Category: Diversen

Sheep Wars: Iedereen doet wat

Moet ik nog uitleggen wat er op Eerste Kerstdag tijdens het bezoek aan mijn ouders gebeurd is? De vaste volgers van mijn blog weten het uiteraard: kersttraditie #1 – de Sheep Wars!

Altijd leuk, maar toch moeten we inmiddels onder ogen zien dat het een aflopende zaak is. De ideeën zijn op. Ma keek me na binnenkomst dan ook met een schuin oog aan: “Heb jij iets voorbereid?” Op mijn bevestigende antwoord pakte ze zuchtend een printje dat ze vorig jaar al had gemaakt als back-up en zette dat nog snel voor de boom neer:

Ik had, net als de afgelopen jaren, noodgedwongen naar de actualiteiten gegrepen om nog inspiratie op te doen en had als insteek de hoge energieprijzen en de recente overheidscampagne voor duurzaamheid gepakt. Bij vertrek na het gezellig eten en samen zijn, zag de kerststal er dus zo uit:

Maar wat bleek: ik hoefde de schaapjes helemaal niet in schunnige posities te zetten, dat had mijn kleine nichtje al gedaan!  :lol:  Vorig jaar hadden we al gemerkt dat ze door ons geïnspireerd was geraakt en de handelingen met de schaapjes ook erg grappig vond.

Dus het is duidelijk: de energie is er bij ons uit en de volgende generatie is klaargestoomd om het over te nemen. Sheep Wars was een mooie traditie, maar onze missie is volbracht; laten we kijken hoe de volgende generatie er haar eigen draai aan gaat geven!  ;)

Bol punt stom

Alles wordt duurder, dus ook papier. Wat gevolgen heeft voor de kosten die mijn Nederlandse Print-On-Demand-drukker rekent voor het drukken van mijn boek. Ze lieten me daarom recentelijk weten dat mijn marges wat lager zouden worden. Dat vind ik op zich geen probleem – ik ben inmiddels uit de kosten en ik hoef er niet noodzakelijk veel aan te verdienen. Wat wel een probleem was, was dat mijn marge bij een verkoop via Bol.com negatief was geworden. Dat kon en mocht uiteraard niet.

Hoe kan dat? Nou, Bol.com is een asociale organisatie die Amazon achterna gaat.

Als je jouw boek wil verkopen via de boekhandel, dan maken die boekhandels daar natuurlijk kosten voor en ze willen uiteraard ook nog wat op die verkoop verdienen. Dus moet je hen korting geven op de verkoopprijs. Da’s heel logisch en normaal. De gebruikelijke boekhandelskorting is 42%.

Bol.com vindt zichzelf echter heel wat en vindt daarom dat zij, als grootste boekwinkel van Nederland, meer korting mogen eisen. Hen moet je dus 45% korting geven.

Nou ja, dat moet niet, maar ik heb via mijn POD-drukker een aansluiting bij het CB (voorheen Centraal Boekhuis) zodat boekhandels mijn boek kunnen bestellen, en mijn drukker heeft dus (net als vele uitgevers) enkele jaren geleden een contract moeten tekenen waarin staat dat ze die extra korting aan Bol.com moeten leveren bij een bestelling.

Zelf een aansluiting regelen bij het CB en dat contract niet tekenen is helaas geen alternatief: dat kan niet zomaar (je moet als bedrijf geregistreerd staan) en is loeiduur. Dus effectief zit ik er gewoon aan vast.

Ik dacht nog even slim te zijn en mijn boek te laten registreren als O-boek in plaats van A-boek, omdat je op die manier af kunt wijken van de standaard boekhandelskorting, maar wat blijkt: mijn drukker heeft mijn boek al vanaf het begin als O-boek geregistreerd, met slechts 20% standaard boekhandelskorting (en een whopping 35% korting voor Bol.com). De reden: anders zou de marge te laag worden om er nog iets aan over te houden. Oh. (Ik snap het wel, maar ik was desondanks ietwat pissed dat ze me dat niet gemeld hadden. Want ik heb mijn boek dus lopen promoten bij boekhandels met de mededeling dat ze de standaard boekhandelskorting zouden krijgen! Ik snap nu ook waarom er minder boekhandels mijn boek in hun assortiment hebben opgenomen dan ik had gehoopt…)

Wat nu? Want de verkoopprijs ophogen wilde ik eigenlijk niet – ik verkoop mijn boek niet alleen via het CB maar ook via Amazon’s KDP en via IngramSpark en daar zijn de marges wel fatsoenlijk. Daar ook de verkoopprijs verhogen zal de verkoop van mijn boek niet bevorderen, maar het alternatief is om een andere prijs te hanteren voor verschillende kanalen – en dat is toch ook raar? (Overigens mag dat normaal gesproken niet eens vanwege de wet op de vaste boekenprijs, maar mijn boek is in het Engels ipv. in het Nederlands en valt daar dus niet onder.) Maar omdat ik weinig keus had, heb ik toch maar voor dat laatste geopteerd.

Ik kan hier echt héél slecht tegen. Alleen vanwege Bol.com’s machtsmisbruik is mijn boek in álle Nederlandse boekhandels nu een euro duurder dan ik wil / dan in het buitenland! En er is helemaal niets wat ik er tegen kan doen!  :evil:

Het veroorzaakt ook heel wat morele dilemma’s. Want eigenlijk moeten we met z’n allen zeggen: we kopen niet meer bij winkels zoals Bol.com en Amazon, want die maken de markt kapot. Maar ja, als het boek dat je wil hebben daar vele malen goedkoper is dan in de boekwinkel, dan ben je ook wel een beetje Gekke Henkie als je het voor meer geld aanschaft dan nodig. Want een boek is een boek – je krijgt geen beter of slechter exemplaar afhankelijk van de zaak waar je het ding aanschaft.

Een voorbeeld: ik had vorig jaar als kerstgeschenk van mijn werk een boekenbon gekregen. Die kon ik alleen bij een paar lokale boekhandels inwisselen, omdat mijn werkgever graag de lokale detailhandel wilde stimuleren na de corona-periode. Mooi. Een paar weken geleden wilde ik een boek hebben van een Amerikaanse schrijfster en herinnerde ik me die bon. Ik vergeleek de opties:

  • Bij Amazon.nl: €15,50. Levertijd: een paar dagen.
  • Bij de lokale boekhandel: €29,50. Levertijd: 3 weken.
  • (Bij Bol.com was ‘ie niet leverbaar)

Het is dat ik die bon had en dat die bijna was verlopen, anders had uiteraard geen haar op mijn hoofd erover gedacht om ‘m bij de boekhandel te kopen…

Toen ik mijn boek uitgaf heb ik me ook afgevraagd of ik het wel via Amazon wilde verkopen, want die zijn dus ook niet goed bezig. Maar de meeste verkopen in het buitenland lopen toch echt via Amazon – ik verkoop significant minder boeken via IngramSpark. Als ik mijn boek online promoot is de standaardvraag: “Is ‘ie ook te koop via Amazon?” En de marges die ik bij Amazon krijg zijn de hoogste van allemaal.

