Gewapend met mijn slofjes begon ik aan poging 2 wat betreft mindfulness.<\/p>\n
Ik had niet bepaald zin om naar de cursus te gaan. Mijn huiswerk was hard gefaald: iedere dag die stomme lichaamsscan doen trok ik niet. De eerste dag kwam ik weer niet verder dan het eerste been, de tweede dag viel ik in slaap toen ik het ‘s ochtends in de trein deed, de derde dag viel ik in slaap toen ik het na afloop van de werkdag in de trein deed, en daarna ben ik ermee gekapt.<\/p>\n
Ook de tweede huiswerkopdracht, iedere dag dezelfde handeling met aandacht doen, was geen succes. Okee, ik had dan ook niet ‘de kattenbak schoonmaken’ moeten kiezen. Dat is nou niet een activiteit die je bewust in geuren & kleuren wil beleven. Bovendien is iedere activiteit die ‘s ochtends plaatsvindt per definitie ongeschikt, want dan heb ik haast – ik moet wel een trein halen!<\/p>\n
In de les moesten we ons huiswerk bespreken in groepjes van twee. Ik heb braaf gedaan wat er van me gevraagd werd, maar na afloop vroeg ik de docent wel wat de meerwaarde daar van was.
\nHij keek me enigszins verbaasd aan.
\n“Vind je het dan niet fijn, om je ervaringen met anderen te delen?”
\nNou nee, daar heb ik niet echt een positief of negatief gevoel bij. Ik vraag me alleen af wat het nut ervan is.
\n“Nou,” legde hij uit, “door er met anderen over te praten, ga je over je ervaringen nadenken en kom je tot andere inzichten.”<\/p>\n
Sommige mensen misschien. Maar zo werk ik dus niet. Ik denk na voordat<\/em> ik praat, niet doordat<\/em> ik praat. Goed, we gingen nogmaals groepsgewijs de lichaamsscan doen. Ik kwam ditmaal -hoera- tot de rechter enkel.<\/p>\n Daarna een nieuwe oefening: de zitmeditatie. Een kwartier lang in lotushouding op je ademhaling concentreren.<\/p>\n Een kwartier is gelukkig minder lang dan het half uur van die andere oefening. Maar ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als mijn concentratie tijdens de eerste oefening al op is gegaan, dan kan ik niet vol enthousiasme weer opnieuw concentratie aanboren voor de tweede oefening. Alsof er een dagvoorraad aan concentratie is. En op = op. Inmiddels was ik er dus alweer helemaal klaar mee. Volgens de docent mag je niet boos worden als het niet lukt. Je moet constateren dat je boos bent, dat vriendelijk naast je neerleggen, en verder gaan met de oefening. Dus was ik boos op mezelf omdat ik toch boos was geworden. Zucht.<\/p>\n
\nIk denk heel veel na over dingen, dat is juist een van de redenen dat ik deze cursus doe. Maar daar heb ik niet noodzakelijk anderen voor nodig. Vertellen over mijn inzichten van afgelopen week leverde mij geen nieuwe inzichten op. Ook niet door het inzicht van mijn medecursist aan te horen, want die persoon zit anders in elkaar dan ik en heeft zijn eigen vraagstukken waar hij mee worstelt.<\/p>\n
\nEn weet je, die lotushouding zit in praktijk toch echt niet zo comfortabel als in theorie…<\/p>\n