De oplettende lezer weet dat ik niet gelijk met mijn coupeuse-opleiding ben gestopt nadat ik daarover blogde. Mijn plan was om door te gaan tot en met het eerste deelexamen, dat half juni zou plaatsvinden. Want die paar laatste maandjes extra kon ik ook nog wel volhouden en dan had ik in ieder geval toch iets officieel afgerond.

Het ging me niet het meest om het binnenhalen van het papiertje. Ik wilde vooral bevestigd krijgen dat ik de afgelopen jaren voldoende kennis heb opgedaan om zelf kledingpatronen te kunnen tekenen, ook al stopte ik dan eerder dan de bedoeling was. Bovendien leer je in de laatste weken voor het examen het meest. Maar eigenlijk kreeg ik in die laatste maanden juist steeds méér het gevoel dat ik nog veel te weinig wist. Voor alle oefenexamens haalde ik lage cijfers: tussen de 6 en de 7 – meestal een mager zesje en tot tweemaal toe zelfs een onvoldoende. Het is normaal dat je de eerste oefenexamens niet goed maakt, maar er hoort een stijgende lijn in te zitten en bij mij was het juist een dalende lijn…

Toegegeven, dat lag niet volledig aan mij. Ten eerste zijn de examenopdrachten de afgelopen jaren beduidend moeilijker geworden dan ze voorheen waren (we maken ze van oudst naar meest recent). Ten tweede bleken veel van mijn fouten veroorzaakt te worden doordat ik de tekening van het te maken kledingstuk anders interpreteer dan bedoeld. (Terwijl je, als je zelf iets maakt, je echt wel weet of op een bepaalde plek wel of niet een naad loopt, hoeveel plooitjes je precies wil hebben, etc.). En ten derde was de timing verre van optimaal. Desondanks was het niet goed voor mijn zelfvertrouwen.

Wat betreft die timing: Ik had vooraf aan de juf gevraagd hoeveel oefenexamens er waren, want ik wist van afgelopen jaren dat ik het vooral niet aan haar moest overlaten om die op een prettig gedoseerde manier aan mij aan te bieden. Ik had vervolgens berekend dat ik 2 opdrachten per week moest afronden om een paar weken voor het examen alles af te hebben (die speling had ik bewust ingecalculeerd, want ik weet inmiddels dat er altijd verrassingen komen bij die opleiding). Dat huiswerk heb ik ook keurig gedaan, alleen bleken we eind april maar liefst 3 weken achter elkaar geen les te hebben: 2 weken meivakantie en daarna was er geen les vanwege bevrijdingsdag. Hoewel Juf zelf dat rooster had gemaakt, had ze zich dat blijkbaar niet gerealiseerd en ze schrok ervan. Het probleem was namelijk dat ik daardoor 3 weken lang huiswerk heb gemaakt (nee, ‘vakantie’ betekent alleen dat de les niet doorgaat…) zonder daar feedback op te kunnen krijgen, waardoor de resultaten natuurlijk niet verbeterden omdat ik hetzelfde fout bleef doen.

Daarnaast moest ik als voorbereiding op het examen, proefjurken naaien op maten van studiegenoten en vervolgens ter plekke aanpassingen doen als ze niet goed bleken te passen. Het was de bedoeling dat ik dat bij meerdere studiegenoten zou doen. Maar de eerste voor wie ik een jurk naaide, kon de volgende les niet aanwezig zijn en daarna volgden die 3 weken vakantie. De eerstvolgende les erna bleek ze toch ook niet te kunnen komen, waardoor ik pas vlak voor het examen die jurk bij haar heb kunnen uitproberen en corrigeren. De tweede persoon die ik zou opmeten is in de les waarin dat zou moeten gebeuren, huilend naar huis gegaan (…) en daar heb ik dus in het geheel niks voor kunnen naaien, laat staan uitproberen. Dat hielp uiteraard ook niet om me goed op het examen voorbereid te voelen.

