{"id":20058,"date":"2018-05-23T14:37:51","date_gmt":"2018-05-23T12:37:51","guid":{"rendered":"http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/?p=20058"},"modified":"2018-08-11T13:25:45","modified_gmt":"2018-08-11T11:25:45","slug":"rondreis-door-peru","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/2018\/05\/rondreis-door-peru\/","title":{"rendered":"Rondreis door Peru"},"content":{"rendered":"

Ik heb er lang naar uitgekeken en op 30 april was het eindelijk zo ver: mijn rondreis door Peru!<\/p>\n

Omdat ik al voor de scheiding wist dat Mark niet met me mee zou willen, had ik vriendinnen gevraagd of ze mee wilden gaan (met als hint: begin op tijd met sparen). Maar uiteindelijk was er toch te weinig geld, te weinig avontuurlijkheid, of waren er te veel kleine kinderen, en ging ik alleen. Geen probleem, want na mijn afstuderen reisde ik al in mijn eentje door Thailand. Toen had ik niet eens hotels en dergelijke geboekt, dat deed ik allemaal ter plekke. Maar dat kost wel flink wat van je beschikbare tijd en aangezien Peru zo’n groot land is dat je er minimaal 3 weken voor nodig hebt om de highlights te kunnen zien, besloot ik via een reisbureau in ieder geval mijn accommodaties, vluchten en belangrijkste excursies vast te laten leggen (kaartjes voor Machu Picchu en dergelijke moet je echt ruim van tevoren reserveren). Gaf mij ook wat meer rust – het is ten slotte ook vakantie!<\/p>\n

Alleen reizen bleek echt geen enkel probleem. Ik vond het juist heerlijk om met niemand rekening te hoeven houden! Onderweg ontmoet je altijd wel andere reizigers waar je even mee op kunt trekken. En ik blijk inmiddels ervaren genoeg om niet in paniek te raken als mijn koffer kwijt is of wanneer ik naar het ziekenhuis moet (zie later in deze post…). In Thailand zat ik er af en toe even doorheen en had ik behoefte om mijn ervaringen direct te delen met iemand, maar deze reis verliep helemaal prima zo in mijn uppie en ik heb er zeker geen spijt van!<\/p>\n

Peru bleek dan ook een relatief modern land waar je makkelijk als backpacker heen kunt. Veel prettiger dan Cuba<\/a> was; als je daar met het administratieve apparaat te maken krijgt, raak je verzwolgen in bureaucratie, en even wat kopen wat je bent vergeten\/op is\/kwijt is geraakt, kun je gevoeglijk vergeten. Dat was in Peru prima geregeld. (Hoewel het natuurlijk niet volledig vergelijkbaar is met onze Westerse landen, maar daar was ik op ingesteld – alles is relatief en ‘ma\u00f1ana, ma\u00f1ana’ blijft het devies.)<\/p>\n

Lichamelijk was het wel een stuk zwaarder dan ik vooraf had ingeschat. Peru is een superdivers land wat betreft landschappen en klimaat, maar het betekent ook dat iedere regio zijn eigen fysieke uitdaging heeft. Hoogteziekte, langdurige diarree, opgevroten door muggen, gesmoord door de zon… ik heb het allemaal gehad!<\/p>\n

Waar ik erg blij mee was, waren mijn nieuwe wandelschoenen<\/a>: 3 weken bijna full-time er op gelopen en geen enkele blaar, geen natte sokken als ik door een riviertje banjerde, en nog geen korreltje in mijn schoenen nadat ik een zandduin had beklommen! En bovendien mijn twee cursussen Spaans. Ik had niet verwacht z\u00f3 ver te komen met wat ik geleerd had! Hoewel er op het vliegveld en in de hotels wel Engels wordt gesproken, geldt dat niet voor o.a. kleinere restaurants, winkeltjes of taxichauffeurs. Van de meeste mensen is het Engels echt beroerd. Niemand vindt het nodig om een fatsoenlijke vertaler in te huren, zelfs niet voor offici\u00eble bordjes op bv. het vliegveld. Wat regelmatig lachwekkende teksten oplevert.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Normaal gesproken houd ik niet zo van babbelen met taxichauffeurs, maar nu heb ik hele gesprekken met ze gevoerd gewoon om te oefenen. Met als gevolg dat ik van eentje hoorde dat hij kanker had en een ander me dringend adviseerde om toch echt zwanger te worden en kinderen te nemen want dat hoort! \":-P\" Diepgaande filosofische gesprekken werden het uiteraard niet en grammaticaal was het vast om te huilen, maar ik kon me in de meeste gevallen prima verstaanbaar maken. Hopelijk kan ik de taal de komende tijd een beetje bijhouden.<\/p>\n

