{"id":13951,"date":"2014-10-15T10:25:30","date_gmt":"2014-10-15T08:25:30","guid":{"rendered":"http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/?p=13951"},"modified":"2017-06-26T20:16:12","modified_gmt":"2017-06-26T18:16:12","slug":"larp-een-terugblik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/2014\/10\/larp-een-terugblik\/","title":{"rendered":"LARP: een terugblik"},"content":{"rendered":"

Afgelopen weekend\u00a0was mijn laatste Charm-evenement als bestuurslid<\/a>. Dat in combinatie met het prachtige hoogtepunt op Omen<\/a> van de week daarvoor, voelt wel als een soort afsluiting van een lange tijd LARPen. Tijd voor een terugblik – ge\u00efnspireerd door Jojo’s post<\/a> over 10 jaar LARPen van een tijdje terug.<\/p>\n

Voor mij begon het allemaal 11 jaar geleden, toen ik in 2003\u00a0naar de bios ging. Mark (met wie ik toen nog geen relatie had) en enkele van zijn LARP-vrienden waren gevraagd om de premi\u00e8re van de tweede Lord of the Rings-film op te leuken, in bijpassend tenue. Ik kende Mark van jiu-jitsu en toen ik hem daar tegenkwam, vroeg ik uiteraard of hij dat vaker deed, in dit soort kostuums rondwandelen…<\/p>\n

Ja dus. Hij vertelde me over LARP en ik werd nieuwsgierig.<\/p>\n

Emphebion
\n<\/strong>Eind dat jaar ging ik daadwerkelijk een keertje met hem mee, namelijk naar het winterlive van Emphebion. Als elf ‘Mila’, met geleende kleding en een geleend wapen (dus gelukkig\u00a0geen\u00a0standaard zwarte velours de panne-cape \";-)\" ).<\/p>\n

Holy shit, wat was dat een overweldigende ervaring… Achteraf begreep ik van Mark en anderen dat LARP-newbies vaak beginnen als NPC (figurant) en even de kat uit de boom kijken, maar ik heb me er gelijk vol ingestort als speler. Misschien omdat ik ‘al’ 24 was, iets ouder dan de gemiddelde beginnende LARPer?<\/p>\n

Anyway, ik oogstte diverse complimenten, waaronder voor het feit dat ik een complete spreuk naar Quenya had vertaald\u00a0en uit mijn hoofd geleerd, die ik ter plekke tegen diverse bomen afdraaide om informatie uit ze te krijgen.<\/p>\n

Ook ‘s avonds heb ik enorm veel pret gehad, want bij Emphebion\u00a0was het gebruikelijk om een OC bonte avond te hebben in plaats van door te spelen. Ik herinner me vooral veel hilarische momenten\u00a0met Mark en Brian, waaronder ad hoc ‘who’s line is it anyway’-grappen, elkaar achterna zitten met ge\u00efmproviseerde schilden van frituurketeldeksels en gootsteenontstoppers, en\u00a0het geven van scores aan toiletverlaters…<\/p>\n

\"print6\"<\/p>\n

Verder bedacht\u00a0Brian ook nog een (niet al te complimenteus) liedje over mijn personage op de melodie van ‘Lola’. Wat een eer!<\/p>\n

Mark merkte achteraf\u00a0enigszins gefrustreerd op\u00a0dat hij al jaren LARPte en nog nooit een magisch item in handen had gekregen, terwijl ik direct op mijn eerste LARP een cruciaal plotitem in mijn\u00a0bezit\u00a0kreeg. Tsja, ik doorzocht een dooie NPC op loot <\/em>en\u00a0vond een slagtand die bijzondere dingen kon. Hoewel iedereen mij aanraadde die te houden omdat hij zo nuttig was, stond ik erop om de tand te plaatsen in een grote\u00a0kaak\u00a0die ik ergens in het bos had zien liggen. Lo and behold – het ding veranderde in een ‘dragon tooth dagger’ die nog veel epischer was.<\/p>\n

\"OLYMPUS<\/p>\n

(Let op de klassieke beginnersfout in de foto: vergeten je horloge af te doen \";-)\" )<\/p>\n

Het is dat ik de dolk aan het eind van het\u00a0live bij een woudloper in bewaring had gegeven, die zich in het bos zat te verschuilen toen de grote eindbaas verscheen, want anders had ik waarschijnlijk\u00a0ook nog eigenhandig die opperdemoon omver gestoken met het enige wapen dat hem bleek te kunnen deren, en zo het plot gered…<\/p>\n

