Category: Uitjes en feestjes

Spelletjesavondje

Eigenlijk zouden David, Bertine, Jeroen en ik gisteren weer een escape room gaan doen. Maar de twee escape rooms die we op het oog hadden waren al volgeboekt / nog niet af, dus toen werd het een spelletjesdagje bij Jeroen en Bertine thuis. Maar toen kon David toch niet. Gelukkig was er nog een plan C: Richard meevragen en zo alsnog met z’n viertjes bij Jeroen en Bertine spelletjes spelen!

In verband met andere bezigheden eerder die dag werd het geen volledige spelletjesdag, maar reden Richard en ik halverwege de middag naar Haarlem, alwaar we eerst veel te veel over LARP praatten gezellig bijkletsten tot aan etenstijd.

Nadat we een lekkere avondmaaltijd naar binnen hadden geschoven, werd het eerste spel op tafel gezet: Paleo. Het vereiste wat toelichting, maar het leuke van het spel is dat het een cooperatief spel is en je je als LARPer goed in de setting (de prehistorie, waarin je met je stam moet proberen te overleven) kunt inleven. Dat resulteerde dan ook in grappige discussies over wie weer zo nodig iedere keer mammoeten moest vangen (Richard) terwijl ik liever de wilde wolven temde tot huisdier (met succes – ik eindigde met twee puppies, genaamd Taco en Burrito). :lol:

Nadat we van het spel hadden gewonnen, hadden we nog een half uurtje voordat Richard en ik weer naar huis moesten. Daar hadden Bertine en Jeroen nog wel een kort spelletje voor: Mind. De regels waren erg simpel: er was een stok kaarten van 1 t/m 100 en er waren 8 rondes: in de eerste ronde kreeg iedereen 1 kaart, in de tweede ronde 2 kaarten, etc. Je moest in iedere ronde, zonder de anderen te vertellen welk(e) nummer(s) je had, proberen om iedereen zijn kaarten achtereenvolgens in oplopende volgorde op tafel te leggen. Dat vereiste dus een hoop non-verbale communicatie, inschattingsvermogen en lef. Ik vond het een erg leuk spel! Het duurde wel veel langer dan het beloofde half uur, waardoor we midden in de nacht nog van Haarlem terug naar Boxtel zijn gereden, maar ach.

Vandaag hebben we gewoon lekker uitgeslapen en zijn we nog even in natuurgebied Kampina gaan wandelen, dus het was een heerlijk relaxt weekend!

Heksengodinnen uitje: Boogie Night

In 2015 was het de bedoeling om met de Heksengodinnen naar een ’80s & ’90s party te gaan, maar wegens persoonlijke omstandigheden waar Goede Gesprekken over gevoerd moesten worden, besloten we destijds om lekker in een dekenfort in het geboekte huisje te blijven. Toch bleef het een beetje knagen. We hadden een nieuwe date staan voor deze zondag, en toen we bepaalden wat we wilden gaan doen, stelde ik voor om eindelijk alsnog naar zo’n feestje te gaan. Ik had namelijk ontdekt dat de avond ervoor in Nijmegen een ‘Boogie Nights’-feest zou zijn, wat betekende: ’70s, ’80s en ’90s muziek. Nou, dat kwam ideaal uit, toch? Het idee werd omarmd en dus werd het Heksengodinnenuitje iets vervroegd naar zaterdagavond tot zondagmiddag.

Aan het begin van de avond aten we eerst gezellig samen bij mij thuis. Daarna was er ruim de tijd om verder bij te kletsen, op te tutten en in te drinken/eten met chocolade, wijn en shots (die, wegens gebrek aan shotjesglazen, werden geserveerd in mijn eierdopjes in de vorm van mini-theekopjes – je moet wat). Want het feest begon pas om 22.00 uur. Kreun, waarom zo laat? Voor deze doelgroep begin je toch wat eerder? Maar we veranderden onze mindset en besloten er een stapavond als vanouds van te gaan maken. Kom maar op met die party, wij kunnen dit vast nog!!

Het optutten ging dus ook zoals het hoort: verschillende outfits werden aan elkaar geshowd en gekeurd. Kledingstukken en make-up werden uitgewisseld, en zo eindigde Judith in een shirtje van Petra en een riem van mij, en verwisselde ik mijn iets te degelijke jurkje met ’70s-retroprint toch maar voor een sexier versie met panterprint. De andere meiden trokken wel comfortabele gympen aan, terwijl ik ging voor Mary-Janes, me beklagend over het gebrek aan verkrijgbaarheid van donkerbruine schoenen tegenwoordig. (Suus, met een blik naar mijn 4 schoenenrekken: “Nee, klopt, je hebt ze zo te zien al allemaal opgekocht.”)