Dus tsja, principes zijn mooi, maar je snijdt jezelf toch echt héél hard in de vingers als je je in deze situaties daaraan houdt.

Het komt er dus op neer dat ik gewoon via Amazon blijf verkopen en dat mijn boek in Nederland nu €18,50 in plaats van €17,50 kost, en dat als iemand het boek via Bol.com koopt, ik er welgeteld €0 op verdien. :-/

Gelukkig heb ik voor Nederlandse klanten die Amazon niet willen sponsoren, toch een goed alternatief: je kunt het boek nog steeds direct bij mij bestellen. Ik koop ze namelijk met flinke korting in bij mijn POD-drukker en omdat ik me niet aan de vaste boekenprijs hoef te houden én geen boekhandelskorting af hoef te geven, kan ik je het boek voor maar €15 aanbieden, terwijl ik dan nog steeds een mooie marge overhoud. Win-win dus! Maar ja, dat werkt alleen als mensen mij of mijn website weten te vinden.

Ik ga wel zien hoe het nu loopt. In Nederland verkocht ik de laatste maanden toch zo goed als nauwelijks meer wat, in tegenstelling tot in het buitenland. De teller staat momenteel op 335 verkochte exemplaren, en ik hoop er vanwege de kerstperiode binnenkort nog een paar extra te kunnen slijten.

Mocht jij nu denken: “Oh ja, ik zoek nog leesvoer voor de kerstvakantie”, of “Darn, ik wil al heel lang dat boek van Lenny een keer kopen maar ik vergeet het steeds”: ik heb nog 5 laatste exemplaren op voorraad waar ik graag vanaf wil, zodat ik meer kastruimte overhoud en alleen nog via print-on-demand kan gaan leveren.  ;)  Bestellen kan via mijn site!

Taal en humor met Wim Daniëls

Pre-corona was ik af en toe eens naar een HB-café geweest: bijeenkomsten georganiseerd door regionale groeperingen van het IHBV (het Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen), doorgaans bestaande uit een lezing die qua onderwerp aansluit bij hoogbegaafdheid, met daarna een borrel om te netwerken met gelijkgestemden.

Eigenlijk vielen de bijeenkomsten me altijd tegen. De lezingen waren maar kort en daardoor nooit diepgaand of inzichtvol (ja, dat is een anglicisme maar voor zover ik weet ontbreekt in het Nederlands hier een woord voor), en ik ervaarde helaas maar weinig klik met andere aanwezigen. Sterker nog, ik vond veel aanwezigen zelfs irritant: hb’ers hebben blijkbaar de onhebbelijke neiging sprekers continu te onderbreken om zelf een of andere brainfart te delen met de groep. (Het lijkt me sowieso dramatisch om spreker te moeten zijn voor zo’n kritische groep mensen… :P ) Ik had dan ook besloten maar niet meer te gaan.

Ik krijg wel nog steeds de IHBV-nieuwsbrief met daarin de agenda. Recentelijk zag ik daarin het HB-café van het Eindhovense team langskomen en die sprak me toch wel heel erg aan: Wim Daniëls zou langskomen en een lezing geven over taal en humor en vervolgens zouden wij na de pauze zelf worden uitgedaagd middels een creatieve opdracht om daar ook mee aan de slag te gaan. Mjah, als schrijver van een vervolg op ‘Alice in Wonderland’, dat tjokvol woordgrapjes zit, kon ik dit natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Het leek me heel leuk om samen met andere taalcreatievelingen ter plekke iets in elkaar te knutselen. En bovendien: dit onderwerp zou vast mensen trekken waar ik wél een connectie mee had! Ik verwachtte namelijk dat hoogbegaafden meer dan gemiddeld interesse hebben in spelen met taal, gezien de doorgaans hoge mate van creativiteit en het associatieve denken van hb’ers.

Dus reed ik gisteravond toch maar weer helemaal naar Eindhoven. Waar de avond anders uitpakte dan verwacht.

Daniëls bleek hoofdzakelijk van plan te zijn om een soort cabaret-lezing te geven, met grappige anecdotes uit zijn jeugd over taal en etymologie. Die vond ik hilarisch (“‘Phimosis’: dat spel je met ‘ph’; net als in ‘Schiphol'” :D – en de man blijkt tevens een wandelende encyclopedie, die ad hoc tussen zijn hoofdverhaal door vertelde wat de herkomst van een woord of jouw achternaam is), maar helaas zaten veel aanwezigen daar toch niet helemaal op te wachten. Die wilden gewoon doen wat hb’ers blijkbaar het liefste doen: in discussie gaan… Dus werd zijn verhaal continu onderbroken door mensen die ook een Mening hadden, of die zichzelf ook heel grappig vonden, of gewoon zichzelf graag hoorden praten, zonder dat daar noodzakelijk een goede inhoudelijke discussie uit voortvloeide (Daniëls: “Okee. Er zit geen vraag in je verhaal?” XD ). Met als gevolg dat hij zijn voordracht eerder afrondde dan volgens mij de bedoeling was, omdat het al tijd was voor de borrel.

Hè, wacht… en de opdracht die we na de pauze zouden krijgen dan? Er was niet eens een pauze geweest?

Iemand van de organisatie vroeg vervolgens Daniëls of hij ons een opdracht wilde meegeven voor tijdens die borrel. Hm, was dat al die tijd al de bedoeling geweest dan? Maar zelfs dat eindigde in een teleurstelling: Daniëls antwoordde dat hij dat interactieve gedoe en ons in groepjes opsplitsen maar niks vond en dat hij dat dus niet ging doen.

Oh.

Misschien had hij dat van tevoren kunnen melden, toen de omschrijving van de lezing werd gemaakt en gecommuniceerd? Nou ja, dan maar even borrelen en hopen dat daar leuke mensen tussen zaten.

Helaas trof ik niemand die net als ik blij wordt van spelen met taal. Sterker nog: de meesten leken zelfs een beetje opgelucht te zijn dat de opdracht was geskipped! “Mjah, het is wel vrijdagavond, hè?” Snik.

