Gisteren was ik jarig! Dat vierde ik met een etentje met de allerliefste. <3

Oh ja, en met een zwarte schooierkat. <3  

Richard bleek zelf een cadeautje voor me te hebben gemaakt! Het heeft waarschijnlijk enige toelichting nodig   – het is een kleermakersbord: een soort strijkhulp, waarmee je makkelijk naden met rondingen en punten in zelfgemaakte outfits kunt platstrijken. Zo’n ding was meermaals aan ons gepromoot tijdens costumièredagen, maar ik vond ze erg duur en het leek me dat je ze best zelf kon maken. Uiteindelijk heeft Richard er dus eentje voor me gemaakt!

We hadden besloten om afgelopen zaterdag gezamenlijk onze verjaardag te vieren met vrienden en familie. Richard is eind juli jarig, en meestal komen op mijn verjaardag niet zoveel mensen, dus combineren leek ons handig. We hadden er alleen niet helemaal op gerekend dat er ongeveer net zoveel mensen vanuit Richard’s kant zouden komen als twee jaar geleden… Gecombineerd met mijn familie, de buren en een handjevol vrienden, werd het dus weer proppen!

De weersvoorspelling was wisselend, maar gelukkig bleek het zaterdag droog en warm genoeg om iedereen buiten in de tuin te stallen in plaats van in de woonkamer. Alleen ‘s avonds koelde het best af, maar dat was op te lossen met het uitdelen van wat dekentjes en door uiteindelijk met de laatste gasten gewoon naar binnen te gaan.

Gelukkig waren we deze keer zo slim geweest om onze gasten te vragen zelf vlees mee te nemen voor de bbq, want anders is het echt onmogelijk in te schatten wat je in welke hoeveelheden moet inslaan, laat staan dat je het in je koelkast krijgt naast alle andere snacks, taart, etc.!

Het was erg leuk dat onze ouders en (schoon)zussen/-broers elkaar eindelijk eens konden ontmoeten, en onze families konden zien hoe we nu samenwonen, want dat was dus nog helemaal niet gebeurd.

Er zijn wel wat leerpunten voor de volgende keer. Ten eerste: grondiger een selectie maken in het speelgoed dat je aan de rondrennende koters verstrekt. Een piepend badeendje is weliswaar hufterproof, maar ongeschikt voor de oren van de andere gasten…  
Ten tweede gaan we het volgend jaar een stuk minder groots aanpakken. Want ik vind het superleuk dat zoveel mensen de moeite doen om te komen opdagen, en echt wel gezellig als we met z’n allen in de tuin staan te kletsen en eten, maar ook al hadden we het ons zo gemakkelijk mogelijk gemaakt qua snacks en bijgerechten, het blijft toch altijd veel werk en je hebt veel te weinig tijd om daadwerkelijk met je gasten te praten.

Ik denk dat de meeste van mijn vrienden om laatstgenoemde reden ook niet meer op verjaardagsfeestjes komen. Richard heeft nog veel vriendengroepen, die dan gewoon onderling bij kunnen praten, terwijl mijn vrienden meer eenlingen zijn die elkaar niet noodzakelijk (goed) kennen. Die spreken dus liever één op één met me af dan in zo’n onbekende meute inclusief overactieve kinderen gedumpt te worden. Logisch. Dus wellicht dat ik volgend jaar alleen wat familie uitnodig en andere mensen gewoon buiten mijn verjaardag om zie. Mijn vijftigste verjaardag wordt dan wel weer een gelegenheid om groot uit te pakken.

Hoewel ik recentelijk nog met de Heksengodinnen naar de Efteling was geweest, vonden Richard en ik het ook heel leuk om nog een keertje met z’n tweetjes te gaan. Ditmaal in de zomer in plaats van in de winter. Eigenlijk was het plan om afgelopen dinsdag te gaan, maar gezien de voorspelde hete temperaturen en eventueel onweer, leek het ons toch beter om het uitje naar donderdag te verschuiven. En dat was een goede keuze, want het was heerlijk weer ervoor! Eindelijk was het geen probleem meer om zeiknat te worden in de Piraña.  