Opgetut en wel – wij zijn er klaar voor!

De bus bracht ons naar Nijmegen centrum en de feestlocatie. Blijkbaar is ‘Boogie Nights’ een soort reizend concept wat op verschillende plekken in Nederland wordt georganiseerd, dus het is een samenwerking tussen die organisatie en een lokale staplocatie. Ik kende de Nijmeegse locatie (Rolluik) niet, want hij is volgens mij relatief nieuw en ik ga echt nooit meer uit in het centrum – mijn stapavondjes zijn doorgaans folkbals – maar was wel benieuwd. Nou… laat ik zeggen dat ik er ook niet meer naar terug hoef. Zowel de locatie als het feest vielen namelijk behoorlijk tegen.

Het begon eigenlijk al met de kaartverkoop. In de promo werd geadverteerd met groepskorting: met z’n vieren kon je voor €10 p.p. naar binnen. Perfect, dan zijn we voor €40 binnen, denk je dan. Maar nee. Bij het bestellen bleken de groepstickets te zijn uitverkocht. Je kon alleen nog 4 losse kaartjes kopen voor de volle prijs (…? De logica daarvan ontgaat me.). Vervolgens kwamen er €4 aan servicekosten bij. Daarna kwamen er nog eens transactiekosten bovenop van €0,25. En toen waren we nog steeds niet binnen.
Bij aankomst moesten we namelijk eerst in de rij (brrr… met je panty’s in de vrieskou). Toen we bij de deur waren, bleek dat niet de ingang. Het was de ingang naar een keldertje met kluisjes. Je moest verplicht €2,50 p.p. betalen om je jas daarin te stoppen. Je mocht pas verder als je kon aantonen dat je ook daarvoor had betaald. Na via QR-code kluisjes te hebben geregeld, mochten we daar dus naarbinnen, maar vervolgens werden we, nu zonder jas, weer terug de straat op geleid (nog veel meer brrrrr)! Want we moesten door naar een andere deur, waar de daadwerkelijke kaartjescontrole plaatsvond. Vervolgens moesten we onze weg zoeken door een ondergronds doolhof, dat volgens mij zo ontworpen was dat je er wel in kon, maar je de weg naar buiten nooit meer terugvond.

Om half 11 en €56,75 in plaats van €40 verder (het gaat mij niet om het geld, maar dit is echt zo’n principekwestie waar ik me heel erg over kan opwinden – en ook vanuit professioneel marketingoogpunt zou ik deze klantroute flink verbeteren) stonden we dan eindelijk op de dansvloer, waar we tussen de aanwezigen qua leeftijdscategorie aan de onderkant bleken te zitten.

Hoezee, het was zo’n dansvloer met oplichtende gekleurde tegels! Maar dat was dan ook het enige positieve, want wat was de muziek kut zeg…  :roll: Op een ’70s/’80s/’90s party verwacht ik te kunnen dansen op / meeblèren met Dolly Parton, Guns ‘n Roses, Snap en het Ghostbusters-lied. Maar dit waren allemaal minder aansprekende liedjes die vooral heel erg dezelfde cadans hadden en dan ook naadloos in elkaar overvloeiden tot één lange uniforme brij. Rond kwart voor 12 begonnen er wat leukere liedjes gedraaid te worden (Pump up the jam! Dancing Queen!), maar de dj’s besloten blijkbaar met elkaar een wedstrijdje te doen wie het snelst de plaat van de ander kon afkappen, want als er 1 minuut van een nummer te horen was, was dat lang. Organisatie, let toch op je doelgroep! Wij zijn nog van de pre-social media aandachtsspanne-generatie!

We probeerden er zo goed mogelijk iets van te maken, maar ik werd nogal afgeleid door verschillende kale mannen die mijn plek probeerden in te nemen terwijl ik stond te dansen, terwijl er echt genoeg ruimte naast me was om te gaan staan. Nou, ik kan je verzekeren dat zo’n klein meisje dan ineens het gewicht van duizend zonnen kan zijn – mij duw je niet zomaar aan de kant, en indien nodig is mijn elleboog best scherp…  ;)

Om kwart voor 1 gaven we het op en verlieten we dit trieste gebeuren dat zo leuk had moeten en kunnen zijn.  Bij de kluisjes sloegen we het voorstel van een dronken kerel, die eerst tegen ons klaagde dat hij er geheel zonder reden door de beveiliging uit was gezet, om naakt met hem naar een hotelkamer te gaan af, en besloten we te kijken of het beter vertoeven was in muziekcafé Dollars.

