Category: Diversen

Coupeuse-examen – dag 2

Gisteren was deel 2 van mijn coupeuse-examen, waar ik half mei al de eerste dag van had gehad. De dag zelf was niet het spannendste gedeelte, want ditmaal hoefde ik niet de hele dag, maar slechts 40 minuten aanwezig te zijn. De enige test die ik die dag nog moest ondergaan, was het ter plekke corrigeren van de pasvorm van de pasrok die ik had genaaid voor een van hun pasdames, op basis van tijdens de vorige examendag gemeten maten. Maar die rok had ik thuis al in elkaar moeten zetten. En de andere rok, die ik tijdens de eerste dag moest tekenen en uit de stof moest knippen, op de maten van Judith, moest zelfs al volledig af zijn. Judith moest komen showen hoe die rok haar stond en ik hoefde alleen te vertellen welke keuzes ik had gemaakt, welke problemen ik tijdens het naaien was tegengekomen en hoe ik die had opgelost. Feitelijk was er dus weinig wat er nog fout kon gaan die dag. Dat was allemaal al van tevoren gebeurd… *zucht*

Want hoewel het tekenen van het patroon, waar ik eerst erg tegenop had gezien, me heel erg was meegevallen, viel het in elkaar naaien van de rok me juist heel erg tegen!

Ten eerste was er het loopsplit. Ik had vooraf wel geoefend met het naaien van rokken, maar ik had dingen gemaakt die ik zelf daadwerkelijk zou willen dragen: een strokenrok, een wikkelrok, etc. Niks met splitjes of plooien, want die vind ik gruwelijk truttig. Maar dat zijn blijkbaar juist de dingen waarop je tijdens een examen wordt beoordeeld. Daar kwam ik pas achter toen ik de oefenexamens van de afgelopen jaren ging maken en constateerde dat in bijna iedere examenrok wel een split of plooi zat. K*t. Ik had weliswaar een keer een werkstukje gemaakt van een split en daar aantekeningen bij gemaakt, maar dat was nogal een tijdje geleden en ik herinnerde me vooral dat ik het ernstig ingewikkeld vond om alles goed te krijgen. Bovendien was dat werkstukje met voering gemaakt en had ik geen idee hoe ik het zónder voering moest doen. Dus besloot ik om de examenrok ook maar te gaan voeren. Nog meer werk. Maar dan zou die vast ook mooier gaan hangen tijdens het dragen, hoopte ik.

Ten tweede was er de eenzijdig verdekte rits. Die had ik meermaals genaaid bij het maken van pasrokken op de maten van mijn lesgenootjes ter oefening, dus ik dacht dat dat kat in ‘t bakkie zou zijn. Maar ik had die rokken altijd met een tailleband erop gemaakt en in de examenrok moest er beleg in in plaats van een band. Euh… hoe werk ik de bovenkant van de rits dan netjes af zodat er nergens iets uitsteekt maar het flapje wel netjes de rits bedekt…? Paniek!

En dan waren er nog de oepsjes. Zoals dat ik aan de verkeerde kant een stuk van de stof had afgeknipt voor de split, terwijl ik echt 3x mijn aantekeningen had gecontroleerd of ik het niet verkeerd deed. Bleek dat ik in mijn aantekeningen rechts en links had omgedraaid. Zie je wel, ik had die split echt moeten oefenen, dan was ik daar eerder achter gekomen. :-/
En dat de vlieseline, die ik in het hoekje van de voering had gestreken om deze te kunnen inknippen bij de naad, had losgelaten, waardoor de voering op dat punt is ingescheurd. Snik.
En zo waren er nog een paar ‘jammer maar helaas, dit kun je niet meer ongezien herstellen’-dingetjes, waarover ik alleen nog maar de examencommissie kon informeren met een toelichting over hoe ik het had proberen op te lossen.

Het was ook nog een lastige klus om het ding passend te maken op Judith. Haar houding is wat scheef, waardoor alle rokken die ik eerder voor haar maakte, naar voren hingen. En ik kreeg het maar niet voldoende gecorrigeerd, waardoor ook de zijnaad van mijn examenrok naar voren helde. Vast niet okee, maar alleen het inkorten van de achterlengte (het enige trucje dat ik daarvoor had geleerd) loste het onvoldoende op. Dus moest ik ook dit maar accepteren.

De volgende keer moet ik ook een pasdame kiezen die dichter bij mij in de buurt woont. Want hoewel Judith fantastisch flexibel was en meermaals bezoekjes aan mij in haar volle agenda heeft inpland (beste vriendin evah!!! <3), is het wel makkelijker als je tussentijds regelmatig kunt passen in plaats van slechts 2x. Het eindresultaat heeft ze zelfs nooit voor de dag van het examen aan gehad en dus moest ik maar afwachten of al mijn wijzigingen goed hadden uitgepakt… :-X Wat dat betreft was ik jaloers op mijn mede-examenkandidaat die haar nog thuiswonende dochter bleek te hebben ingezet als pasdame!

Over de pasvorm van de rok ben ik dus ook niet tevreden. Aan de voorkant zag hij er best mooi uit, maar de achterkant zag er slonzig uit en in de zijnaad bleek de stof wat te trekken. Dat was pas te zien toen Judith het ding aan had.

Links de rok die ik voor Judith naaide op basis van een tekening, rechts de pasrok die ik maakte op basis van de maten van iemand die ik op de eerste examendag had moeten opmeten.
Prachtige pasdame, minder mooi vallende achterkant van de rok. :-(

Maar in ieder geval hing wél het loopsplit mooi dicht én waren beide kanten perfect even lang! Dat had ik de avond voor het examen nog zitten herstellen. Die avond had ik ook nog naailes, en toen heb ik in algemene bewoordingen aan de juf gevraagd hoe ik een enkelzijdig verdekte rits in combinatie met beleg moest naaien. Na haar uitleg (“Oh, ja, dat moet heel anders dan wanneer je een tailleband erop zet!” :-S) en ter plekke een proefmodelletje te hebben genaaid, ben ik eerder naar huis gegaan en heb ik de rits voor de 6e(!) keer uit mijn rok getornd om ‘m opnieuw erin te zetten. En heb ik gelijk dat loopsplit dus alsnog gecorrigeerd. Om kwart voor 12 ‘s avonds was de rok pas klaar, maar ik voelde me dankzij die laatste aanpassingen wel een stukje zekerder over dat hij nu ‘slaagbaar’ was.