Het was uiteraard wel druk – voor de meeste attracties was de wachttijd 40 of zelfs 50 minuten. Op een gegeven moment voelde ik dat wel in mijn benen. Gelukkig was er ook nog het Sprookjesbos en het Land van Laaf, waar we zo doorheen konden banjeren. We zijn het er helemaal over eens dat wij ook zo’n huisje willen en hebben al concrete plannen over waar die schattige lage muurtjes moeten komen.  

Waar we ook heerlijk samen over kunnen nerden, is muziek. Op ons toilet staat o.a. een beeldje van een pianospelende kabouter en Richard moest me dus even laten zien waar die live te vinden is. “Hee”, zei ik: “zorgt deze Kabouter er dan voor dat er muziek uit de paddenstoelen in het Sprookjesbos komt?” Dat moesten we verifiëren. Dus maakte ik een foto door het raampje en vergrootten we die digitaal, zodat de bladmuziek te lezen was. En jawel: het was Menuet in G major van Christian Petzold!  

Ook bij het sprookje van Pinokkio, in Gepetto’s werkplaats, zagen we bladmuziek liggen. Met hetzelfde trucje achterhaalden we dat het om Oudejaarsavondlied uit ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’ ging. Beetje raar – dat was niet het liedje dat te horen was, en waarom geen Italiaans nummer…? Normaal is de Efteling zo perfect qua details!

Wat echt beter kan in de Efteling is het avondeten. Er is bijna alleen ongezond voedsel te krijgen, zoals frietjes. Waarom niet met de tijd meegaan en bijvoorbeeld bij de Piraña een echte avondmaaltijd in de vorm van een burrito ofzo aanbieden? Dat soort dingen zijn er nu alleen als snackje (voor 13 euro!) te krijgen. Ook moesten we goed zoeken voordat we een plek vonden waar thee te halen was. Bij de meeste standjes kon je alleen frisdrank krijgen. Maar voor de rest blijft het een fantastische plek! <3

Die dag was de Efteling open tot 22.00 uur dus in de avond konden we profiteren van (iets) minder tot geen lange wachtrijen voor o.a. de carrousel en de Halve Maen.

Daarna ging ook echt het lichtje bij mij uit en heeft Richard ons weer veilig naar huis gereden. <3

Eigenlijk plannen we met de Wonderland Weirdo’s vooral (Alice in) Wonderland-gethematiseerde dingen. Maar de vorige keer gingen we naar een escape room met verzets-thema, omdat Jeroen en Bertine ons daarna ook mee wilden nemen naar een speciaal restaurantje in hun eigen woonplaats. Dus vond ik het ook wel passend om ditmaal iedereen bij ons in Nijmegen uit te nodigen voor een barbecue, voorafgegaan door een Nijmeegse escape room in verzetsthema!

Want de universiteit waar ik werk heeft in het verleden een eigen educatieve escape room opgezet: ‘Universiteit in verzet‘. Deze draaide rondom het feit dat in de Tweede Wereldoorlog, studenten een loyaliteitsverklaring aan de Duitse bezetter moesten ondertekenen om door te mogen studeren. De rector magnificus van de Nijmeegse universiteit sloot toen de universiteit om dit te voorkomen. De escape room gaat over studenten die in die tijd in het verzet zaten en het opnamen tegen de bezetter en bevat veel historische elementen. Inmiddels is die overgenomen door een commercieel escaperoombedrijf en heet het ‘De bezetting‘.

Het bleek ook écht een goede escape room te zijn! Ik had verwacht dat de nadruk op het educatieve element zou liggen, maar de puzzels waren oprecht uitdagend en interessant en de kamers zaten bovendien heel mooi in elkaar, niet alleen qua aankleding maar ook qua opzet en wat je ermee kon doen. En er hebben daadwerkelijk oud-studenten, de Nijmeegse universitaire geschiedenisopleiding, etc. aan meegewerkt om het historische elementen te geven. Vijf sterren wat mij betreft!

Uiteraard mag ik niet meer verklappen, dus houd ik het erop dat we hem nét binnen de tijd hebben weten uit te spelen!