In Dollars bleek inderdaad een bandje te spelen (en bleken opvallend veel aanwezigen te zijn die we herkenden van eerder die avond in Rolluik… blijkbaar waren wij niet als enigen afgehaakt) en hoewel de muziek snoeihard stond, vonden we een plekje iets verder van het podium waar mijn trommelvliezen niet direct scheurden, waar we ook lekker de ruimte hadden om te dansen. En dansen hebben we gedaan! Een groot deel van wat we bij Boogie Nights hadden gemist, kwam hier wél langs! En dus brulden en sprongen we mee op ‘Zombie’ en ‘Killing in the name of’ (“MOTHERFUCKERRRRRRR!!!!” – er moest wat frustratie uit).  :D

En zo kwam de avond toch nog goed.

Om half 4 bestelden we vette hap bij de friettent (net zoals vroeger), daarna sprongen we in een taxi naar huis (okee, wij zijn wel echt te oud voor deze moderne auto’s – waar is de deurklink en hoe gaat deze deur open??  :oops: ) en deden we nog even een theetje met chocolade in mijn woonkamer, waarna we om half 5 in bed kletterden. En we enkele uurtjes later weer gezamenlijk aan een uitgebreid ontbijt met versgebakken broodjes, sapjes en nog meer thee konden nababbelen. Een Heksengodinnenuitje met hindernissen, maar die we allemaal hebben weten te overwinnen! En zelfs zónder kater! (Over dat laatste zijn we nog steeds verbaasd.) 8-)

Maar er moet ons dames wel nog iets van het hart. Want heren, hebben jullie enig idee waar wij mee te maken krijgen als we een avondje met alleen maar vrouwen gaan stappen?
We zijn echt de hele avond belaagd door irritante kerels, op beide locaties. Er is getast en geschurkt. Er zijn veel te lange starende blikken geworpen. Er zijn oneerbare voorstellen gedaan. Met als dieptepunt een kerel van een jaar of zestig die werkelijk de héle avond in dat café om één van ons heen bleef hangen. Subtiele hints dat we geen interesse hadden, werden niet opgepakt. Ook nadat ik de gozer in kwestie had verteld dat ze geen vrijgezel was, bleef hij in de buurt, in een wanhopige poging aandacht te krijgen. Dus steeds als hij té dichtbij kwam, wisselden we van plek en deden we close ranks.
Het is toch van de zotte dat je als vrouw niet normaal uit kunt gaan zonder steeds op je hoede te moeten zijn? We zijn allemaal continu bewust bezig met hoe we ons gedragen, om maar geen verkeerde aandacht aan te trekken. Oogcontact maken doe je zo min mogelijk. Met je rug naar de muur is de veiligste positie. Dat drankje dat je wordt aangeboden, neem je niet aan – omdat je geen ingang wil bieden én omdat je niet weet of er iets in is gedaan. Etcetera.

Begrijp me niet verkeerd: je mag zeker contact met ons maken, vinden we gezellig! Want een feestje maken we met z’n allen. Maar doe het dan zoals enkele andere kerels die wél het goede voorbeeld gaven en bijvoorbeeld alleen even hun duim naar ons opstaken in het voorbijgaan, of even hun glas tegen het onze klinkten om te proosten, en dan verder liepen. En wil je wel iets meer van ons, dan mag je ons best benaderen, maar let dan wel op onze signalen en accepteer ook een ‘nee’.  (Bonustip: wil je een drankje aanbieden, vraag dat dan eerst en bij akkoord, laat ons meelopen naar de bar zodat we kunnen zien dat er niets in gaat.) Maakt het voor ons echt een heel stuk leuker. Zegt het voort!

