Category: Zelf maken

Coupeuse-examen – dag 2

Gisteren was deel 2 van mijn coupeuse-examen, waar ik half mei al de eerste dag van had gehad. De dag zelf was niet het spannendste gedeelte, want ditmaal hoefde ik niet de hele dag, maar slechts 40 minuten aanwezig te zijn. De enige test die ik die dag nog moest ondergaan, was het ter plekke corrigeren van de pasvorm van de pasrok die ik had genaaid voor een van hun pasdames, op basis van tijdens de vorige examendag gemeten maten. Maar die rok had ik thuis al in elkaar moeten zetten. En de andere rok, die ik tijdens de eerste dag moest tekenen en uit de stof moest knippen, op de maten van Judith, moest zelfs al volledig af zijn. Judith moest komen showen hoe die rok haar stond en ik hoefde alleen te vertellen welke keuzes ik had gemaakt, welke problemen ik tijdens het naaien was tegengekomen en hoe ik die had opgelost. Feitelijk was er dus weinig wat er nog fout kon gaan die dag. Dat was allemaal al van tevoren gebeurd… *zucht*

Want hoewel het tekenen van het patroon, waar ik eerst erg tegenop had gezien, me heel erg was meegevallen, viel het in elkaar naaien van de rok me juist heel erg tegen!

Ten eerste was er het loopsplit. Ik had vooraf wel geoefend met het naaien van rokken, maar ik had dingen gemaakt die ik zelf daadwerkelijk zou willen dragen: een strokenrok, een wikkelrok, etc. Niks met splitjes of plooien, want die vind ik gruwelijk truttig. Maar dat zijn blijkbaar juist de dingen waarop je tijdens een examen wordt beoordeeld. Daar kwam ik pas achter toen ik de oefenexamens van de afgelopen jaren ging maken en constateerde dat in bijna iedere examenrok wel een split of plooi zat. K*t. Ik had weliswaar een keer een werkstukje gemaakt van een split en daar aantekeningen bij gemaakt, maar dat was nogal een tijdje geleden en ik herinnerde me vooral dat ik het ernstig ingewikkeld vond om alles goed te krijgen. Bovendien was dat werkstukje met voering gemaakt en had ik geen idee hoe ik het zónder voering moest doen. Dus besloot ik om de examenrok ook maar te gaan voeren. Nog meer werk. Maar dan zou die vast ook mooier gaan hangen tijdens het dragen, hoopte ik.

Ten tweede was er de eenzijdig verdekte rits. Die had ik meermaals genaaid bij het maken van pasrokken op de maten van mijn lesgenootjes ter oefening, dus ik dacht dat dat kat in ‘t bakkie zou zijn. Maar ik had die rokken altijd met een tailleband erop gemaakt en in de examenrok moest er beleg in in plaats van een band. Euh… hoe werk ik de bovenkant van de rits dan netjes af zodat er nergens iets uitsteekt maar het flapje wel netjes de rits bedekt…? Paniek!

En dan waren er nog de oepsjes. Zoals dat ik aan de verkeerde kant een stuk van de stof had afgeknipt voor de split, terwijl ik echt 3x mijn aantekeningen had gecontroleerd of ik het niet verkeerd deed. Bleek dat ik in mijn aantekeningen rechts en links had omgedraaid. Zie je wel, ik had die split echt moeten oefenen, dan was ik daar eerder achter gekomen. :-/
En dat de vlieseline, die ik in het hoekje van de voering had gestreken om deze te kunnen inknippen bij de naad, had losgelaten, waardoor de voering op dat punt is ingescheurd. Snik.
En zo waren er nog een paar ‘jammer maar helaas, dit kun je niet meer ongezien herstellen’-dingetjes, waarover ik alleen nog maar de examencommissie kon informeren met een toelichting over hoe ik het had proberen op te lossen.

Het was ook nog een lastige klus om het ding passend te maken op Judith. Haar houding is wat scheef, waardoor alle rokken die ik eerder voor haar maakte, naar voren hingen. En ik kreeg het maar niet voldoende gecorrigeerd, waardoor ook de zijnaad van mijn examenrok naar voren helde. Vast niet okee, maar alleen het inkorten van de achterlengte (het enige trucje dat ik daarvoor had geleerd) loste het onvoldoende op. Dus moest ik ook dit maar accepteren.

De volgende keer moet ik ook een pasdame kiezen die dichter bij mij in de buurt woont. Want hoewel Judith fantastisch flexibel was en meermaals bezoekjes aan mij in haar volle agenda heeft inpland (beste vriendin evah!!! <3), is het wel makkelijker als je tussentijds regelmatig kunt passen in plaats van slechts 2x. Het eindresultaat heeft ze zelfs nooit voor de dag van het examen aan gehad en dus moest ik maar afwachten of al mijn wijzigingen goed hadden uitgepakt… :-X Wat dat betreft was ik jaloers op mijn mede-examenkandidaat die haar nog thuiswonende dochter bleek te hebben ingezet als pasdame!