En toen kwam er nog een verrassing: ineens bleek dat ik bepaalde lesstof niet gehad had. De juf dacht dat ze me dat al geleerd had, maar ik wist van niks. “Heb je dan ook niet uit jezelf [de lesstof toegepast op een tekening]?” wilde ze weten. Nou nee, als ik niet weet dat ik een bepaald iets moet leren, kan ik er natuurlijk ook niet om vragen of uit mezelf aan beginnen… Want uiteraard stond deze stof in het geheel niet in dat stomme lesboek, waar ik ook al vaak over heb geklaagd.😒

Het spreekt wel voor mijn juf dat ze echt haar best heeft gedaan om al mijn huiswerk, dat ik na die 3 weken vakantie in één keer op haar bureau dumpte, zo snel mogelijk heeft proberen na te kijken. Maar toen kwam een volgend probleem: er gebeurde iets heel naars in haar privé-situatie. Dus kregen we drie weken voor het examen te horen dat dit de laatste les zou zijn die ze kon geven… Voor deze laatste les had ze een docente-in-opleiding geregeld die haar had geholpen ons huiswerk nog zo veel mogelijk na te kijken, maar dat was het dan. De ontbrekende lesstof kon ook niet meer behandeld worden. Oh.

Superrot voor haar, maar natuurlijk ook behoorlijk k*t voor ons. Ik dankte mijn eigen vooruitziende blik om speling in te bouwen, waardoor ik in ieder geval wel al alle oefenopdrachten af had, en appte wat verder gevorderde studiegenoten in de hoop dat die me konden informeren over de ontbrekende theorie, maar die hadden om de een of andere reden ook allemaal geen bruikbare aantekeningen daarvan. Wel kreeg ik van een studiegenote, die eerder een andere opleiding met een ander tekensysteem had gevolgd, instructies op basis van dat tekensysteem die ook wel op het onze toegepast konden worden. Nou ja, beter dan niks. Dus verwerkte ik die in mijn nieuwste eigen versie van het lesboek.

In het anderhalve jaar sinds ik dat boek heb gemaakt, heb ik continu verbeteringen erin aangebracht op basis van voortschrijdende inzichten én heb ik nieuwe stof eraan toegevoegd. Ik heb de afgelopen periode namelijk héél (HÉÉL) hard gewerkt om niet alleen de module voor japonnen, waarin ik deelexamen ging doen, af te ronden, maar om ook alvast het complete lesboek voor mantels en colberts (het volgende en laatste deelexamen) door te werken, zodat ik in ieder geval die theorie in mijn zak had voordat ik met de opleiding stopte, en ik alleen de extra oefeningen en de praktijkopdrachten van die module mis.

Hoewel ik dus nog niet alle theorie had behandeld en nog niet op al mijn huiswerkopdrachten feedback had gehad, heb ik toch vast een nieuwe versie van mijn boek laten drukken om tijdens het examen te kunnen gebruiken (hoewel ik niet zeker wist of ik eigenlijk wel mijn eigen boek mee mocht brengen…). Dat gaf me wel wat rust, want zo had ik tijdens het examen in ieder geval een naslagwerk waar ik goed mee uit de voeten kon.

En er was toch nog een lichtpuntje: ondanks alle privé-beslommeringen heeft mijn juf uiteindelijk toch nog de allerlaatste les door laten gaan, want ze vond het zelf ook heel erg dat juist op zo’n belangrijk moment we niet de laatste feedback konden krijgen. In die les heb ik alsnog (in een moordtempo) de ontbrekende lesstof gehad en heb ik mijn hele lijst met nog openstaande vragen kunnen aftikken. Dat was enorm fijn, en ook dat spreekt voor mijn juf.

Want begrijp me niet verkeerd: ze is echt niet de kwaaiste hoor. Ze is heel betrokken en gemotiveerd om ons te laten slagen en heeft een enórme bak aan kennis en ervaring – vandaar dat ik het ook toch nog 6 jaar heb vol heb gehouden. Ik word alleen erg ongelukkig van de manier van overbrengen van de stof, de manier van communiceren en de planning van de opleiding. (En van het lesmateriaal en de communicatie over de examens, maar dat ligt niet bij haar.)

Maar ik heb inmiddels ook een theorie waarom de opleiding niet zo gestructureerd wordt aangeboden. De meeste mensen volgen die namelijk niet nominaal. Ik loop precies op schema, maar daarin ben ik zowat de enige: ik heb inmiddels enkele studiegenoten in mijn groep, die jaren eerder dan ik zijn begonnen, ingehaald. En ook tijdens het examen trof ik mensen van andere leraressen die hetzelfde examen deden als ik, maar al 10 in plaats van 6 jaar met de opleiding bezig waren. Dus… ís er eigenlijk wel een plan, met daarin beschreven welke stof op welke momenten in het jaar af zou moeten zijn om op tijd klaar te zijn voor het examen, voor mensen die de opleiding nominaal doorlopen…?

