de training van afgelopen maandag<\/a>.<\/p>\nBlijkbaar had de trainster tegen mijn manager gezegd dat ze het nog nooit had meegemaakt dat iemand commentaar had op haar lesmethode…
\nIk moest namelijk op een gegeven moment een vragenlijst invullen, om te bepalen wat voor leiderschapsstijl ik had. Ten eerste kon ik in de helft van de gevallen niet kiezen uit de opties A t\/m D en had ik zelf een antwoord ‘E’ bedacht. Maar dat was dus niet de bedoeling. Ten tweede is Regel 1 in mijn vakgebied, dat je nooit moet vragen naar hoe iemand zich denkt te gedragen in een bepaalde situatie, maar dat je gedrag moet observeren. Anders krijg je toch sociaal wenselijke antwoorden of gewoon incorrecte antwoorden omdat mensen zichzelf niet goed kunnen inschatten. Mensen zeggen meestal iets anders dan ze daadwerkelijk doen. Maar toch moest ik die vragenlijst beantwoorden.
\nIk zeg daar op dat moment dan iets van. En dat viel niet in goede aarde.<\/p>\n
En zo waren er nog meer voorbeelden van collega’s die zich door mij aangevallen voelden. Mijn manager zei ook dat ik me moet realiseren dat veel collega’s naar mij opkijken, omdat ik al zo lang bij de organisatie werk en zo veel inhoudelijke kennis heb. En dat dat het nog eens extra versterkt.<\/p>\n
Als ik zoiets achteraf hoor, kan ik wel begrijpen dat ze het zo hebben opgevat. Maar ik bedoel het meestal nooit verkeerd, het komt er alleen negatiever uit dan ik bedoel. En ik interpreteer situaties nogal eens verkeerd, of ik vergeet dat er naast rationele zaken ook nog gevoelens van mensen bij komen kijken.
\nVolgens mijn manager had ik beter weg kunnen gaan tijdens die cursus als ik vond dat ik er niets van leerde. Terwijl het mij op dat moment netter leek om te blijven en maar zo goed en zo kwaad als het ging, mee te doen met de oefeningen. Maar ja, dan komen er momenten dat ik me verveel en uit het raam ga staren. Dat gebeurt ook tijdens vergaderingen. En dan heb ik blijkbaar een negatieve invloed op de groepssfeer.<\/p>\n
En ja, ik weet ook dat ik heel kritisch ben. Dat bedoel ik alleen niet persoonlijk, ik wil alleen de prestaties verbeteren.
\nZo was een collega blijkbaar gefrustreerd geraakt toen zij ons team om een plan van aanpak voor een klant vroeg, en ik antwoordde dat we voor die (heel vervelende) klant al meerdere malen een plan van aanpak hadden gemaakt en ik niet wist wat ik er dan nog in moest zetten. Inhoudelijk heb ik dan misschien gelijk, maar blijkbaar communiceer ik dat dan te direct zodat zij het weer persoonlijk opvatte.<\/p>\n
Ik weet van mezelf dat dat een groot verbeterpunt voor mezelf is. Inmiddels lees ik mailtjes 2 of 3x door voordat ik ze verstuur, om te controleren of ik niet te direct of negatief ben. Maar af en toe gaat het nog steeds mis. Zeker omdat ik het in de afgelopen maanden zo ontzettend druk heb gehad. Als je het werk van 2 mensen moet doen, dan word je automatisch korter in je communicatie en erger je je sneller aan tijdverspillende activiteiten.<\/p>\n
Het allervervelendste is, dat ik daardoor blijkbaar een reputatie op heb gebouwd, die een vicieuze cirkel veroorzaakt. Ik kreeg namelijk ook een hoop dingen over me heen gestort die \u00e9cht niet mijn fout waren. En dat kwam nog harder aan.<\/p>\n
Zo stipte mijn manager aan dat het team waarin ik werk, het minst goed samenwerkt van alle teams. Met vervolgens een veelbetekenende pauze. Maar ik werk al twee maanden ook in de andere teams en daar gaat het wel goed.<\/p>\n
Vervolgens werd het vertrek van mijn vorige collega erbij gehaald. Hij is vertrokken omdat het werk te veel routine was en te veel was voorgeschreven. En ik ben nogal van de vaste werkwijzen. Daarom verkopen accountmangers volgens haar niet graag usability, omdat ze dan met mij moeten samenwerken en ik stug ben. Oh. En dus was de implicatie dat ik wellicht mijn oudcollega had weggejaagd door hem mijn methoden op te leggen. Auw.
\nIk weet heel zeker dat hij niet door mij is weggegaan. Sterker nog, hij heeft letterlijk gezegd dat als al zijn collega’s zo waren geweest als ik, hij helemaal niet was weggegaan. En gelukkig had ik de dag ervoor net een gesprek met mijn nieuwe collega gehad, die zei verbaasd te zijn dat zijn voorganger om die reden weg was gegaan, want hij vond juist dat er zo veel ruimte was voor eigen initiatief.
\nHopelijk ben ik erin geslaagd om mijn manager daarvan te overtuigen, want ik wil niet de schuld gaan krijgen van alles wat mis gaat op het werk…<\/p>\n
Nog zo’n voorbeeld: een andere collega had geklaagd dat ik straal langs haar heen was gefietst en niet eens samen met haar naar het werk wilde fietsen. Huh? Ik wist van niets… Ik heb haar waarschijnlijk gewoon niet gezien.
\nEn dat is dus tekenend: mensen hebben het gevoel dat je moeilijk benaderbaar bent en koppelen vervolgens allerlei gebeurtenissen daaraan die dat beeld versterken, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.<\/p>\n
Natuurlijk moet ik naar mezelf kijken en is de kern van het gesprek helemaal waar. Maar het doet me erg pijn dat de suggestie wordt gewekt dat ik Het Grote Kwaad ben. En de gedachte dat er blijkbaar heel veel collega’s achter mijn rug om klagen, is ook niet bepaald fijn. Ik hoop dat ze er in het vervolg direct mee naar mij komen.<\/p>\n
Ben blij dat vandaag mijn thuiswerkdag is. Ik moet het nog even verwerken. Maandag ga ik maar eens met mijn teamgenoten praten.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Heb gistermiddag thuis gezeten, na een heftig gesprek met mijn manager. Ik kan me er nu pas toe zetten om er iets over te schrijven. Ik ben er namelijk flink van geschrokken en had het ook niet verwacht. Het kwam er op neer dat mijn manager klachten over mij had gehad van collega’s, en ook …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-5780","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-werk"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5780","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5780"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5780\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5788,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5780\/revisions\/5788"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5780"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5780"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5780"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}