Over de pasvorm van de rok ben ik dus ook niet tevreden. Aan de voorkant zag hij er best mooi uit, maar de achterkant zag er slonzig uit en in de zijnaad bleek de stof wat te trekken. Dat was pas te zien toen Judith het ding aan had.

Links de rok die ik voor Judith naaide op basis van een tekening, rechts de pasrok die ik maakte op basis van de maten van iemand die ik op de eerste examendag had moeten opmeten.
Prachtige pasdame, minder mooi vallende achterkant van de rok. :-(

Maar in ieder geval hing wél het loopsplit mooi dicht én waren beide kanten perfect even lang! Dat had ik de avond voor het examen nog zitten herstellen. Die avond had ik ook nog naailes, en toen heb ik in algemene bewoordingen aan de juf gevraagd hoe ik een enkelzijdig verdekte rits in combinatie met beleg moest naaien. Na haar uitleg (“Oh, ja, dat moet heel anders dan wanneer je een tailleband erop zet!” :-S) en ter plekke een proefmodelletje te hebben genaaid, ben ik eerder naar huis gegaan en heb ik de rits voor de 6e(!) keer uit mijn rok getornd om ‘m opnieuw erin te zetten. En heb ik gelijk dat loopsplit dus alsnog gecorrigeerd. Om kwart voor 12 ‘s avonds was de rok pas klaar, maar ik voelde me dankzij die laatste aanpassingen wel een stukje zekerder over dat hij nu ‘slaagbaar’ was.

Mijn troost is dat ook andere examenkandidaten, die ik ter plekke trof, vertelden dat ze wat issues hadden gehad. Ik was niet de enige die ergens een stuk stof te veel had weggeknipt, een techniek moest toepassen die die nog niet geoefend had, of die een rok had gemaakt die niet perfect paste. Daarentegen had iedereen wel vele malen strakker gestreken rokken dan ik… Mijn excuus ‘het is linnen, dus dat kreukt nu eenmaal als een gek’ ging dus niet op. Blijkbaar moet ik niet alleen teken- en naailessen volgen, maar ook strijklessen. :-S

Ik durf te hopen dat ik wel geslaagd ben. Een negen gaat het zeker niet worden, maar mijn pogingen moeten toch wel goed genoeg zijn om in ieder geval te slagen…? De examencommissie leek mijn uitleg en toegepaste alternatieve oplossingen goed te accepteren, maar ja, fouten zijn nu eenmaal fouten en de rok paste echt niet zo mooi.

Ik verwacht dus geen hoog cijfer. Tijdens de les van een paar weken geleden hoorde ik al van mijn juf dat de examencommissie ‘not amused’ was geweest over een paar dingen in mijn jeans, die ik de vorige keer had ingeleverd, en dat me dat ‘flink wat punten’ had gekost. Wat was het probleem? Ten eerste zat er twee millimeter verschuiving bij een aansluiting van een naad in het kruis. Ten tweede had ik verkeerd doorgestikt. Ik had inderdaad wat zitten hannesen met het dubbel doorstikken van het stuk naast de gulp en wist niet hoe ik dat mooi recht kreeg. Wat bleek: ik had de kruisnaad naar de andere kant moeten klappen en hem aan de andere kant door moeten stikken, zodat de naad op de gulp hier in door was gelopen. Oh. Het was niet eens bij me opgekomen om na te denken over de richting waar ik die naad naartoe klapte toen ik het achterpand in elkaar zette (wat je doet voordat je aan de gulp begint)!

FOUT. En nogmaals FOUT.

Als dit soort dingen al ‘flink wat punten’ kosten, dan weet ik echt niet hoe streng al mijn andere oepsjes bij de rokken worden beoordeeld en hoeveel er daar voor van mijn cijfer af gaat… Ik moet op alle onderdelen een voldoende hebben om te kunnen slagen, dus ik ben er echt nog niet 100% zeker van.

Maar stel dat ik zak, dan kan ik volgend jaar pas herexamen doen. Vooralsnog zit het er dus gewoon op. Dus die avond ben ik met Judith gaan uit eten, om haar te bedanken voor alle tijd die ze voor mijn examen heeft vrijgemaakt, het gewillig ondergaan van kritische blikken en opmerkingen over haar lichaamsvormen en -houding, en het aanhoren van al mijn stress en frustraties! (Want hoewel ze de rok mag houden, is alleen al de kleur van de stof voldoende om er vanuit te gaan dat dat nou niet het beste bedankje ooit is.) :-P

Leuke dingen doen met een goede vriendin gaat boven het halen van welk examen dan ook! <3

Dat was een fijne afsluiting van een stressvolle periode. En nu… afwachten op de uitslag. Als het goed is, belt mijn juf me vanavond op…

Déjà cousu

Het evenementenseizoen is weer begonnen. Normaal gesproken gebruik ik de winterperiode om dingen te herstellen en nieuwe nuttige dingen te fabriceren, zodat ik daarna weer gewoon kan gáán, maar corona heeft alle routines nogal doorelkaar geschopt. Dus realiseer ik me nu dat we o.a. nog wat zakjes nodig hebben om moderne elementen in ons kampement te verstoppen. Zoals de brandblusser (moet bij sommige evenementen verplicht naast het kampvuur liggen) en de pindakaaspot.