Anyway, dat examen dus. Dankzij de laatste les arriveerde ik er met iets meer zelfvertrouwen dan ik de week daarvoor had. En gelukkig bleek de examenjurk die we ter plekke moesten tekenen, niet de allermoeilijkste te zijn. Dat wil zeggen: uiteraard zaten er uitdagingen in, maar het ding had geen elementen waarvan ik echt totáál niet wist hoe ik het moest aanpakken. Wel heb ik de volledige beschikbare tijd nodig gehad om hem af te krijgen (maar dat gold ook voor alle andere examenkandidaten – als ze ‘m uberhaupt af hebben gekregen) en uiteraard bedacht ik me in de auto op weg naar huis wat ik anders had moeten doen. Oh well…

Dat ik het andere onderdeel, het afpassen van de proefjurk, goed had gedaan, vermoedde ik ook ter plekke al. Want nadat ik de jurk had gecorrigeerd op het lichaam van de pasdame (er waren behoorlijk wat aanpassingen nodig…) en mijn spullen aan het inpakken was, liep een van de dames van de examencommissie die erbij had gezeten, langs. “Ik hoorde dat je gaat stoppen? Dat zou wel echt zonde zijn hoor, op basis van wat we net gezien hebben…” En toen de pasdame mijn jurk uittrok, zei ze hetzelfde. “Ik mag nog niet teveel zeggen, maar… als ik zie hoe je daarnet bezig was, zou ik het echt jammer vinden als je stopt. We hebben goede collega’s nodig!” Tsja. Maar ik heb toch al definitief besloten dat nog twee jaar frustraties en lessen waar ik niet met plezier naartoe gaan, niet opwegen tegen de vaardigheden die ik verder kan leren.

Al met al had ik na afloop dus wel het idee dat ik het examen gehaald zou moeten hebben. En ja hoor: ik ben inderdaad geslaagd!!

Volgens mijn juf had ik het tekenonderdeel het beste gemaakt van alle examenkandidaten. Het cijfer kon ze in eerste instantie nog niet geven. Ze gaf aan dat het waarschijnlijk hoger was dan de magere zesjes die ik voor de oefenexamens had gehaald, maar dat ik niet op hele hoge cijfers moest rekenen, want het examen was in het algemeen erg slecht gemaakt en er waren diverse kandidaten gezakt.

Gisteren kreeg ik dan eindelijk mijn cijfers binnen.
Pasvormtechniek: een 7,9
Patroontekenen: een 8

Wauw, dat is echt veel hoger dan ik had verwacht én had gevreesd… Juf was ook blij: “Dit is veel meer in lijn met je eerdere prestaties”, zei ze.

Inderdaad. En zo sluit ik deze opleiding toch nog met een goed gevoel af.

Heeft heeft wel even geduurd voordat ik de brainspace had om erover te bloggen. In de periode voor en na het examen had ik helemaal geen zin om al het gebeuren weer op te rakelen. Dat zegt ook wat over hoe klaar ik ermee ben. Bovendien heb ik het momenteel nog steeds erg druk met allerlei andere dingen, waardoor ik amper aan bloggen toekom. Maar goed, het is achter de rug, ik ben geslaagd en ik heb echt wel iets geleerd. Op naar een andere uitdaging!

Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik een deelexamen kan doen voor mijn coupeuse-opleiding, namelijk voor het onderdeel ‘japonnen’. Ik ben inmiddels dik 5,5 jaar bezig met de opleiding en inmiddels weet ik dat er standaard wordt gestresst voorafgaand aan de examens om alles op tijd af te krijgen. Daar had ik geen zin meer in, dus ik heb de afgelopen tijd heel hard gewerkt om alles op tijd af te krijgen en de periode ditmaal wel soepel te laten verlopen. Maar helaas, dat is wederom niet gelukt. En inmiddels zit ik er zo doorheen, dat ik heb besloten om te stoppen met de opleiding. Ik doe dit deel-examen nog, maar na de zomervakantie ga ik niet verder met het laatste deel (colberts en mantels).

