{"id":6884,"date":"2011-11-07T13:08:33","date_gmt":"2011-11-07T12:08:33","guid":{"rendered":"http:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/?p=6884"},"modified":"2011-11-16T15:36:41","modified_gmt":"2011-11-16T14:36:41","slug":"sanatorium-mindfuck-galore","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/2011\/11\/sanatorium-mindfuck-galore\/","title":{"rendered":"Sanatorium: mindfuck galore!"},"content":{"rendered":"

Sanatorium was gaaf!! Het was een eenmalig evenement op uitnodiging, georganiseerd door de voormalige Loenar-crew, en zowel IC als OC een experiment.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Marieke, voordat ze gek werd<\/figcaption><\/figure>\n

De setting: Het is het jaar 1849. Alle spelers hebben een geestelijke afwijking en zijn daarvoor opgenomen in sanatorium Rustoord. Er heerst een strak regime van rust, reinheid en regelmaat.<\/p>\n

En dat hadden ze heel mooi uitgewerkt: iedereen droeg dezelfde kleding (we hoefden zelf alleen witte onderkleding mee te nemen), voor het eten werd er uit de bijbel gelezen en als ontbijt was er prut (Brinta) die met een grote soeplepel in je kommetje werd gekwakt. Mannen en vrouwen aten en sliepen gescheiden. En aangezien het tijd-in was direct vanaf wakker worden op zaterdagochtend, tot zaterdag diep in de nacht, gold dat niet alleen IC maar ook OC.<\/p>\n

Dat was wel heel gaaf. ‘s Ochtends geen tijd verliezen met wakker worden, ontbijten en kostuum aantrekken voordat je eindelijk IC gaat, maar direct in de actie als je wakker wordt gemaakt door de zuster en je een voor een de douche in mag, waarna je eerst langs de pillenkamer moet voordat je kunt ontbijten.
\nBijkomend voordeel van IC eten is ook dat we de complete dag in character waren. Dat maakte het heel heftig en aan het eind van de dag had ik dan ook het gevoel dat ik al een heel weekend had gespeeld. Maar het was een geweldige ervaring! Zeker aangezien iedereen heel goed in zijn rol zat en de opzet van het gebouw heel erg bijdroeg aan het spel.<\/p>\n

Want al snel merkten wij dat er meer aan de hand was in het sanatorium. De helft van de pati\u00ebnten had dezelfde droom na het moeten slikken van een nieuwe pil, er gingen geruchten over shocktherapie en de geneesheren leken het onderling niet met elkaar eens te zijn over onze behandelmethoden.
\nWe kregen stukje bij beetje herinneringen over een ander leven. Mensen ontdekten ineens dat ze bepaalde vaardigheden hadden die ze vroeger niet hadden. En het werd steeds meer aannemelijk dat we helemaal niet waren wie we dachten, maar militairen en wetenschappers die in het sanatorium aan een geheim experiment hadden gewerkt, waarbij iets gruwelijk mis was gegaan.<\/p>\n

\"\"
'Janneke'<\/figcaption><\/figure>\n

En dat leverde prachtige mindfuck<\/em> situaties op, vooral voor mijn personage. Want iedereen leek er al snel volledig overtuigd van te zijn dat ze inderdaad iemand anders waren. Terwijl mijn personage oorspronkelijk een van de weinigen was die zich er daadwerkelijk bewust van was gek te zijn, waardoor ze ook ging bedenken dat het mogelijk was dat we aan een massawaanzin leden en we niet iemand anders waren, maar gewoon steeds gekker aan het worden waren.
\nDaar kwam ook nog eens bij dat mijn personage heel gelovig was, en een van haar nieuwe herinneringen was dat ze eigenlijk getrouwd was met de man waarvan ze dacht dat het haar broer was (Mark’s personage) en ze ook nog eens overspel had gepleegd. Oh nee, want een zonde! Ik ga naar de hel!
\nHevige ontkenning van de situatie dus. En dat leverde heel mooi en ook flink wat emo-spel op.<\/p>\n

