Richard en ik zijn er lekker even tussenuit geweest: naar Madrid! Maandag zijn we vertrokken met het vliegtuig en vrijdag teruggekomen, waardoor we effectief 3 volledige dagen te besteden hadden.

Ik heb wel behoorlijke vliegschaamte moet ik toegeven. Maar we hebben gekeken of we met de auto of trein konden gaan en de conclusie was dat Madrid daar eigenlijk nét te ver voor is. Als je naar Barcelona gaat red je het om daar in één dag naartoe te treinen (als je geluk hebt en de overstap in Parijs niet mist), maar om Madrid te bereiken moet je een tweede dag reizen en dat loont alleen als je bv. twee weken vakantie neemt, anders ben je meer tijd kwijt met reizen dan dat je daar bent. Dus het moest maar. (Kan men a.j.b. haast maken met die Europese slaaptreinen en hogesnelheidsnetwerken?)

In twee dagen tijd kun je de meeste top-bezienswaardigheden van Madrid bekijken. Dus bezochten we onder andere het Prado museum, wandelden we door Retiro park, gingen we window-shoppen / gevel-kijken op Gran Vía, bewonderden we het koninklijk paleis en de Almudena kathedraal, aten we in de wijk La Latina, bekeken we de Tempel van Debod, en deden we nog wat dingen.

Er waren een hoop musea, dus we hebben flink wat kunst en oude meuk gezien. Zoals deze bijzondere helmen in de koninklijke wapenkamer (…en een billenbeschermer!   )

In het Prado-museum bekeken we schilderijen. Er hingen er te veel om in één dag allemaal te kunnen bekijken, dus focusten we op wat ons interesseerde: o.a. middeleeuwse taferelen en schilders zoals Jeroen Bosch. Helaas mocht je in het museum niet fotograferen.

Ook heb ik geprobeerd om alle doedelzakken die we tegenkwamen te fotograferen! Zowel op de schilderijen in het Prado als op de wandkleden in het paleis.

Ik blijk inmiddels behoorlijk goed schilderijen te kunnen dateren aan de hand van de kleding van de mensen die erop staan… de Victoriaanse zelfs tot op een decennium nauwkeurig. En ik herken de subtiele verschillen tussen Spaanse en Nederlandse kleding van rond 1600. 
Het wandkleed waar het detail linksonder op bovenstaande afbeelding van is, is van Spaanse makelaardij. Maar de doedelzak is overduidelijk een Vlaams model en de kleding van de dansende dame is ook Vlaams / Nederlands. En ja hoor, volgens het bijbehorende bordje bleken de Spanjaarden destijds graag wandkleden te maken met daarop Vlaamse taferelen uitgebeeld. (Check ook het prijskaartje dat nog aan de elektrische kaars hangt… gespot door Richard. )

Ik bleek me ook nog steeds zeer goed te kunnen redden met mijn Spaans, dat ik leerde toen ik in 2018 in m’n eentje naar Peru ging! Hele gesprekken kan ik nog niet volgen, maar de meeste geschreven teksten begrijp ik wel, in ieder geval globaal qua strekking. En individuele zinnen ook. Dus als een verkoper me bijvoorbeeld waarschuwt dat mijn rugzak een beetje open staat, begrijp ik hem. En ik weet prima tegen een ober te vertellen dat we toch liever binnen eten als uit het menu blijkt dat de gerechten op het terras anderhalf tot twee euro duurder zijn dan binnen… (Hey, we blijven Nederlanders! Bovendien is er binnen airco. ) Maar goed ook, want de Engelse uitspraak van de gemiddelde Spanjaard (vooral via een microfoon zoals in het vliegtuig) is zo slecht dat de Spaanse versie van hun verhaal voor mij net zo goed te volgen is als de Engelse…

Ik vond het verder erg fijn dat de verkopers van toeristische meuk en taxichauffeurs totaal niet opdringerig waren. Als ze je al actief aanspraken, hadden ze aan een korte ‘nee’ genoeg om weer weg te gaan.
De verkopers met kleedjes zijn vooral heel sneaky: ze stallen hun koopwaar uit op doeken waar aan de puntjes, touwtjes zijn vastgebonden die ze continu in hun handen houden. Waarom? Zodat ze in een paar seconden hun boel bijelkaar kunnen pakken en de metro in kunnen verdwijnen wanneer de politie met zwaailicht en sirene arriveert om hun illegale activiteiten te beëindigen! Een fantastisch kat-en-muis-spel.