De afgelopen week moest ik namelijk mijn klapper met patroontekeningen op schaal inleveren ter beoordeling. Die tekeningen had ik al lang af, op ééntje na: dat was een moeilijk geval waar de juf ook niet direct een oplossing voor had. Dus die had ze ingenomen met de belofte daar eens grondig naar te gaan kijken, zodat ze me op weg kon helpen over hoe het wel moest. Dat was vlak voor de zomervakantie vorig jaar. Toen we na de zomer verder gingen met de opleiding, had ze er nog niet naar gekeken. Periodiek vroeg ik naar de voortgang, omdat het het laatste onderdeel was dat in mijn klapper moest om die examenklaar te krijgen en ik dus geen zin had om weer last-minute te moeten stressen om die af te krijgen. Nee, dat begreep Juf, maar iedere keer was er toch weer iets tussengekomen, drukdrukdruk, waardoor ze die opdracht niet had nagekeken.
Uiteindelijk was het dus de les in de week voordat ik de klapper moest inleveren geworden en had ik hem nóg niet terug. Nu schrok Juf ineens wel van de situatie. Nee, ook vandaag had ze hem niet voor me klaarliggen, maar ze zou er later deze week echt alsnog naar kijken. Dan kon ik tussentijds even langskomen om de uitwerking op te halen en kon ik die toch nog op tijd af maken voor de volgende les, waarin ik de klapper moest inleveren. Zucht… dit was precies wat ik niet had gewild, want er is altijd een kans dat mijn uitwerking niet goed is en alles opnieuw moet. Maar ik had geen keus, dus een paar dagen later reed ik langs om de uitwerking op te halen en snel nog ermee aan de slag te gaan. Maar ook met haar instructies lukte het me niet om een werkend patroon te fabriceren. In de laatste les liet ik haar zien wat ik ervan had gemaakt en realiseerde zij zich ook dat dit niet ging werken. Tijdens de les ging ze nogmaals puzzelen met het patroon en uiteindelijk was haar oplossing om maar gewoon 3 van de 6 plooien uit de modeltekening te verwijderen, om het werkend te maken…
Leuk, maar daarmee had ik nog steeds geen patroon om in mijn klapper te stoppen. Die moest ik dus in de dagen na de les alsnog in grote haast gaan maken, waarna ik weer tussentijds bij haar langs moest rijden om de uitwerking en de rest van de klapper bij haar in te leveren zodat ze die nog nét op tijd binnenhad om mee te nemen naar de beoordelingscommissie.

Ik baalde behoorlijk van de vele extra uren die ik last-minute had moeten stoppen in het examenklaar krijgen van mijn klapper. Maar goed, het was nu ingeleverd. Klaar, toch? Nope. Afgelopen maandag, de dag waarop ze het met de andere commissieleden aan het nakijken was, belde ze me op. Waar mijn praktijkstukken waren? Euh, wut…? Ja, want die had ik ook moeten inleveren, samen met de klapper! Daar had ze dus helemaal niks over gezegd. Niet vooraf, niet toen ik de eerste poging deed om de klapper in te leveren en niet toen ik die daadwerkelijk inleverde. Maar zij vond dat ik dat had moeten weten, omdat ik die de vorige keer ook tegelijkertijd had moeten inleveren. Mjah, maar dat was alweer 2 jaar geleden dus niet bepaald iets dat ik goed onthouden had, niet alles in deze opleiding is ieder jaar hetzelfde, en ik had die praktijkstukjes ook al vorig jaar mei afgemaakt dus die zaten helemaal niet meer in mijn systeem. Maar het moest ingeleverd worden, en wel NU, dus het was maar goed dat ik thuiswerkte op dat moment. Over een kwartier zou ik een Teams-vergadering hebben, maar daar kon ze niet op wachten, dus moest ik hals over kop in de auto springen en de boel bij haar dumpen, om één minuut voor mijn overleg wederom compleet in de stress thuis te komen. Snik.

Was het dat? Nee. Gisteravond, in de eerstvolgende les, vroeg ik haar om samen met mij alle dingen die ik moest doen voor de examendag die later in het jaar zou plaatsvinden, punt voor punt door te lopen, om te voorkomen dat er wéér iets over het hoofd gezien ging worden. Wat bleek ineens: ik dacht dat ik alleen een examendag had in juni, maar ik blijk twéé keer langs te moeten komen: in mei moet ik ook nog een zaterdag even op en neer naar Nunspeet rijden om iemand op te meten, omdat ik tijdens die tweede examendag niet alleen een patroontekening moet maken, maar ook een tussentijds genaaide proefjurk moet afpassen op betreffende persoon. En nog erger: die extra examendag bleek te vallen in het weekend dat ik met mijn familie in CenterParcs zou zitten. Neeeeeeeeee!  
Volgens de juf had ik ook dit moeten weten. Maar het staat echt heel onduidelijk in de documentatie die we hebben gehad (waar ik al vaker over had geklaagd) en op haar website, waar ik ook wel degelijk vooraf op had gekeken, staat bij die examendatum alleen dat er dan rokken- en colbert-examens zijn, niet japon-examens. Dat staat alleen bij de datum die ik keurig in mijn agenda had genoteerd. Maar nee, het lag echt aan mij.

