik vandaag een leuke blog posten over mijn LARP-avonturen afgelopen weekend op Moresnet. Maar vandaag was ook de eerste dag na mijn herfstvakantie, en de tweede dag op mijn nieuwe flexwerkplek. Heel naïef had ik gehoopt dat ze afgelopen week tijdens mijn afwezigheid alle kinderziektes in het nieuwe pand hadden opgelost, en ik vandaag wel lekker aan de slag kon. Dus niet.

De fietsenstalling was nog steeds niet af. Hoewel er een aantal werkplekken bij was gekomen, kon ik ook vanochtend geen vrije werkplek meer vinden. Gelukkig was er nog één plekje over in het call-center van de studenten (wat dus niet bij onze ruimte hoort). Nadat ik de tafel omlaag had gedraaid, constateerde ik dat de monitors niet hoog genoeg gepositioneerd konden worden, waardoor ik de hele dag naar beneden heb moeten kijken.

Er waren nog steeds geen kapstokken. En nog steeds geen prullenbakken op de werkplekken. (Die er ook niet gaan komen. Een van de secretaresses had zelf een prullenbak bij haar bureau gezet, maar die wordt gewoon niet geleegd door de schoonmakers.)

Was er dan niets opgelost? Jawel: er was een koffiezetautomaat en waterkoker geplaatst. Hoezee! En het verwarmingsprobleem in de zolderruimte, waardoor het daar structureel 5 graden warmer was dan op de rest van de verdieping, was opgelost. Helaas hadden ze daar wel alle dubbele monitors verwijderd, zodat er op elke werkplek nog maar eentje staat. Kan ik daar ook niet meer fatsoenlijk gaan werken.

Overal zag je mensen die noodgrepen probeerden toe te passen. Veilig hoor, die branddeuren. Maar wel vreselijk onpraktisch. Laten we er een bureaustoel tussen zetten zodat we fatsoenlijk heen en weer kunnen lopen.

En er waren nog meer nieuwe verrassingen.

Zo ging het licht ineens spontaan overal uit. De verlichting werkt blijkbaar automatisch, want we konden nergens een knop vinden om hem weer aan te zetten. Nou hebben we bij de werkplekken behoorlijk wat ramen, maar niet in het toilet. Dus konden we op de tast alle deuren langs, in de hoop dat er eentje niet bezet was, en daarna in het pikdonker onze handen wassen.
Niet dat het eerste heel veel makkelijker is met licht hoor; aan de sloten kun je namelijk niet zien of het toilet al dan niet bezet is. Alsof het niet al gênant genoeg is om op kantoor te schijten, wordt er nu ook nog eens continu aan je deur gerammeld terwijl je bezig bent.

Toen ik mijn nieuwe mobiele telefoon aanzette, kreeg ik een voicemailmelding. Huh? Of ik die persoon gelijk die dag nog kon terugbellen. Datum van het bericht: de maandag van mijn vakantie. Ja zeg, ik kan geen out-of-officemelding op mijn telefoon zetten! En er was mij verteld dat de telefoons zo waren ingesteld, dat ze automatisch naar het secretariaat zouden doorverbinden bij geen gehoor. Niet dus.

Overleggen? Doe je best. Er zijn vergaderruimtes, maar daar staat nog geen meubilair in. Idem voor de stiltewerkplekken. Komt pas in november. Als enige alternatief was er het kamertje van de baas van onze dienst. Die kon hij namelijk niet zo goed gebruiken. De muren bleken zo dun, dat iedereen in de ruimte ernaast het sollicitatiegesprek van vorige week letterlijk had kunnen volgen.

Tot slot hoorde ik van een collega dat men de lift zo heeft ingesteld, dat hij extra langzaam gaat. In het kader van ‘traplopen stimuleren’. Ik zie de blije gezichten van de cateringmedewerkers, schoonmakers en slecht ter been zijnde collega’s al helemaal voor me.

Oh oh oh, wat heb ik zin in morgen. Als dit zo doorgaat, vrees ik dat er een dag komt waarop ik mijn bed echt niet meer uitkom.

Oh ja, en de stickers die ik uit baldadigheid en in het kader van territorium-afbakening op mijn kluisjesdeurtje had geplakt, bleken te zijn verwijderd. Ik heb er dus een nieuwe op geplakt. Eens kijken wie dit het langste volhoudt.