Van de week werd er door twee enthousiaste collega’s een mailtje naar het hele bedrijf gestuurd. Of we donderdag na het werk met z’n allen gingen borrelen? Leuk leuk leuk toch, dus ze gingen er vanuit dat iedereen ging komen!<\/p>\n
Ai. Daar hebben we het weer. Zo’n activiteit waarvan de meeste mensen zich blijkbaar niet kunnen voorstellen dat er ook mensen zijn die het ni\u00e9t leuk vinden. En je dus ook als spelbreker wordt gezien als je, zoals ik, aan het eind van de dag je jas aantrekt en gewoon naar huis gaat.<\/p>\n
“Maar waarom ga je niet mee dan??”, vroegen veel verbaasde collega’s.<\/p>\n
Nou gewoon, omdat ik borrelen helemaal niet leuk vind.<\/p>\n
“Maar… ga je dan ook nooit met je vriendinnen naar de kroeg ofzo?”<\/p>\n
Eh, nee, dat doe ik inderdaad niet. Tenzij er gedanst kan worden.<\/p>\n
Ik heb het concept ‘naar een caf\u00e9 gaan om wat te drinken’ nooit helemaal begrepen.
\nIk drink omdat ik dorst heb, niet omdat ik het nuttigen van een drankje als een hobby beschouw. Als je bierliefhebber bent, kan ik me voorstellen dat je naar een biercaf\u00e9 gaat ofzo. Maar voor iemand die zelden bier drinkt, geldt dat dus niet.
\nIk drink bovendien niet veel. Als ik een kopje thee krijg na het eten, ben ik tevreden voor de rest van de avond. Maar als je borrelt, dan word je geacht om meer te drinken. Voor de lekker, of anders wel omdat je nu eenmaal in een horecagelegenheid zit en er dus van je wordt verwacht dat je er geld uitgeeft. Meestal neem ik in zo’n situatie dus maar wat te drinken voor de vorm. En dan moet ik ook altijd lang nadenken over wat ik dan moet nemen – want tsja, ik heb dus eigenlijk nergens zin in.<\/p>\n
Ik vind caf\u00e9s bovendien helemaal niet gezellig. Een donker hol waar het met een beetje pech naar zweet en alcohol riekt, er zo hard wordt gepraat door andere aanwezigen dat ik mijn vrienden nauwelijks kan verstaan, en een houten barkruk die al na een half uur pijn in m’n kont veroorzaakt, of afgeknelde benen omdat ik niet bij het tussenlatje kom. Of nog erger: moeten hangen aan van die statafels waar ik amper bovenuit kom.
\nAls je met elkaar wil bijpraten dan is het toch veel comfortabeler (en goedkoper) om dat bij iemand thuis te doen?<\/p>\n
Ik ben bovendien helemaal geen prater. Ik ben een introvert persoon, dus praten kost mij energie. En let’s face it: ik heb nu eenmaal weinig gemeen met mijn collega’s, dus verder dan koetjes en kalfjes ga ik met hen ook niet komen. En dus gaan we uiteindelijk maar weer over werk praten.<\/p>\n
Niet dat ik het niet leuk vind om af en toe iets met collega’s te doen hoor. Prima om eens samen pizza te gaan eten<\/a>. Een bedrijfsuitje<\/a>? Ik ga wel mee hoor. Want het wordt heel wat anders als het sociale aspect gekoppeld is aan een activiteit – hoe klein dan ook. Uit eten, poolen, dansen… Met een beetje geluk kr\u00edjg ik daar juist energie van.<\/p>\n Maar borrelen niet dus. En dat snapt men niet. Het doet me denken aan een sessie over persoonlijkheidstypen die ik ooit bij een vorige werkgever had. Mijn toenmalige manager was compleet verbaasd toen bleek dat niet iedereen in het bedrijf het kon waarderen als vooraf niet bekend werd gemaakt waar het bedrijfsuitje heen ging. Dat onverwachte was toch l\u00e9\u00fak??<\/p>\n En zo kunnen mijn collega’s dus niet accepteren dat ik niet van borrelen houd. Gewoon omdat het de norm is dat men zoiets wel leuk vindt. En dat vind ik jammer. Zeker aangezien ze het waarschijnlijk zullen interpreteren alsof ik mezelf bewust buiten de groep plaats en hen niet aardig genoeg vind.<\/p>\n Maar ik ga hen toch ook niet vragen om na werktijd mee te gaan LARPen, re\u00ebnacten, doedelzak spelen, of balfolk dansen, en dan verwachten dat iedereen enthousiast is…?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Van de week werd er door twee enthousiaste collega’s een mailtje naar het hele bedrijf gestuurd. Of we donderdag na het werk met z’n allen gingen borrelen? Leuk leuk leuk toch, dus ze gingen er vanuit dat iedereen ging komen! Ai. Daar hebben we het weer. Zo’n activiteit waarvan de meeste mensen zich blijkbaar niet …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[5,16],"tags":[],"class_list":["post-12295","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-food-for-thought","category-werk"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12295","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12295"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12295\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12302,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12295\/revisions\/12302"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12295"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12295"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12295"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}