![\":P\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/plugins\/classic-smilies\/img\/icon_razz.gif\"){kind=icon}
<\/p>\nZaterdag ging ik voor de derde keer naar de jaarlijkse costumi\u00e8redag van de stichting waar mijn naaiopleiding onderdeel van is. De opzet was hetzelfde als voorgaande jaren en helaas weer behoorlijk chaotisch.<\/p>\n
Het eerste onderdeel van de dag verliep nog okee: leren beoordelen op welke punten een proefmodel rok en een proefmodel jurk moeten worden aangepast zodat die beter ging zitten op de drager. Op die jurk was extra veel aan te merken, want degene op wiens maten die was gemaakt was ziek, en dus moest iemand anders ‘m aan. Extra leerzaam, laten we maar zeggen. \u00a0<\/p>\n
Toen kwam het tweede onderdeel: uitleg over hoe je een rokpatroon aanpast op iemand die scheef staat, en hoe je een patroon met te lange ruglengte inkort. Dat zou groepsgewijs worden uitgelegd en het was de bedoeling dat wij alle stappen op papier meetekenden, meeknipten en meeplakten. Daarvoor was het nodig dat we een dun potlood, lijm en een lineaaltje op 1\/4e schaal hadden. Ze waren alleen vergeten in de uitnodiging te zetten dat we die hadden moeten meenemen. Zucht. Luidkeelse opmerking van mijn juf richting de tafel tegenover ons: “Goh, jullie zijn langzaam!!” De tweede oefenopdracht werd afgebroken vanwege te weinig tijd. Aan het eind van de dag konden we nog even langslopen als we wilden weten hoe dit precies moest. Onderdeel drie: in groepjes uiteen gaan om werkstukjes te maken van specifieke technieken. Er werd gewezen welke groepen aan welke tafels moesten gaan zitten. Go! Maar goed, uiteindelijk zat iedereen dan met haar naaimachine opgesteld aan de juiste tafel en konden we aan de slag.<\/p>\n Het was de bedoeling dat we vier werkstukjes maakten. Maar omdat we inmiddels enorm waren uitgelopen, sloegen we helaas het vierde (een ritssluiting in een stuk bont zetten) over. Achtereenvolgens maakten we:<\/p>\n De mate van chaos verschilde hierbij heel erg per juf die het betreffende werkstukje met ons kwam doen. De ene legde alles heel gestructureerd uit en had van iedere tussenstap een fysiek voorbeeld bij zich, de anderen waren erg rommelig en onduidelijk in hun uitleg en het was hard werken om alles te volgen en binnen de tijd af te krijgen.<\/p>\n Een andere juf kwam tussentijds even kijken hoe het aan onze tafel ging. We eindigden met een presentatie van een eigenaresse van een naaimachinewinkel. Die de boel nog allemaal klaar moest zetten terwijl wij al waren gestopt met ons laatste werkstukje. Uiteraard had ze allemaal handige items bij zich die absolute must haves<\/em> waren, maar naast een verkooppraatje legde ze ook uit wat er allemaal aan de hand kon zijn als je machine niet goed naaide, en wat het effect was van bijvoorbeeld de keuze voor een bepaalde naald of instelling. Dat was best leerzaam!<\/p>\n Winkeleigenaresse: “Als je snapt hoe het werkt, hoef je niet meer zo boos te worden op je machine.” En wist je dat de echte professionals bij ieder kledingstuk dat ze naaien, een nieuwe naald op de machine zetten?? \u00a0 Uiteraard was ook iedereen onder de indruk van de superfancy naaimachine die ze had meegenomen. Kwijlend wenste iedereen zo’n exemplaar voor zichzelf. E\u00e9n van de aanwezigen durfde te vragen hoeveel deze dan kostte? Er zijn slechts twee spulletjes aan mijn vingers blijven plakken: een hulpstukje voor het netjes naaien over dikke naden (“Zit standaard bij iedere naaimachine” – nou, niet bij de mijne) en een meetlatje om bv. te controleren of twee stukjes in je naaiwerk wel exact even breed zijn.<\/p>\n Toen zat de dag er echt op en pakte ik al mijn spullen in. De twee grote klappers met tekeningen en de grote doos met werkstukjes die ik voor mijn eerste deelexamen<\/a> had gemaakt, konden ongebruikt de tas weer in. We waren gevraagd ze mee te zeulen omdat het voor de nieuwste lichting interessant was om te zien hoe anderen dit hadden gedaan, maar blijkbaar waren ze vergeten daar een tafel voor in te richten want ik had geen idee waar ik die dan had moeten neerleggen. Snik.<\/p>\n Conclusie: het was niet een bijzonder leuke, maar wel een interessante en leerzame dag!<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/pasjurk-1.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\nDe groepsgewijze uitleg stopte ineens ergens halverwege. Daarna liepen de juffen rond om iedereen individueel uit te leggen wat de volgende stappen waren. Dat werkte uiteraard voor geen meter, want daarvoor was de groep veel te groot, en dit had prima gezamenlijk gekund. Alles liep dus door elkaar heen en je buurvrouw was vaak iets anders aan het doen dan jij en wat nou precies de bedoeling was, bleef onduidelijk.
\nMijn juf liep op een gegeven moment achter me langs en gaf me op mijn kop dat ik de uitgeknipte stukjes in het oorspronkelijke plaatje had geplakt, zoals we bij de vorige oefening hadden moeten doen, in plaats van ernaast, zoals nu blijkbaar de bedoeling was. Grom… zeg dan dat dat moet!<\/p>\n
\nDe groep: *geschokte blikken*
\nIk, tegen mijn buurvrouwen: “Oh, da’s nog niks… je moet eens horen wat wij in de les allemaal over ons heen krijgen.”<\/p>\n
\nIk was inmiddels behoorlijk gestresst en gefrustreerd.<\/p>\n
\nEuh… in welke groep zit ik? Dat had niemand mij verteld. Het stond niet in de uitnodiging, niet op mijn deelnemersbadge en toen ik me bij aankomst meldde, was het me ook niet meegedeeld. De juf aan wie ik het vroeg had een blaadje met een overzicht van alle groepen. Daar stond mijn naam niet tussen. Weer chaos. Ik overwoog inmiddels om naar huis te gaan.<\/p>\n<\/a><\/a><\/a>
\nJuf: “En, wat zijn jullie voor leuks aan het doen?”
\nMedestudente: “Nou, leuk vinden we het nog niet…”<\/p>\n
\n<\/p>\n Ik wissel ‘m alleen als ‘ie breekt…<\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nWinkeleigenaresse: “Iets over de tienduizend euro.”
\nZelfs de leraressen haakten hierbij af. XD<\/p>\n<\/a><\/p>\n