Gedesillusioneerd stapte ik na een half uurtje dus maar weer in de auto richting Nijmegen (nadat ik iemand bij de kapstokken met moeite afgepoeierd kreeg, omdat ‘ie één kleine vriendelijke opmerking van mij aangreep om gelijk over zijn burn-out te gaan leuteren.). Ik heb mijn lesje nu echt geleerd: dit zijn niet Mijn Soort Mensen.

Wel heel jammer, want eigenlijk heb ik af en toe wel behoefte aan het ontmoeten van volledig gelijkgestemden. De fysieke en gevoelsmatige connecties vind ik vooral onder balfolkers, maar voor de mentale en creatieve stimulans lijk ik toch het beste bij de LARP’ers terecht te kunnen. Recentelijk hadden we het er bij Charm nog over dat er bovengemiddeld veel hb’ers onder LARP’ers zijn. Blijkbaar is dat toch een hobby die appeleert aan bepaalde persoonlijkheidsaspecten. Nu ik er over nadenk… het merendeel van mijn hechtere vriendenkring bestaat inderdaad uit LARP’ers. Ik heb veel vrienden en kennissen vanuit uiteenlopende hobbies waar ik graag mee omga, maar een onevenredig deel van mijn ‘inner circle’ komt toch echt uit de LARP-kringen. Er zijn bijvoorbeeld maar amper (oud-)collega’s waar ik nog mee afspreek en op naailes heb ik eerlijk gezegd met helemaal niemand een klik. Dus… toch maar eens kijken of ik nóg vaker tijd in mijn agenda kan maken om naar een evenement te gaan of daarbuiten met mede-LARP’ers te socializen? ;-)

Lewis Carroll Genootschap symposium 2022

Gisteren was er in Zaltbommel weer de jaarlijkse mogelijkheid om met een klein clubje gelijkgestemden te nerden over onze favoriete schrijver / boeken: het symposium van het Lewis Carroll Genootschap.

De lezingen waren uiteenlopend: van de presentatie van een boek dat voor een stukje geïnspireerd was door Lewis Carroll (‘Dodo’ van Mohana van den Kroonenberg), tot een verhandeling over het vertalen van ‘The Hunting of the Snark’, en van een praatje over door Carroll’s werken geïnspireerde popmuziek tot een voortgangsverslag van een project waar ik zelf aan deelneem: het schrijven van een Nederlandstalig boek over Lewis Carroll. We zijn nog heel erg zoekende over hoe we dat vorm willen/kunnen/moeten geven, en vanuit de zaal kwam er behoorlijk wat kritiek van één van de leden. Erg lastig om daar mee om te gaan, vooral als de kritiek heel negatief wordt gebracht in plaats van opbouwend. Maar goed, we gaan ons weer beraden en kijken in hoeverre we wat kunnen met alle feedback.

Voordat de lezingen begonnen (en in de lunchpauze en alle andere pauzes) doken we met z’n allen massaal op de maar liefst 3 tafels en diverse vensterbanken vol met te koop aangeboden boeken vanuit het Genootschap of aanwezigen. Snel, snel, de pareltjes eruit vissen voordat iemand anders het doet! :-P

Ik had zelf natuurlijk weer mijn eigen boek meegenomen voor de verkoop (de laatste 5 exemplaren van mijn voorraad – wie maakt me los? ;-) ), plus 3 boeken die ik dubbel had ter donatie aan het Genootschap. (Ik krijg namelijk nog wel eens wat gratis aangeboden, vandaar. Het is geen kwestie van per ongeluk iets kopen wat ik al had – wat wel een ding is voor sommige verzamelaars, maar ik zag dan ook diverse mensen de boeken in hun digitale database opzoeken ter voorkoming hiervan. :-D ) Mijn intentie was dus om met minder boeken thuis te komen dan waar ik mee arriveerde, maar dat is helaas niet gelukt. Van mijn eigen boek heb ik niets verkocht, maar dat had ik ook wel verwacht – de meeste aanwezigen zijn vaste kliek en degenen die mijn boek wilden hebben, hadden al lang een exemplaar. En daarnaast heb ik de 3 gedoneerde boeken gecompenseerd met de aankoop van 3 ‘nieuwe’:

Maar hee, ik ben niet met méér thuisgekomen dan waar ik mee vertrok, dus da’s best okee, of niet? ;-)

 

 

De ‘servicebijdrage’

Deel #374.982 in de reeks ‘Lenny maakt ruzie met bedrijven’.

Ik kan het gewoon niet laten: ik erger me mateloos aan bedrijven die denken ergens mee weg te kunnen komen omdat het maar ‘iets kleins’ is waardoor het de meeste klanten toch niet op zal vallen, of waardoor ze vast geen zin zullen hebben om er moeite in te steken het op te lossen. Maar ik heb Principes. En de energie en het doorzettingsvermogen om me ergens in vast te bijten, deels júíst omdat anderen het waarschijnlijk niet gaan doen. It’s a tough job, but someone’s got to do it.

“Okee, Lenny, vertel. Waar heb je je nou weer druk over gemaakt?”

Nou, ik heb dus een aansprakelijkheidsverzekering. Ooit afgesloten bij De Nederlanden van Nu. Na een paar jaar ging die organisatie over in SV Direct. En die ging recentelijk weer ‘samenwerken’ met Poliservice en zou daardoor ook die naam krijgen. Ja ja, het is wat, met die verzekeringsbedrijven. Maar ze verzekerden mij (pun intended) dat mijn polis niet zou veranderen.

Na het welkomstmailtje van Poliservice, ontving ik ook een welkomstmail van VKG. Dat was het bedrijf waar Poliservice mee samenwerkte ‘voor de administratie van de verzekeringen’. In hun mail stond onder andere dit:

Mijn verzekering wordt niet gewijzigd… Mijn premie wijzigt niet… Okee, bla, whatever… Hee, wacht… ‘berekent een servicebijdrage bij het incasseren van uw premie’…?!

Na klikken op die link, bleek dat ze servicekosten ter hoogte van €1,50 exclusief assurantiebelasting ‘per betalingstermijn’ rekenden als je per maand, kwartaal of half jaar betaalde, en €3,- exclusief assurantiebelasting als je per jaar betaalde. Dafuq? En wat omvatten die ‘servicekosten’ dan precies? Volgens de site:

De servicebijdrage draagt bij aan het onderhoud en de ontwikkeling van de informatie- en communicatietechnologie die wij aan adviseurs en klanten ter beschikking stellen. Deze technologie zorgt voor een efficiënte distributie van financiële producten via financieel adviseurs naar hun klanten. Zoals een polismap Adviseur Online, het bundelen van de incasso’s van verschillende risicodragers, het combineren van verzekeringsproducten in één pakket en het betalingsverkeer via overboeking, iDEAL en incasso.