Overbodig te zeggen dat deze ervaring naar meer smaakte. Het voelde alsof ik thuiskwam. Dit waren mijn soort mensen! Dit was mijn ding!<\/p>\n

Al in de auto terug naar huis ervoer ik een gigantische heimwee; een verschijnsel\u00a0waarvan ik later leerde dat het ‘after-LARP-dip’ werd genoemd.<\/p>\n

\"OLYMPUSIk ben later nog enkele keren teruggegaan naar het evenement\u00a0dat mij met LARP kennis liet maken, maar het is nooit meer zo gaaf geweest als die eerste keer. Mila heb ik niet\u00a0meer gespeeld; in plaats daarvan speelde ik\u00a0met Mark en Marion een clubje avonturiers: een dwerg, mens en elf die noodgedwongen met elkaar opgescheept zaten.<\/p>\n

Mijn dwerg-met-kort-lontje was op zich leuk, maar helaas haakten Marion en Mark na 1 evenement al af. In mijn eentje had mijn personage weinig persoonlijk doel. Daar kwam nog eens bij dat de spelers op Emphebion nogal kliekjes zijn, waar je bijna niet tussen komt – zelfs\u00a0al ben ik niet bepaald een verlegen persoon en was mijn personage dat ook niet. Even met elkaar praten was geen probleem, maar mee op missie: vergeet het maar. En aangezien de regelset ook niet meewerkte (zonder de vaardigheid ‘woudlopen’, of iemand bij je die dat kan, verdwaal je als je meer dan twee\u00a0meter van het pad af gaat), heb ik een evenement lang vooral doorgebracht met het op een bospad staan luisteren hoe andere spelers verderop tussen de bomen\u00a0lol hadden. Dus uiteindelijk ben ik maar niet meer gegaan.<\/p>\n

Yoshida
\n<\/strong>Een maand na mijn eerste LARP, januari 2004, nodigde Mark mij uit voor de\u00a0eerste vergadering voor een nieuw te vormen Japanse groep genaamd Yoshida. Het plan was om in de zomer naar een mega-groot evenement in Duitsland te gaan.<\/p>\n

\"IF\"<\/p>\n

Aangezien ik aan jiu-jitsu deed, leek het concept me leuk en ging ik mee. Totaal niet beseffend hoe groot Drachenfest precies was… Mijn tweede LARP had\u00a0dus ook een enorme impact. En ik hield er veel nieuwe vrienden aan over.<\/p>\n

\"OLYMPUSWat achteraf gezien ontbrak voor mijn personage Jishin, was een achtergrond die me richting gaf in het spel.\u00a0Er is uiteindelijk wel\u00a0een romance ontstaan met Mike’s personage, dat uitmondde in een huwelijk. Maar verder denk ik dat mijn bijdrage aan de groep vooral mijn knutselwerkjes zijn geweest.<\/p>\n

Ik maakte onder andere een torii<\/a>,\u00a0een draagstoel<\/a>, een mobiel met 125 origami-kraanvogels<\/a>\u00a0en een samoeraiharnas<\/a>. Door dat laatste voelden andere groepsleden ook een schop onder hun hol om zelf een harnas te gaan bouwen, met prachtige resultaten.<\/p>\n

Ik leerde gelijk\u00a0de voor- \u00e9n nadelen\u00a0van vechten in een groot harnas met masker kennen: men ziet niet wie er achter zit. Waardoor ik ineens een stuk enger werd gevonden door mijn tegenstanders, die aarzelden om me aan te vallen. Maar waardoor ik tijdens de eindbuts ook tot 2x toe door de spelleiding van het veld ben gehaald, omdat ze vanwege mijn lengte dachten dat ik een jochie van onder de 16 was, dat nog niet mee mocht vechten (ik was toen 26…) :-S<\/p>\n

\"drachenfest3\"<\/p>\n

Ik heb zo’n 4 jaar\u00a0in deze groep meegespeeld, maar op een gegeven moment\u00a0voelde ik te veel druk om alles correct te doen en bovendien constateerde ik dat al die politieke spelletjes en onuitgesproken gedragsregels, die ik maar niet kon volgen, niets voor mij waren. Ik verliet met enige pijn in mijn hart de groep (want: leuke mensen), die overigens\u00a0nog steeds bestaat (en waar\u00a0Mark nog steeds aan meedoet).<\/p>\n

Dawn<\/a>
\n<\/strong>Mijn derde live was in het najaar van 2004. Om maar even een enorm contrast te maken met Drachenfest, waar 5000 man elkaar in de pan hakte, ging ik naar Dawn, dat bestond uit een clubje van zo’n 30 mensen.<\/p>\n