Winter-bbq

De vriendengroep waar Richard altijd mee naar metalfestival Wacken gaat, heeft de traditie om jaarlijks een kerstdinertje te houden. Kerst kwam dit jaar niet handig uit, maar ach, begin januari was ook goed genoeg. :) Het werd een winter-barbecue bij Richard thuis. Een leuke én lekkere manier om zijn vrienden te ontmoeten! Nou ja, Ben kende ik toevallig al, want die bleek mijn buurman te zijn toen we met De Soete Inval in Middeleeuws Montfort ons kampement naast dat van Bataille op hadden geslagen.  :D

Dus werden 9 mensen (6 in het zwart geklede bebaarde kerels en 3 kleine meisjes – ik was de grootste van de drie  :lol: ) aan twee tafels gepropt en kon het vleeschfestijn beginnen. Ik had zelf groentengerechtjes meegenomen en die bleken, geheel volgens mijn verwachting, de enige bron van vitaminen voor die avond te zijn.  :P

Het was erg gezellig, al was het soms ook ietsje confronterend, want Richard is een van de oudste in deze vriendengroep, dus waren er conversaties met opmerkingen als: “Ik heb al 7 jaar mijn rijbewijs.” “Ik inmiddels 10 jaar”. (Auw… ik 26 :oops: ), en dat er mooie herinneringen op werden gehaald van dat moment waarop iemand een cd met foute oude kinderliedjes uit de jaren ’70 had gevonden en onderweg naar het festival had opgezet, met een of ander debiel liedje over ‘een grote banaan uit Afrika‘ en toen ze dat voor me afspeelden, ik het mee bleek te kunnen zingen :-X.  Maar er werd een hoop onderling gegeind en ik voelde me verder prima thuis in de groep, dus het was een succesvolle avond! :)

Wish

Met mijn vaders verjaardag gaan we traditioneel naar de film en uit eten. Dit jaar had hij iets anders te doen op zijn verjaardag (de gepensioneerden van tegenwoordig zitten niet meer achter de geraniums) en dus verplaatste hij de viering naar vandaag.

Omdat de film geschikt moest zijn voor alle leeftijden, koos hij Disney-film ‘Wish’, de Nederlandse versie. Ik heb de meest recente Disney-films eigenlijk allemaal niet gezien en had me ook niet echt ingelezen in deze. Dus zat ik in de bios me enigszins te verwonderen over het feit dat er een Peter Pan-personage in voorkwam, een beer ‘Kleine Jan’ heette, een paard wel heel erg op dat paard uit Tangled leek, en het bos op een veel klassiekere manier getekend was dan de rest van de film. Achteraf hoorde ik dat deze film gemaakt was voor het 100-jarig bestaan van Disney en dat het dus een soort ode aan alle eerdere films was. Ohhhh… Nou moet ik ‘m dus eigenlijk nog een keer gaan kijken (na eerst alle oude Disney-films nog een keer bekeken te hebben) om actief alle referenties erin te zoeken! 😀

De film was op zichzelf best leuk, maar geen toppertje en ook geen bijzonder memorabele liedjes erin. Hij was opvallend inclusief qua personages, al was hij niet bepaald inclusief wat betreft ingesproken stemmen (ook al stop je er voice actors met allochtoon accent in, voor ons Limburgers is het nog steeds allemaal ‘Randstad’, hoor 😉). En de stem van het geitje was een beetje jammer qua keuze, die zal in de originele versie vast beter uit de verf zijn gekomen. Dat geitje was ook niet de beste grappige sidekick, maar ik heb dan wel weer enorm gelachen om de betoverde kippen-scène! 😄

De stijl van tekenen was wel erg mooi. Het klassiek getekende bos noemde ik al, en ik was gelijk weg van de pratende paddenstoelen (Alice in Wonderland-referentie…?). Ook was het kleurgebruik prachtig en hadden ze lichtschijnsels heel mooi in getekende vorm over weten te brengen: je voelde bijna de warmte ervan.

En naderhand zijn we dus ook nog lekker gaan eten bij het restaurant in de bios.

(Al ben ik bang dat de ober mijn opmerking over de taalfout op de menukaart had opgevangen en het niet zo kon waarderen, gezien de manier waarop mijn burger werd geserveerd… 🙄😜)

Van 2023 naar 2024

De jaarwisseling vierde ik net als twee jaar geleden bij Judith en Hugh thuis, alleen ditmaal samen met alle heksengodinnen en eventuele partners / kinderen. Dat was best bijzonder, want hoewel we elkaar bijna allemaal kennen (alleen Richard was nieuw in de groep), spreken we eigenlijk nooit in deze samenstelling af. Dat gaf dus weer een hele andere dynamiek.