Ja, mooi niet dus!

Ten eerste: Ben je nou helemaal van de pot gerukt dat je de klanten van jouw klant laat betalen voor de dienstverlening die jij levert aan jouw klant?? Als jij kosten maakt om de administratie voor Poliservice te doen, dan breng je die kosten maar lekker in rekening bij Poliservice! (Ik snap heus wel dat ze dat niet doen omdat dan de premie omhoog moet en Poliservice dan dus niet zomaar mijn verzekering kan overnemen, maar dat is hun probleem, niet het mijne.)
Juridisch gezien: ik ben klant van Poliservice en heb me dus aan hun voorwaarden te houden, niet de voorwaarden van bedrijven waar zij mee samenwerken. Dus zak er maar lekker in, ik hoef VKG niets te betalen, want daar heb ik helemaal geen contract mee.

Ten tweede: Het is wettelijk verboden om kosten te rekenen voor automatische incasso’s. Je kunt vanalles in je voorwaarden zetten, maar als daar iets in staat wat tegen de wet is, dan geldt dat gewoon niet. In de PSD2, oftewel de Revised Payment Service Directive, staat een verbod op ‘surcharging’ en dat is precies wat ze hier doen:

Art. 7:520 lid 4 BW is toegevoegd in het kader van de implementatie van art. 62 lid 4 PSD2. Het bevat een verbod op surcharging, dat wil zeggen het in rekening brengen door betalingsbegunstigden – in de regel leveranciers van goederen en diensten – van kosten voor het gebruik door betalers van betaalmiddelen waarvan de tarieven zijn geplafonneerd door de Verordening inzake interbancaire afwikkelingsvergoedingen voor betaalkaarttransacties en voor betalingen die onder de SEPA-verordening vallen. Dat betekent in de praktijk dat wel kosten in rekening kunnen worden gebracht voor het gebruik van creditcards van het driepartijentype, maar niet voor dat van debitcards (betaalpassen) en creditcards van het vierpartijentype, en ook niet bij Europese overschrijvingen en Europese incasso’s.

(Dit had ik eigenlijk al moeten weten toen ik vorig jaar protesteerde tegen de ‘transactiekosten’ van Verzekeruzelf!)

Dus protesteerde ik bij Poliservice en VKG tegen deze servicekosten en gaf ik aan ze niet te willen betalen. Een nette en oprecht vriendelijke meneer van Poliservice belde me vervolgens op. Zijn boodschap was minder: de enige mogelijkheden die er waren, was dat ik of akkoord ging met die servicekosten, of dat ik mijn verzekering zou opzeggen. Dat kon gewoon hoor. Maar wilde ik dat wel? Want hij kon in zijn portfolio geen andere aansprakelijkheidsverzekering vinden met ongeveer dezelfde voorwaarden die goedkoper was. Ik kon zelf even rondkijken, adviseerde hij me, maar ik zou waarschijnlijk niets vinden.

En dat klopte. Deze verzekering is inderdaad de goedkoopste, zelfs mét servicebijdrage. Maar daar gaat het niet om. Ik hoef helemaal niet op te zeggen, dat is grote onzin. Het is inderdaad zo dat, als een bedrijf zijn voorwaarden wijzigt, je normaal gesproken als klant op dat moment de mogelijkheid krijgt je contract op te zeggen als je het er niet mee eens bent. Maar dit is anders: Poliservice wijzigt niets; VKG, waar ik geen contract mee heb dat ik dus ook niet kan opzeggen, probeert mij niet-juridisch correcte voorwaarden op te dringen en dat mag domweg niet. Dus meldde ik Poliservice dat ik de verzekering niet ging opzeggen, maar nog steeds niet van plan was om de servicebijdrage te gaan betalen.

Poliservice had blijkbaar geen zin in gezeur en verwees me door naar het klachtenloket van VKG. Grrrr… dus ik moet gaan klagen bij een bedrijf waar ik geen klant van ben?? Los het lekker onderling op!

Maar ik probeerde het toch maar even, met Poliservice in de CC, omdat ik vermoedde dat ik bij Poliservice niet veel verder kwam. En diende dus een klacht in bij VKG, waarbij ik vermeldde dat ik mijn verzekering niet wilde opzeggen, de servicebijdrage niet ging betalen, en de automatische incasso zou laten terugstorten als ze het bedrag toch van mijn rekening zouden schrijven – om vervolgens hun praktijken te melden bij de ACM. En ik gaf aan dat dit niet alleen voor mij zou moeten gelden, maar dat ze geen enkele klant deze ‘servicekosten’ in rekening mochten brengen.

Na anderhalve week volgde eindelijk een reactie:

Wij hebben uw klacht in behandeling genomen. Wij zullen de servicebijdrage niet in rekening brengen.
Wij vertrouwen erop u hiermede voldoende geïnformeerd te hebben.

Victorie! Nou ja, voor mij dan. Want echt niet dat ze stoppen met deze bijdrage te innen bij alle andere klanten…  :?

Coupeuse-examen – dag 2

Gisteren was deel 2 van mijn coupeuse-examen, waar ik half mei al de eerste dag van had gehad. De dag zelf was niet het spannendste gedeelte, want ditmaal hoefde ik niet de hele dag, maar slechts 40 minuten aanwezig te zijn. De enige test die ik die dag nog moest ondergaan, was het ter plekke corrigeren van de pasvorm van de pasrok die ik had genaaid voor een van hun pasdames, op basis van tijdens de vorige examendag gemeten maten. Maar die rok had ik thuis al in elkaar moeten zetten. En de andere rok, die ik tijdens de eerste dag moest tekenen en uit de stof moest knippen, op de maten van Judith, moest zelfs al volledig af zijn. Judith moest komen showen hoe die rok haar stond en ik hoefde alleen te vertellen welke keuzes ik had gemaakt, welke problemen ik tijdens het naaien was tegengekomen en hoe ik die had opgelost. Feitelijk was er dus weinig wat er nog fout kon gaan die dag. Dat was allemaal al van tevoren gebeurd… *zucht*

Want hoewel het tekenen van het patroon, waar ik eerst erg tegenop had gezien, me heel erg was meegevallen, viel het in elkaar naaien van de rok me juist heel erg tegen!

