Ik werk nu bijna driekwart jaar bij mijn huidige werkgever. Inmiddels moet ik mijn draai toch gevonden hebben, zou je denken.<\/p>\n
Toen mensen mij in het begin vroegen hoe mijn nieuwe baan beviel, antwoordde ik steevast: “Heel goed!”. Want het is een leuke club mensen, waarbij ik me gelijk thuisvoelde, en het was een mooie uitdaging om een nieuwe afdeling op te zetten.
\nMaar inmiddels ben ik wel een beetje gefrustreerd geraakt.<\/p>\n
Op persoonlijk vlak hoor ik wel bij de groep, maar ik voel me nog steeds geen onderdeel van de projectteams.
\nWat betreft specifieke online marketing taken zoals zoekmachine optimalisatie en webstatistieken, weet men me prima te vinden. Ik word regelmatig verkocht om workshopjes te geven en hopelijk krijgen we zeer binnenkort de handtekening onder een offerte voor een volledig SEO-traject.
\nMaar bij de ‘normale’ projecten, zeg maar het bouwen van een nieuwe site, dus wat ze ook al deden voordat ik er kwam werken, word ik nog veel te weinig betrokken.<\/p>\n
Ik heb het gevoel dat ik me er echt tussen moet worstelen – me opdringen, bijna. Alsof ik met mijn vingertje omhoog sta te springen en te roepen: “Hallo, hallo, jullie daar! Ik ben er ook nog en ik heb ook iets nuttigs bij te dragen! Hier, kijk mij!!”<\/p>\n
Maar wat ik ook doe, ik krijg het niet voor elkaar om in hun processen opgenomen te worden.<\/p>\n
– Toen ik er net werkte, heb ik met alle key-medewerkers een persoonlijk gesprek gepland om uit te leggen wat ik kan en hoe ik kan bijdragen, en om te vragen waar hij of zij behoefte aan had en hoe hij of zij de samenwerking zag.
\n– Ik heb alle diensten op papier uitgeschreven, inclusief een soort tijdslijn waarin ik aangaf op welke momenten ik in een project aangehaakt kan worden. En ik heb dit document intern verspreid en er zelfs voor gezorgd dat er standaard extra uren voor in offertes worden opgenomen.
\n– Ik heb interne kennissessies georganiseerd, waarin ik collega’s liet merken waar ik verstand van heb en op welke gebieden ik kan bijdragen.
\n– Ik ben aangeschoven bij het projectmanagementoverleg, om uit te leggen op welke momenten ze mij in moeten plannen
\n– Ik heb meermaals, op het moment dat ik hoorde dat een site live was gegaan, op eigen initiatief alsnog de site bekeken en een document met verbeterpunten opgesteld, in de hoop dat als ik dit maar zo vaak mogelijk doe, men op een gegeven moment zal beseffen dat het toch effici\u00ebnter is als ze me direct erbij betrekken.
\n– Ik heb tegen mijn manager gezegd dat het nog niet goed loopt en gevraagd of zij er iets aan kan doen. <\/p>\n
Maar het loopt nog steeds langs me heen. Als ik word betrokken, dan is het ad hoc. Of ik even kan meekijken naar wat er al gemaakt is bijvoorbeeld.<\/p>\n
Het leek me juist zo leuk om bij een webbouwbedrijf te werken, omdat ik dan van het begin af aan betrokken kon zijn. Bij het adviesbureau waar ik hiervoor werkte, moesten we altijd kritiek geven op al gebouwde sites en dan maar hopen dat er tijd en budget was om dingen aan te passen.