Dat ze aan je linkerkant staan te roepen dat het heel belangrijk is dat je nu die pil neemt, en ze aan de andere kant roepen dat je vooral geen pillen meer moet slikken. Dat je, terwijl je pas net aan het idee begint te wennen dat je iemand anders bent, je gelijk wordt gevraagd om een kant te kiezen. Het leidde er uiteindelijk toe dat ik huilend in de keuken met een groot mes dreigde er een eind aan te maken. Liever naar de hel dan niet weten wie je bent en tussen twee persoonlijkheden heen en weer geslingerd te worden.<\/p>\n

Maar toen ik gevraagd werd om te kijken naar een prototype van de machine die we gemaakt zouden hebben, merkte ik dat ik alles van de elektrische circuits snapte, en begon ik te helpen bij het onschadelijk maken van het apparaat. Gek of niet, ik had wellicht boete te doen aan God, dus ik moest iets met een goede intentie doen. Nadenken kwam morgen wel weer.<\/p>\n

En daar heb ik ook superleuk spel mee gehad. Het was ‘pret met een stapelbed’, oftewel een stapelbed in een slaapzaal bombarderen tot physrep voor het prototype en daar samen met medespelers aan ‘sleutelen’. Ik moest als kersverse\u00a0 elektricien even diep graven in mijn geheugen, maar ik herinnerde me gelukkig nog een hoop dingen van mijn oude elektronicadoos, zodat ik met termen als ‘condensator’, ‘transistor’, ‘kathode’ en ‘Ohm’ kon smijten. Een beetje a la Star Trek, op goed geluk iets als “Reroute all backup power to the main deflector shields!” roepen en dan maar hopen dat het daadwerkelijk iets doet \":-)\"<\/p>\n

Wat dan ook erg goed was aan Sanatorium, was dat er geen regelset was. Geen epische heldendaden, maar als je vindt dat je personage iets kan, speel het dan maar lekker uit. En dat werkte fantastisch, mede omdat er allemaal sterke spelers aanwezig waren. Ik realiseerde me eigenlijk pas achteraf dat er geen regels waren en dat ik het ook niet had gemist.<\/p>\n

De organisatie had het geven van calls ook leuk opgelost door op verschillende plekken en aan verschillende voorwerpen envelopjes te hangen. Na daar een tijdje bezig geweest te zijn, mocht je in de envelop kijken of er een briefje met je naam in zat en zo ja, dan stond daar een bepaalde call op. Zo nee, dan gebeurde er niets. Dat zorgde ook voor persoonlijker plot.<\/p>\n

Verder was er genoeg ruimte voor lol. Op een gegeven moment hadden we elkaar ervan overtuigd dat ze ons mensenvlees wilden laten eten. Er was onlangs een pati\u00ebnt overleden en nu kregen we ineens als ‘extraatje’, vlees bij de lunch. Dat moest wel Karel zijn! En hoewel mijn soep vegetarisch zou moeten zijn, dreven er wat korstjes van de aangekoekte bodem in die op vlees leken, dus moest Karel toch echt eerst uit mijn soep gevist worden voordat ik hem ging eten \":-D\"<\/p>\n

Naast het emo-spel en de lol, waren er ook keispannende momenten. Er waren drie verdiepingen met gangen, waarin diverse afgesloten deuren waren. Sommige sloten waren te forceren, maar voor andere deuren hadden we toch echt de sleutel nodig. Die aan een grote bos aan de riem van een van de geneesheren hing.
\nToen op een gegeven moment een van de zusters vergiftigd werd, kwam de geneesheer in kwestie binnengestormd en kwakte zij haar spullen in de haast op tafel. Ik bedacht me geen moment, rende op de tafel af en pakte de sleutelbos. Snel, de eetzaal uit en de trap op naar mijn slaapvertrek, waar ik hem in mijn kussensloop stopte. En weer snel terug naar beneden, voordat iemand merkte dat ik weg was. Nog geen minuut nadat ik weer terug in de eetzaal was, werd de diefstal ontdekt en werd iedereen gefouilleerd. Niets te vinden natuurlijk.
\nZe namen het hoog op en ik begon te vrezen dat nu \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n onze slaapzalen overhoop gehaald zouden worden. Misschien toch niet zo slim om ‘m in mijn eigen kamer te verstoppen. Dus glipte ik in een onbewaakt moment weer naar buiten toe. Waar ik werd staande gehouden door een zuster, die me fouilleerde. Maar ja, ik had de sleutels niet. (Het mes dat ik tijdens de lunch achterover had gedrukt, werd wel afgenomen. De lucifer en het waxinelichtje die ik had gebruikt om een duistere kamer te kunnen doorzoeken, werden niet ontdekt \":-P\" )
\nGoed, verder de trap op. Net toen ik mijn kamer wilde binnengaan, kwam ik een geneesheer tegen die me opnieuw fouilleerde. Pfoei…
\nMet het hart in mijn keel haalde ik de sleutels uit mijn sloop en rende ik naar de badkamer, om ze daar in een zakje in de prullenbak te deponeren. Missie geslaagd!<\/p>\n