Mijn troost is dat ook andere examenkandidaten, die ik ter plekke trof, vertelden dat ze wat issues hadden gehad. Ik was niet de enige die ergens een stuk stof te veel had weggeknipt, een techniek moest toepassen die die nog niet geoefend had, of die een rok had gemaakt die niet perfect paste. Daarentegen had iedereen wel vele malen strakker gestreken rokken dan ik… Mijn excuus ‘het is linnen, dus dat kreukt nu eenmaal als een gek’ ging dus niet op. Blijkbaar moet ik niet alleen teken- en naailessen volgen, maar ook strijklessen. :-S

Ik durf te hopen dat ik wel geslaagd ben. Een negen gaat het zeker niet worden, maar mijn pogingen moeten toch wel goed genoeg zijn om in ieder geval te slagen…? De examencommissie leek mijn uitleg en toegepaste alternatieve oplossingen goed te accepteren, maar ja, fouten zijn nu eenmaal fouten en de rok paste echt niet zo mooi.

Ik verwacht dus geen hoog cijfer. Tijdens de les van een paar weken geleden hoorde ik al van mijn juf dat de examencommissie ‘not amused’ was geweest over een paar dingen in mijn jeans, die ik de vorige keer had ingeleverd, en dat me dat ‘flink wat punten’ had gekost. Wat was het probleem? Ten eerste zat er twee millimeter verschuiving bij een aansluiting van een naad in het kruis. Ten tweede had ik verkeerd doorgestikt. Ik had inderdaad wat zitten hannesen met het dubbel doorstikken van het stuk naast de gulp en wist niet hoe ik dat mooi recht kreeg. Wat bleek: ik had de kruisnaad naar de andere kant moeten klappen en hem aan de andere kant door moeten stikken, zodat de naad op de gulp hier in door was gelopen. Oh. Het was niet eens bij me opgekomen om na te denken over de richting waar ik die naad naartoe klapte toen ik het achterpand in elkaar zette (wat je doet voordat je aan de gulp begint)!

FOUT. En nogmaals FOUT.

Als dit soort dingen al ‘flink wat punten’ kosten, dan weet ik echt niet hoe streng al mijn andere oepsjes bij de rokken worden beoordeeld en hoeveel er daar voor van mijn cijfer af gaat… Ik moet op alle onderdelen een voldoende hebben om te kunnen slagen, dus ik ben er echt nog niet 100% zeker van.

Maar stel dat ik zak, dan kan ik volgend jaar pas herexamen doen. Vooralsnog zit het er dus gewoon op. Dus die avond ben ik met Judith gaan uit eten, om haar te bedanken voor alle tijd die ze voor mijn examen heeft vrijgemaakt, het gewillig ondergaan van kritische blikken en opmerkingen over haar lichaamsvormen en -houding, en het aanhoren van al mijn stress en frustraties! (Want hoewel ze de rok mag houden, is alleen al de kleur van de stof voldoende om er vanuit te gaan dat dat nou niet het beste bedankje ooit is.) :-P

Leuke dingen doen met een goede vriendin gaat boven het halen van welk examen dan ook! <3

Dat was een fijne afsluiting van een stressvolle periode. En nu… afwachten op de uitslag. Als het goed is, belt mijn juf me vanavond op…

Coupeuse-examen – dag 1

Vandaag was het dan zo ver: de eerste dag van mijn coupeuse-examen. Er zijn er namelijk twee; de volgende is half juni.

De eerste examendag moet je diverse werkstukken inleveren:

  • Een doos met lapjes stof waaraan je ritsen hebt gezet, bijzondere zomen hebt gemaakt, zakken hebt aangebracht, etc. om te laten zien dat je een specifieke naaitechniek beheerst.
  • Een klapper met verschillende soorten patronen die op schaal zijn getekend.
  • Je jeans, die je eerst aan moet trekken om te showen dat hij goed past en daarna moet inleveren zodat de manier waarop hij genaaid is aan grondige inspectie onderworpen kan worden.

Daarnaast moet je dingen voorbereiden voor de tweede dag:

  • Een model (‘pasdame’) die zij leveren opmeten. Thuis moet je een standaard rok uit proefstof voor haar naaien en op de tweede examendag moet je laten zien dat hij haar goed past. En zo niet, moet je ter plekke aangeven hoe je het zou fixen om het alsnog te laten passen.
  • Een patroon tekenen op basis van een tekening van een rok die je ter plekke krijgt, op de maten van een zelfgekozen pasdame, en deze uit stof knippen die je aangeleverd krijgt. Thuis zet je de rok in elkaar en op de tweede examendag moet die pasdame (in mijn geval is dat Judith) mee en de rok showen. Die rok moet dan zowel passen als exact zijn zoals de examencommissie die bedoeld heeft.

Dat laatste onderdeel is de grootste uitdaging. Als je op de eerste dag namelijk je patroon niet goed hebt getekend, heb je thuis een probleem, want je kunt niet opnieuw de stof knippen – je zit vast aan wat je die dag hebt gedaan.

Vooraf was ik dan ook best wel gestressed over dit onderdeel. Ik had alle examenopdrachten van de afgelopen 15 jaar als oefening getekend, maar van sommige snapte ik echt geen drol. Ik had er in totaal ook maar ééntje foutloos gemaakt… dat stemde me weinig hoopvol dat ik dit examen ging halen. En je moet wel voor álle onderdelen een voldoende halen, je kunt niet compenseren met een hoog cijfer voor een ander onderdeel. Okee, ik hoef het werkstuk natuurlijk niet 100% foutloos te maken (herinnerden mijn studiegenootjes mij – oh ja :roll: ), maar als je een paar basisfouten in je patroon maakt, kun je er wel echt op zakken.