Na een debriefing en napraten over de ervaring onder het genot van een drankje, togen we richting ons huis en was het tijd voor de bbq. Ook die was een succes, want het was prachtig weer ervoor en eigenlijk vind ik zo’n klein clubje vrienden de beste grootte voor een barbecue – genoeg mensen om veel verschillende gespreksonderwerpen te hebben, maar niet zoveel dat je uren van tevoren in de keuken staat, zit te stressen over of er wel genoeg meubilair en eetgerei is, je continu aan het rennen bent om iedereen van iets te voorzien en je amper met mensen bij kunt praten.

Het helpt helemaal als het gezellige mensen zijn, en ze ook nog eens ter plekke sangria (lees: heel veel sterke drank gemengd met wat fruitsap) voor je maken! ^_^
We hebben zoveel gegeten dat de zak met marshmallows als toetje niet eens leeg kwam, maar het was wederom een succesvol dagje!

 

Net als vorig jaar besloten Richard en ik om dit jaar één dagje naar Castlefest te gaan. Op de vrijdag, want die is het fijnste – dan is het nog wat minder druk, zijn de bezoekers net iets meer die-hard fantasy-liefhebbers, en zijn nog niet alle leuke spulletjes weggekocht. En we waren blij met die keuze, want ondanks dat het uitverkocht was, voelde het (relatief) rustig – er waren amper rijen bij de ingang, toiletten en horeca en als je al in de rij stond, duurde dat niet lang!

We begonnen met een rondje shoppen. Het is lang geleden dat ik zo veel mee naar huis heb genomen!

Mensen kijken is ook altijd een leuke activiteit op dit festival, want je ziet de meest creatieve en bijzondere outfits langskomen. En niet alleen outfits – kijk nou naar deze bolderkar! Die is niet alleen handig om je kind in te laten slapen / spullen in mee te nemen, hij klapt ook nog eens uit tot een picknicktafel met luifel! Want!  

Castlefestgangers zijn zo’n leuke mensen – we hebben meerdere lieve interacties gehad. Zo zag ik ineens vanuit mijn ooghoeken dat iemand aan de mand zat die Richard op zijn rug droeg. Ik dacht dat die persoon even aan het bontrandje van zijn jas (die in de mand zat) wilde voelen, want ik kon me niet voorstellen dat iemand iets zou proberen eruit te halen. Toen Richard toch even voor de zekerheid de inhoud checkte, bleek er niet iets meegenomen te zijn, maar juist iets erin gestopt te zijn: een buisje bellenblaas!   <3

Richard is zelfs tot tweemaal toe herkend. We gingen op een gegeven moment aan een tafeltje zitten waar ook een ander groepje zat. Meisje: “Hee! Jij bent toch die man met al die instrumenten…? OMG!! Ik heb je op Doornenburg gezien!!”  

Naast shoppen, rondkijken, eten & drinken en hallo zeggen tegen bekenden, zijn we ook weer naar De Kooi gaan kijken: een gevecht tussen fantasyfiguren waarbij het de bedoeling is dat steeds maar één van de twee strijdduo’s het overleeft, totdat er uiteindelijk één winnaar uit komt. Ik vond de show vorig jaar al leuk en hij was nu nog hilarischer – met onder meer een fantastische sneer naar Trump en Infantino (je kunt misschien wel raden op welke manier).  

We hebben ook nog eventjes balfolk gedanst. Vincent was er ook eindelijk weer eens – die komt uit Frankrijk en zie ik alleen tijdens Castlefest, als hij al bij is, dus dat was een leuk weerzien! Het was wel ontzettend zandhappen zeg… Zand met grote stenen ertussen was niet de beste keuze voor een dansvloer bij een een balfolkpodium. Hieronder op de foto zie je het helaas niet zo goed, maar de stofwolken belemmerden af en toe zowat het zich op de band en het zat per direct in mijn mond en neusgaten! 

