{"id":18124,"date":"2016-09-17T13:58:26","date_gmt":"2016-09-17T11:58:26","guid":{"rendered":"http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/?p=18124"},"modified":"2016-09-19T10:30:56","modified_gmt":"2016-09-19T08:30:56","slug":"gevonden-voorwerpen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/2016\/09\/gevonden-voorwerpen\/","title":{"rendered":"Gevonden voorwerpen"},"content":{"rendered":"

Ik constateer de laatste tijd een trend op Facebook die ik nogal zorgwekkend vind: het delen van gevonden voorwerpen in de hoop de eigenaar te achterhalen.<\/p>\n

Natuurlijk zijn er mooie verhalen over hoe via deze weg iemand herenigd is met zijn spullen (vooral als het een ouwe knuffel van een schattig kindje is). Maar ik vermoed dat het in de meeste gevallen absoluut niet effectief is. (En over die gevallen\u00a0hoor je dan weer niks.) En als het wel effectief was: hoe effici\u00ebnt was dat? Hoeveel mensen hebben onnodig dat bericht in hun tijdlijn gehad? (Ik las recentelijk een bericht waarbij iets na 500x delen(!) bij de rechtmatige eigenaar was beland…)<\/p>\n

Als het een opvallend\u00a0persoonlijk item is, is de kans inderdaad aanwezig\u00a0dat iemand het\u00a0herkent en aan de betreffende eigenaar linkt. Maar ik zie ook heel generieke dingen gedeeld worden, zoals een sleutelbos. Dan kun je dat bericht niet gericht doordelen, dan schiet je gewoon met hagel.<\/p>\n

Stel dat iedereen het zo gaat doen. Niet alleen overspoelt je Facebook-tijdlijn dan met loze berichten, maar de kans dat iemand z’n spullen terugkrijgt wordt gewoon veel kleiner.\u00a0Stel je voor dat jij degene bent die iets kwijt is. Wat doe je dan liever: navragen bij de gemeentelijke gevonden voorwerpen of politie of iemand het heeft afgegeven, of maar afwachten en hopen dat je het toevallig via social media langs ziet komen? En dan heb ik het nog niet over de deel-moeheid die op een gegeven moment bij mensen zal ontstaan.<\/p>\n

En realiseren mensen zich eigenlijk wel dat lang niet iedereen een Facebook account heeft?<\/p>\n

Bovendien hebben de gemeente en politie bepaalde bevoegdheden, zodat ze eigenaren kunnen opsporen. Ik heb\u00a0namelijk ook gezien dat mensen een gevonden rijbewijs of bankpas delen! Terwijl de gemeente gewoon in de GBA kan\u00a0kijken om het bijbehorende adres en telefoonnummer te achterhalen. En de bank in kwestie prima weet wie zijn rekeninghouders zijn, en de eigenaar gelijk gerust kan stellen dat hij niet hoeft te vrezen voor een leeggehaalde rekening.<\/p>\n

\"bankpas1\"<\/a> \"rijbewijs\"<\/a><\/p>\n

Er blijken zelfs serieus Facebookgroepen<\/a> te zijn voor het herenigen van pasjes met de rechtmatige eigenaren… Je moet maar even weten dat je daar moet kijken als je iets kwijt bent. Het verliezen van een pasje is namelijk niet iets waar mensen een gewoonte van maken, zodat ze alle ins en outs weten over Facebookgroepen daarover.<\/p>\n

Een tijdje geleden vond ik een mobiele telefoon op straat. Die heb ik gelijk bij het politiebureau afgegeven.\u00a0De rechtmatige eigenaar bleek binnen een uur al een seintje te hebben gekregen dat haar\u00a0telefoon was gevonden, hoorde ik toen ze me achteraf ervoor bedankte.\u00a0Dat gaat toch prima\u00a0zo?<\/p>\n

En als je dan t\u00f3ch per se\u00a0een item op Facebook wil delen, denk dan even na over wie het moet zien. Als\u00a0het gaat om een voorwerp dat in Maastricht is gevonden, hoeven je vrienden in Friesland of Noord-Holland dat echt niet te zien of te delen. Wist je dat Facebook een heel handige optie heeft voor het alleen posten voor\u00a0je nabije omgeving?<\/p>\n

\"fb\"<\/p>\n

Gebruik het alsjeblieft!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik constateer de laatste tijd een trend op Facebook die ik nogal zorgwekkend vind: het delen van gevonden voorwerpen in de hoop de eigenaar te achterhalen. Natuurlijk zijn er mooie verhalen over hoe via deze weg iemand herenigd is met zijn spullen (vooral als het een ouwe knuffel van een schattig kindje is). Maar ik …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-18124","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-food-for-thought"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18124","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18124"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":18149,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18124\/revisions\/18149"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}