Gelukkig zijn dit ‘ik gooi dit tussendoor wel even in elkaar van wat restjes stof’-projectjes. Dus vandaag maakte ik deze tussen allerlei andere klusjes door, zodat we er komend weekend gelijk plezier van hebben:

Er is een min of meer ongeschreven afspraak bij diverse middeleeuwse evenementen dat je je brandblusser in een rood zakje stopt. Het vuur-symbooltje maakt het (hopelijk) nog eens extra duidelijk voor omstanders dat hier een brandblusser in zit, in geval van nood. Met moderne regelgeving tijdens historische evenementen moet je nu eenmaal een middenweg vinden.

Het pindakaaspotzakje heeft een tunneltje met een touwtje, voor het geval we op een later moment een kleinere pot krijgen. Dan kun je ‘m aantrekken zodat die toch om de pot past en niet naar beneden zakt. Misschien had ik het zakje iets minder hoog moeten maken, maar laten we dit weekend even kijken wat praktisch is. Inkorten kan altijd nog.

Het is niet alsof ik nog nooit zakjes als deze had gemaakt. Voor ‘t Vaerdich Volk maakte ik ook al een brandblusserzakje, dus dit gaf een beetje een ‘déjà cousu’ gevoel. Ach ja, het houdt je van de straat… ;-)

De verjaardagsrok

Mijn mammie had me een behoorlijke tijd geleden, volgens mij toen ik net begon met mijn coupeuse-opleiding, een plaatje gegeven van een rok die ze mooi vond. Ze had het plaatje ergens op internet gevonden, maar wist niet of en zo ja waar die te koop was. Of ik die niet voor haar kon maken? Vast wel, alleen was dit niet echt het type rok dat ik leerde tekenen op mijn opleiding. Zo te zien was dit vooral een drapeer-uitdaging, oftewel: hang stof aan een paspop en speld de boel vast totdat het gewenste model is bereikt. Dus zei ik dat ik de rok zeker wel een keer voor haar wilde maken, maar dat rokken die ik voor mijn opleiding kon gebruiken, voor gingen.

En toen werd het druk met naaien en kwam ik er steeds maar niet aan toe.

Afgelopen dinsdag was mammie jarig. Die rok zou natuurlijk een prima verjaardagscadeau zijn, had ik bedacht. Maar dan moest ‘ie wel op tijd af zijn, anders zou er weer een jaar overheen gaan voordat ik hem kon geven. (Zo onhandig dat ma’s verjaardag zo dicht op moederdag valt! En met kerst trekken we lootjes.)

Zucht. Dat kwam natuurlijk voor geen meter uit. Ik had het loeidruk op mijn werk vanwege een groot project met mega-deadline. Ik was al gestresst vanwege alle praktijkopdrachten ter voorbereiding van mijn coupeuse-examen. De festivalperiode was begonnen, dus ik was weer hele weekenden weg vanwege optredens met De Soete Inval. En daarnaast had ik nog een aantal privé-projectjes die tijd kostten. Maar ja, het was wel voor mijn mammie. En familie is belangrijk. En ik had nu eenmaal gezegd dat ik dit voor haar ging doen. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan moet en zal ik dat doen natuurlijk…

Dus probeerde ik tussen alle activiteiten door toch ma’s maten op te meten (meermaals, ik moet nog veel leren… :-X ), te bedenken hoe die rok precies in elkaar zou zitten, en stof te kopen.

Ik had de perfecte stof nog in mijn kast liggen, maar omdat ik vermoedde dat dit een cirkelrok was, had ik daar niet genoeg (4 meter!) voor in huis  en moest ik toch iets nieuws kopen. Leer had ik wel nog: ooit kreeg ik van mijn doedelzakbouwer wat reststukken, die hier prima voor geschikt waren. Ook vond ik in mijn ‘je weet nooit waar dit handig voor is’-doos twee karabijnhaakjes in de juiste kleur. Ma leverde zelf wat van een handtas afgeknipte stukken leer aan – die bleken te kort en niet de juiste bruintint te hebben om in de rok te verwerken, maar ik kon er wel de metalen stukjes vanaf slopen en recyclen.

Ik vermoed dat in de originele rok, de leren bandjes tussen de benen door lopen. Dat lijkt me super oncomfortabel, dus deed ik het anders. Ik heb twee losse bandjes gemaakt, die ik beide met hun achterkanten aan de binnenkant van de band vaststikte. Dat betekende wel dat het leer niet te stug mocht zijn, want dan zou de band onderaan niet scherp genoeg omhoog knikken, maar in een grote ronding gaan staan, wat vast niet mooi uit zou zien. Ik koos er daarom voor om niet een brede leren band te knippen, die dubbel te vouwen en door te stikken, maar om de achterkant van een smaller leren bandje van stof te voorzien.

