Inmiddels ben ik weer zo ver dat ik een deelexamen kan doen voor mijn coupeuse-opleiding, namelijk voor het onderdeel ‘japonnen’. Ik ben inmiddels dik 5,5 jaar bezig met de opleiding en inmiddels weet ik dat er standaard wordt gestresst voorafgaand aan de examens om alles op tijd af te krijgen. Daar had ik geen zin meer in, dus ik heb de afgelopen tijd heel hard gewerkt om alles op tijd af te krijgen en de periode ditmaal wel soepel te laten verlopen. Maar helaas, dat is wederom niet gelukt. En inmiddels zit ik er zo doorheen, dat ik heb besloten om te stoppen met de opleiding. Ik doe dit deel-examen nog, maar na de zomervakantie ga ik niet verder met het laatste deel (colberts en mantels).

De afgelopen week moest ik namelijk mijn klapper met patroontekeningen op schaal inleveren ter beoordeling. Die tekeningen had ik al lang af, op ééntje na: dat was een moeilijk geval waar de juf ook niet direct een oplossing voor had. Dus die had ze ingenomen met de belofte daar eens grondig naar te gaan kijken, zodat ze me op weg kon helpen over hoe het wel moest. Dat was vlak voor de zomervakantie vorig jaar. Toen we na de zomer verder gingen met de opleiding, had ze er nog niet naar gekeken. Periodiek vroeg ik naar de voortgang, omdat het het laatste onderdeel was dat in mijn klapper moest om die examenklaar te krijgen en ik dus geen zin had om weer last-minute te moeten stressen om die af te krijgen. Nee, dat begreep Juf, maar iedere keer was er toch weer iets tussengekomen, drukdrukdruk, waardoor ze die opdracht niet had nagekeken.
Uiteindelijk was het dus de les in de week voordat ik de klapper moest inleveren geworden en had ik hem nóg niet terug. Nu schrok Juf ineens wel van de situatie. Nee, ook vandaag had ze hem niet voor me klaarliggen, maar ze zou er later deze week echt alsnog naar kijken. Dan kon ik tussentijds even langskomen om de uitwerking op te halen en kon ik die toch nog op tijd af maken voor de volgende les, waarin ik de klapper moest inleveren. Zucht… dit was precies wat ik niet had gewild, want er is altijd een kans dat mijn uitwerking niet goed is en alles opnieuw moet. Maar ik had geen keus, dus een paar dagen later reed ik langs om de uitwerking op te halen en snel nog ermee aan de slag te gaan. Maar ook met haar instructies lukte het me niet om een werkend patroon te fabriceren. In de laatste les liet ik haar zien wat ik ervan had gemaakt en realiseerde zij zich ook dat dit niet ging werken. Tijdens de les ging ze nogmaals puzzelen met het patroon en uiteindelijk was haar oplossing om maar gewoon 3 van de 6 plooien uit de modeltekening te verwijderen, om het werkend te maken…
Leuk, maar daarmee had ik nog steeds geen patroon om in mijn klapper te stoppen. Die moest ik dus in de dagen na de les alsnog in grote haast gaan maken, waarna ik weer tussentijds bij haar langs moest rijden om de uitwerking en de rest van de klapper bij haar in te leveren zodat ze die nog nét op tijd binnenhad om mee te nemen naar de beoordelingscommissie.

Ik baalde behoorlijk van de vele extra uren die ik last-minute had moeten stoppen in het examenklaar krijgen van mijn klapper. Maar goed, het was nu ingeleverd. Klaar, toch? Nope. Afgelopen maandag, de dag waarop ze het met de andere commissieleden aan het nakijken was, belde ze me op. Waar mijn praktijkstukken waren? Euh, wut…? Ja, want die had ik ook moeten inleveren, samen met de klapper! Daar had ze dus helemaal niks over gezegd. Niet vooraf, niet toen ik de eerste poging deed om de klapper in te leveren en niet toen ik die daadwerkelijk inleverde. Maar zij vond dat ik dat had moeten weten, omdat ik die de vorige keer ook tegelijkertijd had moeten inleveren. Mjah, maar dat was alweer 2 jaar geleden dus niet bepaald iets dat ik goed onthouden had, niet alles in deze opleiding is ieder jaar hetzelfde, en ik had die praktijkstukjes ook al vorig jaar mei afgemaakt dus die zaten helemaal niet meer in mijn systeem. Maar het moest ingeleverd worden, en wel NU, dus het was maar goed dat ik thuiswerkte op dat moment. Over een kwartier zou ik een Teams-vergadering hebben, maar daar kon ze niet op wachten, dus moest ik hals over kop in de auto springen en de boel bij haar dumpen, om één minuut voor mijn overleg wederom compleet in de stress thuis te komen. Snik.

