\nEn ook fotografen vonden het leuk om ons vast te leggen…
![\";)\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/plugins\/classic-smilies\/img\/icon_wink.gif\"){kind=icon}
<\/p>\nAfgelopen weekend stond ik weer met De Soete Inval op Middeleeuws ter Apel. Wat is dat toch een fijn en sfeervol evenement! Het voelt altijd een beetje als thuiskomen. En aangezien Richard ook weer was geboekt met zijn band, konden we het samen beleven en ‘s avonds gezellig samen onder onze luifel zitten en in onze tent slapen. ^_^<\/p>\n
We kregen behoorlijk wat reacties op het (overduidelijk) zijn van een stelletje, zoals: “Mag ik vragen hoe lang jullie nou samen zijn? Hij kijkt zo verliefd naar je”. <3
\nEn ook fotografen vonden het leuk om ons vast te leggen… <\/p>\n
Maar de show werd echt gestolen door een schattig meisje in een roze jurkje, dat beide dagen meermaals naar ons kwam luisteren en zichtbaar aan het genieten was van alle indrukken om haar heen! We grapten dat zij waarschijnlijk op de helft van alle foto’s van het evenement zou staan, zoveel aandacht trok ze! \u00a0 Ook onze andere jonge fan was er – een jongetje dat we ook al tegen waren gekomen op de Coopluydenmarkt<\/a> en nu voor ons naar dit evenement kwam. Hij is dus helemaal weg van onze muziek en kent ons blijkbaar allemaal van naam. De vorige keer had hij een trommeltje bij zich en hij mocht van ons even meespelen, wat hij natuurlijk helemaal geweldig had gevonden. Ditmaal had hij zijn eigen ‘doedelzak’ bij zich: een kussen met een lint eraan, gemaakt door zijn oma. Uiteraard mocht hij daarmee met ons op de foto. Dit is toch waar je het voor doet? <3<\/p>\n We hadden als band behoorlijk wat te doen, want naast gewoon rondlopen over het terrein en muziek maken, waren we ook gevraagd om een middeleeuwse dansworkshop te begeleiden. Die vond maar liefst 3x plaats: op beide middagen en op zaterdagavond. De workshop was een groot succes, want zeker op zaterdagvond en zondag was die zeer druk bezocht! Ook heel leuk: op zondagochtend stonden we bij een van de ingangen te spelen en de kassadames hadden blijkbaar de dag ervoor de workshop gevolgd, want toen ze ons ‘Les petits vriens’ hoorden spelen, begonnen ze spontaan met z’n drie\u00ebn de geleerde pasjes te dansen! \u00a0 Zo’n workshop begeleiden vereist behoorlijk wat concentratie (en improvisatie; doedelzakken zijn niet de meest ideale instrumenten om te gebruiken tijdens een dansuitleg), dus dat was heel leuk maar ook vermoeiend, en op zaterdagavond werden we ook geacht om nog even voor de mensen in de taveerne te spelen. Onze concullega’s van Datura hadden ons gevraagd of we met hen samen op zaterdagavond een concertje wilden geven in het klooster, wat superleuk zou zijn geweest, maar waar we dus echt niet ook nog tijd voor hadden. Dat hebben we dus maar gedelegeerd aan Compagnie Gallimaufry, de band van Richard. En ook het verzoek of we nog even bij het VIP-diner wilden spelen, moesten we vanwege die dansworkshop afslaan.<\/p>\n Dat soort verzoekjes komen doorgaans pas ter plekke vanuit de organisatie van het evenement. We zijn inmiddels gewend dat we last-minute gevraagd worden of we bv. nog even op een toeter willen blazen bij de openingsceremonie of zoals genoemd, een diner willen opleuken. De ene keer is het de ene band die gevraagd wordt, de andere keer de andere, en het is inmiddels een soort van ‘running gag’ bij ons geworden, omdat het niet altijd goed gaat. Ditmaal startte bijvoorbeeld het diner om 6 uur en werden wij om \u00e9\u00e9n minuut voor zes daarover benaderd. De leden van de organisatie weten ook niet altijd van elkaar wie wat \/ welke band heeft geregeld, dus soms zijn per ongeluk meerdere bands voor hetzelfde gevraagd, of, zoals ditmaal, geen een. Blijkbaar was er namelijk op zaterdag geen muziek geweest tijdens de stoet van soldaten richting het slagveld. Op zondag werden we alsnog gevraagd om dat te doen. \u00a0 Ook dat hebben we al eerder gedaan en normaal gesproken beginnen wij gelijk met spelen bij vertrek en spelen we de hele route door, totdat het slagveld bereikt is. Ditmaal was er een ander plan: er was een soort toneelstukje door kinderen, dus het eerste deel van de route moesten we alleen maar meelopen, daarna werd er even gestopt (voor het toneelstukje) en als we dan weer verder zouden lopen, moesten wij gaan spelen, als een soort ‘verrassingseffect’. Dat hoorden we ook pas toen we ons daar opstelden, dus toen we niet-spelend langs Richard liepen (die wist dat we mee zouden lopen en zich vast tactisch langs de route had opgesteld om foto’s van ons te maken), kregen we wel even vreemde blikken. Nee, we zijn niet lui, we doen alleen maar wat ons is opgedragen – niks! Helaas heb ik door alle drukte zo goed als niets meegekregen van de groepen en handelaren die er stonden. Op de momenten dat we even pauze hadden, wilde ik ook gewoon even zitten om uit te rusten. Toch heb ik in het voorbijgaan een hoop bekenden gezien en soms heel kort even gesproken.<\/p>\n ‘t Vaerdich Volk, de ambachtengroep waar ik vroeger bij stond, had hun kampement tegenover het onze dus daar ben ik wel nog even langsgelopen. Het is leuk om alle dingen te herkennen die ik ooit voor de groep heb gemaakt en nog steeds in gebruik zijn, zoals het naambord, kussentjes en (stof voor) kledingstukken, en om te horen dat ik gevoelsmatig nog steeds een beetje bij de groep hoor. <3\u00a0 Ze hadden ook een gedenktentje opgezet met daarin een altaartje waar je een kaarsje kon branden voor Peter, een groepslid dat recentelijk is overleden. Een mooi initiatief, waar ik uiteraard van gebruik heb gemaakt.<\/p>\n Ook ben ik nog even bij Peter en Ernst Boers langsgelopen om de riem<\/a> die ze voor mij hadden gemaakt in vol ornaat te showen. Dat werd volgens mij erg gewaardeerd!<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/andre-dummer-1.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/p>\n