Het was gezellig en er was uiteraard te veel snaai (burp), want we hadden allemaal snacks en/of drank meegenomen. Ik had uiteraard weer traditioneel wafeltjes gebakken.

Hugh had vooraf al aangegeven dat hij, in navolging van de jaarwisseling van twee jaar geleden, graag weer liedjes wilde zingen, dus ik had mijn liederenbundels meegenomen en Richard had zijn gitaar mee. Uiteindelijk is het er niet heel uitgebreid van gekomen, want we begonnen pas vlak voor het middernachtelijk aftelmoment, maar een paar liedjes hebben we wel gezamenlijk kunnen zingen en spelen (door Hugh ook begeleid op piano). :)

Daarna zijn we naar buiten gegaan en een stukje buiten het dorp een heuveltje op geklommen, zodat we het vuurwerk in de plaatsen om het dorp heen konden bewonderen. Want in Radio Kootwijk werd er niet echt wat afgestoken. Dat gaf een mooi plaatje, want we zagen zowat de volledige horizon oplichten in verschillende kleuren en zelfs vanaf 30km afstand was het donderende geluid dat al het vuurwerk produceerde, nog te horen…

Het uitzicht (helaas met slechte smartphone camera)

Rond half 3 vonden we het welletjes geweest en bereidden de meeste aanwezigen zich voor op een logeerpartij in het huis van Judith en Hugh, en reden Richard en ik weer naar mij thuis, want voor ons was het slechts 55 minuten rijden en het huis lag al behoorlijk vol, en zo konden we bovendien uitslapen zo lang als we wilden, zonder iemand tot last te zijn. 🙂

Vandaag was op geen enkele manier een productieve dag, maar dat was prima. 1 Januari is de enige dag in het jaar waarop ik geen plannen maak en het prima vind om de hele dag te verlummelen. In het kader van: begin het jaar rustig, daarna zijn er weer 364 dagen om het op z’n Lenny’s te doen. 😜

Lord of the Rings-marathondag

Judith en Hugh ontplooiden een goed initiatief: een Lord of the Rings-marathon! Niet dat ik dat nog nooit eerder had gedaan – ik heb twee keer een marathon in de bios gezien en twee keer zelf bij mij thuis georganiseerd, maar de laatste keer was alweer een tijdje geleden en Lord of the Rings kijken verveelt nooit. En een dagje bankhangen met gezellige mensen en veel snaai is natuurlijk óók altijd welkom!

Ze hadden hun huis uitstekend aangekleed voor de gelegenheid: we werden verwelkomd door een passend bordje op de deur en diverse miniatuurtjes waren uitgestald (al dan niet gedecoreerd met snacks). Verder waren er kussentjes, dekentjes, matrassen, knuffels en heel veel snaai (ik had zelf arretjescake gemaakt voor de gelegenheid)! Dus dat was snel een fijn plekje zoeken in het kussenfort, zoete zooi op een bordje laden en op play drukken! ^_^

Er waren geen regels over het (niet) mogen meepraten met de film of spuien van willekeurige wetenswaardigheden over the making of en de acteurs, dus dat hebben we dan ook zeker niet nagelaten! Al heb ik me toch behoorlijk ingehouden wat betreft het meepraten, want ik heb de films inmiddels dermate vaak gezien dat ik zelfs diverse oneliners die alleen in de extended edition-scènes zitten, kan napraten.  :roll:  Voor die scènes hadden we op een gegeven moment codewoord ‘knolraap’ bedacht, om de aanwezige minder die-hard-fans te laten weten dat we op dat moment scènes keken die niet in de gewone versie van de film zitten.  :D

Het was uiteraard een lange zit, maar prima te doen. De eerste film startten we om half 11 ‘s ochtends. Tijdens de lunchpauze (na de eerste film) hebben we een rondje door Radio Kootwijk gelopen en het monumentale gebouw bekeken, om even de benen te kunnen strekken. Geen idee hoe het kon, maar tijdens de dinerpauze (tussen film 2 en 3 in) hadden we genoeg honger om frietjes te halen en te verorberen! Terwijl we echt wel heul veul snaai naar binnen hebben zitten werken… Blijkbaar helpt het om dit rond de feestdagen te doen, want dan zijn we dankzij de kerstdagen getraind in (te) veel eten.  :roll:
Om kwart over 11 ‘s avonds zat het er helaas weer op en reden we enigszins slaperig maar voldaan weer naar huis. Een uitstekende besteed, relaxed en gezellig dagje! <3

Middle-Earth filmavondje

Gisteravond nam Richard me mee naar een van de filmavondjes die hij regelmatig heeft met een van zijn vriendengroepjes. Hij had me vooraf al gewaarschuwd dat ze niet noodzakelijk altijd goede films keken. Die avond stonden op de planning de animatiefilms van ‘The Hobbit‘ en ‘Lord of the Rings‘ uit de jaren ’70.