<\/p>\n

Peru in het algemeen<\/h2>\n

In de steden is er altijd en overal lawaai. Ik snap niet hoe die mensen daar kunnen slapen, want ik had mijn oordopjes echt nodig. Er wordt op willekeurige momenten vuurwerk afgestoken, er loopt een optocht met fanfare langs en dan heb je nog het chaotische verkeer, wat amusement op zichzelf is om te observeren.<\/p>\n

De algemene regel is: benut elk vrij plekje op de weg en geef vooral niemand anders de ruimte. Verkeer van rechts heeft geen voorrang, dat heeft degene die als eerste aankomt of degene wiens voertuig flink groter is dan de ander. Ritsen is een onbekend begrip; je forceert jezelf gewoon op ieder gewenst moment tussen twee andere voertuigen in door een ander klem te rijden. Op een driebaansweg van geheel links ineens rechtsaf slaan zonder richtingaanwijzer is compleet acceptabel (want de lijntjes tussen de banen zijn toch ‘more like guidelines anyway’). Claxons zijn je beste vriend en je kunt toeteren om willekeurige redenen (of geen enkele reden).<\/p>\n

Die claxons zijn nog het meest irritant, want er zijn blijkbaar ook geen regels voor wat je op je auto mag monteren. Knipperende lampjes om je nummerbord zijn geen enkel probleem en zeer populair zijn claxons met verschillende bloedirritante geluidjes achter elkaar, die minimaal een minuut doorgaan nadat je op je toeter hebt geramd. En ja, dat doet men ook midden in de nacht.<\/p>\n

Een belevenis zijn de overdekte markthallen, die je in iedere stad vindt. Rijen en rijen met hoog opgestapelde goederen plus soms een balkon op de eerste verdieping waar nog meer spul en voedsel te vinden is. Het uitgestalde fruit (ik ben er niet in geslaagd alle verschillende soorten uit elkaar te houden) ziet er prachtig uit, de vleeswaren wat minder…<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a>\u00a0\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Peru kent enkele typische drankjes, die ik uiteraard uit moest proberen. Cusque\u00f1a bier (best acceptabel, al ben ik geen bierliefhebber), Inca Kola (smaakt naar kauwgomballen), thee van cocabladeren (liters van het spul gedronken, had weinig effect) en uiteraard: de pisco sour cocktail (*slurp*)!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Dan waren er nog de lokale gerechten, zoals lomo saltado en visgerechten, die zeer goed te versmaden waren. De lokale specialiteit cuy (cavia) heb ik ook uitgeprobeerd, maar vond ik niet voor herhaling vatbaar. Het is op zich best lekker vlees, maar het is nogal een gepeuter om het van al die kleine botjes af te krijgen. Doe mij maar een lekkere alpacasteak!<\/p>\n

\"\"<\/a>
Voor<\/figcaption><\/figure>\n
\"\"<\/a>
Na >:-)<\/figcaption><\/figure>\n
\"\"<\/a>
Alpaca’s!! <3<\/figcaption><\/figure>\n
\"\"<\/a>
Dramalama. “Draw me like one of ur French girls”<\/figcaption><\/figure>\n

In de steden dragen veel mensen moderne kleding, maar hier en daar zie je ook mensen in traditionele kledij. In de bergen dragen bijna alle oudere mensen hun traditionele kleding, die verschilt per dorp en ook nog eens specifieke betekenis heeft (zoals een hoed die je alleen draagt als je getrouwd bent). Kleurrijke draagdoeken voor het vervoer van spullen en baby’s zijn zeer gebruikelijk. Maar de jongeren lopen allemaal gewoon in skinny jeans met hun iPhone in de hand rond. \":-)\"<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Lima<\/strong><\/h2>\n

Maandag 30 april arriveerde ik ‘s avonds laat in Lima. De volgende dag had ik een volledige dag vrij, dus kon ik op mijn gemakje de stad verkennen. En aangezien ik ook nog bijna een dag had aan het eind van mijn reis, heb ik toen ingehaald wat ik in het begin niet had kunnen aftikken.<\/p>\n