Ik dacht trouwens dat Spanjaarden in Nederland komen ‘studeren’ zodat ze hier wiet kunnen roken, maar in Madrid zagen we diverse cannabis-shops – blijkbaar is het daar inmiddels ook legaal?

We besloten de derde dag niet in Madrid te spenderen, maar om met de trein naar het nabijgelegen Toledo te gaan. Dat is een stadje van middeleeuwse oorsprong dat op de Werelderfgoed-lijst staat.

Het was ook de dag dat mijn sandalen en voeten het definitief begaven. De blarenpleisters bleven maar loskomen en ook de zool van een van mijn Teva’s liet los, waardoor ik driekwart van de dag op de binnenzool heb rondgebanjerd… (Schandalig dat die dingen nu al stuk zijn! Ik heb ze in 2003 gekocht toen ik na mijn studie vrijwilligerswerk ging doen in Thailand!   ) Aangezien een bandje van mijn andere paar Teva’s (ja, ik was voorbereid) ook al doormidden is, zit er nu niets anders op dan nieuwe schoenen shoppen. Ach en wee.

Wat er verder nog te doen is in Madrid: eten! Heel. Veel. Eten. Zoals paella, tapas, een broodje met gefrituurde inktvisringen, churro’s met chocolade, ham en empanada’s:

Net als bij ons zijn de meest voorkomende stadsvogels de duif en de mus. Als je eten hebt zijn ze er als de mussen bij en eten ze je het brood van de kaas…  

En waar wij terrasverwarmers hebben, hebben ze daar terrasvernevelaars: sproeiers bevestigd onder de parasols, waar kleine druppeltjes water uit spuiten zodat je enigszins koel blijft op het terras.

Want ja, het was zoals gezegd WARM!! Maar toen we vrijdag op Schiphol weer uit het vliegtuig stapten, bleek het hier in Nederland minstens net zo heet te zijn…   Dus daar hadden we niet voor hoeven te gaan. Maar het was wel erg leuk en bovendien heel fijn om samen met mijn allerliefste nieuwe herinneringen te maken. <3

15 Jaar geleden was het allereerste uitje van de Heksengodinnen (toen nog ‘Unity weduwen’ genoemd)!   Dat jubileum moest gevierd worden, dus besloten we om, net als toen, naar de Efteling te gaan. Op een maandag, want dan is het minder druk.

Ik was er vorig jaar en eind 2023 ook al geweest, maar er is zo veel te doen en iedere groepssamenstelling is weer zo anders, dat ook de Efteling-ervaring altijd weer anders is. Ditmaal was de Vliegende Hollander eindelijk open en kon ik er voor het allereerst in. Naast enkele achtbanen deden we ook lekker klassieke dingen: naast het Sprookjesbos en de Droomvlucht (in hun hoofden oud, maar ik weet nog goed dat het als nieuwe attractie werd gepresenteerd en zie het nog steeds als een recente toevoeging ) lunchten we in de gondolettes, stegen we op met de pagode en namen we het treintje als shortcut naar een ander deel van het park.

We constateerden dat er strikte afspraken waren tussen de watervogels in de plas: ieder had z’n eigen bedelgebied. Vaarde je verder, dan haakten ze keurig af en was het de beurt aan de volgende groep om te proberen brood van je af te troggelen. Wij weten dat brood niet goed is voor watervogels, dus probeerden we ze wat komkommer te voeren. Dat bliefden de verwende eenden niet. De zwaan die op een gegeven moment naast onze boot opdook, wel. Ondanks waarschuwingen van mijn mede-Heksengodinnetjes, stak ik mijn platte hand met voer naar hem uit, waarna hij mijn volledige hand ophapte…  

We hebben nog gekeken of we nieuwe knuffels konden vinden, als vervanging/aanvulling van onze destijds in viervoud gescoorde eenhoornknuffels, maar er waren er geen die ons aanspraken en de huidige eenhoorns keken allemaal erg suf uit hun ogen… Vroeger was de knuffelmerchandise beter!  