The Hobbit

Lord of the Rings

Uiteraard zijn die inmiddels enorm gedateerd, dus alleen daarom al redelijk hilarisch om naar te kijken. Maar ‘Lord of the Rings’ bevat ook diverse dermate bijzondere keuzes dat die volgens mij in de tijd dat die werd gemaakt, al enige wenkbrauwen moet hebben doen optrekken.  :lol:

Aragorn is een soort indiaan, Boromir een viking – en net als diverse andere personages broekloos. (Aldus Ward: “Het had iets minder ‘Conan the Barbarian’-stijl mogen zijn.”)

Maar helemaal bijzonder is het dat ze heel veel scènes hebben opgenomen met echte acteurs en daar vervolgens (deels) overheen hebben getekend, blijkbaar om kosten te sparen. Wat resulteert in scènes waarin getekende beelden elkaar snel afwisselen met ‘live action’ beelden en vice versa, en soms zie je zelfs mash-ups waarbij bijvoorbeeld de bovenkant van een personage volledig is getekend, maar zijn benen ‘echt’ zijn. En de hordes orks zijn in de meeste gevallen in het geheel niet overtekend, en doordat de scènes met deze wezens zo onevenredig lang in beeld zijn ben je op een gegeven moment wel klaar met het kijken naar NPC’s in voddige kostuums met rare maskers en rode oogjes.  8O

Ik was dan ook dankbaar dat de film zo rond een uur of half 12 al ophield, omdat het alleen deel 1 bleek te zijn. Deel 2 hebben we niet meer gekeken en deel 3 schijnt (om obvious reasons) nooit uitgekomen te zijn.

Desondanks was het gezellig, en ook leuk om enkele van Richard’s vrienden te ontmoeten! En het gaf ook weer een kijkje in de achtergrond van de meer recente films, want het is niet te ontkennen dat de tekenfilm toch enige inspiratie daarvoor heeft geboden.

Dagje Winter-Efteling

Gisteren ben ik met Richard (inmiddels mijn vriendje, voor degenen die niet op Facebook zitten  ;)  ) naar de Winter-Efteling geweest! Ik wilde al heel lang weer een keer naar de Efteling (volgens mij was ik er al 10 jaar niet meer geweest) en Richard woont in de buurt en heeft zelfs een abonnement, dus dat was makkelijk – én supergezellig! ^_^

We begonnen in het Sprookjesbos, maar daarna was het natuurlijk tijd voor achtbanen: de Vogel Rok (woehoe!!), de Python (whieie!!) en, voor mij voor het eerst, de Baron (OMG waarom was dit ook alweer een goed idEEEEEEEEE!!!!!!!!!). Niet alles was open vanwege de winterperiode, zoals het schommelschip en de attracties waar je nat in wordt, maar er was genoeg te zien en te doen en alles was heel sfeervol winters aangekleed.

Ik was erg blij dat ik goed was voorbereid en thermokleding had aangetrokken, want het was behoorlijk koud. Maar dat hoort bij de Winter-Efteling; dat maakt juist de sfeer. Dus warmden we lekker op met warme chocomel.

Als extra bonus begon het aan het eind van de dag te sneeuwen! En het bleef op veel plekken nog liggen ook. OMG, Anton Pieck-huisjes in de sneeuw, hoe perfect is dat?!! <3 <3 <3

Uiteraard doen mijn slechte selfies geen recht aan hoe mooi het daadwerkelijk was.

