![\":roll:\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/plugins\/classic-smilies\/img\/icon_rolleyes.gif\"){kind=icon}
\nHet was superleuk om te doen, maar uiteraard waren er ook behoorlijk wat uitdagingen.<\/p>\n
Er waren dit weekend volgens mij twee dansfestivals niet n\u00ed\u00e9t waren afgelast vanwege de hitte, en wij speelden met Androneda op ze allebei… \u00a0
\nHet was superleuk om te doen, maar uiteraard waren er ook behoorlijk wat uitdagingen.<\/p>\n
Dik twee weken geleden constateerde ik dat de airco van mijn auto stuk was en bracht ik hem naar de garage. Helaas konden ze hem niet gelijk repareren want ze moesten een onderdeel bestellen. Of ik twee weken later terug kon komen? Nou ja, dat moest dan maar, dus bracht ik hem donderdag opnieuw langs. Dan zou hij nog net op tijd klaar zijn voor onze tour. Donderdag aan het eind van de dag belde de garage: helaas, het bestelde onderdeel bleek toch niet te passen, aangezien mijn auto nogal een oud model is. Ze hadden inmiddels een tweedehands exemplaar gevonden en besteld. De auto lag nu nog uit elkaar, maar zaterdag of maandag zou ik hem alsnog kunnen komen ophalen.
\nArgh!!! Ik vertelde de man dat ik de volgende dag echt mijn auto nodig had, en dat airco ook wel echt cruciaal was, aangezien we tijdens de allerwarmste dag van de hittegolf met bijna 40 graden, 4 uur in de auto moesten zitten naar Belgisch Luxemburg…
\nEr waren op dat moment helaas geen monteurs meer aanwezig, maar de volgende ochtend zouden ze met spoed mijn karretje weer in elkaar zetten zodat ik in ieder geval een rijdende auto had. Dat moest dan maar. Ik belde Wouter en regelde dat we met zijn auto, die wel over airco beschikt, gingen carpoolen in plaats van met de mijne.<\/p>\n
Vrijdag haalde ik dus nog snel het ding op voordat we bij mij thuis de generale repetitie hadden en lunchten. Daarna laadden we al onze meuk in Wouter’s auto en reden we met zowel zijn als mijn auto naar de festivallocatie waar we de dag erna zouden spelen, waar ik mijn auto achterliet, overstapte naar Wouter’s auto, en we met z’n allen naar Florenville in Belgi\u00eb doorkarden.<\/p>\n
De auto bleek de koelste plek van het hele weekend te zijn, dus het was niet echt een straf om zo lang onderweg te zijn.<\/p>\n
Bij aankomst hoorden we van de organisator dat alle festivals in heel Belgisch Luxemburg waren afgelast, behalve het hunne. Wegens de goede omstandigheden die ze konden bieden, had de burgemeester voor hen een uitzondering gemaakt. Gelukkig maar!<\/p>\n
Ik was nog nooit eerder op Bals et Roses geweest. Het blijkt een lief, relatief klein festival te zijn met twee podia waarop de bands elkaar afwisselen. Wij mochten in de grote schuur spelen. Die waaide niet bepaald door (als er al wind was geweest), dus ik was ontzettend blij dat we mijn staande ventilator (‘our biggest fan’ \u00a0 Ik was sowieso grondig voorbereid, want naast die ventilator nam ik ook een plantenspuit mee (om water in ons gezicht te kunnen vernevelen), handdoekjes om nat in onze nek te kunnen leggen, paraplu’s die als parasolletje konden dienen, en een teiltje dat als voetenbadje gebruikt kon worden. Die voorbereidingen waren wel nodig, want Patricia twijfelde of ze wel moest gaan optreden. Ze is namelijk zwanger, dus zit ze in een risicogroep qua oververhitting en bovendien moeten we nu gaan uitvogelen in hoeverre, hoe lang achter elkaar en tot wanneer ze zal kunnen spelen, want blazen op een saxofoon kost behoorlijk wat buikspierkracht en die dingen werken niet altijd meer mee. We moesten dus goed op haar letten, vandaar dat ik het complete ‘care package’ had samengesteld. Maar zelf was ik ook enorm blij met die ventilator, handdoek en vernevelaar.<\/p>\n Onze instrumenten hadden het ook zwaar. Onze doedelzakken waren structureel te hoog, ook al heb ik een plastic riet in plaats van natuurriet en heb ik normaal dus minder snel last van de omgevingsomstandigheden. Helaas kan een trekharmonica niet anders worden gestemd, dus de enige manier om zuiver samen te kunnen spelen, was om de doedelzakrieten hoger in de speelpijp te zetten, zodat het instrument lager werd. Maar mijn riet vindt het niet fijn om op een andere hoogte gezet te worden, dan gaat hij andere problemen geven. Dat had ik al eerder ervaren en ik wilde het dus eigenlijk niet aanpassen. Maar ik liet me toch overtuigen, want tsja, zuiver samenspelen is ook belangrijk. Waardoor ik me met een op bijna alle tonen knerpend riet door het eerste nummer heen moest worstelen. Vanaf het tweede nummer heb ik hem toch maar weer lager in de speelpijp gezet om in ieder geval een speelbaar instrument te hebben. Dat lukte redelijk; alleen de D bleef een beetje knetteren.