En toen was ik er klaar mee.

Ik worstel al dik 5,5 jaar met deze opleiding. Ik ga eigenlijk altijd met tegenzin naar de lessen vanwege de manier van lesgeven en de toxische manier van feedback geven. Ik klaag ook al vanaf het begin over de slechte kwaliteit van de boeken, de slechte organisatie van dingen en de onduidelijke manier van communiceren. Het is dus niet alleen mijn juf, maar ook de organisatie erachter en het lesmateriaal. En ik weet dat dat niet gaat veranderen.
Ik heb nagedacht over wat ik zelf kon doen om deze opleiding draaglijk te maken en kwam uit op nóg harder werken, veel vragen stellen over wat de bedoeling is, een minutieuze administratie bijhouden van wat ik wanneer heb ingeleverd en nog moet doen, en mijn eigen lesboek samenstellen. Maar dat is blijkbaar niet genoeg. Het is gewoon niet mogelijk om deze opleiding zonder stress en frustratie te doorlopen.

En ik weiger te geloven dat het aan mij ligt. Ik kan me goed voorstellen hoe schadelijk het is voor jonge mensen die een opleiding doen als ze op zo’n manier behandeld worden, omdat het ernstig afbreuk kan doen aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde. Maar ik ben 46 jaar oud en weet donders goed dat ik niet dom ben, en ik denk dat iedereen die me kent het ermee eens zal zijn dat als het zelfs mij niet lukt om structuur erin aan te brengen, het niet door mijn gebrek aan organisatievaardigheid komt.

En ik heb gewoon geen zin om nog 2 jaar deze shit over me heen te laten komen. Ik zou heel graag willen leren hoe je mantels naait (colberts interesseren me niet zo), maar dan maar niet. Ik heb gelukkig zo hard gewerkt dat ik inmiddels ook al bijna door het lesboek van die laatste module heen ben, maar het daadwerkelijk naaien ervan en het maken van oefenopdrachten om de stof écht te beheersen, komt pas na de zomer. Het is ook geen optie om bij een andere organisatie verder te gaan, want die werken met andere tekensystemen, waardoor ik waarschijnlijk voor een deel opnieuw zal moeten beginnen. En een andere juf die met hetzelfde systeem werkt, zit ook bij diezelfde slecht communicerende organisatie met slecht lesmateriaal aangesloten, dus dat lost maar een deel van het probleem op.

Oftewel: ik ga de komende tijd nog zo veel mogelijk kennis absorberen en dat japon-examen doen, en dan is het in juni klaar. Geen vele uren per week meer steken in frustrerende bezigheden maar mijn kostbare tijd besteden aan dingen waar ik wél blij van word.

Nu eerst me maar eens aanmelden voor dat examen. Dat moet uiterlijk vandaag en ik heb uiteraard gisteren pas de aanmeldformulieren daarvoor gekregen.
Nog 3 maanden…

Wat krijg je als je de interieurs van Richard en mij samenvoegt? (Behalve een overvolle voorraadkast, inloop-hoedenkast en een Henk in de gang)

….Een Alice in Efteling-toilet!  

De afgelopen weekends hebben we flink geklust en gepoetst in Richards huurhuis om het netjes op te kunnen leveren, en de afgelopen weken hebben we steeds zoveel mogelijk van zijn spullen in onze auto’s gepropt wanneer we van Boxtel naar Nijmegen terugreden. Maar er zijn altijd dingen die niet in de auto passen, of die écht te zwaar en/of onhandig zijn om met z’n tweeën te tillen. Dus huurden we voor vandaag een verhuisbus en trommelden we vrienden op om die laatste dingen ook over te hevelen.

Met zo’n grote bus rijden bleek helemaal geen probleem, zeker aangezien ik het al eens eerder had gedaan. De grootste uitdaging zat in het feit dat het een automaat was. Euh… de pook zit vast… in welke volgorde moet ik wat doen om het ding te laten rijden…?  

