Zojuist functioneringsgesprek gehad. Gelukkig zijn ze nog steeds erg blij met me!<\/p>\n
De paar verbeterpuntjes waren gelukkig herkenbaar.<\/p>\n
Bij grote veranderingen raak ik altijd enigszins in de stress en zie ik overal beren op de weg, maar inmiddels ben ik er weer in geslaagd om mee te gaan met de kadans van het bedrijf.
\nOns bedrijf bedenkt zowat iedere drie maanden iets nieuws in de interne structuur, werkwijze, aantal bv’s, werkplekindeling of wat dan ook, en hoewel ik erg behoudend ben en van duidelijke structuren houd, is het juist heel goed voor mij om bij zo’n bedrijf te werken, want het houdt me gedwongen flexibel. Inmiddels herken ik ook de processen bij mijn werkgever en bij mijzelf en weet ik dat het ook weer ‘over’ gaat, wat een hoop rust geeft.<\/p>\n
Bovendien kreeg ik als feedback dat ik af en toe een beetje stug overkom. Behalve richting de persoon die ik nu aan het opleiden ben, dan ben ik juist heel open en enthousiast.
\nOok heel herkenbaar – soms ben ik gewoon erg verdiept in m’n werk en heb ik geen zin om mee te ouwehoeren met de rest. Ik mag wel iets meer sociaal worden. En mijn leerling is zelf superenthousiast en ik heb ook erg veel vertrouwen in hem, waardoor hij bij mij automatisch een heel positieve houding uitlokt. Apart toch, hoe mensen op elkaar reageren.<\/p>\n
Normaal gesproken wordt pas aan het eind van het jaar gesproken over eventuele salarisverhoging. Maar omdat vorige jaren alle salarissen waren bevroren en het nu weer veel beter gaat, en ze bovendien tevreden met me zijn, hebben ze besloten om nu alvast wat salaris erbij te doen. Hoera!<\/p>\n
Dat wordt binnenkort weer shoppen…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zojuist functioneringsgesprek gehad. Gelukkig zijn ze nog steeds erg blij met me! De paar verbeterpuntjes waren gelukkig herkenbaar. Bij grote veranderingen raak ik altijd enigszins in de stress en zie ik overal beren op de weg, maar inmiddels ben ik er weer in geslaagd om mee te gaan met de kadans van het bedrijf. Ons …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-3627","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-werk"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3627"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3633,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3627\/revisions\/3633"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}