Afgelopen week had ik nog een laatste les waarin ik vragen kon stellen en toen vielen gelukkig de laatste kwartjes. Het is echt een worsteling hoor, deze opleiding. Want ik ben totaal niet blij met de manier waarop de les wordt gegeven. Ik heb het gevoel dat ik continu zelf alle theorie bij elkaar moet puzzelen. Het lesboek vertelt je alleen wat je moet tekenen, op het niveau ‘trek een lijn van punt A naar punt B’ en ‘ga 1 of 2 cm omhoog op lijn C’. Maar waarom je iets doet of welke gevolgen een bepaalde keuze heeft, dat staat er niet! Dat hoor ik pas van de juf als ik een tekening met fouten terug krijg – achteraf dus. Leren door alles eerst fout te doen is niet bepaald mijn manier van dingen leren en bovendien krijg ik de theorie zo heel erg gefragmenteerd bij elkaar. Denk ik dat ik eindelijk een ‘if…then’-regel heb ontdekt, blijkt het de volgende keer tóch weer anders te zitten. Grom.

Maar inmiddels zit ik op het punt dat ik weet hoe ik het lesboek zou herschrijven. Dat is voor mij een teken dat ik de stof voldoende beheers.  :P

En waarempel: de examenopdracht was goed te doen! Dat wil zeggen – voor zover ik kan inschatten. Wellicht heb ik niet door wat ik allemaal fout heb gedaan of over het hoofd heb gezien, maar toch: de rok is dit jaar gewoon een rechte rok die uit verschillende stukjes bestaat en een loopsplit achter heeft. Ik hoef niets te geren, er zitten geen zakken in, geen band met knoop en riemlusjes, tig stolpplooien of ander gedoe. De enige uitdagingen zijn dat Judith niet zo’n handige maten heeft voor dit model rok, waardoor ik niet alleen een extra figuurnaad erin moet zetten maar ook meer bij de zijkant weg moet halen dan officieel mag, en het is de vraag in hoeverre dat driehoekje onderaan de achterkant door moet lopen vanuit het voorpand, of dat daar een zijnaad doorheen loopt.

Mijn juf waarschuwde vooraf nog: “Bedenk altijd zelf of het mooi is als er ergens een naad doorheen loopt, of dat je die beter kunt wegwerken”, maar ja, ‘mooi’ is subjectief. Ik vind het mooi als er geen naad doorheen loopt, maar in het stuk erboven moet hoe dan ook een zijnaad want anders kun je de patroondelen niet tegen elkaar krijgen bij de heupronding. En een zijnaad die opeens ophoudt is ook niet mooi. Mijn tijdelijke oplossing: gewoon het puntje aan het voorpand erbij knippen én ook nog eens los uitknippen uit de stof. Dan kijk ik thuis wel wat het effect is en wat ik het mooist vind. Houd je opties open, toch? O:-) (Aan die foto heb je helaas helemaal niks, alleen dat je ziet hoe lang het ding is. Verder hadden ze ‘m net zo goed weg kunnen laten. :-S )

En ja, dit model rok is truttig en de stof spuuglelijk, maar ik had Judith al gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk hier niets aan ging overhouden dat ze zou willen gaan dragen. :-X Vandaar dat ik al eerder een spijkerbroek voor haar naaide.

Ik was als een van de eersten klaar en ging daardoor best wel twijfelen of ik niet iets over het hoofd had gezien. En waarom stond er eigenlijk een strijkbout in de zaal? Waarom zou ik dat ding willen gebruiken bij deze opdracht?? Paniek!

Maar toch, het zou dus niet onmogelijk moeten zijn om dit examen te halen, waar ik eerst bang voor was. Nu komt wel de fase van het in elkaar zetten en hem passend op Judith proberen te maken, wat ook nog wat voeten in de aarde kan hebben. Van de andere kant: ik heb maar liefst 3x een oefenrok voor haar genaaid van proefstof om te controleren of ik haar maten wel goed had genomen, en de laatste keer leek hij eindelijk best goed te hangen. Dus dat zou nu ook in orde moeten zijn.

Het was eigenlijk ook best gezellig, met al die lotgenoten bij elkaar. Tijdens het examen mochten we natuurlijk niet met elkaar praten, maar in de momenten waarop we buiten moesten wachten, wel. Alle stress-verhalen kwamen eruit, zodat duidelijk werd dat jij niet de enige was, en we konden elkaars broeken zien, wat ook heel leuk was want iedereen had iets heel anders gemaakt!

Toen ik eerder klaar was dan de rest, heb ik mijn tijd ook nuttig besteed. Een deel van de tijd besteedde ik aan het alvast lussen van de geknipte stukjes stof, maar ik vond ook dat ik wel een beloning had verdiend voor al het harde werk voorafgaand aan het examen en op de dag zelf, dus ben ik gaan shoppen. Want in Nunspeet centrum kun je best lekker winkelen en er blijkt een hoedenwinkeltje direct om de hoek te zitten!  :D Score!! O:-)

En vanavond ga ik lekker onderuit op de bank hangen met een zak chips en het Eurovisie Songfestival kijken (en anderen beoordelen in plaats van zelf beoordeeld te worden  ;)  ). Een avondje rust heb ik namelijk ook wel verdiend. Het naaien van die twee examenrokken komt later wel.

Lelijke lokken

Een week of wat geleden stuitte ik op een foto van mezelf waarop ik van achteren te zien was, van ongeveer 10 jaar geleden. Ik schrok me wild. Wat had ik daarop nog een flinke bos haar! Die was wel tweemaal zo dik als wat ik op het moment had!

En toen kon ik écht niet meer doen alsof er niets aan de hand was.

Ik weet heus wel, al heel lang, dat mijn haar ieder jaar een beetje dunner wordt. En dat mijn lange lokken eigenlijk al een tijdje niet meer kunnen. Maar iedere keer als ik afknippen overwoog, dacht ik daarna toch weer: “Ah, het kan nog bést. Als ik alleen maar even weer de dode puntjes eruit laat knippen!”