De conclusie was wel wederom dat de Efteling een superfijn pretpark is. In tegenstelling tot andere parken voelt het niet zo heftig commercieel aan en is het veel meer met liefde gebouwd. Er is zó veel aandacht besteed aan alle details, je mag hier nog steeds gewoon zelf eten en drinken meenemen, en er zijn genoeg bankjes en stukjes gras om lekker ergens te gaan zitten om uit te rusten. Zeker dat laatste miste ik heel erg in bijvoorbeeld Phantasialand. Ik heb alleen niet zo veel met animatronics. Ik ga vooral aan bij de sfeer van al die Anton Pieck-gebouwtjes en hun inrichting en kan daar heel lang naar kijken. <3

Het weer was bijna perfect: warm genoeg om in t-shirt rond te kunnen lopen, maar ook bewolkt, zodat je niet wegschroeide in de brandende zon. Desondanks vonden de meiden het niet warm genoeg om met me in de Piraña te gaan, want dan zouden ze te nat worden. Oh well.
Pas na vijven begon het een beetje te miezeren. Judith, Suus en ik stonden toen al een tijdje in de single-rider-rij voor de Baron (we hoopten dat die sneller zou zijn dan de reguliere rij, maar dat bleek een verkeerde keuze). Op een gegeven moment kreeg Judith eindelijk een ticket om door te mogen lopen. De medewerker liet vervolgens per ongeluk een regulier kaartje vallen, dat ik opraapte en netjes aan hem teruggaf. Hij besloot dat ik ‘m mocht houden en ook door mocht lopen. Het voelde een beetje als ‘the golden ticket’!    Suus volgde ook al snel, en nét toen we het gebouwtje binnen waren gestapt na onze tassen en jassen in een kluisje gestopt te hebben, begon het buiten te hozen. Poeh, wat een geluk!
We liepen verder en gingen ieder in de rij staan die ons willekeurig was toebedeeld. Judith mocht in de eerste lichting mee met de Baron. Er bleek een oepsje met de plaatsverdeling te zijn, waardoor er daarin één plekje over was. Suus werd uit de rij gepikt om die op te vullen. Ik zwaaide ze uit en stapte op de volgende lichting karretjes.
Toek ik na een fijne rit weer bij het in- en uitstapstation arriveerde, zag ik nog net Suus en Judith drijfnat afdruipen. ….dafuq? Hoe dan?? Ik was volledig droog, want het was inmiddels gestopt met regenen. Bleek dus dat zij nét in die hoosbui van enkele minuutjes terecht waren gekomen, terwijl iemand daarboven de kraan dicht had gedraaid net toen ik met mijn lichting vertrok. Aww…. Door de stortregen hadden ze niet eens iets kunnen zien tijdens de rit, en zelfs de medewerkers hadden hen uitgelachen toen ze druipend weer binnenkwamen en op de foto’s terug te zien waren… Ik had dus inderdaad echt het ‘golden ticket’ gekregen!  

Maar gelukkig was dat dus het einde van de dag. We redden het droog naar een eetgelegenheid om voor vertrek nog wat frietjes naar binnen te duwen, maar bij het naar de parkeerplaats lopen waren we heel blij dat we onze regenjassen bij ons hadden! Zoals je kunt zien, was het tijdens de afsluitende watershow niet meer duidelijk welk water omhoog ging en welk water omlaag kwam!  

Het was desondanks een heerlijke dag en zeker voor herhaling vatbaar! <3

Net zoals afgelopen jaren trakteerde ma ons op een weekendje Centerparcs vanwege haar verjaardag. Het was wederom superfijn om flink wat quality time met de familie door te kunnen brengen! <3 En hilarisch, want het is natuurlijk wel onze familie.  