Voordat de hulptroepen arriveerden, kwam eerst nog iemand langs die Richards oude wasmachine wilde overnemen. We hadden hem nog op het hondje staan en rolden ‘m naar zijn auto. Vervolgens wilden we hem in de achterbak tillen.
De (Turkse) man: “Oh, nee, je hoeft niet te helpen!”
Richard: “Oh, dat kan ze wel hoor, ze is sterk!”
Man, geschokt: “Maar ze is een vrouw!”
Dat was de laatste motivatie die ik nodig had om de wasmachine samen met Richard in één zwiep in z’n auto te mikken. Hoppa! We hebben het ding verdulleme met z’n tweeën van zolder naar beneden gekregen, en dan zouden we ‘m niet in je auto kunnen tillen? Tsss…  

Maar zoals gezegd was het resterende meubilair behoorlijk groot en lomp, dus ik was blij dat niet lang daarna een aantal helpende handjes arriveerden. En het verliep voorspoedig! De grote houten kast (door Richard zelf gemaakt en binnenshuis volledig in elkaar gezet) bleek gelukkig zonder demontage door de deur naar buiten te kunnen. Alles verliep exact volgens de planning en na een half uur zat alles al in de auto! Ik vermoedde al dat we niet zoveel mensen nodig zouden hebben en dat twee, eventueel drie personen erbij echt meer dan genoeg zouden zijn. Dus bleven de Brabantse hulptroepen achter in Boxtel en verplaatsten Richard en ik ons met alle meuk naar Nijmegen, alwaar de Nijmeegse hulptroepen arriveerden om te helpen met uitladen. En ook dat verliep voorspoedig en zonder dat er iets is gesneuveld! Ik heb geloof ik nog nooit zo’n relaxte en soepel lopende verhuisdag meegemaakt. (Onze vrienden: “We hadden ook niet anders verwacht dan dat je alles tot in detail had voorbereid”   )

Nogmaals héééél veel dank aan onze lieve vrienden voor alle hulp! Ook aan degenen die hulp hebben aangeboden die niet meer nodig was omdat we al genoeg hulp hadden, en aan de mensen die vandaag niet konden maar desondanks aanboden dan op een andere dag met iets te komen helpen. Jullie zijn fantastisch! <3 Speciale vermelding van Mark en Bo: want is het niet geweldig dat je met je ex-man nog zo’n goede band hebt dat hij én zijn vrouw bereid zijn te komen helpen om je nieuwe lover bij je in te laten trekken? Superfijn dat dit gewoon kan! <3

En zo kon ik de rest van de middag besteden aan het inrichten van eerder genoemde kast. De inhoud van de voorraadkast onder de trap bevindt zich vanaf nu daarin. En tsja, dit is wat je krijgt als je de voorraden samenvoegt van twee personen die stiekem een beetje preppers zijn… Volgens mij hebben we voor een jaar aan rijst, bonen, lucifers, shampoo en zeep.  

De trapkast heeft gelijk een nieuw doel gekregen en bevat nu onze hoedjes en Richards schoenen (die van mij passen daar niet   ). Oftewel: inloop-hoedenkast!!  

En voor degenen die zich afvragen of het samenvoegen van onze interieurs ook gemakkelijk is verlopen: jazeker, want onze smaak qua inrichting komt behoorlijk goed met elkaar overeen!

Desondanks moeten er natuurlijk altijd concessie gedaan worden. Dus… meet Henk:    

Hoewel het in praktijk al bijna een maand zo was, is het vanaf vandaag officieel: wij wonen samen!! <3

Hebben jullie goede voornemens voor 2026? Richard en ik wel: we gaan samenwonen!! 😍🥰❤️😊

We waren er al een tijdje in ons hoofd mee bezig, maar ik wilde het eerst tegen mijn ouders zeggen voordat we het wereldkundig maakten. Toen we twee jaar geleden een relatie kregen, had ik namelijk flink op mijn kop gekregen van ma dat ze het via een Facebook-aankondiging moest vernemen. 🙄 Dus besloten we dat Eerste Kerstdag een mooi moment was om het aan mijn familie te vertellen en Tweede Kerstdag om het aan Richards familie te melden.