<\/p>\n Gelukkig waren de dansers enthousiast en haakten ze niet massaal af door de hitte, dus verder hebben we wel lekker gespeeld. Als was een set van 2 uur een behoorlijke kluif in die warmte en was mijn concentratievermogen aan het eind wel behoorlijk op. Nogmaals excuses aan mijn bandgenootjes dat ik tijdens de toegift te laat mijn partij inzette en vervolgens tijdens een compleet willekeurig moment alsnog inzette. De *facepalm*-uitdrukkingen van hen waren dan wel weer zo lachwekkend dat het de moeite waard was… \u00a0 Patricia heeft het gelukkig ook twee uur volgehouden, al moest er wel een extra stoel op het podium komen, hebben we ter plekke een paar nummers in de setlist omgewisseld, en hebben we haar even pauze gegund door Wouter een nummer solo te laten spelen.<\/p>\n Onze set was van 22.00 tot 00.00 uur, dus bleven we daar slapen. We werden ondergebracht in een huisje met andere muzikanten en werden erg goed vertroeteld bij het ontbijt, met een lange tafel waar iedereen aan kon aanschuiven. Gezellig!<\/p>\n Rond 11 uur pakten we onze spullen en reden we door naar Noord-Brabant, waar we op Dennefeest<\/a> zouden spelen. Daar was ik wel al heel vaak geweest als bezoeker (zeg maar bijna elke editie sinds de start, alleen de afgelopen twee jaar niet wegens andere afspraken\/optredens), dus het was superleuk om er nu eindelijk als band te mogen staan! Het voelde ook echt als ‘thuis spelen’.<\/p>\n De organisatie had flink wat voorbereidingen getroffen tegen de hitte – meer dan Bals et Roses, terwijl het er dankzij alle bomen en doordat het een dag later was, minder warm was. Er waren ons ventilatoren op het podium beloofd, maar ter plekke bleken de meeste daarvan in te zijn gezet om de apparatuur koel te houden… Wederom kwam ons eigen apparaat dus goed van pas! Wel besloten we om ons achtergronddoek<\/a> dit keer helaas maar niet op te zetten, aangezien de meeste wind van achteren kwam en niet omvallen tijdens het spelen toch net iets meer prioriteit had dan een plaatje in onze huisstijl.<\/p>\n In een poging vandaag alsnog zuiver met elkaar te kunnen spelen, had ik mijn reserveriet gepakt en die hoger in de speelpijp gezet. Dat knerpte (bijna) niet in die stand, maar ook daarmee redden we het n\u00e9t niet om echt zuiver samen te spelen. Maar het was in ieder geval beter dan helem\u00e1\u00e1l vals. Alleen is het behoorlijk k*t om zomaar op een ander riet te moeten spelen, want ieder riet speelt net iets anders en daar moet je je speelstijl op aanpassen. Ik heb me er redelijk mee weten te redden, alleen hebben we \u00e9\u00e9n nummer met een stukje dat sowieso al schijtmoeilijk is om te spelen (heel snel, met extra versieringen \u00e9n steeds wisselen tussen wel en niet overblazen) dat gewoon echt niet te doen was zonder oefenen, dus dat heb ik verprutst. Maar het is de vraag in hoeverre het publiek dat mee heeft gekregen. Wel knerpte mijn doedelzak in de hoge tonen nogal door de boxen heen. Ik weet niet of dat kwam door de manier van uitversterken of door mijn andere riet, maar als ik de filmpjes achteraf terughoor ben ik niet blij met de klank van het instrument (maar ja, dat kan ook weer komen door de slechte kwaliteit van telefooncamera-filmpjes). Thuis dus nog even prutsen en experimenteren. Hoewel ik vooral hoop dat ik straks gewoon weer uit de voeten kan met mijn normale riet op de normale stand.<\/p>\n Deze set was wel iets beter vol te houden dan die van de dag ervoor, mede doordat we maar anderhalf uur in plaats van twee uur hoefden te spelen en we niet die ochtend ook al gerepeteerd hadden.<\/p>\n Na ons optreden op Bals et Roses was het laat en zijn we gelijk gaan slapen, maar op Dennefeest speelden we van half 7 tot 8 uur. (Nou ja, volgens de planning. De vorige band liep uit, waardoor onze soundcheck later begon en we dus ook later dan gepland konden starten. Helaas moesten we wel op tijd ophouden. Logisch dat de organisatie het programma niet wil laten uitlopen, maar ik vind het wel sip als \u00f3nze set dan wordt afgekapt in plaats van de set van de band die de uitloop veroorzaakt. Dat is ons al vaker gebeurd en vind ik eigenlijk niet eerlijk. \u00a0![\"\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/artiestenpasjes.jpg\")
<\/a><\/p>\n\u00a0) hadden meegenomen. Anders waren we vast als een gesmolten poeltje op het podium ge\u00ebindigd…<\/p>\n<\/a><\/figcaption><\/figure>\n \u00a0<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/p>\n<\/a> )\u00a0 Na ons optreden was er in ieder geval dus nog ruimte om zelf iets van het festival mee te krijgen. Ik heb in totaal maar 4 dansjes gedaan, want het was niet alleen heel warm maar ik was ook gewoon moe. En we moesten natuurlijk ook nog eten en onze meuk weer in de auto’s laden. Maar ik heb wel van de sfeer genoten.<\/p>\n