Er waren ook nog wel een paar andere verbeterpuntjes – bij de voorlaatste band op het hoofdpodium stond de muziek zó hard dat ik zelfs niet kon blijven zitten aan de picknicktafels in het verderop gelegen horeca-gedeelte – het was veel te overweldigend en een gesprek was daar gewoon niet mogelijk. En headliners worden wel heel laat op de avond gepland – geen probleem als je het hele weekend gaat, maar wel als je maar één dag gaat en daarna nog een eind naar huis moet rijden. Richard wilde graag Patty Gurdy horen, dus deed ik mijn best om wakker te blijven, maar zo’n headliner mag van mij de volgende keer om 20.00 uur worden gepland en niet van 22.30 tot 00.00 uur…

Anyway. Richard wilde graag vooraan staan, dus gingen we op tijd naar het hoofdpodium. Daardoor stonden we precies in het midden van het podium en stonden er maar twee rijtjes mensen voor ons. Fijn, dan kon ik eindelijk daadwerkelijk eens wat van de muzikanten zien! Dacht ik optimistisch.

Zucht. Oh well.

Gelukkig bleef Patty niet de hele tijd in het midden van het podium staan en kon ik af en toe om de kerel heen kijken. Mooi om te zien hoe zij tijdens het zingen gewoon haar draailier weet bij te stemmen, en dat ze ook probleemloos aan haar draailier kan draaien terwijl ze in dezelfde hand een microfoon vasthoudt. Respect!

Pas om half 3 ‘s nachts crashten we in ons bedje. Het was een geslaagde dag met heerlijk weer!

 

Richard was gisteren jarig en dat vierden we met eten bij de Italiaan en een film!

Er draaide niet heel veel bijzonders, dus Richards keuze viel al snel op The Odyssey. We scoorden snacks, zetten onze luxe bioscoopstoelen op standje ‘voeten omhoog’ en genoten van de film.

Het was letterlijk en figuurlijk episch!   Ik moet bekennen dat ik niet heel erg thuis ben in de Griekse mythologie en de oude Griekse werken, en vooraf geen idee had of Odysseus nou in het paard van Troje ging klimmen, een draadje zou spannen in het labyrinth van de Minotaur, of Medusa’s hoofd af ging hakken  ( ), maar hoewel de film natuurlijk niet exact de Odyssee volgt, helpt het me wel al die oude verhalen beter in de context te plaatsen (al blijft het ingewikkeld, hoe alles samenhangt met die ruziënde en backstabbing goden   ).

De film was onderhoudend, had mooie beelden en was qua plot goed opgezet/ingedeeld. Ik miste wel wat emotionele binding met de personages. Odysseus had een duidelijke karakterontwikkeling, maar bijvoorbeeld Athena en Kalypso vond ik plat overkomen en Telemachus vond ik ook niet zo sterk. Het enige emotionele moment voor mij was toen Odysseus’ hond overleed. Maar misschien zegt dat meer over mij dan over de film.  

In ieder geval heeft de film ook een heel relevante boodschap voor de huidige tijd. Dus wel een aanrader!

Richard en ik zijn er lekker even tussenuit geweest: naar Madrid! Maandag zijn we vertrokken met het vliegtuig en vrijdag teruggekomen, waardoor we effectief 3 volledige dagen te besteden hadden.

Ik heb wel behoorlijke vliegschaamte moet ik toegeven. Maar we hebben gekeken of we met de auto of trein konden gaan en de conclusie was dat Madrid daar eigenlijk nét te ver voor is. Als je naar Barcelona gaat red je het om daar in één dag naartoe te treinen (als je geluk hebt en de overstap in Parijs niet mist), maar om Madrid te bereiken moet je een tweede dag reizen en dat loont alleen als je bv. twee weken vakantie neemt, anders ben je meer tijd kwijt met reizen dan dat je daar bent. Dus het moest maar. (Kan men a.j.b. haast maken met die Europese slaaptreinen en hogesnelheidsnetwerken?)

In twee dagen tijd kun je de meeste top-bezienswaardigheden van Madrid bekijken. Dus bezochten we onder andere het Prado museum, wandelden we door Retiro park, gingen we window-shoppen / gevel-kijken op Gran Vía, bewonderden we het koninklijk paleis en de Almudena kathedraal, aten we in de wijk La Latina, bekeken we de Tempel van Debod, en deden we nog wat dingen.