Oh, en er was natuurlijk ook heel veel liefde en romantiek:

De eerste avond speelden we Hitster. Nou zijn Richard en ik behoorlijk van de muziek, maar dit was de ‘summer party’-editie en ik wist dus al van tevoren dat dit ‘m niet ging worden… En inderdaad. Volgende keer de middeleeuwse of de 80’s & 90’s rock editie doen? Dan hebben wij ook een kans en hoeven we elkaar niet continu aan te kijken met een blik van: “Wat? Wie? Wanneer??”
Er zijn verder behoorlijk wat foute formuleringen gebruikt om bepaalde artiesten ‘waarvan de naam op het puntje van onze tong lag’ aan te duiden, die ik hier niet op mijn blog zal herhalen.  

Op zaterdagochtend moest ik helaas vroeg op omdat ik ‘even’ op en neer moest naar Nunspeet, voor mijn eerste coupeuse-examendag, en was ik pas tegen lunchtijd weer terug. :-/  Gelukkig ging de reis voorspoedig en het opmeten van mijn pasmodel ook, dus na meer dan 3 uur rijden voor 15 minuten bezig zijn, kon het familieweekendje weer doorgang vinden.

Josh was ook blij dat ik er weer was, want ik had haar vooraf al moeten beloven dat ik met haar in de allerheftigste wildwaterbaan van alle Centerparcsen zou gaan. Aldus geschiedde. Niet één, niet twéé, niet dríé, en ook niet víér keer… Je moet er wat voor over hebben om peettante te zijn!  

En er waren ook weer geitjes! Dit hoogzwangere exemplaar kwam tot tweemaal toe actief naar Richard en mij gewaggeld voor knuffels en kin-krabbels. <3

Schoonbroer was uiteraard ook weer aanwezig:

Pa en ma genoten voornamelijk van een afstandje, terwijl de (klein)kinderen zich amuseerden met de diverse speelmogelijkheden op het park.

Dat wil zeggen, voor zover toegestaan dan.

Dat weerhield ons er zeker niet van om in alle andere jungle-klimrekken te klauteren:

Of om de pret voort te zetten in de speeltuin:

Zoals jullie kunnen zien, was het dus wederom een zeer geslaagd weekend!

examen

 

Olga heeft weer eens een Project gerealiseerd. Deze heet ‘Wrivinge’ en het is “een reis door de geschiedenis van de erotiek”. Olga schrijft hilarisch, dus ik wist zeker dat deze show ook hilarisch ging zijn. En Jeroen en Bertine, die eraan meedoen, bevestigden dat ik er zeker heen moest.

Initieel was ik te laat maar gelukkig werden er nieuwe data gepland en speelden ze gisteravond in een theater relatief in de buurt (Den Bosch). Helaas kon Richard niet mee, dus kocht ik voor mezelf een kaartje.

Nou, ik kan iedereen aanraden om óók een kaartje te kopen voor een van de volgende voorstellingen, want ik heb vele malen vaker en harder gelachen dan bij de gemiddelde cabaretier! Net als de rest van de zaal, want het publiek (volgens mij voor minimaal 70% bestaande uit mensen uit de LGBTQ+-community 😋) was leuk en deed ook goed mee.

Eigenlijk is de voorstelling een lezing met Powerpoint-presentatie over hoe mensen in verschillende eeuwen dachten over en bezig waren met seks en erotiek (spoiler: doorgaans een stuk vrijer, flexibeler en minder heteronormatief dan wij tegenwoordig). Maar dan gepresenteerd in drag en met een fantastisch verhaal en bijpassende plaatjes. En onderbroken door erotische verhalen uit verschillende tijdperken, voorgelezen door andere cast-leden in kostuums.

Het is een avondvullende voorstelling en er moet echt enorm veel tijd in hebben gezeten om al dat onderzoek te doen, en dan ook nog eens om deze voorstelling te schrijven, maken en instuderen. Hij is niet alleen komisch maar ook nog eens leerzaam én met een belangrijke boodschap.