\nIk wil z\u00f3 graag helpen om het vanaf het begin af aan direct goed te doen! Om daarna trots te kunnen zijn op wat we opleveren aan een klant!<\/p>\n
Nu ben ik feitelijk nog steeds de zeikerd achteraf. En ik krijg ook het gevoel dat ze me opdringerig vinden. Dezelfde strateeg vroeg zich af of ik dan misschien ook een strateeg was, omdat er wel heel veel dingen overlapten met de fase waarin zij hun ding deden. Alsof ik hun plekje wilde inpikken.<\/p>\n En ja, ik dring me ook af en toe op. Ik moet wel! Ik probeer pro-actief te zijn en om mezelf te laten zien. Maar zelfs bij dat ene project waarbij ik officieel tot het team behoorde (weliswaar in een andere rol, als interactie ontwerper), moest ik achteraf via via horen dat de site live was gegaan, omdat ze gestopt waren me op de hoogte te houden toen het ontwerp richting de ontwikkelaars ging.<\/p>\n Het is niet dat ik denk dat ze me bewust uitsluiten. Ik zit gewoon niet in hun systeem en ze weten niet hoe ik erin pas. En bovendien is er altijd wel een reden om me over te slaan: te krappe deadline, te weinig budget, het concept was al vastgelegd in de pitch, klant wil alleen dat we bouwen en geen adviserende partner, dit is toevallig net een uitzonderlijk project… Maar er is met alle<\/em> projecten wel iets, waardoor het niet volgens de standaard werkwijze gaat!<\/p>\n Ik wil gewoon meedoen! Ik wil niet op een eilandje mijn werk doen! Ik wil samen iets goeds maken in plaats van achteraf iets afkraken!<\/p>\n Ik heb echt mijn best gedaan om het goed te doen toen ik hier begon. Niet mezelf afsluiten en papier produceren, maar actief andere mensen opzoeken en communiceren. Op mijn bureau hangt mijn nieuwe motto geplakt: “be a helper, not a critic”. Maar het is me nog steeds niet gelukt om echt iets te veranderen. <\/p>\n Mjah, niet voor niets ben ik nooit business consultant geworden, want verandermanagement is niet mijn sterke punt. Toch hoopte ik dat ik iets in gang kon zetten.<\/p>\n Nou weet ik niet of het aan de organisatie ligt of aan mij (of beide). Of het komt doordat ik het niet goed aanpak, of dat ik wellicht te ongeduldig ben en het meer tijd moet geven. Misschien ben ik te veeleisend, of onrealistisch. Of ben ik wellicht gewoon een onverbeterlijke zeikerd, die nu eenmaal niet anders kan…?<\/p>\n Ik weet alleen wel dat ik er verdrietig en gedemotiveerd van word.<\/p>\n Ik wil ook zo graag alles goed doen…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik werk nu bijna driekwart jaar bij mijn huidige werkgever. Inmiddels moet ik mijn draai toch gevonden hebben, zou je denken. Toen mensen mij in het begin vroegen hoe mijn nieuwe baan beviel, antwoordde ik steevast: “Heel goed!”. Want het is een leuke club mensen, waarbij ik me gelijk thuisvoelde, en het was een mooie …<\/p>\n","protected":false},"author":51,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"activitypub_content_warning":"","activitypub_content_visibility":"","activitypub_max_image_attachments":3,"activitypub_interaction_policy_quote":"anyone","activitypub_status":"","footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-8588","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-werk"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8588","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/51"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8588"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8588\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8595,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8588\/revisions\/8595"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8588"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8588"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.alice-in-wonderland.net\/weblog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8588"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nDat werd vanmiddag pijnlijk duidelijk tijdens een vergadering, toen ik de kwestie weer aan bod bracht naar aanleiding van onduidelijke doelgroepingangen die voor een site waren bedacht.
\nE\u00e9n van de strategen gaf aan dat hij het met me eens was. En dat hij nu naar me toe ging als hij “in een sado-massochistische bui was en graag te horen wilde krijgen wat hij allemaal niet goed had gedaan”.
\nHij bedoelde het als grapje, maar ik schrok daar heel erg van. Ik weet van mezelf dat ik al snel een zeikerd ben, maar ik hoopte dat imago bij mijn nieuwe bedrijf te kunnen voorkomen. Maar ik word nu voor mijn gevoel zelfs in de rol gedwongen van de persoon die achteraf over dingen komt miepen, gewoon omdat ik geen gelegenheid heb om vooraf mee te denken.
\nNota bene mijn manager stelde voor om, als ik niet vooraf betrokken kon zijn bij een project, dan maar te wachten tot na livegang, om vervolgens via de statistieken en gebruikerstesten te achterhalen wat inderdaad anders had gemoeten en het dan alsnog door te voeren. Ja hee, dat wil ik dus juist niet<\/em>!<\/p>\n
\nZoals toen ik aanschoof bij een overleg over onze eigen website, op verzoek van de communicatiemedewerkster, aangezien 75% van de ingebrachte wijzigingen van mij afkomstig was. Toen ik vroeg of ik de volgende keer ook bij het overleg aanwezig mocht zijn, werd er fijntjes opgemerkt “of ik dan ook onderdeel was van de projectgroep?”. Nee, maar dat zou ik wel moeten zijn! Het is toch belachelijk dat je je online marketing specialist niet betrekt bij je eigen website? Het is ons visitekaartje en als we het ergens goed moeten doen, is het daar wel.
\nDus schrijf ik maar uit mezelf adviesrapporten, stuur ik mailtjes met tips etc. naar onze communicatiemedewerkster in de hoop dat zij het doorgeeft als op te pakken issues aan onze ontwikkelaars, en val ik haar tweewekelijks lastig met een vraag naar de status.<\/p>\n