Ik hield mijn illusie in stand doordat ik af en toe opmerkingen van heren kreeg dat ik vooral mijn lange haar niet moest knippen. Postte ik een selfie op Facebook vanuit een wat rare hoek waardoor mijn haar niet goed te zien was, dan kreeg ik prompt een pm’etje: “Zeg, je hebt toch niet je mooie lange haar afgeknipt??” (Ja, je kunt hier vanalles van vinden, maar het is een stuk beter dan ongevraagd dickpics ontvangen, toch?)

Maar het ding is: het was geen mooi lang haar. In twee jaar pandemie-periode heb ik me thuis weten te verschuilen en nog een laatste poging gedaan om het weer lang te krijgen, door in al die tijd maar één keer naar de kapper te gaan voor ‘alleen de puntjes’. Maar het was niks en het werd niks. Getuige onder meer mijn eigen spiegelbeeld en foto’s die ik van mezelf maakte als ik een kledingstuk showde voor op mijn blog: de gehele onderkant was droog, piezelig en dood, de bovenkant vet, slierterig en slap.

Ook aan de voorkant werd het steeds meer sipheid: mijn pony oogde zelf na ‘s ochtends wassen en föhnen niet meer vol, en dankzij de vele Zoom-meetings kon ik ook niet meer ontkennen dat die lullige sprietjes zo goed als nooit leuk op hun plek hingen.

Met een printje van mijn Pinterestbord ‘kapsels voor fijn haar’ toog ik vanmiddag naar de kapper. Die was het met me eens dat er een flink stuk af moest om de boel weer toonbaar te krijgen: zeker tot schouderlengte. Slik.

Mijn eigenlijke plan was om er nu alleen de onderkant af te laten halen tot waar nodig, en de kapper om advies te vragen welke kapsels op mijn printje goed zouden werken voor mij. Waarna ik me verder mentaal kon voorbereiden, om de volgende keer mijn haar écht in een ander model te laten knippen. Maar er moest dus nog meer af dan ik al dacht, en ik besefte ook wel dat ik voor de rest alleen maar smoesjes aan het bedenken was. (In pandemietijd kun je beter geen kapsel nemen waarvoor je vaker naar de kapper moet – stel dat er weer een lockdown komt? En lang haar zou toch zo gaaf zijn voor dat LARP-evenement in het najaar!) Kom op Lenny, tanden op elkaar en trek die pleister eraf…

Ik wees een paar plaatjes aan van bob-kapsels. Die leken me het leukste. (Want ik heb misschien inmiddels de leeftijd voor een ‘kort pittig kapsel’ maar dat gaat ‘t écht nooit worden!)

Maar de kapper wees die eigenlijk meteen van de hand. Hij vond dat niet bij mij passen, dat was een ‘truttige secretaresse’-look. Tsja. Ik ben volgens mij ook soms een truttige secretaresse vrees ik… Maar zijn tweede argument vond ik wel valide: het was een kapsel waar ik iedere ochtend best wat werk aan zou hebben, en dat zie ik me inderdaad nog niet echt doen.

Hij wees een ander kapsel op mijn printje aan: dat kon hij zo knippen dat het met een beetje schudden, zowat automatisch goed in model zou vallen:

Nou okee, dan die maar. Ik slikte drie keer, hapte naar adem, en zei toen dat hij de schaar er maar in moest zetten. Dat deed hij – ondertussen zo veel ouwehoerend dat het amper doordrong hoe snel en hoe veel er eigenlijk vanaf ging. Daarna ging meteen een nieuwe laag henna er overheen en zat ik drie kwartier onder zo’n kap met m’n haar in aluminiumfolie. Daarna moest alles gewassen worden. Daarna nog geföhnd.

Pas tweeënhalf uur later zag ik het resultaat van mijn beslissing. Het leek totaal niet op het plaatje. Euh… wat was dit nu weer?

De kapper zei dat hij het achter bewust wat langer had gelaten omdat hij er niet té veel van af durfde te halen. Dat kon altijd nog, als ik het niet leuk vond. Nou nee, dit vond ik inderdaad niet leuk. Wat een rare lengte. Maar ook: wat een rare plukjes overal!



Wat mij betreft had hij de achterkant er gelijk alsnog af mogen halen. Maar hij overtuigde me om er toch maar mee naar huis te gaan en het eerst eens even aan te kijken. Op zich had hij daar wel gelijk in: ik vind mijn haar altijd raar zitten als ik van de kapper terugkom, omdat die het natuurlijk niet zo stylet als ik het thuis doe. Dus als ik het maandag weer mag wassen (de henna moet altijd drie dagen intrekken) dan bekijk ik nogmaals hoe het dan oogt. Tegen die tijd heb ik ook wat meer tijd gehad om aan mijn haar te kunnen wennen.

Als ik het dan nog steeds niks vind, mag ik gewoon terugkomen om het te laten fixen, beloofde hij. Voor zover mogelijk dan…

Dus nu ben ik sip. Ik had sip haar en nu heb ik ander, maar nog steeds sip haar. Okee, het ziet er een stuk verzorgder uit dan voorheen, dus dat is een verbetering, en ik kon het ook echt niet laten zoals het was. Maar ik vind dit kapsel een raar model en niet mijn stijl. En ik ben oud en zal nooit meer mooi worden. *snotter*

Gelukkig heb ik mijn hoedjes nog. :-/

Sheep Wars: Thuiswerken

Ik had vorig jaar al aangekondigd dat de inspiratie voor onze traditionele Sheep Wars een beetje op begint te raken. Dat weerhield meerderen van jullie er niet van om zelfs weken van tevoren al op mijn Facebookpage te commenten dat men uitkeek naar de editie van dit jaar…  8O

Met ma had ik besproken dat we dit jaar niet per sé iets hoefden voor te bereiden. Alleen als je een leuk idee had was het prima om wat te doen, maar no pressure. Want zeker in deze tijd, waarin C wederom het nieuws heeft gedomineerd en daar dus ook geen verfrissend idee uit te halen is, is het echt heel moeilijk om nog origineel te blijven!

Maar het blijft een leuke traditie…. Dus vooruit, nog één keer. Iets dat zou werken ongeacht of ma wel of niet iets met de schaapjes had gedaan.

….

