De zondag brachten we door met Suus, die de avond ervoor was aangekomen. Eigenlijk hadden we een naaidagje gepland, maar uiteindelijk hebben we vooral lekker relaxed rondgelummeld, film gekeken en aan onze stambomen en wapenschilden voor Omen gewerkt. Met hilarische namen als resultaat, zoals “Anemone Sardine de Tarbot” en “Becelle van Peijnenburg”.

Zulay vermaakte zich prima met alle aandacht die ze kreeg. Zaterdagnacht heeft ze ook af en toe gemiauwd, maar niet meer pontificaal voor onze slaapkamerdeur. En afgelopen nacht begon ze pas herrie te maken toen ze hoorde dat we wakker waren.

Inmiddels is ze al enkele keren via het tuigje de tuin in geweest. Het tuigje zelf vindt ze maar niets, maar Het Grote Buiten was wel interessant.

Mijn eerder geuitte zorg over de vraag of de kat, als ze uit de tuin heeft weten te ontsnappen, wel weer terug zou kunnen komen, bleek ongegrond. Onze vlakke, twee meter hoge schutting was een lachertje voor het beest en ik heb haar dan ook al tot 4x toe nog net op tijd van de schutting af kunnen trekken.

Maar toen ze vanochtend weer aan het mauwen was en ik haar tuigje om had gedaan, wilde ze helemaal niet naar buiten… Nu vraag ik me dus toch af of het mauwen wel betrekking heeft op ‘naar buiten willen’, of dat het echt eenzaamheid is. Dat wordt dan nog een probleem, want deze week werken Mark en ik om beurten thuis zodat er iemand voor haar is, maar de 5 weken erna moet ze toch echt binnen wachten totdat we ‘s avonds weer thuiskomen.

Zojuist gaf ze aan wel naar buiten te willen en ben ik een stukje verder dan onze tuin met haar gelopen. Wauw, ze was helemaal blij dat ze die tuin uit mocht! Maar het was van de andere kant ook weer heel zielig, want natuurlijk wilde ze gelijk door alle tuinen en onder struiken door racen. Met een touwtje aan je tuigje werkt dat natuurlijk niet. Ik zag mezelf al helemaal door de voortuinen van de buren heen tijgeren om een verstrikte kat uit de bosjes te bevrijden… Dus toen had ik een boze poes omdat ze niet verder mocht dan de muurtjes. Wel heeft ze even in het zonnetje kunnen zitten en de buurt kunnen verkennen.

Zulay heeft overigens hoogstwaarschijnlijk al eerder een baasje gehad, want toen ze mij met de stofzuiger aan zag komen, werden haar ogen groot en maakte ze gelijk dat ze wegkwam. En ik had het ding nog geeneens aangezet…