Wederom viel ik met mijn neus in epische boter. Mijn na\u00efeve half-elfje (met mijn eerste zelfgemaakte jurk van, jawel, velours de panne…) vond een ei. Uiteraard raakte ze het aan. Ze\u00a0kreeg daardoor spontaan moedergevoelens en hield het net zo lang warm totdat het uitkwam. Aldus werd ze\u00a0moeder van… een draak.<\/p>\n

\"dawn26a\"<\/p>\n

Het plan van de spelleiding was om het beest dat evenement om te laten komen. Maar ze hadden buiten mij gerekend. Niemand komt aan mijn kind! Met als gevolg dat\u00a0er vanaf dat moment ieder evenement een draak aanwezig was. In het begin was dat nog een knuffel (met portofoon in z’n buikje), maar uiteraard groeien draakjes en heeft de spelleiding uiteindelijk een NPC\u00a0in een furrypak en latexmasker moeten hijsen om mijn ‘zoontje’ te spelen. \":-D\"<\/p>\n

\"dawn<\/p>\n

Die eerste Dawn ben ik\u00a0uitgeroepen tot ‘beste speler van het evenement’. Wauw. Ik wist niet wat me overkwam. (\u00dcberhaupt heb ik daarna nooit meer meegemaakt dat er zo’n titel werd vergeven… eigenlijk is het ook een beetje raar.)<\/p>\n

Hoewel het niveau op dat evenement wat betreft spel, plot of kostuums\u00a0niet heel hoog lag, ben ik er altijd graag heen gegaan. Het was een\u00a0gezellig clubje mensen, zonder poespas. Dankzij mijn na\u00efeve personage ben ik in een hoop sloten tegelijk gelopen, wat altijd leuke momenten opleverde. Zo werden mijn puntoren er op een gegeven moment permanent afgesneden door een boze dwerg\u00a0en ben ik gevangen genomen door een vampier, die me in zijn (echte!) doodskist opsloot totdat men me kwam bevrijden (gelukkig ben ik niet claustrofobisch…).<\/p>\n

Helaas is Dawn er\u00a0spontaan ermee opgehouden. Op een gegeven moment kwam er gewoon geen uitnodiging meer binnen voor een volgend live. Jammer, want zo is het personage ook nooit mooi afgerond.<\/p>\n

Shadowrifts
\n<\/strong>Al je aan iets begint,\u00a0doe het dan goed. Dus ging ik in het najaar van 2004 ook nog eens naar Shadowrifts. Mark en ik sloten ons aan bij een clubje dat Aiel ging spelen – gebaseerd op een woestijnvolk uit de Wheel of Time-boeken.<\/p>\n

Geen succes. Ik ben twee keer mee geweest, maar aangezien ik de boeken niet had gelezen\u00a0had ik moeite om\u00a0me in te voelen in mijn rol. Net als bij Yoshida had ik het idee\u00a0dat ik er maar wat achteraan hobbelde en het steeds net niet goed deed. Wijze les: het past niet bij me om iets te spelen waarbij je iets bestaands moet ‘naspelen’. Laat mij maar mijn eigen weg vinden in mijn personages.<\/p>\n

Voor dit evenement deden Mark en ik overigens onze eerste poging om zelf wapens te maken. Onze speren zagen er niet uit en werden na iedere slag meer wokkelvormig in plaats van recht, totdat ze op een gegeven moment niet meer door de wapenkeuring kwamen. Ook dat was dus geen groot succes \":-P\"<\/p>\n

\"aiel\"<\/p>\n

Omen<\/a>
\n<\/strong>Oktober 2005. Of we mee wilden doen aan een playtest voor een nieuw evenement? Ja joh, leuk!<\/p>\n

In een lollige bui flansten we even twee personages in elkaar: een verwende jonkvrouwe met kleptomanie, op reis gestuurd\u00a0door haar oom zodat hij even van haar af was, en een verlopen ridder die met haar zat opgescheept. Omdat het maar een playtest was en we niet verwachtten dat deze personages ooit nog terug zouden komen (eigenlijk verwachtte\u00a0ik dat mijn personage dermate irritant gevonden zou worden dat ik de playtest niet eens zou overleven), bedachten we er hilarische namen bij: Aim\u00e9e Ferrero Rocher en Reinard de Bouillon de Poulet. In mijn achtergrond stopte ik namen als oom Hertog Jan van Amstel en een vage verloofde genaamd Hertog\u00a0Ola von M\u00f6venpick.<\/p>\n