En ik mocht achteraf op de foto met (bijna) de hele cast! 😍

Nieuwsgierig? Hier vind je volgende speeldata: https://linktr.ee/wrivinge

Ga er met een open mind heen, én ‘historisch verkleed’, zoals in de uitnodiging stond. Niet verplicht, wel leuk! 😁 (Ik kwam in mijn 17e eeuwse outfit – de allerminst passende bij het verhaal bleek achteraf, maar middeleeuwse jurken heb ik al zo vaak aan en een Victoriaanse hoepelrok / 15 lagen petticoats vond ik wat minder handig op de fiets naar het station – en ja, het was een bijzondere ervaring om op de terugweg zo tussen allemaal stomdronken jongeren in de trein te zitten. 🤪)

Na de vorige escape-activiteit met de Wonderland Weirdo’s stelde Jeroen voor dat hij de organisatie van de volgende activiteit op zich zou nemen. Tegenover hun huis in Haarlem zit namelijk ‘de Koepel’: een oude gevangenis waar nu bedrijfsruimtes, een bios en horeca in zitten. Én een escape-room!

Helaas bleek dat die maar voor maximaal 4 personen geschikt was, terwijl wij met ons vijven zijn. Maar ze hadden ook een locatie elders: Haarlems verzet. Over het verzet aldaar in de Tweede Wereldoorlog. Niet een thema dat past bij de Wonderland-insteek van ons groepje, maar wel weer bij het doel waarmee ons LARP-groepje oorspronkelijk IC bij elkaar was gekomen. Prima dus! En Jeroen en Bertine wilden ons ook heel graag meenemen naar hun favoriete kaasfondue-restaurant, dus die werd als vervolgactiviteit geboekt.

Fase 1 van het uitje startte gisteren aan het begin van de middag: koffie, thee en zelfgebakken brownies bij Jeroen en Bertine thuis (helaas geen foto van gemaakt   ), met een rondleiding door hun verbouwde woning.

Fase 2: de escape-room! Enthousiast stormden we naar binnen, haalden alles overhoop, zetten allerlei dingen op een andere manier weer in elkaar en… stonden na 39 van de 60 minuten alweer buiten.  

Misschien zijn we inmiddels iets te ervaren qua escape-rooms doen… We hebben behoorlijk goed samengewerkt en stoven door de puzzels heen!

De kamer was heel sfeervol in thema ingericht en ze hadden het meubilair en aanverwante zaken op een leuke manier gebouwd en ingezet. De puzzels waren voor ons dus wel iets te simpel en ook iets teveel van hetzelfde type. Het grote pluspunt van deze escape-room was dat het allemaal heel mechanisch voelde, in tegenstelling tot de recente kamers die we hadden gedaan, waarbij je duidelijk wist dat iemand in een andere ruimte op een knopje drukte om iets te laten gebeuren zodra je iets goed had gedaan. Deze ruimte had veel meer een direct automatisch gevolg van je eigen handelen, want ik fijner vind.

Tijd voor fase 3, want na de snelle afloop van de escape-room stonden we nog in hyper-modus en besloten we even af te koelen op het bijbehorende terrasje, onder het genot van een bak nacho’s. :-9

Zittend aldaar kreeg Jeroen een mailtje van de kaasfonduelocatie: helaas konden ze onze reservering niet bevestigen. Doei! Euh…? Aangezien we nog in speurmodus stonden, achterhaalden we via hun website en een fysiek bezoekje aan de locatie dat ze waterschade hadden opgelopen en nog geen gasten konden ontvangen. Sneu voor hen, maar ook voor ons – en hadden ze dat niet een paar dagen geleden al kunnen doorgeven?

Nou ja, we vonden snel genoeg een ander tentje voor fase 4 van Haarlems verzet voedsel. Omnom!

Er ontstond een vervolgplan: in Haarlem is ook een eetgelegenheid die alleen toetjes serveert. Daar wilden we de maaltijd wel afsluiten.
Maar helaas wachtte ons ook daar een teleurstelling: ze bleken gesloten.
Niet getreurd, we regelen gelijk een andere fase 5 van onze Haarlemse vreetronde: de ijstent onder de kerk.

