{"id":12818,"date":"2014-03-01T22:51:19","date_gmt":"2014-03-01T21:51:19","guid":{"rendered":"http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/?p=12818"},"modified":"2014-03-07T13:50:29","modified_gmt":"2014-03-07T12:50:29","slug":"vakantie-naar-lapland","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/2014\/03\/vakantie-naar-lapland\/","title":{"rendered":"Vakantie naar Lapland"},"content":{"rendered":"

Deze week was het dan eindelijk zo ver: onze vakantie naar Lapland!<\/p>\n

Waarom Lapland? Nou, het is weer eens wat anders \":-P\"
\nIk ga eigenlijk nooit op vakantie voor de ontspanning. Ik heb m’n hobbies, zoals LARP-weekends, om mijn hoofd leeg te maken. Dat geldt voor Mark ook. Dus op vakantie gaan doe ik om nieuwe dingen te beleven. Sneeuwscooteren, husky-tochten en noorderlicht bewonderen, d\u00e1t had ik nog nooit gedaan, maar wilde ik heel graag eens ervaren. Bijkomend voordeel: Mark heeft het nogal snel warm op onze vakantiebestemmingen. Dus tegen dit plan kon hij moeilijk bezwaar maken \";-)\"<\/p>\n

We wisten vooraf niet zo goed wat we moesten verwachten. Kou, uiteraard. En sneeuw. En harde winden, waardoor je van die witte vorstklontertjes op je wimpers krijgt. Want februari is daar\u00a0doorgaans de koudste maand. Maar wel de beste maand om te gaan wat betreft kans op noorderlicht. En bovendien is de periode van continu donker dan voorbij, zodat je ook voldoende daglicht hebt.\u00a0Dus leenden we warme kleding en ski-accessoires en kochten<\/a>\u00a0\/\u00a0breiden<\/a> we zelf ook nog diverse benodigdheden. Wij waren klaar voor de kou!<\/p>\n

Helaas… wat dat betreft hebben we geen 100% Lapland-ervaring gehad. Er waren ons temperaturen van -15 tot -20 voorgespiegeld. Maar toen we uit het vliegtuig stapten was het… +3 graden. Wut??<\/p>\n

De lokale bewoners waren zelf ook van slag: blijkbaar was het de warmste februarimaand in 100 jaar! Hebben wij weer…<\/p>\n

De laagste temperatuur die we deze week gehad hebben was -3 graden. Wat dat betreft niet anders dan een Nederlandse winter.\u00a0De locals gaven overigens wel aan dat veel lagere temperaturen, niet noodzakelijk kouder aanvoelen. Want dan is het doorgaans veel droger dan het nu was. En droge kou is blijkbaar veel minder erg dan natte kou.<\/p>\n

En om heel eerlijk te zijn: niet bevriezen tijdens je excursies heeft ook wel wat. Want rond het vriespunt of niet: als je uren stilzit op een sneeuwscooter, krijg je het toch wel koud. Dus hebben we nu waarschijnlijk beter kunnen genieten van onze uitstapjes.<\/p>\n

Maandag 24 februari: aankomst in Rovaniemi<\/strong><\/p>\n

\"thermopak\"<\/a> Via Helsinki vlogen we naar de hoofdstad van Lapland: Rovaniemi. Op dit kleine vliegveldje pakten we onze koffers van de band en liepen na twee stappen al tegen de reisbegeleiders aan, die ons kwamen ophalen. Vijf stappen verder stonden we buiten bij de minibus, die direct voor de deur was geparkeerd, om amper 4 minuten later aan te komen bij hun kantoortje, waar we speciale thermopakken, dikke wanten en helmen aangemeten kregen.<\/p>\n

Amper bijgekomen van de vlucht werden we op een sneeuwscooter geplempt en hobbelden we in een uurtje tijd in het donker door de besneeuwde bossen en raceten we\u00a0met 100 kilometer per uur over een bevroren meer naar ons huisje!<\/p>\n

Mark en ik mochten om beurt een stukje rijden. Dat was best wennen: dat stuur schudt namelijk alle kanten op! Na vijf minuten was ik al bek-af, en het duurde even voordat ik doorhad dat ik er niet tegen moest vechten, maar gewoon moest accepteren dat ik automatisch de sporen van onze voorgangers volgde en dat sturen op een sneeuwscooter een kwestie is van ‘ongeveer de goede richting op mikken’. Da’s best even slikken, aangezien je toch zo’n 250 kg machine onder je bips hebt…<\/p>\n

Met al die bijzondere vervoersmiddelen houden ze er in Lapland dan ook bijzondere verkeersborden op na:<\/p>\n

\"sneeuwscooterbord\"<\/a> \"pas-op-arreslee\"<\/a><\/p>\n


\nDinsdag 25 februari: Huskytocht en doorreis naar Luosto<\/strong><\/p>\n

Deze dag stond er een 6 uur durende huskytocht op het programma, wat neerkwam op 45 kilometer lang op een sleetje door de sneeuw gesleurd worden door z\u00e9\u00e9r enthousiaste, onvermoeibare honden.<\/p>\n

We hadden geluk, want we waren met een heel klein groepje, waardoor iedereen zijn eigen hondenslee kreeg (normaal gesproken zit \u00e9\u00e9n persoon in de slee en staat de ander achterop om te sturen). Daarom werden er ‘maar’ 5 honden per slee aangespannen.
\nWij denken bij ‘huskies’ gelijk aan die pluizige zwart-witte beesten. Maar blijkbaar heeft tv ons beeld weer eens vertekend, want huskies komen in verschillende soorten en maten. Wij kregen Siberische huskies; beestjes die zelfs bij temperaturen van -40 graden nog prima gedijen!<\/p>\n

De arme hondjes hadden het nu dus zwaar. Niet alleen hadden ze het warm, ook konden ze\u00a0niet op topsnelheid rennen vanwege de zachte sneeuw. Ze zakten regelmatig met hun pootjes in de sneeuw weg en op het meer lag inmiddels een flinke laag water, waar ze doorheen moesten plenzen.<\/p>\n

Volgens de locals was dit dan ook ‘bad weather’: “Minus 15 is good for animals \u00e1nd good for people!”, riepen ze. Tsja, in Lapland geldt de regel: er is niet zoiets als te koud weer, alleen te slecht gekleed zijn op het weer…<\/p>\n

Desondanks deden de huskies ontzettend hun best. Ongelooflijk, hoe enthousiast die beesten zijn! Ook al zijn ze moe, ze blijven gewoon doorrennen, alleen dan een stukje langzamer. Zodra ze het idee krijgen dat ze een slee mogen trekken, gaan ze al uit hun plaat, spingen ze alle kanten op en dan is de huskyboerderij \u00e9\u00e9n oorverdovend geblaf:<\/p>\n