Het centrum van Lima stelt weinig voor en het is helemaal niet toeristisch! Er staan diverse mooie oude gebouwen, net als in andere steden, met van die houten balkonnetjes. En kerken – heel veel kerken. Niet mijn interessegebied, dus ik heb er weinig over te melden en weinig foto’s van (vaak mocht je in de kerken ook niet fotograferen).<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nog opvallender was dat ik nauwelijks lastig werd gevallen door meukverkopers, taxichauffeurs, bedelaars of andere mensen die iets van me wilden. Af en toe werd wel wat aangeboden (“Taxi, miss?”), maar een ‘no’ was voldoende om ze af te wimpelen. Lima wordt ook erg goed schoon gehouden. (Dat wil zeggen: de binnenstad. De krottenwijken aan de buitenrand zien er uiteraard heel anders uit en in de bergen werd het afval gewoon langs de weg gestort.)<\/p>\n

De wijk Miraflores is veel leuker en levendiger dan het centrum; da’s een beetje de hippe yuppenwijk. Het ligt aan het strand en dat werd enthousiast gebruikt door allerlei sportievelingen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Leuk om te zien was het ‘liefdespark’, waar heel veel mozaieken met spreuken te vinden zijn (en knuffelende stelletjes).<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Uiteraard bezocht ik ook park Kennedy, waar allemaal zwerfkatten rondhingen. Ze waren niet bang, maar helaas ook niet erg aaibaar.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

‘s Avonds metamorfoosde het rustige parkje ineens tot een plek waar vanalles te doen was. Zoals Salsa dansen! Het zag er erg gezellig uit, dus wat doet Lenny dan? Ze vraagt een willekeurige local die het behoorlijk leek te kunnen of hij het haar wil ‘leren’. Hij keek me even vreemd aan, maar stemde daadwerkelijk toe! Een ronde later werd ik zelfs ten dans gevraagd door een oud heertje dat minstens 10 centimeter kleiner was dan ik. \":-D\" Woehoe, integratie!<\/p>\n

http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/lima-salsa.mp4<\/a><\/video><\/div>\n

 <\/p>\n

Ik bezocht ook een opgraving van de Huaca Pucllana piramide, die gemaakt is van enorm veel individuele stenen van klei en aarde. Vooral grappig dat hij nu volledig ingesloten is door moderne gebouwen!<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Het meest interessante in Lima vond ik het Museo de Larco, waar ze allemaal opgegraven objecten hadden van zowel het Inca- als de pre-Incatijdperken. Ik was helemaal weg van de potjes waar ze offervloeistoffen in bewaarden, vooral die in de vorm van een dier! En wat een enorme collectie… Als een van de weinige musea mocht je ook in hun depot kijken. Rekken en rekken vol van dat spul! Zonde dat niet alles tentoongesteld kon worden!<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Nasca<\/strong><\/h2>\n

Afstanden in Peru zijn groot, dus zat ik 8 uur in de bus om Nasca te bereiken. Bij aankomst was er een onaangename verrassing: mijn koffer was een aantal haltes te vroeg (lees: 3 uur geleden) al uitgeladen… Zucht. Nou heb ik inmiddels geleerd om alle relevante spullen in mijn handbagage te stoppen als ik vlieg, maar ik had niet verwacht dat ook busmaatschappijen je koffer kwijt kunnen maken. Ter plekke dus maar een tandenborstel en tandpasta aangeschaft en de rest van mijn verblijf in mijn zweterige spijkerbroek rondgesjouwd.<\/p>\n

Lang leve mijn taalcursus, want als ze je vragen “\u00bfEs un mochilla o un maleta?” (is het een rugzak of een koffer?) en om hem nader te omschrijven, is het enorm fijn als je een woordje Spaans spreekt.<\/p>\n

Ze hadden beloofd (na minimaal een uur heen en weer bellen, wachten, nogmaals vragen en foute conclusies trekken over de verblijfplaats van mijn koffer) dat de koffer de volgende dag in de ochtend met een volgende bus zou komen. Maar ik stond daar uiteraard voor niets te wachten. Oeps, nee, toch geen bus met koffer. Die avond een volgende poging. Waardoor ik uiteindelijk een uur voordat ik met de bus naar een volgende locatie zou doorreizen, mijn spulletjes terugkreeg. ‘Hallo, dank voor mijn koffer! Hier, kun je mijn koffer gelijk weer inchecken?’ \":-P\"<\/p>\n