Het was wel lastig om mijn mond te houden, want de afgelopen weken waren er heel veel momenten waarop we onze vrienden zagen en het een ideaal moment was geweest om hen het persoonlijk te vertellen. Maar goed, hierbij is het dus officieel! 🙂

Toen Richard voor het eerst bij mijn familie langskwam was hun reactie: “Jij moet wel héél bijzonder zijn. Wij hadden niet gedacht dat Lenny ooit nog aan een relatie zou beginnen.” Dus deze mededeling hadden ze echt niet verwacht. De reactie was dan ook: “Jij moet wel écht HEEL speciaal zijn!!” 😄

En ja, dat is hij ook. ❤️

Ik heb zelf nooit uitgesloten ooit weer een relatie te willen beginnen, wel dat ik ooit weer trouw. Over samenwonen was ik inderdaad verre van enthousiast. Eigenlijk nog steeds. Als je me zou vragen: “Wil je gaan samenwonen?”, dan is het antwoord nog steeds “nee”. Maar als je me vraagt: ‘Wil je met Richard samenwonen?”, dan is het antwoord volmondig “ja!” Want hij is de enige met wie ik een team kan en wil zijn en de enige met wie ik deze stap opnieuw aandurf. Rationeel gezien is het altijd een risico, maar deze man stimuleert mij om meer naar mijn gevoel te luisteren dan altijd alleen maar naar mijn verstand, en dat gevoel zit echt heel erg goed tussen ons. ❤️

Het helpt wel dat ik het huis hou. Ik heb een koophuis, Richard een huurhuis, dus het is logisch dat hij bij mij intrekt. Maar ik heb daarbij wel als voorwaarde gesteld dat het huis ook op mijn naam blijft staan. Mocht het ooit mis gaan, dan hoef ik in ieder geval niet wéér door dat proces van een nieuw huis vinden heen. Dat geeft ook rust.

Nu moeten we wel twee inboedels gaan combineren tot één, want Richard heeft momenteel net zo’n groot huis als ik, en net zo’n belachelijke hoeveelheid hobby- en werkspullen. Gelukkig had ik de zolderkamer min of meer over, zodat dat zijn werkkamer kan worden, en komt onze smaak qua inrichting behoorlijk met elkaar overeen, dus daarin hebben we geen grote uitdagingen. Hij is vooral bezig met groot meubilair wegdoen, aangezien een deel van wat hij nu heeft een krijgertje en toch niet 100% zijn smaak was, ik ben vooral bezig met opbergruimte vrijmaken en dus kleiner spul op Marktplaats en Vinted zetten. (Nog iets nodig? Koop mijn shit! Special price for you! 😛) Ik had recentelijk al heel veel LARP-spul verkocht en zat dus al lekker in de wegdoe-flow.

We hebben zojuist ook een officiële verhuisdatum geprikt: zondag 25 januari. Dus mocht je ons willen komen helpen met spullen inladen (in Boxtel) en/of weer uitladen (in Nijmegen), dan wordt dat gewaardeerd! 😊

Afgelopen zaterdag reed ik ‘s ochtends naar Zaltbommel voor het jaarlijkse symposium van het Lewis Carroll Genootschap. Leuk, weer lekker socializen met mede Lewis Carroll- en Alice in Wonderland-nerds!  

Naast lezingen was er ook de gelegenheid tot het kopen van boeken. Regelmatig nemen deelnemers wat boeken mee uit hun eigen voorraad, die ze bijvoorbeeld dubbel hebben, maar ditmaal kon er flink ingeslagen worden. Eerder dit jaar is namelijk één van de oorspronkelijke oprichters van het Genootschap overleden en die had een enorme persoonlijke verzameling, die nu werd aangeboden ter verkoop. Er was al eerder een online veiling geweest, en tijdens het symposium waren er ‘slechts’ een stuk of 10 dozen met zijn resterende boeken meegezeuld, van de… 100 ofzo?  
Ik zei al tegen de bestuursleden dat we hen eigenlijk moesten aanklagen wegens het stimuleren van hebberigheid.  

Ik ben met slechts 5 exemplaren naar huis gegaan. Zelf had ik één boekje dat ik dubbel had meegenomen en dat was verkocht, dus effectief ben ik maar 4 boeken rijker, dus dat valt best mee, toch? 

Ik ging overigens niet alleen met boeken naar huis, maar ook een schattig klein zakhorloge! Ik was namelijk de topscoorder tijdens de quiz met Lewis Carroll-weetjes. Het zweet klotste in mijn oksels, want iedereen verwachtte dat ik ging winnen… The pressure!! Hee, ik weet echt niet alles! Zeker als de vragen zijn van het niveau “Wie van deze 4 mannen lijkt het meest op Humpty Dumpty?” (Antwoord: Pieter Cobelens. Wie??   ) Maar ondanks een close call met de hete adem van andere deelnemers in mijn nek, mocht ik toch de prijs in ontvangst nemen.