Uiteraard bleek ook ma tóch wat met de schaapstal te hebben gedaan. XD

Het OMT zegt nee

Nee, mijn familie is niet heel koningsgezind… XD

Gelukkig mag er van de regelgeving toch nog iets. Thuiswerken bijvoorbeeld. Dus dan doen we maar stoute dingen met schaapjes op afstand. Superveilig, toch? O:-)

(Voor degenen die de QR-code niet kunnen scannen: hij leidt hier naartoe: https://youtu.be/vTmS95RErXw )

Zwusje droeg ook haar steentje bij, door middel van een zelfgeknutselde kerstkaart die zowel pa en ma  als ik kregen. Om voor het raam te zetten.  :twisted:

Mijn kleine nichtje Josh had geholpen met de kaart. En inmiddels is die oud genoeg om te begrijpen dat schaapjes stapelen om de een of andere reden stout is maar wel hilarisch. En dus was zíj nota bene degene die bij pa en ma thuis de schaapjes had verplaatst. Ha, goed opgevoed, Zwus! Dus mocht het dit jaar écht de laatste keer zijn geweest dat we dit deden, dan hebben we hierbij de traditie veiliggesteld voor de volgende generatie. ^_^

Zelf een boek publiceren in het buitenland

Zelf een boek uitgeven in Nederland is al moeilijk genoeg. Maar als je bijvoorbeeld in het Engels schrijft en je je boek dus ook in het buitenland wil verkopen, kost dat nog eens extra hoofdbrekens, kan ik je uit ervaring vertellen. 

Over self-publishing in het algemeen zijn heel veel goede adviezen op internet te vinden, maar over zelf uitgeven over de grens nauwelijks tot niets, of slechts zeer gefragmenteerd. Om te voorkomen dat iedereen het wiel opnieuw moet uitvinden, leek het me goed om alle dingen die ik heb geleerd tijdens het uitgeven van mijn eigen boek, te delen in deze blogpost!

Meteen een disclaimer, want ik kan natuurlijk alleen vertellen over wat ik zelf heb ervaren, en dat is dus ook vanuit mijn perspectief en voor mijn omstandigheden: ik heb een boek in het Engels geschreven (“Alice’s Adventures under Water“, een vervolg op Alice in Wonderland), dat ik zelf heb uitgegeven via print-on-demand en heb gepromoot in Nederland en Engelstalige landen. Voor andere talen en landen ligt het wellicht anders, en als je een uitgever hebt of niet via print-on-demand uitgeeft, wil je misschien ook andere keuzes maken.

Ik ga in deze blogpost niet in op wat er allemaal komt kijken bij self-publishing in het algemeen. Wil je daar meer over weten, lees dan om te beginnen onder andere deze gids van Pumbo.nl. Daar staat heel duidelijk in uitgelegd waar je allemaal op moet letten en aan moet denken.

Read more

-10 kilo!

Hoera, ik ben 10 kilo afgevallen! \o/

Begin juli was ik er klaar mee. Ik zat onderuit op de bank en ik voelde een vetrolletje in mijn nek. Yuck, irritant! Mijn kettinkjes zaten ineens ook best wel strak. Ik was al bezig er een extra stukje tussen te zetten om ze ruimer te maken, toen ik bij mezelf dacht: waar ben ik nou helemaal mee bezig?? Dit slaat natuurlijk nergens op!

Ik had ooit met mezelf afgesproken dat ik nooit meer dan 60 kilo mocht wegen. Als ik daarboven kwam, zou ik gaan afvallen. Nou, inmiddels zat ik al op de 65 kilo! Schandalig.

Het was niet eens vanwege corona. Ik ben weliswaar flink minder gaan bewegen omdat ik niet meer dagelijks naar mijn werk fiets, maar ik snoep ook minder omdat er minder sociale gelegenheden zijn zoals verjaardagsfeestjes, kampvuuravondjes op festivals, etentjes met vrienden, of traktaties op het werk. Ik ben niet gewend overdag te snacken, dus ben ook niet meer tussendoor gaan snoepen door het thuiswerken. Als ik het niet in huis haal, eet ik het ook niet op – simpel. Er is gewoon in de afgelopen jaren structureel steeds een heel klein beetje bij gekomen. Ja, als je ouder wordt dan word je meestal ietsje zwaarder, dat is niet helemaal te voorkomen, maar ik vind het geen excuus voor deze hoeveelheid erbij.

Ik sprak met mezelf af dat ik weer terug moest naar onder die 60 kilo. 5 Kilo eraf moest te doen zijn, toch?

Van vriendinnen had ik al eens over intermittent fasting gehoord. Dat klonk mij wel goed in de oren. Het is namelijk geen dieet: het gaat erom dat je enkel tussen bepaalde tijden van de dag eet en dus een langere tijd ‘vast’. Je kunt dat extreem doen, bijvoorbeeld een of twee complete dagen in de week volledig vasten, maar ook iedere dag een kortere duur. Het grote voordeel is dat je dus niet de hele tijd calorieën zit te tellen, of moeilijk moet doen met koken omdat je bepaalde dingen niet mag. Dat zou ik namelijk echt niet trekken.

Ik besloot dat alleen tussen 10.00 en 18.00 uur eten haalbaar zou moeten zijn. Ik eet ‘s avonds toch altijd al rond half 6, dus dat hoefde ik dan niet te vervroegen. ‘s Ochtends moest ik dan mijn ontbijt overslaan. Normaal gesproken at ik rond half 10 een stuk fruit; dat verschoof ik naar 10.00 uur. Om 12 uur nam ik gewoon lunch, rond half 3 weer een stuk fruit, en vervolgens rond half 6 dus avondeten.

In theorie mag je van de principes van intermittent fasting, tijdens de periode dat je wel mag eten, ook gewoon alles eten wat je wil. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je je dan volledig volstouwt, door alles in te halen wat je gemist hebt. Dus ontbijt verzetten naar 10 uur heb ik niet gedaan, ik sloeg het echt over. Avondeten bleef ik gezond doen zoals ik altijd al deed, al maakte ik nog net iets minder vaak calorierijke maaltijden. En ik besloot ook in het geheel niet meer te snoepen, om het afvalproces wat te versnellen: niet alleen ‘s avonds niet meer, maar ook niet overdag (bijvoorbeeld een koekje als er bezoek is).