Ik ging er ook geen compleet nieuwe outfit voor maken. Ik recyclede de blauwe velours de panne-jurk van mijn Dawnpersonage (die er later een andere voor terug zou krijgen) en\u00a0fr\u00f6belde er een debiele hoed en band\u00a0voor om mijn middel bij (gelukkig had ik nog reststof van de jurk bewaard, zodat het leek alsof het geheel oorspronkelijk bij elkaar hoorde). Klaar!<\/p>\n

Tegen alle verwachtingen in\u00a0overleefden we de playtest. Omen bleef. En onze personages ook.<\/p>\n

Hoe had ik ooit kunnen vermoeden waar dit tot uit zou groeien? Al snel hadden we een complete adellijke groep om ons heen verzameld\u00a0(elk\u00a0met hilarische namen gebaseerd op voedsel of drank), met een gigantische legertent als onderkomen – inclusief inloopkledingkast voor mijn\u00a05 verschillende jurken en hoeden (de een nog monstrueuzer dan de ander – iets waar mijn personage om bekend ging staan).<\/p>\n

\"aimee\"<\/p>\n

Ondanks haar irritante maniertjes, bleek deze verwende jonkvrouwe best nuttig te zijn vanwege haar geneeskunsten – iets waar in deze dodelijke setting veel behoefte aan was. En omdat ik er vanaf het begin bij was, had ik altijd een voorsprong op andere spelers wat betreft vaardigheden.
\nNa enige tijd\u00a0werd\u00a0ik benoemd tot hoofd van de genezers (in naam dan, in praktijk had ik alle bijbehorende taken uiteraard gedelegeerd) en inmiddels word\u00a0ik alleen opgetrommeld bij \u00e9cht dringende of complexe gevallen.<\/p>\n

Ik geloof dat Mark en ik stiekem best wel invloed hebben uitgeoefend op de setting. Mijn oom is cruciaal onderdeel geworden van de keizerlijke politiek, zonder ons was er nooit zoveel adel in het dorp geweest, en ik vermoed dat dankzij mijn initiatief ook het componentenverband uit de regelset is verdwenen. Ik was er op een gegeven moment klaar mee dat ik steeds nieuwe verbandjes moest kopen bij handelaars, dus besloot ik gebruikte verbanden te gaan uitkoken in mijn keteltje. Iets dat veelvuldig werd overgenomen door andere spelers en op een gegeven moment kon ik ook niet meer in de regelset terugvinden dat\u00a0hier ooit voor betaald moest worden…<\/p>\n

Mijn bijzondere karakter zorgde verder\u00a0voor heel wat mooi spel. Met het hoofdplot bemoei ik me doorgaans nauwelijks, ik heb\u00a0genoeg aan al het onderlinge spel met mijn mede-adel. Omen is\u00a0een episch evenement met epische gebeurtenissen, maar voor mij biedt het vooral een platform voor prachtige jonkvrouw & ridder-filmmomenten, waar ik dingen als een riddertoernooi<\/a> en bruiloft met duel om mijn hand<\/a> kan laten plaatsvinden. En\u00a0die vallen zeker onder de hoogtepunten in mijn LARP-carri\u00e8re!<\/p>\n

\"9008542775_044948476d_k\"<\/p>\n

Aim\u00e9e is dan ook mijn all-time-favoriete personage geworden.\u00a0Haar\u00a0flat-character achtergrond van 3\/4e pagina is in de loop der evenementen uitgegroeid tot een pagina’s lange biografie en haar charactersheet bevat inmiddels meer spreuken dan ik OC kan onthouden. Alles wat ze heeft meegemaakt op haar reis,\u00a0heeft haar gevormd en veranderd tot hoe ze uiteindelijk is. Zelfs haar naam is met haar meegegroeid: ‘jonkvrouwe Aim\u00e9e Ferrero Rocher’ werd later ‘jonkvrouwe Aim\u00e9e Ferrero Rocher van Amstel’ en niet veel later kwam er ‘tot Dommelsch’ achter (ik kan me\u00a0niet eens meer herinneren waarom). Totdat ik via een huwelijk uiteindelijk ‘gravin Aim\u00e9e van Xanten-Ferrero Rocher van Quicksilver Heights, jonkvrouwe van Amstel tot Dommelsch’ ben geworden. \":-)\"
\nIk hoef ook niet meer na te denken over hoe\u00a0zij zou reageren in een bepaalde situatie. Ze is een jas geworden die ik aantrek (nou ja, eigenlijk een hoed die ik opzet) – zodra ik dat doe, b\u00e9n ik haar.<\/p>\n