Ten eerste was er het loopsplit. Ik had vooraf wel geoefend met het naaien van rokken, maar ik had dingen gemaakt die ik zelf daadwerkelijk zou willen dragen: een strokenrok, een wikkelrok, etc. Niks met splitjes of plooien, want die vind ik gruwelijk truttig. Maar dat zijn blijkbaar juist de dingen waarop je tijdens een examen wordt beoordeeld. Daar kwam ik pas achter toen ik de oefenexamens van de afgelopen jaren ging maken en constateerde dat in bijna iedere examenrok wel een split of plooi zat. K*t. Ik had weliswaar een keer een werkstukje gemaakt van een split en daar aantekeningen bij gemaakt, maar dat was nogal een tijdje geleden en ik herinnerde me vooral dat ik het ernstig ingewikkeld vond om alles goed te krijgen. Bovendien was dat werkstukje met voering gemaakt en had ik geen idee hoe ik het zónder voering moest doen. Dus besloot ik om de examenrok ook maar te gaan voeren. Nog meer werk. Maar dan zou die vast ook mooier gaan hangen tijdens het dragen, hoopte ik.

Ten tweede was er de eenzijdig verdekte rits. Die had ik meermaals genaaid bij het maken van pasrokken op de maten van mijn lesgenootjes ter oefening, dus ik dacht dat dat kat in ‘t bakkie zou zijn. Maar ik had die rokken altijd met een tailleband erop gemaakt en in de examenrok moest er beleg in in plaats van een band. Euh… hoe werk ik de bovenkant van de rits dan netjes af zodat er nergens iets uitsteekt maar het flapje wel netjes de rits bedekt…? Paniek!

En dan waren er nog de oepsjes. Zoals dat ik aan de verkeerde kant een stuk van de stof had afgeknipt voor de split, terwijl ik echt 3x mijn aantekeningen had gecontroleerd of ik het niet verkeerd deed. Bleek dat ik in mijn aantekeningen rechts en links had omgedraaid. Zie je wel, ik had die split echt moeten oefenen, dan was ik daar eerder achter gekomen. :-/
En dat de vlieseline, die ik in het hoekje van de voering had gestreken om deze te kunnen inknippen bij de naad, had losgelaten, waardoor de voering op dat punt is ingescheurd. Snik.
En zo waren er nog een paar ‘jammer maar helaas, dit kun je niet meer ongezien herstellen’-dingetjes, waarover ik alleen nog maar de examencommissie kon informeren met een toelichting over hoe ik het had proberen op te lossen.

Het was ook nog een lastige klus om het ding passend te maken op Judith. Haar houding is wat scheef, waardoor alle rokken die ik eerder voor haar maakte, naar voren hingen. En ik kreeg het maar niet voldoende gecorrigeerd, waardoor ook de zijnaad van mijn examenrok naar voren helde. Vast niet okee, maar alleen het inkorten van de achterlengte (het enige trucje dat ik daarvoor had geleerd) loste het onvoldoende op. Dus moest ik ook dit maar accepteren.

De volgende keer moet ik ook een pasdame kiezen die dichter bij mij in de buurt woont. Want hoewel Judith fantastisch flexibel was en meermaals bezoekjes aan mij in haar volle agenda heeft inpland (beste vriendin evah!!! <3), is het wel makkelijker als je tussentijds regelmatig kunt passen in plaats van slechts 2x. Het eindresultaat heeft ze zelfs nooit voor de dag van het examen aan gehad en dus moest ik maar afwachten of al mijn wijzigingen goed hadden uitgepakt… :-X Wat dat betreft was ik jaloers op mijn mede-examenkandidaat die haar nog thuiswonende dochter bleek te hebben ingezet als pasdame!

Over de pasvorm van de rok ben ik dus ook niet tevreden. Aan de voorkant zag hij er best mooi uit, maar de achterkant zag er slonzig uit en in de zijnaad bleek de stof wat te trekken. Dat was pas te zien toen Judith het ding aan had.

Links de rok die ik voor Judith naaide op basis van een tekening, rechts de pasrok die ik maakte op basis van de maten van iemand die ik op de eerste examendag had moeten opmeten.

Prachtige pasdame, minder mooi vallende achterkant van de rok. :-(

Maar in ieder geval hing wél het loopsplit mooi dicht én waren beide kanten perfect even lang! Dat had ik de avond voor het examen nog zitten herstellen. Die avond had ik ook nog naailes, en toen heb ik in algemene bewoordingen aan de juf gevraagd hoe ik een enkelzijdig verdekte rits in combinatie met beleg moest naaien. Na haar uitleg (“Oh, ja, dat moet heel anders dan wanneer je een tailleband erop zet!” :-S) en ter plekke een proefmodelletje te hebben genaaid, ben ik eerder naar huis gegaan en heb ik de rits voor de 6e(!) keer uit mijn rok getornd om ‘m opnieuw erin te zetten. En heb ik gelijk dat loopsplit dus alsnog gecorrigeerd. Om kwart voor 12 ‘s avonds was de rok pas klaar, maar ik voelde me dankzij die laatste aanpassingen wel een stukje zekerder over dat hij nu ‘slaagbaar’ was.

Mijn troost is dat ook andere examenkandidaten, die ik ter plekke trof, vertelden dat ze wat issues hadden gehad. Ik was niet de enige die ergens een stuk stof te veel had weggeknipt, een techniek moest toepassen die die nog niet geoefend had, of die een rok had gemaakt die niet perfect paste. Daarentegen had iedereen wel vele malen strakker gestreken rokken dan ik… Mijn excuus ‘het is linnen, dus dat kreukt nu eenmaal als een gek’ ging dus niet op. Blijkbaar moet ik niet alleen teken- en naailessen volgen, maar ook strijklessen. :-S

Ik durf te hopen dat ik wel geslaagd ben. Een negen gaat het zeker niet worden, maar mijn pogingen moeten toch wel goed genoeg zijn om in ieder geval te slagen…? De examencommissie leek mijn uitleg en toegepaste alternatieve oplossingen goed te accepteren, maar ja, fouten zijn nu eenmaal fouten en de rok paste echt niet zo mooi.