En dat werkte! De eerste weken viel ik gelijk een kilo per week af! Optimistisch dacht ik dat ik dus in een paar weekjes mijn doel om onder de 60 kilo te komen wel gehaald zou hebben. Helaas pindakaas natuurlijk, want na 3 kilo in 3 weken te zijn verloren, kwam ik op dat beruchte plateau en viel ik even niet meer af. Daarna ging het veel langzamer, met ongeveer een halve kilo per week. Maar toch, progressie!

Na een maand of twee had ik mijn doel bereikt! Hoera!

Mjah. Dat was eigenlijk helemaal niet zo moeilijk geweest. Maar om heel eerlijk te zijn: slank was ik nog steeds niet. Er kon best nog wel wat van af… Volgens de BMI-calculator is mijn streefgewicht (rekening houdend met mijn lengte én leeftijd) namelijk slechts 55 kilo. Aangezien ik nu toch bezig was, kon ik net zo goed nogmaals 5 kilo eraf proberen te krijgen… toch?

Die laatste 5 kilo gingen een stukje lastiger dan de eerste 5: ik ben veel vaker een tijdje stil blijven staan. Maar de aanhouder wint en vanochtend stond mijn weegschaal dan éindelijk op het juiste streepje!  :D

Ik heb er al met al dus dik 5 maanden over gedaan om 10 kilo af te vallen. Geen slechte score, zeker als je bedenkt dat dat 18% van mijn gewicht is. Er is bijna éénvijfde Lenny minder!  :-o

De meeste mensen die ik de afgelopen tijd gezien heb is het niet zo opgevallen vermoed ik. Je ziet hoogstens wat in mijn gezicht (eindelijk weer een beetje jukbeenderen en kaaklijn in plaats van alleen maar een dikke poef… :-S), want winterkleding is natuurlijk best dik, en broekspijpen laten nou eenmaal niet zien dat er minder onder zit. Zelf merk ik het wel degelijk: inmiddels passen niet alleen mijn kettinkjes weer en zijn mijn broeken (veel!) te wijd, ook mijn horlogebandje kan ineens een gaatje strakker, en er zit ruimte rond mijn kuiten als ik laarsjes draag.

Helaas is mijn taille-omvang nog steeds iets te wijd: 82cm i.p.v. de maximale grens van 80cm, maar volgens mij is dat genetisch… ik weet niet of het haalbaar is om ook daar nog veel meer af te krijgen. Ik kan me namelijk niet eens meer herinneren dat ik ooit 55 kilo woog. Mijn laatste herinnering is aan 57 kilo en dat was volgens mij in mijn studententijd. Vermoedelijk zit ik nu dus op mijn gewicht van vóór de puberteit. Nou, op je 42e is dat best okee, toch?

Het is eigenlijk best wel makkelijk vol te houden geweest. Alleen ‘s ochtends voelde ik me regelmatig wat flauwtjes en had ik niet zo veel energie om aan de slag te gaan. Maar omdat ik toch thuiswerkte, had niemand last van eventuele hangry-buien. :-P  Corona is wat dat betreft eigenlijk een ideaal moment om af te vallen, want alle sociale dingen vallen weg en dus zijn er minder verleidingen die je moet weerstaan! Bovendien ga ik amper nog de deur uit, dus ik kan altijd avondeten op het moment dat ik wil.

En suiker is echt domweg een verslaving en een gewoonte. Als ik ‘s avonds snoepte, dan had ik de volgende avond weer zin in iets te snaaien. Maar als ik me twee of drie dagen beheerste, had ik daarna helemaal niet meer zo’n snackbehoefte en lukte het prima om een avond op de bank door te komen zonder aan snoepen te denken! Je moet je lichaam blijkbaar gewoon resetten.

Ik heb dan ook bijna niet gezondigd. Alleen op speciale momenten, zoals op mijn verjaardag, met Sinterklaas, of tijdens een Heksengodinnenweekendje, mocht ik van mezelf wat snoepen. Op die manier blijft het ook speciaal en kan ik er echt naar uitkijken! (Opvallend: die zak chocoladepepernoten en het pak gevulde speculaas krijg ik inmiddels ook niet meer in één avondje weg!) Dat wil ik er graag inhouden. Na dit weekend ga ik weer beginnen met ontbijten. Snoepen blijf ik idealiter beperken tot speciale gelegenheden. Hopelijk blijf ik op die manier vanaf nu ook netjes op gewicht!

Een lief cadeautje

Toen ik begin vorige maand ging collecteren voor de Dierenbescherming, had ik wel een heel bijzondere ontmoeting met een van mijn straatgenoten, die wat verderop om de hoek woont. Hij herkende me van mijn doedelzakoptreden op straat tijdens de lockdown, en had me blijkbaar met mijn knijpertje zwerfvuil zien opruimen, en omdat hij dat zo lief vond, wilde hij een cadeautje voor me kopen. <3

Toen ik vandaag naar het postNL-punt wandelde om een exemplaar van mijn boek naar een koper te verzenden, ging ineens zijn voordeur open, en stond hij daar met een glimlach op zijn gezicht en een pakje in zijn hand op mij te wachten!

Nadat ik naar hem toe was gelopen, vertelde hij me dat hij al meermaals geprobeerd had het cadeautje te overhandigen, maar dat ik steeds niet thuis was geweest. Hij had het ook al eens voor mijn deur gezet, maar blijkbaar was ik toen nét het hele weekend weg, en dus had hij het maar weer opgehaald.

“Je bent niet vaak thuis”, merkte hij op.

Nou ja, ik ben sinds corona behoorlijk vaak thuis vind ik zelf, maar alles is relatief natuurlijk.  :P
Ik bedankte hem hartelijk voor het cadeautje en vertelde hem dat hij dan alsnog maar eens langs moest komen als ik wél thuis was.

“Ja, ik houd je in de gaten!”, riep hij me na.