Het tegen het leer aanstikken van de stof (dezelfde die ik voor de tailleband gebruikte, voor de eenheid), die omklappen en aan de andere kant weer doorstikken, was een behoorlijk gepriegel. Het naaien is gelukkig veel beter gelukt dan ik vreesde, maar het resultaat is in zijn geheel minder mooi geworden dan ik had gehoopt: het ziet er toch minder fancy uit omdat de band tijdens het dragen gaat draaien, waardoor je zowel de voor- als achterkant ziet.

Het was een beetje gokken waar ik de stof moest samenstikken om ongeveer de rok van het oorspronkelijke plaatje te kunnen krijgen. Bijkomende factoren waren natuurlijk dat mijn stof vast niet dezelfde was (bij nader inzien had ik misschien een iets stugger, meer opfrotbaar stofje moeten kiezen, want deze dunne katoen viel wel erg netjes recht naar beneden) en dat de rok op het plaatje vast en zeker heel erg netjes gestyleerd is om de productfoto te nemen – in praktijk hangt hij waarschijnlijk ook wat minder optimaal, zeker als je hem draagt en er dus in gaat bewegen!

Dit is het eindresultaat:

Op de pop hangt de rok ook totaal niet mooi. Ten eerste omdat mijn pop niet dezelfde maten heeft als mijn moeder (misschien toch maar eens zo’n verstelbare paspop aanschaffen) en ik hem daarom met spelden vast heb moeten prikken, maar waarschijnlijk ook omdat er geen benen onder zitten die de boel wat meer uit laten staan.

Gelukkig bleek hij mijn mammie wel te staan zoals bedoeld toen ze hem aantrok en bleek ze er zéér blij mee te zijn. Ze vond het ook erg grappig dat zij vroeger kleding voor mijn zusje en mij naaide, en inmiddels de rollen om zijn gedraaid. :-P

Ik was heel bang dat ik de rok te wijd en te kort had gemaakt, maar dat bleek heel erg mee te vallen. Ma vond de lengte perfect, en hoewel hij een tikje aan de wijde kant is bij de taille, is hij wel draagbaar. En zo niet, dan kan ik hem altijd nog wat voor haar innemen.

Vraag van ma: “En de leren riempjes kunnen eraf, zodat ik de rok kan wassen neem ik aan?”
Euh… oh ja, wasbaarheid is ook een factor waar je over moet nadenken. :-X  Ik moet toch nog een hoop leren.  :lol:

 

Boek update: een jaar later

Het is inmiddels precies een jaar geleden dat mijn boek “Alice’s Adventures under Water” verscheen. De publicatiedatum volgens de titelpagina is 23 april 2021, maar ik presenteerde het boek officieel op de 28e, tijdens een digitale bijeenkomst van het Lewis Carroll Genootschap.

Die publicatie had een hoop voeten in de aarde en ook daarna heb ik echt hard gewerkt om het boek te promoten en dus te verkopen! Want nee, een boek verkoopt zichzelf echt niet! En als self-publisher sta je toch al gelijk met 1-0 achter, omdat self-publishing een slecht imago heeft. (Onterecht: hoewel er inderdaad een hoop zooi wordt geproduceerd, zitten er ook uitstekende werken tussen. Self-publishing is al lang niet meer alleen de laatste optie voor schrijvers die door alle uitgevers worden afgewezen. Maar dat heeft de boekenwereld helaas nog niet helemaal door.)

Toen ik nog met mijn uitgever samenwerkte, vroeg hij mij hoeveel exemplaren ik dacht te gaan verkopen. Ik maakte een grove schatting en kwam uit op 300 exemplaren in het eerste jaar. Geen idee of dat realistisch was – ik zou wel zien. Later moest ik ook een inschatting maken hoeveel exemplaren ik als persoonlijke voorraad wilde bestellen bij mijn print-on-demand drukker, om zelf te kunnen verkopen. Dat was nog lastiger inschatten, want te veel inkopen betekent geld verliezen. Ik bestelde er uiteindelijk 100: net iets meer dan ik dacht te kunnen kwijtraken, maar vanaf dat aantal kreeg je korting bij de drukker, waardoor 100 stuks feitelijk goedkoper waren dan 85 of ietsje meer. Vanwege een oepsje bij de drukker, kreeg ik nog eens 10 exemplaren gratis, waarmee het totale aantal voorradige exemplaren op 110 uitkwam.