Waren we toen voldaan? Uiteraard niet! We eindigden in stijl: alsnog in de Koepel. Waar we een kopje koffie of thee nuttigden, door het luikje naar de andere escape-room loerden en lazen over verzetstrijdster Hannie Schaft, die daar gevangen had gezeten.

Daarna was het echt tijd om op huis aan te gaan, want er paste niet meer in ons buikje.    Het was weer gezellig!! We hebben ook nog eens veel gezien en geleerd, want Jeroen en Bertine hebben ons als volleerde tourguides door hun stad geloodst en er vanalles over verteld (en wat een mooi centrum heeft Haarlem!). En tsja, we zullen dan toch nog maar een keer terug moeten komen voor die kaasfondue… ^_^

Toevallig zag ik een poos geleden een aankondiging van een cabaretshow van Bas Birker langskomen. Ik kende hem niet, maar de show zou over zijn hoogbegaafdheid gaan en dat vond ik wel interessant. Lekker lachen om mensen met dezelfde afwijkingen als ikzelf, want ik ben wel van de zelfspot. Dus kocht ik kaartjes en sleurde ik Richard gisteravond mee naar een zaaltje in Berlicum.

Het was een vermakelijke avond, maar de show was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik had gehoopt op Herman Finkers-achtige humor maar het ging helaas wat meer richting Theo Maassen – dus meer grove grappen ten koste van anderen in plaats van hoog niveau omdenkgrappen.

De doelgroep van zijn show was me ook niet helemaal duidelijk. Doorgaans zit er wat hoger dan gemiddeld opgeleid publiek bij cabaretshows (en veel oud en blank, in dit geval), maar hij sprak ons de ene keer aan alsof wij de dommerds waren (vergeleken met hem) en een andere keer moesten wij ons verheven voelen boven andere domme (dommere) mensen die in zijn show voorkwamen. Een beetje verwarrend.

Wat hij wel heel goed deed, was inspelen op het publiek en zo toevoegingen aan zijn grappen improviseren. Hij had er overduidelijk ook zelf heel veel lol in om op het podium te staan.

Dus ook al zou ik niet nog een keer naar zijn shows gaan, we hebben ons wel geamuseerd. 🙂

Gisteren was het weer tijd voor een Heksengodinnendate! Aangezien Suus een deel van haar huis heeft verbouwd en we het resultaat nog niet gezien hadden (en we sowieso al erg lang niet meer bij haar thuis waren geweest), spraken we daar af om even bij te kletsen onder het genot van een kopje thee en snaai.

Om daarna door te rijden naar Katwijk aan Zee om daar lekker te lunchen en verder bij te praten.

Om al dat voedsel weer te verbranden, maakten we een wandeling over het strand, terwijl we nog verder bijkletsten (voor zover mogelijk met een capuchon over mijn oren wegens de wind). Het was gelukkig droog en er waren ontzettend veel schelpen aangespoeld, dus zochten we een paar mooie en grote uit om mee naar huis te nemen.

Na de wandeling togen we weer richting een ander tentje, om daar nog veel meer bij te praten en taart en warme chocolademelk naar binnen te werken. Hee, zeelucht maakt hongerig!  

Kortom: het was gezellig (en lekker)!  

Met de ‘It’s a kind of magic’-vriendengroep van Richard (dit is al de zoveelste vriendengroep waar ik in zit die een naam heeft gekregen, net zoals de Heksengodinnen en de Wonderland Weirdo’s – ligt dat aan mij of is dat ook bij jullie een ding?   ) deden we gisteren een escape-room. Geheel toevallig hadden we vorige week ook al een escape-room gedaan met (daar heb je ze weer) de Wonderland Weirdo’s, dus Richard en ik waren nog in de juiste vibe.