Heh, dat was me al duidelijk inmiddels. :lol:

Maar ondanks dat ik blijkbaar niet ongemerkt door mijn straat kan lopen of van huis kan zijn, is dit echt een superlieve actie!! Blijkbaar doe ik toch ergens iets goed? <3

Lewis Carroll Genootschap symposium: Lize’s avonturen

Normaal gesproken is het symposium van het Lewis Carroll Genootschap aan het begin van het jaar, maar vanwege redenen die we allemaal kennen, kon dat dit jaar niet. Gelukkig was er in april wel een digitale bijeenkomst, waarin ik mijn boek kon presenteren. Vandaag was dan eindelijk alsnog een fysieke bijeenkomst. En wat was het leuk en gezellig!

Ik voel me inmiddels helemaal thuis in de groep. Ik ken inmiddels behoorlijk wat mensen en zij kennen mij, dus ik had continu aanspraak zonder er moeite voor te hoeven doen (je kent de meer gebruikelijke situatie vast wel: het awkward met je glas in je knuisten naast een groepje staan in de hoop dat je betrokken wordt bij het gesprek, of zodat het in ieder geval niet lijkt alsof je in je uppie staat. Brrr. :-P). En hoewel het kennisniveau over Lewis Carroll en zijn werken flink varieert, is het toch een plek om even lekker te ‘nerden’ met gelijkgestemden. Ik begreep Casper dan ook helemaal, toen hij tijdens zijn presentatie volledig leegliep van frustratie over het feit dat boekverkopers structureel een foutje maken in het beschrijven van een minuscuul detail in eerste edities van “The Hunting of the Snark” (het onderwerp van zijn presentatie was ook echt alléén dat foutje :-D ) en zijn nog grotere frustratie over het feit dat hij nergens met zijn frustratie heen kon. Boze brieven sturen hielp toch niet, maar bij ons kon hij het tenminste spuien. :’-D

Creatief gebruik van roller-up banner en statafel tegen storende lichtinval op een projectiescherm XD

Verder heb ik naar aanleiding van zijn presentatie over aanhalingstekens in de ‘Alice’-boeken een goed gesprek gehad met Nicolaas Matsier over het gebruik van interpunctie door Lewis Carroll in zijn teksten. Eindelijk iemand die ook om dit soort details geeft! (Uiteraard heb ik die interpunctie ook zo in mijn eigen boek verwerkt. Niet dat het iemand gaat opvallen. Maar daar gaat het niet om.)

En ja, je leest het goed: Nicolaas Matsier. De vorige keer sprak ik met Maxim Februari, dus deze bijeenkomsten zijn ook nog eens goed voor mijn literaire netwerk. ;-)

En voor het scoren van mooie dingen! Want de belangrijkste presentatie van de dag was de presentatie van de facsimile van de eerste vertaling ter wereld van “Alice’s Adventures in Wonderland” met kleurenillustraties: “Lize’s avonturen in het Wonderland“. Een jarenlange klus, maar met een heel mooi resultaat. Ik had vooringetekend en kon gelijk een exemplaar mee naar huis nemen. <3

Dat moet gevierd worden! :-9

Natuurlijk had ik ook een stapeltje van “Alice’s Adventures under Water” meegenomen om op de boekentafel te leggen. Ik dacht vooraf dat ik er 3, heel misschien 4, kon verkopen, want ik had het boek al een half jaar geleden aan het Genootschap gepresenteerd, dus velen hadden inmiddels eentje gekocht. Echter: maar liefst 9 mensen hebben een exemplaar mee naar huis genomen! En daarmee ben ik sinds vandaag officieel uit de kosten! \o/

Verzekeruzelf van verborgen kosten

Ik heb weer eens ruzie gemaakt met een bedrijf.

Het is waarachtig ongelooflijk hoeveel bedrijven er blijkbaar wegkomen met slecht gedrag! Ben ik nou echt een van de weinigen die oplet én er tegenin gaat als ze iets proberen te flikken…?

Het bedrijf dat ditmaal aan de schandpaal mag is Verzekeruzelf.nl. Ik had eerder dit jaar bij hen een nieuwe inboedelverzekering afgesloten, aangezien mijn oude verzekering werd overgenomen door een ander bedrijf en de premie daardoor flink omhoog zou gaan. Ik had dus zoals gebruikelijk veel tijd besteed aan het vergelijken van alle prijzen en verschillende voorwaarden, voordat ik een keuze maakte. Verzekeruzelf bleek de beste voorwaarden-premie-combinatie te hebben. Dus verzekering afgesloten (via Independer), klaar. Dacht ik.

Totdat ik eens goed naar de maandelijkse afschriften keek. Wat bleek: naast de vooraf gecommuniceerde premie van €6,78 werd er iedere maand ook nog eens €1,25 aan ‘transactiekosten’ afgeschreven. Dafuq…?

Dus ik zoeken in mijn documentatie. Nee hoor, zowel op mijn polis als in de polisvoorwaarden stond echt niets over transactiekosten. Had ik dat vooraf geweten, dan had ik wel een andere verzekering gekozen, want dit had natuurlijk behoorlijk wat impact op het maandbedrag!

Dus een mailtje gestuurd naar Verzekeruzelf, met het verzoek om deze kosten niet meer in rekening te brengen en het teveel betaalde bedrag terug te storten.

Uiteraard kreeg ik nul op het rekest. En het standaard antwoord dat ik ook al op hun site had gevonden:

Om automatische incasso mogelijk te maken, zijn er extra (administratieve) handelingen nodig om betalingen goed te verwerken. Deze handelingen zorgen voor extra kosten. Daarom betaal je € 1,25 transactiekosten voor elke incasso die wij doen. Transactiekosten zijn de enige extra kosten die je bij Verzekeruzelf betaalt. Zo betaal je bij ons geen poliskosten.

Ja, bullshit!!

Ten eerste: welk bedrijf rekent kosten voor een automatische incasso?? De meeste bedrijven rekenen hoogstens een extra bedrag als je per se iedere maand handmatig je premie wil overmaken. Automatische incasso’s zijn juist optimaal voor bedrijven, omdat ze zo weten dat het geld netjes iedere maand volledig en op tijd wordt overgemaakt!