Ik wilde vooral naar Nasca om de beroemde mysterieuze lijnen in de bodem te zien. De beste manier is om dat met een vliegtuigje te doen. Dus nam ik een ‘taxi’ (dat was volgens mij het grootste wrak waar ik ooit in heb gereden) naar het vliegveld en boekte ik een vlucht. Waar je wel een stevige maag voor moet hebben: dat ding maakt superscherpe bochten om je zo goed mogelijk de lijnen te laten zien. En daarna precies dezelfde scherpe bochten, maar dan de andere kant op, zodat de mensen aan de andere raampjes het ook kunnen zien.<\/p>\n

Het was best een uitdaging om de figuren tijdig te kunnen spotten, maar gelukkig kregen we een plattegrondje waar ze op stonden, zodat je wist naar welke vormen je moest zoeken. Overigens was alleen al het uitzicht uit het vliegtuig de moeite waard!<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Eenmaal terug op het vliegveldje bleek daar geen taxipost te zijn en uiteraard was mijn taxi al lang weer weg. Euh, hoe kom ik nu weer in de stad? \":-D\" Gelukkig kon ik na een vriendelijke glimlach en wat Spaanse woordjes, de chauffeur van een tourbusje met een groepje Vlamingen ervan overtuigen om mij mee terug te laten liften.<\/p>\n

En wat daarna? Verder was er weinig te doen in Nasca dacht ik. Op goed geluk liep ik een willekeurig bureautje in dat tours in de regio aanbood, met de vraag of ik misschien een nabijgelegen aquaduct kon bezoeken. “We have something better…”, was de reactie. En jawel, de tour ging niet alleen naar een aquaduct, maar ook naar een opgegraven tempel, een grafheuvel waar allemaal beenderen gewoon aan de oppervlakte lagen, \u00e9n omvatte ook nog eens sandboarden in de woestijn! Een activiteit die ik niet via het reisbureau had geboekt, omdat dat in Huacachina was en ik liever naar de Nascalijnen ging. Maar het bleek dus ook hier te doen. En special price for me: er was nog \u00e9\u00e9n plekje vrij in de tour die over 45 minuten vertrok en ze wilden die heul graag vullen, waardoor ik voor bijna de helft van de prijs mee mocht. B-)<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wat ze me niet vooraf hadden verteld, was dat we niet in een ge-airconditioned minibusje zouden rijden, maar in een heuse buggy! Die met een noodgang door de woestijn stoof en diepe zandduinen afkelderde, alsof we onderdeel waren van een Dakar-rally! Whieieieie!! Supergaaf!!<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Sandboarden was ook heel erg leuk om te doen. Je krijgt een soort snowboard waar je op mag gaan zitten of liggen (Hoofd eerst uiteraard! Als ik dood moet, dan kijk ik ‘m liever in de ogen.) en vervolgens van een zandduin afglijdt. Alleen weer terug die berg omhoog ploeteren is wat minder leuk…<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Het lijkt misschien niet zo eng, maar die duin was behoorlijk steil en zand is helemaal niet zo zacht als je denkt – je loopt zo een enorme schaafwond op je arm op als je halverwege de helling van je plank klettert.<\/p>\n

De terugrit was ook nog best spannend, want in Peru wordt het structureel om 6 uur donker. Ik was blij dat onze chauffeur de route goed kende, want ik kon zelf echt geen pad meer in die woestijn herkennen. Maar het ging goed, dus die avond zat ik onder het zweet, zand en klitten in mijn haar in de nachtbus naar mijn volgende bestemming (ik moest die ochtend al uitchecken uit het hotel, dus geen douche meer, en ik had dus sowieso geen schone kleding).<\/p>\n

Arequipa<\/strong><\/h2>\n

De highlight van Arequipa, ook wel ‘de witte stad’ genoemd omdat veel gebouwen van witte stenen zijn gemaakt, is het Santa Catalinaklooster. Heel sfeervol, want een soort dorpje op zich met allemaal woninkjes en mooie straatjes met gekleurde muren en bloemen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ook bezocht ik het Museum of Andean Sanctuaries, waar ik de bevroren mummie Juanita bewonderde (foto’s maken helaas verboden), de Plaza de Armas bezocht (echt ieder zichzelf respecterend dorp of stad in Peru heeft een plein met die naam) en de kathedraal bekeek.<\/p>\n