De huidige stand van zaken na 1 jaar? 305 Verkochte exemplaren, waarvan 105 uit eigen voorraad! :-D

Naast het gepubliceerd krijgen van mijn boek, was het mijn doel om er geen verlies op te maken. Dat is inmiddels bíjna gelukt. Initieel was ik na precies een half jaar al uit de kosten, maar toen besloot mijn ex-uitgever ineens toch nog van zich te laten horen. Hij vond oudjaarsavond, 4 uur voor middernacht, blijkbaar een perfect moment om zijn administratie te doen en na 8 maanden(!) radiostilte out-of-the-blue alsnog een rekening te sturen voor het proeflezen, voor een niet van tevoren besproken bedrag van €750. Echt hè… hoe slecht kunnen je sociale vaardigheden zijn?? :-| Ik heb wijselijk besloten om er geen woorden meer aan vuil te maken en heb de factuur per direct betaald, zonder op zijn mail (waarin hij deed alsof er niks aan de hand was) te reageren. Vanaf toen stond ik dus weer in de min, maar was dat hoofdstuk in ieder geval écht afgesloten.

Inmiddels heb ik het bedrag bijna weer helemaal terugverdiend: nog maar een kleine €100 en dan heb ik quitte gespeeld. Daarbij moet ik zeggen dat ik bewust meer geld heb uitgegeven aan mijn boek dan strikt noodzakelijk was geweest. Zo heb ik mijn illustrator meer betaald dan het in mijn ogen schamele bedrag dat hij vroeg, heb ik speciale verpakkingen voor het verzenden van boeken ingeslagen (ze moeten een reis de grens over immers wel overleven) en heb ik kaartjes laten drukken om een begeleidend schrijven mee te kunnen sturen in de verzenddoos – want het oog wil ook wat en als marketeer wil ik de ontvang-ervaring natuurlijk ook leuk maken!

Het was natuurlijk ook afwachten hoe het boek ontvangen zou worden. Jullie lieverds hebben mijn boek waarschijnlijk vooral besteld om mij blij te maken (en dat wordt gewaardeerd! :-* ), maar de echte Lewis Carroll-kenners zouden er natuurlijk veel kritischer naar kijken. Eigenlijk was het behoorlijk arrogant van mij, om te denken dat mijn verhaal zou kunnen tippen aan een wereldberoemd boek en ik mijn schrijfstijl zou kunnen matchen met dat van een fantastisch schrijver. Achteraf gezien had dit behoorlijk kunnen backfiren. Niet voor niets hebben veel andere schrijvers ervoor gekozen om ‘geïnspireerd op’-werken te produceren, in plaats van ‘in de stijl van’-werken. Maar gelukkig had ik genoeg zelfvertrouwen om het lekker tóch te proberen, en gezien alle positieve recensies van zowel algemene recensie-organisaties als Lewis Carroll genootschappen, mag ik wel claimen dat ik geslaagd ben in mijn opzet! ^_^

Al met al kan ik dus zeggen dat het boek een succes is geworden en ik mijn doelen heb bereikt: iets uitgeven wat ik al lang wilde en waar ik qua vorm en inhoud helemaal achter sta, dat de doelgroep aanspreekt, en waar ik geen geld op hoef toe te leggen!

Vanaf nu ga ik waarschijnlijk niet heel veel moeite meer doen om het boek aan de man te brengen, dus ik verwacht dat ik in de komende jaren alleen incidenteel nog wat zal verkopen.

Momenteel heb ik dus nog maar 5 boeken op voorraad liggen, dus wil je nog een exemplaar direct bij mij bestellen, wees er dan snel bij! Ik koop namelijk geen nieuwe meer in. Zijn ze op, dan kun je weliswaar nog steeds bij mij bestellen, maar niet meer voor een kortingstarief (€17,50 in plaats van €15) en wordt het boek rechtstreeks vanuit de print-on-demand-drukker naar jou verzonden. (En zul je dat boek op een later moment naar mij moeten meenemen als je wil dat het gesigneerd wordt.) :)

De examenbroek

Volgende maand beginnen de examens voor mijn coupeuse-opleiding. Onderdeel daarvan is het showen en laten beoordelen van een spijkerbroek die je voor jezelf hebt genaaid: je moet aantonen een passende broek te kunnen maken en voldoende naaivaardigheden te hebben om die netjes in elkaar te zetten.

Ik oefende wijselijk eerst met andere broeken voordat ik deze in elkaar zette: ik naaide onder andere een gewone broek voor mezelf en een jeans voor Judith. Daarna was het tijd om de boel te perfectioneren en eentje ‘voor het echie’ te maken.

Bijkomend voordeel: nu heb ik éindelijk een broek die écht goed past! Dat is een dermate unicum, dat hij voor mijn gevoel raar strak zit als ik hem aantrek… Immers, bij alle confectiebroeken kan ik altijd minimaal twee vuisten stoppen tussen mijn rug en de tailleband achter, en nu ik (inmiddels 11 kilo) ben afgevallen, flubbert werkelijk álles overal. :-S

Dit is hoe een broek dus eigenlijk bij mij hoort te zitten:

De vouwtjes achterop mijn benen leken me daar niet te horen, maar volgens de juf hebben sommige mensen dat nu eenmaal. En inderdaad, bij mijn confectiebroeken die wat strakker bij de benen zitten, ziet dat ook zo uit.