Wel ben ik inmiddels een beetje verwend qua escape-rooms, want met die club zoeken we bewust kamers in heel Nederland uit die zeer goede beoordelingen krijgen. De escape-room die we gisteren deden is onderdeel van zo’n entertainment centrum, waar je vanalles kunt doen, zoals ook karten en lasergamen. De kwaliteit van die activiteiten is dan ook navenant, wat ik al merkte bij de escape room die we speelden tijdens het vrijgezellenfeestje van Zwusje. Richard waarschuwde me bovendien dat hij een van die kamers al eens eerder had gespeeld en dat het niet noodzakelijk de beste was, en op Escapetalk.nl kregen al hun ruimtes maximaal een 5,3 (van de 10), dus ik had me mentaal al voorbereid op gewoon een gezellig uitje en verder niet veel soeps.

Dankzij die beperkte verwachtingen was het nog een best leuke kamer ook! Omdat we met z’n tienen waren, hadden we ons verdeeld over twee verschillende kamers. Richard zat in een andere dan ik en ik deed toevallig degene die hij destijds al eens met zijn werk had gedaan. De aankleding was best okee, en hoewel de puzzels niet erg sfeervol waren en nogal op zichzelf stonden, en ze overduidelijk niet helemaal hufterproof waren getuige de sloopschade die her en der te bespeuren was, was het een mooie uitdaging om erover na te denken. Mijn insteek is: als het niet vastzit (of, in deze ruimte: en als er geen bordje ‘dit object is geen onderdeel van het spel’ op hangt   ) dan mag ik eraan zitten. Maar nadat ik het vloerkleed had weggerold en was begonnen met het verwijderen van enkele losliggende tapijttegels en een kapotte betonvloer aantrof, vermoedde ik dat dat wellicht toch niet geheel de bedoeling was…  
Na zo’n 33 minuten (van de 45) stonden we alweer buiten. Blijkbaar best een prestatie, want volgens de medewerker halen de meesten hem niet binnen de tijd. We hadden dan ook de taken automatisch goed verdeeld, de groep bleek behoorlijk functioneel!

Vervolgens gingen we naar een andere zaal in de toko om te steengrillen. Omnom!

De medewerker gaf aan dat we gratis groenten, frietjes en sausjes bij konden bestellen als het op was. Sandra: “Wij houden van mayo. We willen een bak mayo van ongeveer zó groot (*wijst aan met handen*) bijbestellen. En curry.” De arme medewerker had dit nog niet eerder meegemaakt en vertaalde het maar naar ‘5 bakjes… ongeveer, ik heb het allemaal niet precies onthouden…”  

Met overvolle buikjes reden we halverwege de avond weer naar huis. Een geslaagd uitje!

Vrijdag en zaterdag zijn Richard en ik weer hard aan het werk geweest om onder andere lampen op te hangen en alle tools in de garage te ontdubbelen. Daarna was het tijd voor welverdiend weekend vieren met leuke uitjes, vonden we!

Richard wilde zaterdagavond graag naar een concert van Ensiferum in Doornroosje – hij kon nu voor het eerst lekker makkelijk gewoon op de fiets er naartoe.   En aangezien niemand van zijn metalvrienden meeging, vroeg hij of ik zin had om mee te gaan. Ach ja, prima, dat werd dan mijn tweede metalconcert!  

De eerste band uit het voorprogramma sloegen we over, bij de tweede (Freedom Call) kwamen we halverwege binnenvallen. Hoppa, bril op om nog iets van het podium te kunnen zien en oordopjes in om niet teveel van de muziek mee te krijgen.  

De muziek had van mij niet echt gehoeven om eerlijk te zijn. Als alles woest en op vol volume is en de leadzanger de hele tijd op dezelfde toonhoogte iets onverstaanbaars door de microfoon krijst, gaan voor mij de meeste liedjes toch op elkaar lijken…
Ik was vooral fan van de drummer van Freedom Call, die met zijn opvallende rode sik op de achtergrond de show aan het stelen was door de hele tijd trucjes te doen met zijn drumstokken. Ik heb sowieso al onwijs respect voor metaldrummers (da’s pas een workout!) en als je tussen al dat geroffel met al je ledematen door ook nog de tijd en het concentratievermogen hebt om als een dansmarieke je stokken te twirlen, dan ben je echt een baas.  