Nou ja, toen we de sleutels hadden bemachtigd, moesten we er natuurlijk ook nog de deuren mee open maken. En dat was nog niet zo makkelijk met de verhoogde patrouilles van de staf…<\/p>\n

Bij de eerste poging werden we al op heterdaad betrapt. Mijn medepati\u00ebnten zouden op de uitkijk staan, maar het ging niet helemaal soepel, waardoor de zuster ineens voor de deur stond en mij binnen lawaai hoorde maken. Gelukkig had ik mezelf binnengesloten, zodat er enige tijd overheen ging voordat ze met een koevoet kwamen om de deur open te breken. Genoeg tijd voor Mark om het dak op te gaan, zodat ik hem via het schuifraam de sleutels toe kon spelen. Helaas ging het niet ver genoeg open om er zelf door te ontsnappen, maar toen de deur eenmaal opengebroken was, kon ik met een onschuldig gezichtje zeggen dat ik de sleutels \u00e9cht niet had, en dat ik door een gemene medepati\u00ebnt was opgesloten. Tot grote frustratie van de staf konden ze na uitgebreid fouilleren en het doorzoeken van de kamer, inderdaad geen sleutels vinden en moesten ze me laten gaan \":-P\"<\/p>\n

Uiteindelijk is het toch nog slecht afgelopen. Hoewel we met man en macht hebben geprobeerd om de duivelse massa-hersengolfoverschrijfmachine, die wij in het verleden gebouwd hadden, te saboteren of om te leiden naar een plek waar het geen kwaad kon (de Noordzee), werd de straal door intriges stiekem gericht op Brabant. Iedereen in de nabijgelegen dorpen werd gek en heel zuidelijk Nederland werd dermate bourgondisch gemaakt, dat ze zonder problemen door Holland in de pan werden gehakt. Oeps…<\/p>\n

\"\"<\/a>
Janneke... euhh... Marieke aan het werk<\/figcaption><\/figure>\n

\n

De machine was overigens prachtig gemaakt: vol met knipperende lampjes, een digitaal scherm, metertjes en knopjes. Met een soort grote verstelbare bureaulampen waren er kapjes gemaakt om op de hoofden van de deelnemers te plaatsen om hun hersenen te lezen. Het zag er prachtig uit, en dankzij de berg losse onderdelen in de hoek waren we in staat om er ter plekke een lengte- en breedtegraadmeter in te bouwen, met kabels en schroefjes en al.<\/p>\n

Petra, Niels, Eline, Melanie, Sna en Maria: onwijs bedankt voor een supergaaf weekend! (Jullie organiseren hopelijk toch wel weer een andere one-shot? \":-)\" )<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sanatorium was gaaf!! Het was een eenmalig evenement op uitnodiging, georganiseerd door de voormalige Loenar-crew, en zowel IC als OC een experiment. De setting: Het is het jaar 1849. Alle spelers hebben een geestelijke afwijking en zijn daarvoor opgenomen in sanatorium Rustoord. Er heerst een strak regime van rust, reinheid en regelmaat. En dat hadden …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-6884","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-larp-en-reenactment"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6884","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6884"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6884\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6890,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6884\/revisions\/6890"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6884"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6884"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6884"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}