Die sneeuw was echt een cadeautje en de beste afsluiter die we hadden kunnen wensen van een heel fijn uitje! <3

De ramkraak

Er zijn lange periodes dat ik niet naar de bios ga, en dan is er ineens weer een periode dat ik heel regelmatig ga, zoals de afgelopen tijd. Blijkbaar geldt dat ook voor escaperooms: ik deed er vorige week nog een, en gisteren alweer eentje, omdat het nou eenmaal zo uitkwam wat betreft een groepje mensen bij elkaar krijgen.  :)

Vorige week speelde ik met mijn Orenda-LARP-groepje, ditmaal had ik mijn heist-team van Casino Mortale meegevraagd. Dat LARP-evenement heeft een fijne nasleep, want het inspireerde al eerder een James Bond-filmdag, en toen ik zag dat in er Nijmegen een escaperoom genaamd ‘De Ramkraak’ is, bedacht ik gelijk dat dat een perfect uitje zou zijn voor mijn ZZZ-team. Want dit is geen traditionele ruimte waar je uit moet ontsnappen; het idee is juist dat je ergens ín moet proberen te komen en een of meerdere kluizen moet kraken, en daarna met de buit op tijd weg moet zien te komen voordat de politie arriveert. Dus plaatste ik een berichtje in onze nog steeds bestaande ZZZ-WhatsApp-groep, met de vraag of men het leuk leek een reünie te houden in combinatie met deze escaperoom.
De eerste reacties:
“In kostuum?”
“Met gear?”
“Als we in kostuum doen, dan is in karakter een kleine stap extra, toch?”
Ik hou van LARPers.  :D
En dus communiceerde ik vanaf dat moment bij het plannen van het uitje zo veel mogelijk in character als groepsleider Daniëlle, het brein achter de vorige heist, die nu een nieuwe klus had voor haar oude team (inmiddels wel de Zwarte Zee Zes in plaats van de Zwarte Zee Zeven, want Yvon deed helaas niet meer mee).

Voordat we aan de escaperoom konden beginnen waren er, geheel in stijl, diverse uitdagingen om te overwinnen. Zo bleek het lunchtentje waar ik had willen reserveren inmiddels opgedoekt te zijn, was de parkeerplaats voor de escaperoom niet beschikbaar vanwege de opbouw van een festival, was het alternatieve lunchtentje erg slecht vindbaar en was het personeel vergeten een tafel voor 6 personen vrij te houden, en hadden niet alle groepsleden de briefing (dresscode: praktisch en anoniem / bekijk de website om je in te lezen in de setting / kom op tijd) goed gelezen. Oh well, zo kon ik mijn ondankbare taak als plannenmaker en regelaar van alles zowel OC als IC uitoefenen (Letterlijk ondankbaar – IC vertrouwde helemaal niemand me, terwijl ik de buit de vorige keer toch echt eerlijk had verdeeld! Alleen maar omdat ik destijds één triviaal feitje niet had vermeld… Tsk…). :roll:

Maar drie kwartier na de afgesproken tijd zaten Sander, Gijs, Anne, Hetty, Marc en ik dan toch allemaal aan de lunchtafel en konden we beginnen met gezellig bijpraten.

Na de lunch was het tijd voor de ramkraak.

Escaperoommedewerkster: “Hebben jullie al eens eerder een escaperoom gedaan?”
Marc: “Nee, maar wel eerder een ramkraak gepleegd.”
:lol: :lol: :lol:

De escaperoom was erg leuk opgezet en leende zich echt voor een LARP-groepje, want het was allemaal heel mooi in thema en we begonnen de ramkraak door écht met z’n allen gemaskerd in ‘een busje’ te zitten dat begon te bewegen, waarna we (go go go!!!) er zo snel mogelijk uit sprongen en alle alarmsystemen, camera’s en sloten in het pand moesten omzeilen, onklaar maken of openen.
Gelukkig waren we goed voorbereid en op elkaar ingespeeld, want toen een NPC (gemaskerde escaperoommedewerker) ons voordat we in het busje stapten onze instructies en maskers overhandigde en vroeg: “Wie is de leider??”, kon ik gelijk “Ik!” roepen, en op haar volgende vraag: “Wie is de technicus??”, konden we gelijk met z’n allen naar Anne wijzen. Dat maken ze daar vast niet vaak mee. 8-)

Wat ze blijkbaar ook niet vaak meemaken, is dat álle kluizen worden geopend. Het idee van de escaperoom is dat je in ieder geval kluis 1 moet openen, en mocht je daarna nog tijd over hebben dan kun je proberen de andere twee kluizen ook open te maken. Leuke opzet, want zo krijg je zo veel mogelijk waar voor je geld, ook als je sneller dan gemiddeld klaar bent. Maar wij waren natuurlijk fanatiek…