Tot mijn grote opluchting was de juf er dus ook tevreden over. Er kon zelfs een glimlachje vanaf! :-D

Perfect is hij niet, want ze vond een afwijking van 2 milimeter bij de aansluiting van twee kruisnaden, en bij het achterpand komt de recht-van-draad om de een of andere reden niet helemaal overeen met die van de achterpas, maar afgaande op haar oordeel moet ik voor dit onderdeel toch zeker wel een voldoende gaan halen!

Het was een hoop doorstikwerk! Dat was niet verplicht, maar vond ik wel een must bij een jeans.

 

De volgende keer zou ik wel de zakken achterop ietsje dieper maken en ietsje lager positioneren. Maar nu ben ik even klaar met broeken naaien…

Costumièredag

Een keer per jaar wordt er vanuit mijn coupeuse-opleiding een studiedag georganiseerd. Het is geen verplicht onderdeel, maar wel heel leuk en nuttig: er worden tips gegeven voor de examens en je leert er allerlei handige aanvullende naaitechnieken. Ook zijn er kraampjes waar je handige spulletjes en leuke stofjes kunt kopen. Vorig jaar ging het allemaal niet door vanwege corona, maar nu wel weer en was ik er voor het eerst bij.

Mijn juf zit in het bestuur van de opleiding en die was dus ook aanwezig. De groepsgewijze demonstratie aan het begin van de dag, een uitleg over hoe je de maten van iemand goed kunt opnemen en wat je op het examen moet doen als je kledingstuk niet goed blijkt te passen op je model, werd dan ook door haar verzorgd.

“Nou, vertel maar eens: wat is er allemaal mis met het proefmodel van deze jurk?”

Daarna moesten we zelfstandig aan de slag met allerlei naaitechnieken. Zoals: hoe zorg je voor symmetrisch dikke figuurnaden, hoe maak je een strakke hoek in je stof, hoe zet je op de couture-manier een knoop aan, etc.

Ik dacht eigenlijk dat we een beetje leuk gingen workshoppen – je weet wel, gezellig keuvelen met medestudenten met een kopje thee erbij en ondertussen wat fröbelen. Maar het was behoorlijk aanpoten om alles op tijd af te krijgen! En uiteraard werd de leerstof weer niet geheel op de manier die ik prettig vind aangeboden (kun je me alsjeblieft éérst laten weten wat het eindresultaat moet worden, voordat je me stapsgewijs alle handelingen laat doen??) en had ik geen idee hoeveel werkstukken we die dag geacht werden te voltooien en hoeveel tijd we er per werkstuk voor zouden krijgen, wat zorgde voor behoorlijk was stress bij mij. (Dagstructuur, mensen! Communiceer het!).

Voor ieder werkstukje kregen we instructies op papier en enkele geprepareerde materialen. Naaispulletjes, garen en een naaimachine moesten we zelf meenemen.
Niet te zien op deze foto: de wirwar van kabels voor onze naaimachines: verlengsnoer geplugd in stekkerblok, dat weer in een ander stekkerblok stak, want uiteraard waren er veel te weinig stopcontacten voor iedereen.

Sommige naaitechnieken kende ik al wel (zoals onzichtbaar met de hand zomen – daar draai ik mijn hand niet voor om, kijk eens hoe netjes en snel ik dit kan!) maar andere waren echt wel lastig.

Zelf paspelband maken. Dat heb ik al eens eerder gedaan!
‘Brievenbusrits’. Juf: “Dat kan beter. Maar da’s niet erg. Je kunt het gewoon thuis opnieuw doen, dat hoeft niet vandaag.” Snik.

Tussendoor waren er demonstraties van de dames van de verkoopkraam. Uiteraard waren alle hulpmiddeltjes echte must haves. En ja, de prijs klonk misschien veel, maar het was allemaal wel écht heel duurzaam / een goede investering / iets dat lang meeging / waar je waar voor je geld voor kreeg! (Ik denk dat ik dat ‘absoluut onmisbare’ strijkplankhulpmiddeltje voor ‘slechts’ €36,50 gewoon zelf timmer, aangezien het effectief twee in vorm gezaagde en tegen elkaar aan geschroefde stukjes hout zijn…)

Gespot bij een medestudente. Hier ga ik dan wel weer van kwijlen! <3

Om 4 uur was mijn hoofd vol, waren mijn oksels bezweet en was de dag gelukkig ook ten einde. Het was interessant en leerzaam, maar ik moet wel nog even bijkomen.

Slechts één houten bankje is de dag niet zonder kleerscheuren doorgekomen. (It wasn’t me!)