Er waren een hoop musea, dus we hebben flink wat kunst en oude meuk gezien. Zoals deze bijzondere helmen in de koninklijke wapenkamer (…en een billenbeschermer!   )

In het Prado-museum bekeken we schilderijen. Er hingen er te veel om in één dag allemaal te kunnen bekijken, dus focusten we op wat ons interesseerde: o.a. middeleeuwse taferelen en schilders zoals Jeroen Bosch. Helaas mocht je in het museum niet fotograferen.

Ook heb ik geprobeerd om alle doedelzakken die we tegenkwamen te fotograferen! Zowel op de schilderijen in het Prado als op de wandkleden in het paleis.

Ik blijk inmiddels behoorlijk goed schilderijen te kunnen dateren aan de hand van de kleding van de mensen die erop staan… de Victoriaanse zelfs tot op een decennium nauwkeurig. En ik herken de subtiele verschillen tussen Spaanse en Nederlandse kleding van rond 1600. 
Het wandkleed waar het detail linksonder op bovenstaande afbeelding van is, is van Spaanse makelaardij. Maar de doedelzak is overduidelijk een Vlaams model en de kleding van de dansende dame is ook Vlaams / Nederlands. En ja hoor, volgens het bijbehorende bordje bleken de Spanjaarden destijds graag wandkleden te maken met daarop Vlaamse taferelen uitgebeeld. (Check ook het prijskaartje dat nog aan de elektrische kaars hangt… gespot door Richard. )

Ik bleek me ook nog steeds zeer goed te kunnen redden met mijn Spaans, dat ik leerde toen ik in 2018 in m’n eentje naar Peru ging! Hele gesprekken kan ik nog niet volgen, maar de meeste geschreven teksten begrijp ik wel, in ieder geval globaal qua strekking. En individuele zinnen ook. Dus als een verkoper me bijvoorbeeld waarschuwt dat mijn rugzak een beetje open staat, begrijp ik hem. En ik weet prima tegen een ober te vertellen dat we toch liever binnen eten als uit het menu blijkt dat de gerechten op het terras anderhalf tot twee euro duurder zijn dan binnen… (Hey, we blijven Nederlanders! Bovendien is er binnen airco. ) Maar goed ook, want de Engelse uitspraak van de gemiddelde Spanjaard (vooral via een microfoon zoals in het vliegtuig) is zo slecht dat de Spaanse versie van hun verhaal voor mij net zo goed te volgen is als de Engelse…

Ik vond het verder erg fijn dat de verkopers van toeristische meuk en taxichauffeurs totaal niet opdringerig waren. Als ze je al actief aanspraken, hadden ze aan een korte ‘nee’ genoeg om weer weg te gaan.
De verkopers met kleedjes zijn vooral heel sneaky: ze stallen hun koopwaar uit op doeken waar aan de puntjes, touwtjes zijn vastgebonden die ze continu in hun handen houden. Waarom? Zodat ze in een paar seconden hun boel bijelkaar kunnen pakken en de metro in kunnen verdwijnen wanneer de politie met zwaailicht en sirene arriveert om hun illegale activiteiten te beëindigen! Een fantastisch kat-en-muis-spel.

Ik dacht trouwens dat Spanjaarden in Nederland komen ‘studeren’ zodat ze hier wiet kunnen roken, maar in Madrid zagen we diverse cannabis-shops – blijkbaar is het daar inmiddels ook legaal?

We besloten de derde dag niet in Madrid te spenderen, maar om met de trein naar het nabijgelegen Toledo te gaan. Dat is een stadje van middeleeuwse oorsprong dat op de Werelderfgoed-lijst staat.

Het was ook de dag dat mijn sandalen en voeten het definitief begaven. De blarenpleisters bleven maar loskomen en ook de zool van een van mijn Teva’s liet los, waardoor ik driekwart van de dag op de binnenzool heb rondgebanjerd… (Schandalig dat die dingen nu al stuk zijn! Ik heb ze in 2003 gekocht toen ik na mijn studie vrijwilligerswerk ging doen in Thailand!   ) Aangezien een bandje van mijn andere paar Teva’s (ja, ik was voorbereid) ook al doormidden is, zit er nu niets anders op dan nieuwe schoenen shoppen. Ach en wee.