Was het dat? Nee. Gisteravond, in de eerstvolgende les, vroeg ik haar om samen met mij alle dingen die ik moest doen voor de examendag die later in het jaar zou plaatsvinden, punt voor punt door te lopen, om te voorkomen dat er wéér iets over het hoofd gezien ging worden. Wat bleek ineens: ik dacht dat ik alleen een examendag had in juni, maar ik blijk twéé keer langs te moeten komen: in mei moet ik ook nog een zaterdag even op en neer naar Nunspeet rijden om iemand op te meten, omdat ik tijdens die tweede examendag niet alleen een patroontekening moet maken, maar ook een tussentijds genaaide proefjurk moet afpassen op betreffende persoon. En nog erger: die extra examendag bleek te vallen in het weekend dat ik met mijn familie in CenterParcs zou zitten. Neeeeeeeeee!  
Volgens de juf had ik ook dit moeten weten. Maar het staat echt heel onduidelijk in de documentatie die we hebben gehad (waar ik al vaker over had geklaagd) en op haar website, waar ik ook wel degelijk vooraf op had gekeken, staat bij die examendatum alleen dat er dan rokken- en colbert-examens zijn, niet japon-examens. Dat staat alleen bij de datum die ik keurig in mijn agenda had genoteerd. Maar nee, het lag echt aan mij.

En toen was ik er klaar mee.

Ik worstel al dik 5,5 jaar met deze opleiding. Ik ga eigenlijk altijd met tegenzin naar de lessen vanwege de manier van lesgeven en de toxische manier van feedback geven. Ik klaag ook al vanaf het begin over de slechte kwaliteit van de boeken, de slechte organisatie van dingen en de onduidelijke manier van communiceren. Het is dus niet alleen mijn juf, maar ook de organisatie erachter en het lesmateriaal. En ik weet dat dat niet gaat veranderen.
Ik heb nagedacht over wat ik zelf kon doen om deze opleiding draaglijk te maken en kwam uit op nóg harder werken, veel vragen stellen over wat de bedoeling is, een minutieuze administratie bijhouden van wat ik wanneer heb ingeleverd en nog moet doen, en mijn eigen lesboek samenstellen. Maar dat is blijkbaar niet genoeg. Het is gewoon niet mogelijk om deze opleiding zonder stress en frustratie te doorlopen.

En ik weiger te geloven dat het aan mij ligt. Ik kan me goed voorstellen hoe schadelijk het is voor jonge mensen die een opleiding doen als ze op zo’n manier behandeld worden, omdat het ernstig afbreuk kan doen aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde. Maar ik ben 46 jaar oud en weet donders goed dat ik niet dom ben, en ik denk dat iedereen die me kent het ermee eens zal zijn dat als het zelfs mij niet lukt om structuur erin aan te brengen, het niet door mijn gebrek aan organisatievaardigheid komt.

En ik heb gewoon geen zin om nog 2 jaar deze shit over me heen te laten komen. Ik zou heel graag willen leren hoe je mantels naait (colberts interesseren me niet zo), maar dan maar niet. Ik heb gelukkig zo hard gewerkt dat ik inmiddels ook al bijna door het lesboek van die laatste module heen ben, maar het daadwerkelijk naaien ervan en het maken van oefenopdrachten om de stof écht te beheersen, komt pas na de zomer. Het is ook geen optie om bij een andere organisatie verder te gaan, want die werken met andere tekensystemen, waardoor ik waarschijnlijk voor een deel opnieuw zal moeten beginnen. En een andere juf die met hetzelfde systeem werkt, zit ook bij diezelfde slecht communicerende organisatie met slecht lesmateriaal aangesloten, dus dat lost maar een deel van het probleem op.

Oftewel: ik ga de komende tijd nog zo veel mogelijk kennis absorberen en dat japon-examen doen, en dan is het in juni klaar. Geen vele uren per week meer steken in frustrerende bezigheden maar mijn kostbare tijd besteden aan dingen waar ik wél blij van word.

Nu eerst me maar eens aanmelden voor dat examen. Dat moet uiterlijk vandaag en ik heb uiteraard gisteren pas de aanmeldformulieren daarvoor gekregen.
Nog 3 maanden…