Helaas kon ik de laatste lezing van de dag niet bijwonen, want ik moest vanuit Zaltbommel rechtstreeks doorkarren naar België voor een soundcheck, want we hadden die avond ook nog een optreden met Androneda. Waarover morgen meer in een volgend blogje!

Gisteren gingen we voor de derde keer langs bij Richard’s moeder om haar te helpen haar huis op te ruimen. De eerste keer voerden we vooral spullen af naar de milieustraat, de tweede keer legden we laminaat en mestten we keukenkastjes uit. Vandaag was het de beurt aan de voorraadkast. Daar keek ik stiekem al lang naar uit, want ik vind voorraden structureren een van de leukste dingen aan opruimen.  

Richard’s moeder houdt van aanbiedingen hamsteren en dus was er véél voorraad. Zoveel dat het niet in de voorraadkast paste en er her en der door het huis voorraadjes van allerlei artikelen te vinden waren. Ik begon met alles uit de kasten halen en de plukjes voorraden uit andere ruimtes erbij te plaatsen, zodat ik inzicht kreeg in om hoeveel spullen en welke categorieën spullen het ging. Oftewel: chaos!! Het moet eerst erger worden voordat het beter wordt…

Ik keek vervolgens Richard lief aan, want ik vond de hoeveelheid opbergruimte in de voorraadkast erg beperkt. Kon hij wellicht een extra kastje timmeren van de oude kastplanken die nog in mijn garage stonden en die ik met een vooruitziende blik mee had genomen? Uiteraard kon hij dat! <3

Nadat ik alle gelijksoortige spullen had gegroepeerd, en Richard’s moeder had aangegeven wat ze wilde houden en wat weg mocht, kon alles worden schoongemaakt en heringedeeld. Gelukkig bleek een deel van de spullen in de voorraadkast te bestaan uit lege bakjes (die grotendeels weg of heringezet konden worden) en niet-voorraden (die ik elders in huis onder kon brengen). En hoewel ik een deel van de voorraad in een andere kast in de woonkamer heb moeten onderbrengen, paste het meeste gewoon in de voorraadkast, en nog ruim ook! Mede dankzij de additionele plankruimte die Richard ter plekke had gemaakt. Hoezee!

Helaas ben ik wéér vergeten om een voor-foto te maken, maar je moet je voorstellen dat alle planken mudvol stonden, met allerlei artikelen door elkaar heen, er geen loopruimte meer was op de vloer, en er flessen water, pakken toiletpapier en flessen wc-eend op de vloeren van andere ruimtes stonden, die nu weer vrij zijn. En dit is hoe de kast er nu uitziet:

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik word hier dus echt héél gelukkig van!  

(En zelfs de stofzuiger heeft nu weer een plekje gekregen zodat die niet in het zicht in de gang hoeft te staan.)

Ik ben overgestapt van de ING naar de ASN, want: beter voor de wereld. Naast dat je dan je rekeningnummer bij allerlei instanties moet wijzigen, is het ook handig om je familie van je nieuwe rekeningnummer op de hoogte te stellen. Dus stuurde ik mijn ouders en Zwusje gisteren een mailtje met het nieuwe nummer van mijn bankrekening en het verzoek hun adresboek te updaten.

Vanochtend zag ik het volgende mailtje van Zwusje in mijn mailbox:

Haha, grapjas… Maar hee, een appje kan ik natuurlijk wel sturen. 😈

Diezelfde ochtend postte ze een screenshot van dat bericht in de familie appgroep en kreeg ik niet veel later een telefoontje van Zwusje. Was ik misschien gehackt? 🙊😂

Ik legde uit dat het een grapje was en we hebben er smakelijk om gelachen.

Vervolgens kreeg ik een appje van mijn moeder: Of ik wel écht een nieuw rekeningnummer had, wilde ze even checken? Okee, de grap was dus duidelijk geslaagd én uit de hand gelopen 🤣

Zojuist logde ik in en zag ik het volgende op mijn nieuwe rekeningafschrift staan:

Ik hou van onze familiehumor! 😂🤣😂

(En erg goed dat ze het beiden voor de zekerheid toch even checkten! 😃👍)