9 Jaar, 18 weekendevenementen en enkele specials later hebben er heel wat tranen gevloeid. Er zijn flink wat onvertogen woorden gevallen. Epische veldslagen trokken voorbij en zeker de helft van de dorpsbewoners\u00a0heeft zijn leven aan mij te danken. Ik ben bedreigd, vervloekt, weer tot leven gewekt en geparodieerd\u00a0in de vorm van een poppenkastpop. Romances kwamen en gingen en ik werd meerdere malen ten huwelijk gevraagd. Afgelopen evenement\u00a0ben ik daadwerkelijk getrouwd en na jaren van ellende dan \u00e9indelijk gelukkig geworden…<\/p>\n

\"15281076299_41cce6b436_o-nieske_bewerkt\"<\/p>\n

In het voorjaar zal ik nog \u00e9\u00e9n laatste maal met dit personage mijn opwachting maken. En dan is het tijd voor iets nieuws.<\/p>\n

Aon<\/a>
\n\"12_bewerkt\"<\/strong>In mei 2007 schreef ik me in voor\u00a0Aon. Mijn personage was een vies oud kruidenvrouwtje, dat voorovergebogen met behulp van een stok over het terrein schuifelde. Enkele mensen die ook op Omen speelden en zelfs mensen die ik daarbuiten OC kende, herkenden me niet. Het was ook wel een verschil, een jonkvrouwe die door haar hoed veel groter lijkt versus een grijsharig, tanden missend wijf dat veel kleiner lijkt door de gebogen houding \":-)\"
\n<\/strong><\/p>\n

De eerste evenementen amuseerde ik me vooral met het uitpluizen van het kruidensysteem van dit nieuwe evenement. Door te experimenteren leerde ik welke kruiden er waren en hoe ze werkten. Aangezien ik een type was met weinig scrupules, probeerde ik onbekende brouwseltjes gewoon uit op andere spelers.\u00a0Dat werd me uiteraard niet altijd in dank afgenomen.<\/p>\n

Maar op een gegeven moment was ik daar wel mee uitgespeeld en aangezien mijn poppetje nogal een eenling was en de spelleiding niets met mijn achtergrond deed, besloot ik na een paar evenementen wat anders te gaan spelen.<\/p>\n

\"dunja\"Enter Dunja, een 15-jarige opstandige puber, weggelopen van huis, die niets liever wilde dan in de schoenen van haar grote broer treden en net zo stoer worden.<\/p>\n

Dat leidde uiteraard tot foute\u00a0dronkenvoersessies in de bar (waarbij een van de spelers toch maar even OC bij de bar ging melden dat er een minderjarig meisje alcohol aan het drinken was – ik was toen 30… laten we het zien als een compliment voor mijn spel).<\/p>\n

Op zich een personage dat potentie had, maar mijn fantasy-poppetje paste eigenlijk niet meer zo goed in de setting, die zich steeds meer op kolonisatie, economie en dorpsperikelen ging richten. Ik was bovendien\u00a0niet zo gecharmeerd van het plot en het type en niveau spelers dat er rondliep. Na een paar evenementen als Dunja heb ik het in 2010 opgegeven en Aon gelaten voor wat het was.<\/p>\n

In 2012 ben ik wel nog even komen opdagen op uitnodiging van Olga, als\u00a0NPC voor een van haar persoonlijke plotjes. (Als je spelers hun eigen plot en NPC’s gaan regelen op je evenement, dan moet je je toch ook achter je oren gaan krabben…?)<\/p>\n

The Call of Heroes
\n<\/strong>Ach ja, The Call of Heroes… :’-) Eind 2007 gingen we eens kijken bij dit nieuwe evenement. We kregen een oneindig lange en\u00a0complexe\u00a0Excelsheet met vaardigheden, waarvan ik besloot er 5 uit mijn hoofd te leren en de rest te negeren.<\/p>\n

Tijdens het niet al te intrigerende plot\u00a0werden we aangevallen door een soort wolven. In plaats van een leuk gevecht met je uit te spelen, sprongen ze op je en klauwden ze je gelijk neer.<\/p>\n

Ik\u00a0werd tijdig gevonden omdat ik open op het gras voor het gebouw lag, en opgelapt. Mark was minder fortuinlijk en trof per ongeluk een epische eindbaas-NPC, die er qua kostuum precies hetzelfde uitzag als zijn minderwaardige volgelingen, in een uithoekje van het\u00a0bos en overleefde het evenement niet.<\/p>\n