Wat er verder nog te doen is in Madrid: eten! Heel. Veel. Eten. Zoals paella, tapas, een broodje met gefrituurde inktvisringen, churro’s met chocolade, ham en empanada’s:

Net als bij ons zijn de meest voorkomende stadsvogels de duif en de mus. Als je eten hebt zijn ze er als de mussen bij en eten ze je het brood van de kaas…  

En waar wij terrasverwarmers hebben, hebben ze daar terrasvernevelaars: sproeiers bevestigd onder de parasols, waar kleine druppeltjes water uit spuiten zodat je enigszins koel blijft op het terras.

Want ja, het was zoals gezegd WARM!! Maar toen we vrijdag op Schiphol weer uit het vliegtuig stapten, bleek het hier in Nederland minstens net zo heet te zijn…   Dus daar hadden we niet voor hoeven te gaan. Maar het was wel erg leuk en bovendien heel fijn om samen met mijn allerliefste nieuwe herinneringen te maken. <3

15 Jaar geleden was het allereerste uitje van de Heksengodinnen (toen nog ‘Unity weduwen’ genoemd)!   Dat jubileum moest gevierd worden, dus besloten we om, net als toen, naar de Efteling te gaan. Op een maandag, want dan is het minder druk.

Ik was er vorig jaar en eind 2023 ook al geweest, maar er is zo veel te doen en iedere groepssamenstelling is weer zo anders, dat ook de Efteling-ervaring altijd weer anders is. Ditmaal was de Vliegende Hollander eindelijk open en kon ik er voor het allereerst in. Naast enkele achtbanen deden we ook lekker klassieke dingen: naast het Sprookjesbos en de Droomvlucht (in hun hoofden oud, maar ik weet nog goed dat het als nieuwe attractie werd gepresenteerd en zie het nog steeds als een recente toevoeging ) lunchten we in de gondolettes, stegen we op met de pagode en namen we het treintje als shortcut naar een ander deel van het park.

We constateerden dat er strikte afspraken waren tussen de watervogels in de plas: ieder had z’n eigen bedelgebied. Vaarde je verder, dan haakten ze keurig af en was het de beurt aan de volgende groep om te proberen brood van je af te troggelen. Wij weten dat brood niet goed is voor watervogels, dus probeerden we ze wat komkommer te voeren. Dat bliefden de verwende eenden niet. De zwaan die op een gegeven moment naast onze boot opdook, wel. Ondanks waarschuwingen van mijn mede-Heksengodinnetjes, stak ik mijn platte hand met voer naar hem uit, waarna hij mijn volledige hand ophapte…  

We hebben nog gekeken of we nieuwe knuffels konden vinden, als vervanging/aanvulling van onze destijds in viervoud gescoorde eenhoornknuffels, maar er waren er geen die ons aanspraken en de huidige eenhoorns keken allemaal erg suf uit hun ogen… Vroeger was de knuffelmerchandise beter!  

De conclusie was wel wederom dat de Efteling een superfijn pretpark is. In tegenstelling tot andere parken voelt het niet zo heftig commercieel aan en is het veel meer met liefde gebouwd. Er is zó veel aandacht besteed aan alle details, je mag hier nog steeds gewoon zelf eten en drinken meenemen, en er zijn genoeg bankjes en stukjes gras om lekker ergens te gaan zitten om uit te rusten. Zeker dat laatste miste ik heel erg in bijvoorbeeld Phantasialand. Ik heb alleen niet zo veel met animatronics. Ik ga vooral aan bij de sfeer van al die Anton Pieck-gebouwtjes en hun inrichting en kan daar heel lang naar kijken. <3