Ik verwacht dus geen hoog cijfer. Tijdens de les van een paar weken geleden hoorde ik al van mijn juf dat de examencommissie ‘not amused’ was geweest over een paar dingen in mijn jeans, die ik de vorige keer had ingeleverd, en dat me dat ‘flink wat punten’ had gekost. Wat was het probleem? Ten eerste zat er twee millimeter verschuiving bij een aansluiting van een naad in het kruis. Ten tweede had ik verkeerd doorgestikt. Ik had inderdaad wat zitten hannesen met het dubbel doorstikken van het stuk naast de gulp en wist niet hoe ik dat mooi recht kreeg. Wat bleek: ik had de kruisnaad naar de andere kant moeten klappen en hem aan de andere kant door moeten stikken, zodat de naad op de gulp hier in door was gelopen. Oh. Het was niet eens bij me opgekomen om na te denken over de richting waar ik die naad naartoe klapte toen ik het achterpand in elkaar zette (wat je doet voordat je aan de gulp begint)!

FOUT. En nogmaals FOUT.

Als dit soort dingen al ‘flink wat punten’ kosten, dan weet ik echt niet hoe streng al mijn andere oepsjes bij de rokken worden beoordeeld en hoeveel er daar voor van mijn cijfer af gaat… Ik moet op alle onderdelen een voldoende hebben om te kunnen slagen, dus ik ben er echt nog niet 100% zeker van.

Maar stel dat ik zak, dan kan ik volgend jaar pas herexamen doen. Vooralsnog zit het er dus gewoon op. Dus die avond ben ik met Judith gaan uit eten, om haar te bedanken voor alle tijd die ze voor mijn examen heeft vrijgemaakt, het gewillig ondergaan van kritische blikken en opmerkingen over haar lichaamsvormen en -houding, en het aanhoren van al mijn stress en frustraties! (Want hoewel ze de rok mag houden, is alleen al de kleur van de stof voldoende om er vanuit te gaan dat dat nou niet het beste bedankje ooit is.) :-P

Leuke dingen doen met een goede vriendin gaat boven het halen van welk examen dan ook! <3

Dat was een fijne afsluiting van een stressvolle periode. En nu… afwachten op de uitslag. Als het goed is, belt mijn juf me vanavond op…

Coupeuse-examen – dag 1

Vandaag was het dan zo ver: de eerste dag van mijn coupeuse-examen. Er zijn er namelijk twee; de volgende is half juni.

De eerste examendag moet je diverse werkstukken inleveren:

  • Een doos met lapjes stof waaraan je ritsen hebt gezet, bijzondere zomen hebt gemaakt, zakken hebt aangebracht, etc. om te laten zien dat je een specifieke naaitechniek beheerst.
  • Een klapper met verschillende soorten patronen die op schaal zijn getekend.
  • Je jeans, die je eerst aan moet trekken om te showen dat hij goed past en daarna moet inleveren zodat de manier waarop hij genaaid is aan grondige inspectie onderworpen kan worden.

Daarnaast moet je dingen voorbereiden voor de tweede dag:

  • Een model (‘pasdame’) die zij leveren opmeten. Thuis moet je een standaard rok uit proefstof voor haar naaien en op de tweede examendag moet je laten zien dat hij haar goed past. En zo niet, moet je ter plekke aangeven hoe je het zou fixen om het alsnog te laten passen.
  • Een patroon tekenen op basis van een tekening van een rok die je ter plekke krijgt, op de maten van een zelfgekozen pasdame, en deze uit stof knippen die je aangeleverd krijgt. Thuis zet je de rok in elkaar en op de tweede examendag moet die pasdame (in mijn geval is dat Judith) mee en de rok showen. Die rok moet dan zowel passen als exact zijn zoals de examencommissie die bedoeld heeft.

Dat laatste onderdeel is de grootste uitdaging. Als je op de eerste dag namelijk je patroon niet goed hebt getekend, heb je thuis een probleem, want je kunt niet opnieuw de stof knippen – je zit vast aan wat je die dag hebt gedaan.

Vooraf was ik dan ook best wel gestressed over dit onderdeel. Ik had alle examenopdrachten van de afgelopen 15 jaar als oefening getekend, maar van sommige snapte ik echt geen drol. Ik had er in totaal ook maar ééntje foutloos gemaakt… dat stemde me weinig hoopvol dat ik dit examen ging halen. En je moet wel voor álle onderdelen een voldoende halen, je kunt niet compenseren met een hoog cijfer voor een ander onderdeel. Okee, ik hoef het werkstuk natuurlijk niet 100% foutloos te maken (herinnerden mijn studiegenootjes mij – oh ja :roll: ), maar als je een paar basisfouten in je patroon maakt, kun je er wel echt op zakken.

Afgelopen week had ik nog een laatste les waarin ik vragen kon stellen en toen vielen gelukkig de laatste kwartjes. Het is echt een worsteling hoor, deze opleiding. Want ik ben totaal niet blij met de manier waarop de les wordt gegeven. Ik heb het gevoel dat ik continu zelf alle theorie bij elkaar moet puzzelen. Het lesboek vertelt je alleen wat je moet tekenen, op het niveau ‘trek een lijn van punt A naar punt B’ en ‘ga 1 of 2 cm omhoog op lijn C’. Maar waarom je iets doet of welke gevolgen een bepaalde keuze heeft, dat staat er niet! Dat hoor ik pas van de juf als ik een tekening met fouten terug krijg – achteraf dus. Leren door alles eerst fout te doen is niet bepaald mijn manier van dingen leren en bovendien krijg ik de theorie zo heel erg gefragmenteerd bij elkaar. Denk ik dat ik eindelijk een ‘if…then’-regel heb ontdekt, blijkt het de volgende keer tóch weer anders te zitten. Grom.

Maar inmiddels zit ik op het punt dat ik weet hoe ik het lesboek zou herschrijven. Dat is voor mij een teken dat ik de stof voldoende beheers.  :P

En waarempel: de examenopdracht was goed te doen! Dat wil zeggen – voor zover ik kan inschatten. Wellicht heb ik niet door wat ik allemaal fout heb gedaan of over het hoofd heb gezien, maar toch: de rok is dit jaar gewoon een rechte rok die uit verschillende stukjes bestaat en een loopsplit achter heeft. Ik hoef niets te geren, er zitten geen zakken in, geen band met knoop en riemlusjes, tig stolpplooien of ander gedoe. De enige uitdagingen zijn dat Judith niet zo’n handige maten heeft voor dit model rok, waardoor ik niet alleen een extra figuurnaad erin moet zetten maar ook meer bij de zijkant weg moet halen dan officieel mag, en het is de vraag in hoeverre dat driehoekje onderaan de achterkant door moet lopen vanuit het voorpand, of dat daar een zijnaad doorheen loopt.