We zijn niet meer teruggegaan. Mijn kostuumonderdelen kwamen later gelukkig nog wel van pas toen ik Dunja samenstelde voor Aon, zodat dat niet geheel voor niets was geweest.<\/p>\n

Charm<\/a>
\n<\/strong>\"elenme\"Mark was\u00a0al jaren eerder betrokken geweest bij Charm. Toen zijn relatie met Josianne uit ging, is hij er een tijdje niet meer geweest omdat ze elkaar niet tegen het lijf probeerden te lopen en Charm min of meer ‘haar’ evenement was. Jaren later ging hij er toch weer\u00a0NPC’en en verhaal schrijven. Eind\u00a02008\u00a0voelde ik me uiteindelijk ook niet meer bezwaard om erheen te gaan.<\/p>\n

Omdat ik al zoveel gespeeld had en nog niet echt iets terug had gedaan voor de LARP-community, besloot ik te gaan NPC’en.<\/p>\n

Ik kreeg gelijk een grote eerste rol: die van Elenm\u00eb; hogepriesteres der Zonne-elfen.<\/p>\n

Het was het begin van veel verschillende rolletjes, de een meer succesvol dan de ander.<\/p>\n

\"4538345041_8cfed03990_b\"E\u00e9n van mijn favoriete NPC-rollen was die van Sladder: een niet al te intelligente (of hygi\u00ebnische) saurus. In het plot geschreven door Mark omdat ik\u00a0het gewoon leuk vond om zoiets eens te spelen (het voordeel van een vriendje die verhaalschrijver\u00a0is \";-)\" ).\u00a0Het beestje stal de harten van de spelers en mocht daarom later op een baravond nog eens komen opdraven.<\/p>\n

Maar er zijn ook een hoop niet-memorabele rollen geweest. Ik ben nog steeds onzeker over mijn NPC-kwaliteiten. Als speler kun je er een paar evenementen over doen om je rol vorm te geven en er helemaal in te komen. Als NPC moet je vanaf seconde 1 overtuigend zijn, terwijl je meestal maar een paar dagen voorbereidingstijd hebt gehad. Verder voel ik me erg verantwoordelijk om voor andere spelers Leuk Spel te genereren. Als ik als speler niet het optimale uit een situatie haal, heb ik daar vooral mezelf mee. Als NPC vind ik toch dat ik in dienst van de spelers sta.<\/p>\n

Vaak\u00a0baal ik aan het eind van een evenement dan ook over hoe ik mijn rol heb neergezet en bedenk ik wat ik allemaal beter had kunnen doen. Ik weet ook niet of dat ooit gaat veranderen. Toch blijf ik NPC’en, zodat ik\u00a0mezelf dwing ook eens dingen te spelen die niet direct in mijn straatje liggen (zoals magi\u00ebrs en priesters), en me zo te blijven uitdagen en ontwikkelen.<\/p>\n

\"judith_IMGP1036\"\u00a0\"DSC_7480\"<\/p>\n

Na 2 jaar alleen als NPC bij Charm betrokken te zijn geweest, gaf het toenmalige bestuur aan dat ze gingen opstappen. Ik was al eerder secretaris van een vereniging geweest en omdat ik nog steeds vond dat ik iets terug moest geven aan de LARP-gemeenschap, meldde ik me aan als opvolger. In november 2010 ging\u00a0ik samen met Alice en Dave\u00a0officieel van start, hoewel ik vanwege meelopen met de vorige secretaris, eigenlijk al een jaartje langer\u00a0ermee bezig was. Wel ben ik altijd ernaast blijven NPC’en, alleen met wat kleinere rolletjes, zodat ik wanneer nodig het spel uit kon om dingen te regelen.<\/p>\n

Inmiddels is\u00a0mijn bestuursfunctie dus bijna ten einde en ga ik weer terug naar full-time NPC’en. En stap ik weer in de kostuumcommissie – want vrijwilligers blijven altijd nodig.<\/p>\n

Loenar<\/a>
\n<\/strong>Mark ging NPC’en bij Loenar en\u00a0even later, begin 2009, volgde ik hem, maar dan als speler. Elsa, mijn personage, was lekker eenvoudig: een vrolijk muziekmakend feestbeest\u00a0en enigszins een slettebak.<\/p>\n