Arequipa ligt bij een aantal vulkanen (Misti, Chachani en Pichu Pichu), waardoor je prachtige uitzichten hebt van achter de gebouwen uit rijzende bergen! Ik wandelde naar een uitzichtpunt in een nabijgelegen wijk, dat volgens de reisgids slechts 10 minuten lopen was. Maar blijkbaar was het een andere, want ik arriveerde pas na 2 uur continu berg-op ploeteren. :-S<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Niemand had me vooraf verteld dat \u00e9\u00e9n van de vulkanen momenteel actief is! Gelukkig bleek de definitie van ‘actief’ dat hij alleen rook uitspuwt, geen lava, maar toch… Tijdens de rondleidingen werd er continu verteld hoe de gebouwen hadden geleden onder de diverse aardbevingen. En waarempel, rond het eind van mijn reis schijnt er in Lima daadwerkelijk een aardbeving van 5.5 op de schaal van Richter te zijn geweest! Gelukkig was ik daar toen niet en was de aardbeving te klein om in het Nederlandse nieuws te komen, anders had ik vast gelijk een ongeruste moeder aan de lijn gehad. \";-)\"<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

De Colca Canyons<\/h2>\n

In twee dagen tijd reden we met een busje de Colca Canyons door, met onderweg diverse activiteiten en fotomomenten. Het begin van de trip was superleuk; we zagen pequna’s, alpaca’s, lama’s en flamingo’s!<\/p>\n

\"\"<\/a> \u00a0\"\"<\/a> \"\"<\/a> \u00a0\"\"<\/a> \"\"<\/a> \u00a0\"\"<\/a><\/p>\n

Op een gegeven moment stopten we bij het hoogste punt op de route: net geen 5.000 meter. En dat was te merken. Een klein trapje oplopen deed ons al hijgen. En daar begon ook de hoofdpijn op te zetten. Ik dacht dat twee dagen acclimatiseren in Arequipa (halverwege de hoogte) voldoende was, maar dat bleek helaas niet het geval. Eenmaal in het hotel in Chivay stortte ik in en werd ik door de gids en hotelmedewerkers plat op de bank en aan de zuurstoffles (verplicht in ieder hotel aanwezig) gelegd. Er werd ook nog een of ander sjamanenmiddeltje over me gesprenkeld. Maar helaas hielp het niet – na een tijdje op bed gelegen te hebben (en een wandeling en het badderen in de heetwaterbronnen noodgedwongen over te moeten slaan \":-(\" ) ging ik me alleen maar slechter voelen. Mijn hele spijsverteringsstelsel was overstuur; ik was misselijk en had spontaan enorme diarree, plus een heel warm hoofd en heel koud lijf. Nogmaals aan de zuurstof dan. Uiteindelijk raadde onze gids me aan toch maar even naar de dokter te gaan, omdat het nog steeds niet beter leek te gaan.<\/p>\n

Dat werd dus een bezoekje aan het lokale ziekenhuis. Ook een beleving op zich! De lokale bevolking krijgt gratis zorg, maar niet-locals (zowel toeristen als andere Peruanen) moeten betalen. Dus dan kom je aan op de spoedeisende hulp en mag je eerst een formuliertje invullen en 35 soles betalen om onderzocht te worden. Dat gebeurde wel grondig, met o.a. zo’n clipje op mijn vinger en een opblaasbandje om mijn arm. Omdat ik wederom aan de zuurstof moest, moest ik betalen voor een maskertje. Daarna wilden ze mijn ontlasting onderzoeken, en moest ik een potje gaan kopen (sorry, TMI wellicht – maar ik had op dat punt \u00e9cht niets meer in me zitten om te onderzoeken \":-P\" ). De volgende stap was betalen voor de zuurstof die me toe was gediend. En toen ik weer naar het hotel werd gestuurd met een receptje voor pillen, moest ik ook die weer even afrekenen. Nadat we nog n\u00e9t de apotheekmedewerkster hadden kunnen terughalen die haar jas al aan had en onderweg naar huis was. Lekker effici\u00ebnt. \":-P\"<\/p>\n

Ik was erg blij dat onze gids met me mee was gegaan, want mijn Spaans was weliswaar goed genoeg om aan te geven dat het niet okee met me ging, maar al die medische termen waren toch drie bruggen te ver.<\/p>\n