Mijn juf waarschuwde vooraf nog: “Bedenk altijd zelf of het mooi is als er ergens een naad doorheen loopt, of dat je die beter kunt wegwerken”, maar ja, ‘mooi’ is subjectief. Ik vind het mooi als er geen naad doorheen loopt, maar in het stuk erboven moet hoe dan ook een zijnaad want anders kun je de patroondelen niet tegen elkaar krijgen bij de heupronding. En een zijnaad die opeens ophoudt is ook niet mooi. Mijn tijdelijke oplossing: gewoon het puntje aan het voorpand erbij knippen én ook nog eens los uitknippen uit de stof. Dan kijk ik thuis wel wat het effect is en wat ik het mooist vind. Houd je opties open, toch? O:-) (Aan die foto heb je helaas helemaal niks, alleen dat je ziet hoe lang het ding is. Verder hadden ze ‘m net zo goed weg kunnen laten. :-S )

En ja, dit model rok is truttig en de stof spuuglelijk, maar ik had Judith al gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk hier niets aan ging overhouden dat ze zou willen gaan dragen. :-X Vandaar dat ik al eerder een spijkerbroek voor haar naaide.

Ik was als een van de eersten klaar en ging daardoor best wel twijfelen of ik niet iets over het hoofd had gezien. En waarom stond er eigenlijk een strijkbout in de zaal? Waarom zou ik dat ding willen gebruiken bij deze opdracht?? Paniek!

Maar toch, het zou dus niet onmogelijk moeten zijn om dit examen te halen, waar ik eerst bang voor was. Nu komt wel de fase van het in elkaar zetten en hem passend op Judith proberen te maken, wat ook nog wat voeten in de aarde kan hebben. Van de andere kant: ik heb maar liefst 3x een oefenrok voor haar genaaid van proefstof om te controleren of ik haar maten wel goed had genomen, en de laatste keer leek hij eindelijk best goed te hangen. Dus dat zou nu ook in orde moeten zijn.

Het was eigenlijk ook best gezellig, met al die lotgenoten bij elkaar. Tijdens het examen mochten we natuurlijk niet met elkaar praten, maar in de momenten waarop we buiten moesten wachten, wel. Alle stress-verhalen kwamen eruit, zodat duidelijk werd dat jij niet de enige was, en we konden elkaars broeken zien, wat ook heel leuk was want iedereen had iets heel anders gemaakt!

Toen ik eerder klaar was dan de rest, heb ik mijn tijd ook nuttig besteed. Een deel van de tijd besteedde ik aan het alvast lussen van de geknipte stukjes stof, maar ik vond ook dat ik wel een beloning had verdiend voor al het harde werk voorafgaand aan het examen en op de dag zelf, dus ben ik gaan shoppen. Want in Nunspeet centrum kun je best lekker winkelen en er blijkt een hoedenwinkeltje direct om de hoek te zitten!  :D Score!! O:-)

En vanavond ga ik lekker onderuit op de bank hangen met een zak chips en het Eurovisie Songfestival kijken (en anderen beoordelen in plaats van zelf beoordeeld te worden  ;)  ). Een avondje rust heb ik namelijk ook wel verdiend. Het naaien van die twee examenrokken komt later wel.

Lelijke lokken

Een week of wat geleden stuitte ik op een foto van mezelf waarop ik van achteren te zien was, van ongeveer 10 jaar geleden. Ik schrok me wild. Wat had ik daarop nog een flinke bos haar! Die was wel tweemaal zo dik als wat ik op het moment had!

En toen kon ik écht niet meer doen alsof er niets aan de hand was.

Ik weet heus wel, al heel lang, dat mijn haar ieder jaar een beetje dunner wordt. En dat mijn lange lokken eigenlijk al een tijdje niet meer kunnen. Maar iedere keer als ik afknippen overwoog, dacht ik daarna toch weer: “Ah, het kan nog bést. Als ik alleen maar even weer de dode puntjes eruit laat knippen!”

Ik hield mijn illusie in stand doordat ik af en toe opmerkingen van heren kreeg dat ik vooral mijn lange haar niet moest knippen. Postte ik een selfie op Facebook vanuit een wat rare hoek waardoor mijn haar niet goed te zien was, dan kreeg ik prompt een pm’etje: “Zeg, je hebt toch niet je mooie lange haar afgeknipt??” (Ja, je kunt hier vanalles van vinden, maar het is een stuk beter dan ongevraagd dickpics ontvangen, toch?)

Maar het ding is: het was geen mooi lang haar. In twee jaar pandemie-periode heb ik me thuis weten te verschuilen en nog een laatste poging gedaan om het weer lang te krijgen, door in al die tijd maar één keer naar de kapper te gaan voor ‘alleen de puntjes’. Maar het was niks en het werd niks. Getuige onder meer mijn eigen spiegelbeeld en foto’s die ik van mezelf maakte als ik een kledingstuk showde voor op mijn blog: de gehele onderkant was droog, piezelig en dood, de bovenkant vet, slierterig en slap.

Ook aan de voorkant werd het steeds meer sipheid: mijn pony oogde zelf na ‘s ochtends wassen en föhnen niet meer vol, en dankzij de vele Zoom-meetings kon ik ook niet meer ontkennen dat die lullige sprietjes zo goed als nooit leuk op hun plek hingen.

Met een printje van mijn Pinterestbord ‘kapsels voor fijn haar’ toog ik vanmiddag naar de kapper. Die was het met me eens dat er een flink stuk af moest om de boel weer toonbaar te krijgen: zeker tot schouderlengte. Slik.

Mijn eigenlijke plan was om er nu alleen de onderkant af te laten halen tot waar nodig, en de kapper om advies te vragen welke kapsels op mijn printje goed zouden werken voor mij. Waarna ik me verder mentaal kon voorbereiden, om de volgende keer mijn haar écht in een ander model te laten knippen. Maar er moest dus nog meer af dan ik al dacht, en ik besefte ook wel dat ik voor de rest alleen maar smoesjes aan het bedenken was. (In pandemietijd kun je beter geen kapsel nemen waarvoor je vaker naar de kapper moet – stel dat er weer een lockdown komt? En lang haar zou toch zo gaaf zijn voor dat LARP-evenement in het najaar!) Kom op Lenny, tanden op elkaar en trek die pleister eraf…

Ik wees een paar plaatjes aan van bob-kapsels. Die leken me het leukste. (Want ik heb misschien inmiddels de leeftijd voor een ‘kort pittig kapsel’ maar dat gaat ‘t écht nooit worden!)