Loenar was enerzijds een simpel evenement, anderzijds vol met mooie visuele en intense sc\u00e8nes. Bijzonder was dat op bepaalde momenten het grootste deel van de spelers werd gevraagd om een NPC-rol te vervullen om\u00a0een speciale sc\u00e8ne voor de overgebleven spelers neer te kunnen zetten, waardoor ik toch verschillende dingen heb gespeeld.<\/p>\n

\"loenar\"<\/p>\n

Ook hier heb ik epische momenten mogen beleven. Zo verscheen er op een gegeven moment\u00a0een engel. Voordat ik helemaal besefte wat ik deed, bood ik haar mijn hulp aan. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik zelf ook (fantoom)vleugels kreeg en tot de engelenklasse ging behoren… :-O<\/p>\n

\"IMG_9163-750\"<\/p>\n

Toen het\u00a0evenement er een jaar later helaas mee ophield, was Elsa \u00e9\u00e9n van de slechts 5 personages die het afsluitende evenement wisten te overleven, na een heftig selectieproces. Een mooi einde.<\/p>\n

LARP\u00a0SUX!<\/a><\/strong><\/p>\n

\"larp_sux_4\"Dan hebben we nog de zogenaamde ‘one shots’ (eenmalige evenementen) waar ik geweest ben.<\/p>\n

In mei 2011 was er LARP SUX!, een soort parodie op LARP waar de rollen tussen organisatoren en deelnemers werden omgedraaid: de spelers moesten in groepjes hun eigen evenement organiseren en ons (NPC’s) als deelnemers proberen te werven.<\/p>\n

Het resulteerde in diverse hilarische stereotiepe rolletjes; van na\u00efef jong meisje met veel te kort rokje dat men er enkel bij wilde hebben vanwege haar grote\u00a0tieten, tot cosplayer-op-de-verkeerde-plek, tot spotlightprinsesje met voorliefde voor hoofdrollen,\u00a0tot depressieve kettingrokende goth die het concept ‘persoonlijke ruimte’ niet kende.<\/p>\n

Erg leuk om te doen. Dat\u00a0ik weinig tijd had om me in te leven in een rol, deerde hier niet, omdat het allemaal stereotiepjes waren die toch maar heel kort in het spel waren. Dat lukt mij wel!<\/p>\n

Super Secret Mission X (SSMX)
\n<\/a><\/strong>Eigenlijk zou ik hier niet heen gaan, in juli 2011. Maar er viel een NPC uit en Olga smeekte\u00a0me min of meer om\u00a0Cyzarina \u2018Sissy\u2019 Petrova, a.k.a. \u2018de vrouw in de rode jurk\u2019, te komen\u00a0spelen.<\/p>\n

Specifieke omschrijving: \u201cJij bent de femme fatale van het verhaal, de vrouw die zich moeiteloos overal naar binnen kletst, met iedereen praat en altijd vriendelijk is, maar in geval van nood zo een kerel tussen de dijen plet.\u201d<\/p>\n

Zo beschreven lag de\u00a0rol me wel, en mijn ‘Roesiesje’ accent ging me makkelijk af, maar de setting vond ik wat minder: veel politiek gekonkel in oorlogstijd. Ik moest functioneren als rechterhand van de missieleider van de Euraziatische geheime dienst en de spil zijn tussen hem en de geheim agenten.<\/p>\n

Veel te veel buitenlandse namen om te onthouden, veel te complexe missies die ik prompt na briefing weer vergat. Ik voelde me erg inadequaat. Gelukkig speelden de meeste spelers gewoon om mij heen en spraken ze de missieleider direct aan.<\/p>\n

Leuk om meegemaakt te hebben, met een paar mooie momenten, maar niet mijn meest briljante NPC-rol.<\/p>\n

\"p741791958-5\"<\/p>\n

Sanatorium
\n<\/a><\/strong>Deze one-shot van eind 2011 werd georganiseerd door de oud-Loenarcrew en was erg gaaf. In eerste instantie speelde ik Marieke, een vroom meisje dat met andere psychiatrische pati\u00ebnten was opgenomen in een sanatorium. Gaandeweg kwamen we erachter dat we eigenlijk iemand anders waren en helemaal niet gestoord.<\/p>\n

Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn rol niet 100% zuiver gespeeld. Omdat het zo leuk was om over de gangen te sneaken en in verborgen kamers te loeren, heb ik Marieke veel dapperder en stouter neergezet dan ze eigenlijk was. En toen ze transformeerde naar techneut Janneke heb ik me ook niet zo goed aan de richtlijnen voor dat nieuwe personage gehouden, maar me helemaal enthousiast in een uitgesproken persoonlijkheid gestort.<\/p>\n

