Het is bijna niet te missen: in december schijnt de wereld te vergaan.
\nVolgens de Maya’s dan.
\nNou ja, zo is hun kalender te interpreteren.
\nAls je een onheilsprofeet bent.<\/p>\n
Onzin natuurlijk. Maar toch zette het me aan het denken. Wat nu als er inderdaad ineens een einde aan mijn leven zou komen?<\/p>\n
Tsja. Ik kan niet zeggen dat ik er bang voor ben. Nou is het natuurlijk makkelijk praten, omdat ik de dreiging niet als re\u00ebel ervaar, maar toch.<\/p>\n
Sommige mensen zijn echt bang voor de dood. Ik ben hoogstens bang om te lijden voordat ik dood ga. Maar dood is dood, daar heb ik dan toch geen last meer van? Als je niet meer bestaat, dan kun je ook niet rouwen om wat je niet meer hebt.<\/p>\n
Daarom ben ik bijvoorbeeld ook orgaandonor. De enige reden waarom ze niet mijn onderdelen zouden mogen verwijderen, is als het het rouwproces voor mijn nabestaanden zou verergeren.<\/p>\n
Eigenlijk wel een beetje een trieste gedachte: dat doodgaan mijn nuttigste bijdrage aan de wereld zal zijn. Tenzij ik later in mijn leven nog eens een medicijn tegen kanker uitvind ofzo en op die manier meerdere mensen hun leven red. Maar daar ga ik niet vanuit.<\/p>\n
Je hoort vaak dat mensen die een ongeneeslijke ziekte blijken te hebben, of onverwachts iets levensbedreigends hebben overleefd, ineens allemaal dingen gaan doen die ze altijd al hadden willen doen, maar nooit gedaan hebben. Voor zichzelf beginnen in iets wat alleen hun hobby was, minder werken, een grote reis maken, dat soort dingen.<\/p>\n
Ik zou eigenlijk niet weten wat ik per se nog zou willen doen voor mijn dood.
\nIk heb al flink gereisd. Ik liep over de Chinese muur, verzorgde mishandelde beestjes in Thailand, ging op safari door Kruger park in Zuid-Afrika, beklom de piramides in Egypte en ging op zakenreis naar Amerika. Natuurlijk zijn er nog delen van de wereld die ik ook graag zou willen zien, maar ik kan niet zeggen dat mijn leven niet compleet is als ik dat niet gedaan heb.
\nWat werk betreft: ik ben al bewust een dag minder gaan werken, omdat werk voor mij niet het belangrijkste in het leven is en ik meer tijd wil hebben voor al mijn hobbies. Ik hoef geen manager te worden. Ik wil wel een leuke carri\u00e8re, maar carri\u00e8re is voor mij niet ‘steeds hoger in de hi\u00ebrarchie’, maar ‘mezelf blijven ontwikkelen’. Ik ben gelukkig als ik werk heb dat uitdagend is, bij een leuk bedrijf, waar ik voldoende salaris verdien om de dingen te kunnen doen die ik wil doen. En dat heb ik op het moment.
\nMijn moeder vraagt zich hoofdschuddend wel eens af waarom ik mezelf zo druk maak met al mijn hobbies. Maar hee, je kunt ook zeggen dat ik gewoon direct doe wat ik leuk vind, in plaats van het uit te stellen tot (n)ooit!<\/p>\n
Het enige dat ik misschien nog wel zou willen veranderen, is meer tijd met familie doorbrengen. Die wonen momenteel toch net te ver weg daarvoor. Maar ze weten ook dat ik van ze hou. Ik zal bij het einde der tijden niet denken: “Had ik ze maar vaker gezegd wat ze voor me betekenen”. <\/p>\n
Heb ik dan totaal geen doel in mijn leven? Natuurlijk wel. Maar mijn doel is gewoon ‘gelukkig zijn’. Op welke manier dat dan ook is. Daar heb ik geen uitgestippeld meerjarenplan voor.
\nHeb ik dan totaal geen ambities? Natuurlijk wel. Ik ben een behoorlijke streber: als ik iets doe, dan doe ik het goed. Maar dat zijn dan allemaal korte termijn dingen.<\/p>\n
En ja, ik moet toegeven dat ook ik momenten heb gehad dat ik nog niet mocht doodgaan van mezelf. Vanaf het moment dat ik verloofd was, ben ik extra goed gaan opletten in het verkeer, zodat ik geen ongeluk zou krijgen. Want het idee dat ik dood zou gaan voordat Mark mij had kunnen trouwen, kon ik niet verdragen.
\nEn ik was stiekem ook bang dat er iets met mijn vader zou gebeuren, voordat hij me weg had kunnen geven. Om de een of andere reden was dat heel belangrijk voor mij.
\nTerwijl ik niet iemand ben die haar hele leven al gedroomd heeft van trouwen. Dit gevoel kwam echt pas op het moment zelf opzetten. En nu ik getrouwd ben, is het ook weer weg.
\nStom h\u00e8?<\/p>\n
Maar goed. Het komt er op neer dat ik eigenlijk nu al bereikt heb wat ik wil: ik ben gelukkig. Dus kan ik gerust doodgaan zonder dat ik denk dat ik iets gemist heb.<\/p>\n
Mag dat? Of ben ik wellicht verplicht om iets na te laten aan de wereld? Moet ik iets doen met mijn talenten en afgeronde universitaire opleiding, als bijdrage aan de mensheid? Moet ik, in plaats van een maand vrijwilligerswerk in Thailand, mijn donateurschap aan twee goede doelen en het jaarlijks collecteren, iets groters doen om bijvoorbeeld de beestjes en de natuur te redden?
\nIk weet dat sommige mensen het krijgen van kinderen zien als een middel om iets na te laten aan de wereld. Maar ten eerste voel ik die drang niet en ten tweede vraag ik me af of de wereld daar nou echt bij gebaat is.<\/p>\n
Hoe denken jullie hierover? Ben je bang om dood te gaan? Is er iets wat je per se nog wil doen voordat het einde komt? Zijn we verplicht om iets na te laten?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is bijna niet te missen: in december schijnt de wereld te vergaan. Volgens de Maya’s dan. Nou ja, zo is hun kalender te interpreteren. Als je een onheilsprofeet bent. Onzin natuurlijk. Maar toch zette het me aan het denken. Wat nu als er inderdaad ineens een einde aan mijn leven zou komen? Tsja. Ik …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-7491","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-food-for-thought"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7491","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7491"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7491\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7528,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7491\/revisions\/7528"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7491"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}