![\":-)\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/plugins\/classic-smilies\/img\/icon_smile.gif\"){kind=icon}
En ik vermoedde ook dat ik direct naast de tweede stemmen gezet zou worden, omdat ik mijn partijen goed genoeg beheerste om niet te veel door hen afgeleid te worden. En ja hoor, dat was beide het geval.<\/p>\nZes weken lang hebben we keihard toegewerkt naar dit moment: het daadwerkelijk optreden met K’s Choice in de Stadsschouwburg van Utrecht! En wat was het gaaf!!<\/p>\n
Zaterdagmiddag werden we al verwacht. Eerst deden we een podiumtest: we hadden allemaal met stickertjes op de vloer een plaats toegewezen gekregen en er moest worden gecontroleerd of iedereen goed zichtbaar was en het plaatje er goed uit zag. Ik had er al op gerekend dat ik volledig vooraan zou staan, want we hadden vooraf onze lichaamslengte door moeten geven. En ik vermoedde ook dat ik direct naast de tweede stemmen gezet zou worden, omdat ik mijn partijen goed genoeg beheerste om niet te veel door hen afgeleid te worden. En ja hoor, dat was beide het geval.<\/p>\n
Gelukkig vind ik het helemaal niet erg om vooraan te staan. Zo kan ik tenminste zelf ook iets zien en bovendien helpt het met het houden van je focus op het publiek en je performance: je kunt je immers niet achter iemand verbergen. Er was ook een extra moeilijkheid aan mijn positie: om de dirigent goed te kunnen zien, moest ik mijn hoofd naar links draaien. Alleen vanuit mijn ooghoeken naar hem kijken lukte niet zo goed. En er was iemand uit de tweede stem-groep achter mij geplaatst. Die persoon had daardoor als uitdaging dat die zich staande moest houden tussen onze stemmen, maar het betekende ook voor mij dat ik zowel links naast me als achter me, alleen tweede stem hoorde en enkel aan de rechterkant wat steun had van iemand anders. Gelukkig had ik mijn partij geoefend door alleen de opnames van K’s Choice plus de andere stemmen aan te zetten en mijn eigen partij weg te laten bij het afspelen, zodat ik gedwongen was op mezelf te vertrouwen. Ik heb tijdens het optreden dan ook nauwelijks naar de dirigent gekeken: eigenlijk alleen aan het eind van nummers, om het stoppen goed te timen, en tijdens het allerlaatste a capella-nummer, want dat was anders niet te doen qua strak samen zingen.<\/p>\n Naast de podiumposities liepen we nogmaals de performance door, oftewel op welke momenten we welke bewegingen moesten maken. Er werd geoefend hoe en waar we het podium op en af moesten lopen. En zelfs het applaus ontvangen werd gerepeteerd! Want buigen doe je gezamenlijk, op aangeven van de dirigent; denk maar niet dat je dan helemaal los mag gaan van blijdschap ofzo! Ook tussen de nummers door even aan je kleding pulken of aan je haar frunniken is zwaar uit den boze! (Vanuit de zaal klapten de coaches, om het publiek na te doen: “Hoera! Bravo!! Niet krabben!!!<\/em> Hoera!!” Dat was allemaal samen best een ding. Opletten of je de goede noten zingt kost al behoorlijk wat headspace<\/em>, en ook nu werden last-minute nog wat dingen die eerder waren afgesproken gewijzigd, of werden er nieuwe dingen toegevoegd die we ook nog moesten doen. Dan was er nog het lampje. Bij het allerlaatste nummer, waarin mijn solo zat \u00e9n dat we a capella moesten zingen, terwijl we in een grote kring om het publiek stonden en dus daadwerkelijk voor een deel in de zaal naast de stoelen van de bezoekers stonden, werd het licht gedimd en moesten we op de juiste momenten onze ledlampjes aan- en uitzetten en onder ons gezicht omhoog schijnen (wat echt een supermooi effect gaf). Dat deed je door een knopje ingedrukt te houden. En dat kostte kracht!! De lampjes waren van die sleutelhangerledjes en die zijn natuurlijk gemaakt om een paar seconden ingedrukt te houden, geen nummer van drie\u00ebnenhalve minuut lang, terwijl je focus elders moet zijn! Aan het eind van de repetitie hadden we dus allemaal kramp in onze vingers en heb ik maar besloten om het ding met twee handen vast te houden i.p.v. de afgesproken rechterhand – het was immers toch donker.<\/p>\n
\nExtra bonus, wat ik niet had verwacht: ik was echt pal<\/em> achter K’s Choice gepositioneerd! :-O Ik had verwacht dat ze een stukje verderop op het podium zouden zitten, maar hun stoelen stonden direct voor het koor. Waardoor ik bijna op aanraak-afstand van Sam stond en waarschijnlijk ook duidelijk zichtbaar op alle foto’s van hen sta! ![\":-D\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/plugins\/classic-smilies\/img\/icon_biggrin.gif\"){kind=icon}
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/positie.jpg\")
<\/a><\/a><\/a>\u00a0<\/span><\/figcaption><\/figure>\n ) Er zouden ook wat ‘special effects’ komen, maar daar konden we niet mee oefenen, dus we werden er alleen voor gewaarschuwd op welk moment we wat konden verwachten.<\/p>\n
\nAfgelopen zondag<\/a> hadden we tijdens de repetitie te horen gekregen dat \u00e9\u00e9n van de nummers toch in een andere toonhoogte moest, waardoor wij als eerste stem het eerste stuk van het nummer maar liefst 6 noten hoger moesten gaan zingen (wat een deel van de groep niet zo makkelijk haalde) en het volgende stuk juist een stuk lager (wat een ander deel van de groep weer niet goed lag) en wat lastig was om nog even ingestudeerd te krijgen qua inzet-hoogtes, waardoor het nummer er niet bepaald goed in zat bij iedereen. Gelukkig heb ik een groot bereik, maar ook ik moest nog wel goed opletten op wat ik zong – en juist in dat nummer hadden we op een gegeven moment al een voorgeschreven beweging. Ter plekke werd ook nog bepaald dat we een specifiek zinnetje op meerdere momenten in gebarentaal moesten gaan uitbeelden \u00e9n dat er een bepaalde ‘eindpose’ ingenomen moest worden. Argh.<\/p>\n