Vandaag reden we voor ons tweede uitje naar Emmeloord om met de Wonderland Weirdo’s een escape room te doen. De vorige keren hadden we de Doloris-doolhoven en battlekart gedaan, maar nu was het tijd om weer eens naar onze oorspronkelijke activiteit terug te keren. Voor Richard, die pas 1x eerder een escape room had gedaan, werd het de vuurdoop om met ons samen te ontsnappen. En ja, inmiddels zijn we wel een beetje verwend en selecteren we de rooms op kwaliteit. Levenswater stond hoog aangeschreven en het thema sprak ons als LARPers erg aan: je moet op een soort fantasy-queeste om een drankje (levenswater) te vinden / brouwen en het land te redden.

De aankleding van de ruimtes was inderdaad prachtig. Het begon al in de ontvangstruimte, die was ingericht als een middeleeuwse bar. Bij de start kregen we allemaal een cape om tijdens het spel te dragen! (Van velours de panne, dat dan wel weer.) Blijkbaar komen er wel vaker mensen in eigen kostuum aanzetten bij deze escape room. Hadden we van tevoren moeten weten!
Ook de andere ruimtes waren supermooi en met oog voor detail gemaakt en erg LARP / D&D qua sfeer en thema van de puzzels. Helaas kan ik daar natuurlijk verder niets over zeggen om spoilers te voorkomen.

Bij het intro-praatje werd gevraagd wie er van ons de voorzichtigste was, want die mocht dan een aantal start-items in ontvangst nemen. De seconden lange stilte die volgde zei genoeg over onze groep…    

Helaas hebben we tijdens het spel heel veel (ongevraagde) hints gekregen. Maar die waren echt nodig, anders waren we er zeker niet op tijd mee klaar geweest. Het was dan ook best een uitdagende escape room, met diverse onderdelen waar je heel goed voor moest opletten / rondkijken. Wat ons betreft was hij daarom wel iets te donker op bepaalde plekken, en de harde ‘sfeermuziek’ had van ons ook een stuk meer naar de achtergrond gemogen, want we konden elkaar regelmatig niet verstaan en goede onderlinge communicatie was uiteraard erg belangrijk. En ik vind het toch leuker als er een duidelijke mechanische reactie is op je acties, of desnoods een automatische electronische, in plaats van dat iemand je met een camera observeert en dan op een knopje drukt voor een vervolgactie zodra je iets goed hebt uitgevogeld. Hoewel we dus hier en daar wat verbeterpuntjes konden benoemen en ik het niet de allerbeste puzzelervaring vond, vergeleken met eerdere ruimtes, is het wat mij betreft wel de allermooiste escape room die ik tot nu toe heb gespeeld!

Uiteindelijk hebben we er net iets meer dan 64 minuten over gedaan – dik 4 minuten te lang dus. Maar de begeleider liet ons gelukkig gewoon doorspelen zodat we wel alle puzzels en opdrachten hebben kunnen doen. En we mochten toch gewoon met het victorie-bordje op de foto.  

Als aandenken kregen we kleine flesjes mee met daarin quotes van onszelf, die de begeleider ons had horen zeggen tijdens het spel. Een hele leuke touch!  

Omdat het enige aansprekende lunchtentje in Emmeloord en verre omgeving volgeboekt was, besloten we een half uur te rijden naar Zwolle om daar een hapje te gaan eten, verder te babbelen over onze escape-ervaring en natuurlijk ook gewoon even bij te kletsen. De conclusie was NIET dat we oud worden en we de volgende keer allemáál eraan moeten denken om onze brillen mee te nemen om de clues goed te kunnen vinden.   Oh, en Woodies heeft zéér smakelijk eten – aanrader!

Aan het eind van de middag zijn we ook nog heel even door het centrum van Zwolle gelopen en hebben we de boekenwinkel die in een kerk is gevestigd bezocht. Topwinkel: ik vond er maar liefst 14 verschillende uitgaves van Alice in Wonderland!    En zo eindigde de dag met de Wonderland Weirdo’s toch ook nog een beetje in Wonderland-thema. ^_^