Desondanks maakte dat voor het plot of het spel niet zo heel erg uit, dus ik denk dat het goed is geweest dat ik meer voor spelplezier ben gegaan dan voor rolcorrectheid. Weer een leermoment.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De Dwaler
\n<\/a><\/strong>Met de Unity-weduwen<\/a> wilden we een LARP-groepje neer gaan zetten. Het concept: een clubje oude wijven, met achtergronden die op de boze stiefmoeders\/heksen uit sprookjes zijn gebaseerd (maar dan met een twist). De vraag was alleen: waar gaan we die neerzetten?<\/p>\n

We wilden low-fantasy, in een gemiddeld grote groep, waar nog niemand van ons speelde. Het werd uiteindelijk de Dwaler, in september 2012. Maar dat evenement viel nogal tegen.<\/p>\n

Speltechnisch had ik een hoop lol – wat wil je ook, met een clubje vriendinnen waarvan je vooraf al weet dat het leuk gaat worden. Maar onze te moderne tent werd door de spelleiding afgekeurd, net als Suus’ haar outfit. En die low-fantasy setting bleek superhigh fantasy te zijn. OC waren de faciliteiten bovendien nogal beperkt, en inmiddels ben ik\u00a0toch best wel een verwende LARPer… (maar zeg nou zelf, een lauwe pizza als avondmaaltijd, niet inbegrepen bij de prijs, trekt toch niemand?).<\/p>\n

De conclusie: leuk groepje, leuke rol, maar laten we het ergens anders opnieuw gaan proberen.<\/p>\n

Helaas is er in verband met ziekten en baby’s vooralsnog geen deel 2 gekomen. Geen one-shot evenement, wel tot nu toe maar 1x gespeeld. Het poppetje staat zolang in de koelkast.<\/p>\n

\"_MG_3885\"<\/p>\n

LARP: the musical<\/a>
\n<\/strong>Last but z\u00e9ker not least: een eenmalig evenement van begin 2013 dat eigenlijk niet 100% LARP genoemd kan worden. LARP: the musical was precies wat de naam impliceert: een LARP-evenement waarbij de spelers\u00a0regelmatig in zingen uitbarstten, \u00e0\u00a0la Disneyfilms.<\/p>\n

En zingen kan ik wel! Ik schrok wel van de rol die de\u00a0verhaalschrijvers me hadden toebedeeld (‘de ridder’) want ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest. Maar ik probeerde het en uiteindelijk was het episch!<\/p>\n

We mochten om beurten zingen, op het moment dat het plot een geschikt moment bood voor ons personage. Ik had een prachtige sc\u00e8ne, toen we werden aangevallen door de NPC’s en ik met mijn strijdlied\u00a0het hele dorp meekreeg om moedig verzet te bieden. Helemaal zoals in de film.<\/p>\n

Stiekem een van de leukere evenementen die ik heb meegemaakt. Dus Olga en Niels… wat mij betreft mag er ooit nog eens een vervolg komen \";-)\"<\/p>\n

\"musical-achter-me\"<\/p>\n

En nu….
\n<\/strong>Tsja, en wat zal de toekomst ons brengen? Na 11 jaar\u00a0ben in ieder geval nog lang niet klaar met LARP. Wel LARP ik iets minder dan vroeger, vanwege te veel andere hobbies.<\/p>\n

Sowieso is er volgend jaar\u00a0nog eerst de allerlaatste Omen van de cyclus. En ook al ben ik straks\u00a0geen bestuur meer bij Charm, ik blijf er gewoon heen gaan als NPC (of misschien wel speler).<\/p>\n

Verder staat een leuk nieuw concept met een groepje vrienden in de steigers, met als werktitel ‘Nood breekt wet’.<\/p>\n

En misschien pakken we eindelijk onze heksen weer eens op…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Afgelopen weekend\u00a0was mijn laatste Charm-evenement als bestuurslid. Dat in combinatie met het prachtige hoogtepunt op Omen van de week daarvoor, voelt wel als een soort afsluiting van een lange tijd LARPen. Tijd voor een terugblik – ge\u00efnspireerd door Jojo’s post over 10 jaar LARPen van een tijdje terug. Voor mij begon het allemaal 11 jaar …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-13951","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-larp-en-reenactment"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13951","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13951"}],"version-history":[{"count":40,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13951\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14377,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13951\/revisions\/14377"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13951"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13951"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13951"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}