Oh, en mocht je het je afvragen: nee, er was geen enkele man aanwezig. XD

Mijn eerste spijkerbroek

Voor mijn coupeuse-opleiding moet ik, zoals ik eerder al vertelde, veel oefenen. Bij voorkeur niet alleen met kleding voor mezelf, maar ook voor anderen, zodat ik kan oefenen met tekenen voor verschillende lichaamsvormen en -maten. Toevallig kwam tijdens een gesprekje met Judith naar boven dat ze een nieuwe spijkerbroek nodig had. Hee, dat was ideaal, want een van mijn examenopdrachten wordt een spijkerbroek voor mezelf maken, en aangezien ik zoiets zelfs nog nooit van een kant-en-klaar patroon had gemaakt, kon ik de oefening zeker gebruiken.

Dus nam ik Judith’s maten op, deed ik aan verwachtingsmanagement (de eerste keer jeans én de eerste keer voor iemand anders een patroon tekenen gaat zeker geen perfect resultaat opleveren) en gingen we gezellig samen stof shoppen. Daarna ging ik aan de slag.

En jee, wat heb ik een hoop geleerd. :-P

Judith wilde de broek aan de voorkant behoorlijk laag hebben, maar hoe teken je dat zonder dat je aan de achterkant een bouwvakkersspleet krijgt of een raar lopende tailleband? Bij de doorpassessie bleek ik ‘m te laag te hebben gemaakt, dus het moest opnieuw. Maar ik kon alleen de achterpas hoger maken en wat sjoemelen met de naadtoeslag, want er was niet genoeg stof om ook beide pijpen opnieuw te doen. Dat was om een tweede reden een dingetje, want bij het passen riep Judith dat de pijplengte zo perféct was! Euh… er moest wel nog een zoom onderin komen… Dus de pijpen waren ook te kort. :-X

De rest paste gelukkig wel helemaal prima en na twee pogingen om de achterkant te verbeteren (zucht, wéér loshalen en opnieuw!), heb ik uiteindelijk alle issues weten op te lossen. De broek is niet perfect, maar past nu wel helemaal zoals Judith wilde. De volgende keer zal ik diverse dingen anders doen (zoals éérst de binnenbeennaden doorstikken en dan pas de zijnaden dichtstikken, nóg strakker de rand volgen bij het doorstikken met contrastgaren want iedere halve millimeter afwijking valt op, en de draadspanning hoger i.p.v. lager zetten bij dat doorstikken (oeps)).

Ondanks de diverse verbeterpuntjes, ziet hij wel echt uit als een jeansbroek! Hij heeft zelfs van die metalen details bij de zakken. Het maakt ook zo veel verschil als je naden doorstikt! En wat ga je goed naar de details van je eigen kleding kijken, en wat zijn er veel keuzes die je moet maken, alleen al over welke onderdelen je wel of niet door gaat stikken, of je wel of niet dubbel doorstikt, of je dat wel of niet met contrastgaren doet, … Ook Judith was verbaasd over hoe verschillend broeken op detailniveau eigenlijk zijn, toen ik haar vroeg wat ze wilde en wat voorbeeldbroeken uit mijn kledingkast erbij pakte ter illustratie. (Gelukkig was het haar voorkeur om maar een beperkt aantal onderdelen door te laten stikken, dat scheelde mij een hoop tijd. :-P )

De broek is overigens donkerblauw, maar de foto’s geven dat niet goed weer:


Afgelopen weekend, op de baravond van Charm, kon ik Judith dan eindelijk haar broek overhandigen!

Judith blij, en ik heb er nu veel meer vertrouwen in dat ik een goede jeans voor mijn examen moet kunnen produceren!

Haarkammen met dreads

Weer iets af voor mijn nieuwe LARP-personage: dreads! Want alles moet kleurtjes hebben, dus mijn haar ook. ^_^

Ooit kocht ik tijdens een Midwinterfair een haarspeld met dreads eraan. Prachtige dreads, maar de speld bleek niet praktisch: ik kreeg hoofdpijn van zoveel gewicht op een klein stukje en bovendien is het wel wat jammer als je dreads achteraan je hoofd beginnen in plaats van ergens bovenop. Tijd voor een aanpassing.

Ik sloopte de dreads van de haarspeld af en voegde nog wat andere dreads toe die ik een keer los had gekocht.

Mijn eerste idee was om ze tegen een stuk stof aan te naaien en zo een hoofdband te creëren. Dat werkte helaas niet lekker: de band zat in de weg voor mijn latex-oortjes, moest over een deel van mijn voorhoofd om te voorkomen dat hij naar achteren zakte door het gewicht, en er zaten nu dermate veel dreads op mijn hoofd, dat ik mijn vilten hoedje niet meer op kreeg. Dus tornde ik alles weer los.

Tweede plan: haarkammen! Ik weet niet waar ik dat lelijke setje met kralen vandaan heb, maar dragen deed ik het niet dus kon het best gesloopt worden.

Aan beide metalen kammen naaide ik een setje dreads. De derde (plastic) kam voorzag ik ook van dreads, maar die zijn dan ooit voor een ander doel, want de twee setjes kammen zijn voldoende, anders krijg ik wederom de hoed niet op.