Ten tweede: Ze bieden geen alternatief. Automatische incasso is de enige betaalmogelijkheid bij hen, dus het is heel raar als ze om die reden extra geld aan je vragen. Dan zijn het gewoon standaard bedrijfskosten.

Ten derde: hoe kan een automatische incasso jou maar liefst €1,25 per klant per keer kosten? Dan zit je bij de verkeerde bank en/of zijn je interne processen wel heel suboptimaal ingericht!

Ten vierde: Je mag niet zomaar geld van mijn rekening afschrijven als ik daar niet mee akkoord ben gegaan! Als je extra kosten voor iets rekent, zul je me daar toch echt van tevoren op moeten wijzen.

Dus klom ik weer in de pen en vertelde ik ze dit allemaal. En vroeg ik ze om aan te tonen dat ik akkoord was gegaan met die transactiekosten.

In de reactie op mijn mail negeerderen ze al mijn argumenten en schreven ze enkel:

Wij zijn een internetverzekeraar, u heeft uw aanvraag dus via internet ingediend. Het is niet mogelijk de aanvraag in te dienen als u niet akkoord gaat met de akkoordverklaring. De akkoordverklaring vindt u op de laatste pagina van uw aanvraag, u heeft expliciet via een vinkje moeten aangeven dat u akkoord bent met de verklaring. Wij hebben dus geen getekende document van u.

Oftewel: nee, we kunnen niet aantonen dat u akkoord bent gegaan…

Ik wist 100% zeker dat ik geen akkoordverklaring had getekend waarin deze kosten stonden vermeld. Ik ben namelijk iemand die wél alle kleine lettertjes leest! (En zelfs al had ik dat niet gedaan: kosten die dermate hoog en structureel zijn als deze, mág je wettelijk gezien niet eens in je kleine lettertjes verstoppen).

Dus surfte ik naar Independer en doorliep ik nogmaals het aanvraagproces tot aan de allerlaatste pagina. Ik opende de voorwaarden en… inderdaad, geen melding van transactiekosten. Sterker nog, op de Independerwebsite stond expliciet vermeld dat de getoonde prijzen inclusief administratiekosten en dergelijke waren, en hoogstens exclusief eenmalige poliskosten.

Omdat ik bij Verzekeruzelf niet verder kwam, nam ik contact op met Independer en legde ik de situatie aan hen voor. Zij reageerden een stuk klantvriendelijker en gaven me bovendien per direct gelijk. Dit was inderdaad niet de bedoeling en ze zouden zelf contact met Verzekeruzelf hierover gaan opnemen. Yay!

En jawel hoor, Verzekeruzelf bond in en beloofde de kosten niet meer af te schrijven en het teveel betaalde bedrag te restitueren! Nou ja, dat zeiden ze tegen Independer. Niet tegen mij. Pas na twee weken kreeg ik een ingewikkelde tussentijdse factuur per mail waaruit ik kan afleiden dat ik wat geld terugkrijg. Geen begeleidende mail, geen excuses, niks.

Ik ga dus maar goed opletten of ze in het volgende polisjaar niet opnieuw proberen wat extra’s af te schrijven. Of ik ga dan uit principe maar op zoek naar een geheel andere verzekeraar.

Ik ben ook benieuwd of ze deze correctie nu voor al hun klanten gaan doen, of alleen degene die er over klaagt. Ik heb een vermoeden…

De garagesale

In het dorp van mijn ouders werd gisteren een garagesale georganiseerd. Pa en ma vonden het dé uitgelezen kans om van een hoop oude meuk af te komen en hadden flink uitgeruimd. Maar aangezien mijn moeder een grondige hekel heeft aan onderhandelen enzo, had ze gevraagd of ik, met mijn meer sales-geörienteerde mentaliteit, wilde komen helpen. Natuurlijk wilde ik dat. En wellicht kon ik zelf ook nog de (gelukkig bescheiden) meuk in mijn ‘donatiedoos’ op zolder kwijtraken.

Het weer was helaas prut; dat heeft waarschijnlijk gezorgd voor minder opkomst. Maar het gebrek aan lokale dorpelingen die het rondje langs alle verkopers tijdens een wandeling aan zich voorbij hebben laten gaan, werd gecompenseerd door buitenlandse opkopers die blijkbaar al voor openingstijd bij iedereen langsreden en de beste spulletjes eruit pikten! Ook waren er behoorlijk wat geïnteresseerden van buiten het dorp gekomen.

Er is dus best wel wat verkocht, maar dat lag ook aan de belachelijk lage prijzen die paps en mams hanteerden, in het kader van ‘neem het alsjeblieft mee zodat wij het niet alsnog weg hoeven te gooien’. Er werden kinderen verblijd met gratis knuffeltjes, en zelfs een van de kraampjes zelf (handgemaakt door pa, nog voor mijn communie <3 ) werd verkocht door iemand die het voor haar winkel wilde. En allerlei herinneringen uit mijn jeugd zijn schaamteloos verkocht of uiteindelijk in de prullenbak beland. Tsk. ;-) Mijn sales-vaardigheden heb ik dus niet ingezet en ik heb er maar gewoon voor de gezelligheid bij gestaan, want pa en ma konden het prima zelf af.

We hadden vooraf misschien wel onze prijzen op elkaar af moeten stemmen, want als ik een prijssticker van €2,50 op mijn boek plak, terwijl pa en ma een kast vol boeken hebben met de sticker ‘alles voor €1’, dan krijg je natuurlijk commentaar. :-P

Anyway, ik heb uiteindelijk een whopping €3,25 aan de dag verdiend, wat natuurlijk ruimschoots opweegt tegen de benzinekosten voor een ritje Nijmegen – Zuid-Limburg. :-P  Maar het was natuurlijk ook gewoon gezellig. En ik heb zelfs nog een exemplaar van “Alice’s Adventures under Water” verkocht aan een vriendin van mijn ouders, met wiens dochter ik vroeger op de basisschool heb gezeten. (Want ja, ik grijp iedere kans aan om mijn boek te verkopen. ;-) )