De pillen waren overigens ‘the good stuff’. Volgens de arts werkte het spul dat ik van thuis mee had genomen niet goed genoeg. Aangezien mijn tong van deze nieuwe exemplaren ging tintelen alsof hij werd verdoofd, wil ik eigenlijk niet weten wat daar precies in zat. Maar waarempel, het ging snel daarna beter en de volgende dag voelde ik me weer fit! (Afgezien van mijn arme darmpjes, die nog anderhalve week lang overstuur bleven.)<\/p>\n

De volgende ochtend kon ik dus weer meedoen met de excursie. Eerste stop: Condor Canyon, om grote vogelbeesten te spotten. We stopten een paar honderd meter voor het offici\u00eble (loeidrukke, door toeristen overspoelde) punt en dat was maar goed ook, want daar zaten meerdere exemplaren gewoon stil op de rotsen, terwijl we ze verderop alleen maar in de lucht zagen vliegen. (Ik zou daar ook niet geland zijn als ik een condor was.) Lang leve de zoom-functie van mijn camera, dit wil je niet met je telefooncam moeten doen.<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

We stopten onderweg ook af en toe in kleine dorpjes, waar we o.a. een traditionele liefdesdans zagen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

De uitzichten waren prachtig. Iedere berg is weer anders! Er waren een hoop terrassen en heel veel op elkaar gestapelde stenen, wat mensen daar blijkbaar als een ritueeltje doen.<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Puno \/ Lake Titikaka<\/h2>\n

Omdat ik me inmiddels wat beter voelde, kon ik doorreizen naar het nog hoger gelegen Puno, waar het hoogste nog bevaarbare meer ter wereld aan ligt. Dat is echt een enorm meer, met meerdere eilanden.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ik merkte al gauw dat er hier heel veel toeristen waren die zich niet lekker voelden vanwege de hoogte. Was ik gelukkig niet meer de enige! Slapen ging ook niet bepaald goed, want mijn hart klopte heel snel om alles bij te houden, dus dan kom je niet echt tot rust.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Op het eerste eiland dat we bezochten woonden mensen die al generaties lang en van jongs af aan bezig waren met handwerken. Traditioneel breien daar de mannen en dat doen ze zelfs lopend – als je wordt betrapt op nietsdoen, is dat een schande voor jou en je familie. Uiteraard beheersen ze de kunst van het breien tot in de perfectie. Als test wordt hun werk tegen het licht gehouden en dan mag dat licht er niet doorheen komen, zo strak moeten ze kunnen breien!<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Iedereen trouwt daar ook zo jong mogelijk, want je hebt pas zeggenschap in de raad als je gehuwd bent. Mjah.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

De locals kwamen voor ons hun kunstjes opvoeren en deden\u00a0onder andere een dansje. Superauthentiek… not. :-S Maar ze hadden wel prachtige outfits aan!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

We voeren verder naar een schiereiland, waar we een traditionele maaltijd kregen, die ze normaal gesproken tijdens speciale feestdagen bereidden. Het voedsel werd klaargemaakt in een oven van stenen, waarin verschillende lagen zaten die er een voor een afgehaald werden.<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Het laatste eiland dat we bezochten was een drijvend eiland, gemaakt van rietplanten. Mooi om te zien, maar nog veel minder authentiek dan de andere eilanden, want dit deden ze alleen voor de toeristen. Wij gingen dan nog naar een eiland waar de mensen daadwerkelijk woonden, maar er waren ook eilanden waar mensen alleen overdag heen gingen om toeristen op te vangen. (Ze hadden overigens wel stroom – spot de zonnepanelen op onderstaande foto \":-P\" )<\/p>\n

\"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Hun handwerkjes waren zeker niet zo bijzonder als die van de mensen van het eerste eiland, want het was gewoon spul dat ze voor toeristen in elkaar flansten. Ook zij voerden een ‘dansje’ op terwijl ze ‘zongen’ en dat was zo tenenkrommend dat ik er plaatsvervangende schaamte van kreeg. Volgens mij wilden zowel zij als ik daar niet zijn.<\/p>\n

De andere toeristen gingen allemaal voor 10 extra soles nog even een rondje varen in de (speciaal voor toeristen gebouwde) boot, terwijl ik op het eiland achterbleef en een foto maakte van een daadwerkelijke activiteit van die mensen: het uitpluizen van de visnetten.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ik mocht ook even bij wat mensen hun huizen naar binnen kijken. Aan de achterkant van de huisjes was meer te zien – zoals kippen die je gewoon naast je kleding op je dak laat drogen. :-X<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Cusco<\/h2>\n