Maar de kapper wees die eigenlijk meteen van de hand. Hij vond dat niet bij mij passen, dat was een ‘truttige secretaresse’-look. Tsja. Ik ben volgens mij ook soms een truttige secretaresse vrees ik… Maar zijn tweede argument vond ik wel valide: het was een kapsel waar ik iedere ochtend best wat werk aan zou hebben, en dat zie ik me inderdaad nog niet echt doen.

Hij wees een ander kapsel op mijn printje aan: dat kon hij zo knippen dat het met een beetje schudden, zowat automatisch goed in model zou vallen:

Nou okee, dan die maar. Ik slikte drie keer, hapte naar adem, en zei toen dat hij de schaar er maar in moest zetten. Dat deed hij – ondertussen zo veel ouwehoerend dat het amper doordrong hoe snel en hoe veel er eigenlijk vanaf ging. Daarna ging meteen een nieuwe laag henna er overheen en zat ik drie kwartier onder zo’n kap met m’n haar in aluminiumfolie. Daarna moest alles gewassen worden. Daarna nog geföhnd.

Pas tweeënhalf uur later zag ik het resultaat van mijn beslissing. Het leek totaal niet op het plaatje. Euh… wat was dit nu weer?

De kapper zei dat hij het achter bewust wat langer had gelaten omdat hij er niet té veel van af durfde te halen. Dat kon altijd nog, als ik het niet leuk vond. Nou nee, dit vond ik inderdaad niet leuk. Wat een rare lengte. Maar ook: wat een rare plukjes overal!



Wat mij betreft had hij de achterkant er gelijk alsnog af mogen halen. Maar hij overtuigde me om er toch maar mee naar huis te gaan en het eerst eens even aan te kijken. Op zich had hij daar wel gelijk in: ik vind mijn haar altijd raar zitten als ik van de kapper terugkom, omdat die het natuurlijk niet zo stylet als ik het thuis doe. Dus als ik het maandag weer mag wassen (de henna moet altijd drie dagen intrekken) dan bekijk ik nogmaals hoe het dan oogt. Tegen die tijd heb ik ook wat meer tijd gehad om aan mijn haar te kunnen wennen.

Als ik het dan nog steeds niks vind, mag ik gewoon terugkomen om het te laten fixen, beloofde hij. Voor zover mogelijk dan…

Dus nu ben ik sip. Ik had sip haar en nu heb ik ander, maar nog steeds sip haar. Okee, het ziet er een stuk verzorgder uit dan voorheen, dus dat is een verbetering, en ik kon het ook echt niet laten zoals het was. Maar ik vind dit kapsel een raar model en niet mijn stijl. En ik ben oud en zal nooit meer mooi worden. *snotter*

Gelukkig heb ik mijn hoedjes nog. :-/

Sheep Wars: Thuiswerken

Ik had vorig jaar al aangekondigd dat de inspiratie voor onze traditionele Sheep Wars een beetje op begint te raken. Dat weerhield meerderen van jullie er niet van om zelfs weken van tevoren al op mijn Facebookpage te commenten dat men uitkeek naar de editie van dit jaar…  8O

Met ma had ik besproken dat we dit jaar niet per sé iets hoefden voor te bereiden. Alleen als je een leuk idee had was het prima om wat te doen, maar no pressure. Want zeker in deze tijd, waarin C wederom het nieuws heeft gedomineerd en daar dus ook geen verfrissend idee uit te halen is, is het echt heel moeilijk om nog origineel te blijven!

Maar het blijft een leuke traditie…. Dus vooruit, nog één keer. Iets dat zou werken ongeacht of ma wel of niet iets met de schaapjes had gedaan.

….

Uiteraard bleek ook ma tóch wat met de schaapstal te hebben gedaan. XD

Het OMT zegt nee

Nee, mijn familie is niet heel koningsgezind… XD

Gelukkig mag er van de regelgeving toch nog iets. Thuiswerken bijvoorbeeld. Dus dan doen we maar stoute dingen met schaapjes op afstand. Superveilig, toch? O:-)

(Voor degenen die de QR-code niet kunnen scannen: hij leidt hier naartoe: https://youtu.be/vTmS95RErXw )

Zwusje droeg ook haar steentje bij, door middel van een zelfgeknutselde kerstkaart die zowel pa en ma  als ik kregen. Om voor het raam te zetten.  :twisted:

Mijn kleine nichtje Josh had geholpen met de kaart. En inmiddels is die oud genoeg om te begrijpen dat schaapjes stapelen om de een of andere reden stout is maar wel hilarisch. En dus was zíj nota bene degene die bij pa en ma thuis de schaapjes had verplaatst. Ha, goed opgevoed, Zwus! Dus mocht het dit jaar écht de laatste keer zijn geweest dat we dit deden, dan hebben we hierbij de traditie veiliggesteld voor de volgende generatie. ^_^

Zelf een boek publiceren in het buitenland

Zelf een boek uitgeven in Nederland is al moeilijk genoeg. Maar als je bijvoorbeeld in het Engels schrijft en je je boek dus ook in het buitenland wil verkopen, kost dat nog eens extra hoofdbrekens, kan ik je uit ervaring vertellen. 

Over self-publishing in het algemeen zijn heel veel goede adviezen op internet te vinden, maar over zelf uitgeven over de grens nauwelijks tot niets, of slechts zeer gefragmenteerd. Om te voorkomen dat iedereen het wiel opnieuw moet uitvinden, leek het me goed om alle dingen die ik heb geleerd tijdens het uitgeven van mijn eigen boek, te delen in deze blogpost!

Meteen een disclaimer, want ik kan natuurlijk alleen vertellen over wat ik zelf heb ervaren, en dat is dus ook vanuit mijn perspectief en voor mijn omstandigheden: ik heb een boek in het Engels geschreven (“Alice’s Adventures under Water“, een vervolg op Alice in Wonderland), dat ik zelf heb uitgegeven via print-on-demand en heb gepromoot in Nederland en Engelstalige landen. Voor andere talen en landen ligt het wellicht anders, en als je een uitgever hebt of niet via print-on-demand uitgeeft, wil je misschien ook andere keuzes maken.

Ik ga in deze blogpost niet in op wat er allemaal komt kijken bij self-publishing in het algemeen. Wil je daar meer over weten, lees dan om te beginnen onder andere deze gids van Pumbo.nl. Daar staat heel duidelijk in uitgelegd waar je allemaal op moet letten en aan moet denken.

Read more