NPC: “Denk eraan: mijn baas moet de inhoud van kluis 1 krijgen. Voel je vrij om de inhoud van de andere kluizen te claimen als je wil. Dus: wat moet je doen??”
Wij: “Alle kluizen moeten open!!”
NPC: “Okee, maar het belangrijkste is dat de inhoud van de eerste kluis naar de baas gaat. Dus: wat is je missie??”
Wij: “ALLE kluizen moeten open!!”
:lol:

Maar het openen van die extra kluizen lukt volgens hun statistieken slechts 7% van de groepen; de meesten hebben al moeite genoeg om de eerste kluis binnen de tijd open te krijgen. Ons lukte het niet alleen om ze allemaal te openen, we hadden daarna ook nog eens 6 minuten op de klok over, volgens een duidelijk onder de indruk zijnde medewerkster. Mjah, zoals we vooraf al zeiden, dit was niet onze eerste kraak. 8-)

Onder het genot van een drankje en borrelplankje hebben we daarna even zitten debriefen en nababbelen. Waarna Gijs met een grijns zei: “Hee, ze hebben hier nog twee andere escaperooms… zullen we er nog eentje doen?”  :D
Marc en Sander moesten helaas naar huis vanwege andere verplichtingen, maar aangezien de escaperoom vrij bleek, hebben we met ons overgebleven viertjes spontaan ook ‘The Show’ gedaan: een heel ander type escaperoom, bewust vanwege het contrast. Het was een veel meer gestuurde escaperoom, waarbij je deelnemers in een spelshow speelt die proberen het spel te winnen/saboteren (afhankelijk van je perspectief).

Vooraf kregen we weer een IC-briefing van een escaperoommedewerkster, die ons in de gedaante van de productieassistente vroeg om alvast te oefenen met ‘enthousiast joelen, zwaaien en springen’, wat we moesten gaan doen als het lampje boven de deur groen werd en we de spelshowsetting in moesten lopen terwijl de camera’s rolden.
Anne, met twinkelende ogen: “Weet je dat héél zeker??”  :D
LARPers…  :roll:

Ook deze speelden we ruim binnen de tijd uit. Het waren inderdaad heel andere puzzels / opdrachten en veel meer happy-happy-energiek, en hoewel ik deze ruimte minder interessant vond dan de vorige, was hij ook erg leuk om te doen.

In de sfeer van ‘omdat het kan’ en ‘omdat we hier nu toch zijn’ blijvend, zijn we daarna met z’n viertjes ook nog in de buurt gaan uit eten.

Het was dus weer een zeer geslaagde dag! (Al moet ik nu even gaan stoppen met lunches en etentjes, volgens de weegschaal…)

Killers of the Flower Moon

Toen ik met Mark naar The Expendables 4 ging, zag ik in de bios een voorfilmpje van ‘Killers of the Flower Moon’. Dat zag eruit als een zeer veelbelovende film (zeker nadat we The Expendables hadden gezien…). Daar wilde ik dus ook wel heen.

Ik stelde tijdens ons Heksengodinnenweekend voor om er met z’n viertjes naartoe te gaan. De andere meiden leek het ook een goede film, maar vonden 3,5 uur wat lang, dus werd het toen een andere.

Gelukkig durfde Richard wel de lange zit met me aan, dus zijn we gisteravond eerst gezellig samen gaan eten in Tilburg en installeerden we ons vervolgens in de stoelen (helaas geen moderne exemplaren die onderuit zakken).

Tot onze verbazing was er geen pauze in de film. Maar ach, we zijn allebei filmdagen gewend, en we hadden genoeg tijd om vooraf snacks in te slaan, dus we hebben het prima overleefd.

En de film was ook goed! Niet zo intens als ik gehoopt had, maar hij bleef wel bijna de hele tijd boeiend genoeg om de aandacht vast te houden. En dat terwijl er slechts één explosie in zat. 😉

De film gaat over indianenstam de Osage rond de jaren ’20 in de vorige eeuw, die land bezitten waar olie op wordt ontdekt, waardoor ze ineens belachelijk rijk worden. Uiteraard aasgieren blanke mensen op hun geld en worden er dus nare spelletjes gespeeld om het te bemachtigen: vrouwen uit de stam worden gehuwd zodat het geld via erfrecht naar de echtgenoot gaat, nadat de lokale stamleden een voor een worden vermoord. Het trieste is natuurlijk dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en echte mensen.

Ondanks het trieste verhaal is de film dus wel een aanrader en bovendien was het een heel gezellige avond! 😊