Onderweg naar Cusco (weer een busrit van bijna 8 uur) was een hoop van het platteland te zien. Wisselende landschappen en de armere dorpjes. Maar ook de grotere plaats Juliaca, waar het asfalt dringend toe was aan verbetering, want door de regenval waren de straten omgetoverd tot een en\u00f3rme modderpoel waar het verkeer doorheen probeerde te manouvreren. Fascinerend.<\/p>\n

\"\"<\/a> \u00a0\"\"<\/a> \"\"<\/a> \"\"<\/a><\/p>\n

Cusco is een mooie stad, met een groot centraal plein en uitzicht op huisjes die tegen de bergen aan gebouwd zijn. Vooral ‘s avonds is dat prachtig met alle lichtjes. Helaas word je in deze stad w\u00e9l continu lastig gevallen door verkopers. Je kunt nergens rustig zitten of lopen zonder gelijk aangesproken te worden. NEE ik wil geen massage, tour, schilderij, gepoetste schoenen, taxi, of wat dan ook! Ook niet als je het me voor de 4e keer opdringt!! \":-(\"<\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0\"\"<\/a><\/p>\n

De straatjes van de wijk San Blas zijn ook schattig, want smal en steil. Superonhandig voor het verkeer, dat desondanks gewoon overal rijdt en maar gewoon twee keer heen en weer steekt om een bocht te kunnen nemen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Je ziet de historie van de stad overal terug, want veel gebouwen hebben nog een stenen basis uit het Inca-tijdperk. En je ziet, net als in de rest van Peru, heel veel Spaanse invloeden. Het gebouw waar het Machu Picchu museum in zat was minstens net zo mooi als de collectie die erin bewaard werd! Ik bezocht ook nog het Inca museum en de enorme kathedraal (meer bling is niet meer beter).<\/p>\n

Op weg naar Machu Picchu<\/h2>\n

Tijd voor mijn vierdaagse trek naar Machu Picchu! Ik had er voor gekozen om niet de beroemde Inca-trail te gaan lopen, want 4 dagen wandelen leek me een beetje saai en om te overnachten in tenten moet je nog meer bagage meeslepen. Dus deed ik een alternatieve tour, die ook 4 dagen duurde maar waarbij het wandelen werd afgewisseld door andere activiteiten.<\/p>\n

Om te beginnen: mountainbiken! We startten op een hoog punt (het blijft bijzonder om boven de wolken te zitten) en reden gelukkig voornamelijk bergaf. Onderweg kwamen we regelmatig riviertjes tegen die dwars over de weg heen naar beneden stroomden, waar we lekker doorheen konden splashen. \":-)\" Het was even wennen aan de brede banden en enorme vering – ik had nog nooit eerder gemountainbiked! Maar gelukkig bleef ik overeind en was het vooral een kwestie van tijdig remmen.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a>
Happy llama!!<\/figcaption><\/figure>\n

Toevallig bestond deze groep uit allemaal Nederlanders: naast mijzelf nog een andere alleen reizende vrouw van 35 en een vriendengroep van vier jongens van in de 20. Het klikte gelukkig goed, want je zit wel een aantal dagen met elkaar opgescheept terwijl je actieve dingen doet en dan wil je geen zeikerds er tussen hebben zitten.<\/p>\n

Die middag gingen we raften, wat echt en\u00f3rm gaaf was om te doen! Helaas zijn daar geen foto’s van, daarvoor was het echt te nat. Maar foto’s zouden ook niet hebben kunnen weergeven hoe leuk dat was. Die rivieren daar zijn echt wel wat anders dan de lullige beekjes in de Belgische Ardennen… We kregen dan ook een ervaren instructeur mee op ons raft die aanwijzingen gaf: vooruit, achteruit, stoppen met peddelen, of\u00a0inside!!<\/em> – oftewel snel van de zijkant af, peddel naar binnen en je goed vasthouden om te voorkomen dat je overboord slaat! Na iedere succesvol overleefde golf staken we onze peddels naar elkaar omhoog, met de yell ‘Fuckin’ bueno!!’<\/em> \":-D\"<\/p>\n

[edit: Maar wel nog een filmpje ontvangen van een van mijn reisgenoten!]<\/p>\n