Deze zijn supermakkelijk te bevestigen in mijn haar. Ik hoef alleen maar een paar lokken bovenop mijn hoofd met een elastiekje samen te binden en deze erin te steken. Hopelijk zijn ze niet te zwaar om een heel weekend lang te dragen, maar dat moet straks maar in praktijk blijken.

Kleurrijk tasje

Nadat ik kleurrijke pols- en beenwarmers had gebreid voor mijn nieuwe LARP-personage, moest er ook een kleurrijke tas komen. Mijn personage gaat een hoop handige spulletjes meeleuren dus die moeten wel ergens in kunnen. De combinatie van praktisch en kleurrijk is daarbij van belang!

Uiteraard is er nergens een tas te koop die aan mijn eisen voldoet (ik heb niet eens gezocht – welke tas heeft er nou een ingebouwde breinaaldhouder?  :D ), dus naaide ik er zelf een. Van een vrolijk bestemmingloos lapje tricot waar ik al eens haaraccessoires van had gemaakt, maar nog steeds te veel van over had. En omdat een tas van stretchende stof niet praktisch is, voerde ik hem met een restant katoen, dat afkomstig was van de voering van een mantel waarvan ik de buitenstof al jaren geleden voor iets anders had gerecycled.

Om de boel wat te verstevigen heb ik vlieseline in de achterkant gestreken en een stuk plastic verstevigingsmateriaal (waar was dat ook alweer een restant van…?) tussen de bodemdelen genaaid.

De tas heeft twee grote vakken en daarnaast nog wat kleine steekvakjes.
(Note to self: de volgorde waarin je alle onderdelen aan elkaar zet maakt uit… )

Op naar het volgende accessoire!

Vertraagde verrassingen

Vorig jaar moesten we hem helaas overslaan en ook dit jaar leek het erop dat de coronamaatregelen ons traditionele Sinterkerst-avondje in de war gingen schoppen. Want onze afspraak in december viel tijdens de lockdown waarbij maximaal 2 bezoekers waren toegestaan. En we zouden met 5 personen zijn: Bob, Alice, Mark, Bo en ik. Meh.

Maar uitstel betekent lang niet altijd afstel: gisteravond probeerden we het gewoon nogmaals! Niks mis met nog een beetje feestdagen-sfeer in het druilerige, donkere januari. De enige uitdaging was: waar halen we nu nog pepernoten vandaan?? Maar dat losten Alice en Bob op door ze gewoon zelf te bakken. ^_^

De eerste keren dat we Sinterkerst vierden, dobbelden we altijd om grappige kleine cadeautjes, later trokken we lootjes om een cadeau voor een specifiek iemand te kopen, en inmiddels zijn we geëvolueerd naar het maken van echte surprises voor elkaar. De resultaten waren dan ook weer erg mooi en hilarisch!

Een mooi ingekleurd Alice in Wonderland boek voor mij!

Ik had Alice getrokken en had al gelijk een idee wat ik voor haar kon knutselen: een vakjeskast! Ze vertelt namelijk al jaren dat ze zo’n ding wil voor haar huis, maar andere verbouwingsplannen hadden prioriteit. Toegegeven: dit type surprise leek wel erg op de keuken die ik de vorige keer voor Bob knutselde (die is inmiddels wel gerealiseerd), maar ach, het is gewoon mijn stijl, zullen we maar zeggen.

Als cadeautje kocht ik een macaramé-setje, bestaande uit touw, kralen, ringen en meer. Dat stond op Alice’s verlanglijstje en leek me vooral ideaal omdat ik al die verschillende onderdelen apart kon inpakken en in de vakjes kon leggen. :lol: De grote bol touw kon ik achter klapdeurtjes verbergen. Aan de slag!

Een grote kartonnen doos functioneerde als basis, en met strookjes die ik aan weerszijden inknipte vormde ik de horizontale en verticale planken. Dan kaftpapier van de Hema erop om de Bol.com logo’s te verbergen. Hoewel ik zo precies mogelijk had gemeten, was het nog een behoorlijk gepruts om het geheel enigszins recht in elkaar te krijgen!
(Tip: koop nooit plakstift van Hema-huismerk. Mijn Pritt was op en ik kon zo snel alleen die van de Hema krijgen ter vervanging, omdat ze bij de Jumbo nu Hema-spul verkopen, maar die plakt echt voor geen meter.  :evil: )

Toen kwam het leukste onderdeel: accessoires maken! Ik haalde foto’s van Alice’s Facebookpagina om fotolijstjes mee te maken en maakte andere dingen met véél te veel details, zoals een echte beschreven kerstkaart en een stapel met relevante boeken (een kookboek voor Bob, een boek over tuinieren voor Alice, en uiteraard een exemplaar van mijn eigen boek ;-) )

Alles bij elkaar zag er zo uit:

Gelukkig viel ook mijn maaksel in de smaak bij de ontvanger.

Het was een zeer gezellig avondje en wat mij betreft zetten we de traditie dus gewoon weer voort! Hopelijk de volgende wel weer op de normale datum.