Het weer was bijna perfect: warm genoeg om in t-shirt rond te kunnen lopen, maar ook bewolkt, zodat je niet wegschroeide in de brandende zon. Desondanks vonden de meiden het niet warm genoeg om met me in de Piraña te gaan, want dan zouden ze te nat worden. Oh well.
Pas na vijven begon het een beetje te miezeren. Judith, Suus en ik stonden toen al een tijdje in de single-rider-rij voor de Baron (we hoopten dat die sneller zou zijn dan de reguliere rij, maar dat bleek een verkeerde keuze). Op een gegeven moment kreeg Judith eindelijk een ticket om door te mogen lopen. De medewerker liet vervolgens per ongeluk een regulier kaartje vallen, dat ik opraapte en netjes aan hem teruggaf. Hij besloot dat ik ‘m mocht houden en ook door mocht lopen. Het voelde een beetje als ‘the golden ticket’!    Suus volgde ook al snel, en nét toen we het gebouwtje binnen waren gestapt na onze tassen en jassen in een kluisje gestopt te hebben, begon het buiten te hozen. Poeh, wat een geluk!
We liepen verder en gingen ieder in de rij staan die ons willekeurig was toebedeeld. Judith mocht in de eerste lichting mee met de Baron. Er bleek een oepsje met de plaatsverdeling te zijn, waardoor er daarin één plekje over was. Suus werd uit de rij gepikt om die op te vullen. Ik zwaaide ze uit en stapte op de volgende lichting karretjes.
Toek ik na een fijne rit weer bij het in- en uitstapstation arriveerde, zag ik nog net Suus en Judith drijfnat afdruipen. ….dafuq? Hoe dan?? Ik was volledig droog, want het was inmiddels gestopt met regenen. Bleek dus dat zij nét in die hoosbui van enkele minuutjes terecht waren gekomen, terwijl iemand daarboven de kraan dicht had gedraaid net toen ik met mijn lichting vertrok. Aww…. Door de stortregen hadden ze niet eens iets kunnen zien tijdens de rit, en zelfs de medewerkers hadden hen uitgelachen toen ze druipend weer binnenkwamen en op de foto’s terug te zien waren… Ik had dus inderdaad echt het ‘golden ticket’ gekregen!  

Maar gelukkig was dat dus het einde van de dag. We redden het droog naar een eetgelegenheid om voor vertrek nog wat frietjes naar binnen te duwen, maar bij het naar de parkeerplaats lopen waren we heel blij dat we onze regenjassen bij ons hadden! Zoals je kunt zien, was het tijdens de afsluitende watershow niet meer duidelijk welk water omhoog ging en welk water omlaag kwam!  

Het was desondanks een heerlijke dag en zeker voor herhaling vatbaar! <3

Net zoals afgelopen jaren trakteerde ma ons op een weekendje Centerparcs vanwege haar verjaardag. Het was wederom superfijn om flink wat quality time met de familie door te kunnen brengen! <3 En hilarisch, want het is natuurlijk wel onze familie.  

Oh, en er was natuurlijk ook heel veel liefde en romantiek:

De eerste avond speelden we Hitster. Nou zijn Richard en ik behoorlijk van de muziek, maar dit was de ‘summer party’-editie en ik wist dus al van tevoren dat dit ‘m niet ging worden… En inderdaad. Volgende keer de middeleeuwse of de 80’s & 90’s rock editie doen? Dan hebben wij ook een kans en hoeven we elkaar niet continu aan te kijken met een blik van: “Wat? Wie? Wanneer??”
Er zijn verder behoorlijk wat foute formuleringen gebruikt om bepaalde artiesten ‘waarvan de naam op het puntje van onze tong lag’ aan te duiden, die ik hier niet op mijn blog zal herhalen.  

Op zaterdagochtend moest ik helaas vroeg op omdat ik ‘even’ op en neer moest naar Nunspeet, voor mijn eerste coupeuse-examendag, en was ik pas tegen lunchtijd weer terug. :-/  Gelukkig ging de reis voorspoedig en het opmeten van mijn pasmodel ook, dus na meer dan 3 uur rijden voor 15 minuten bezig zijn, kon het familieweekendje weer doorgang vinden.

Josh was ook blij dat ik er weer was, want ik had haar vooraf al moeten beloven dat ik met haar in de allerheftigste wildwaterbaan van alle Centerparcsen zou gaan. Aldus geschiedde. Niet één, niet twéé, niet dríé, en ook niet víér keer… Je moet er wat voor over hebben om peettante te zijn!  

En er waren ook weer geitjes! Dit hoogzwangere exemplaar kwam tot tweemaal toe actief naar Richard en mij gewaggeld voor knuffels en kin-krabbels. <3

Schoonbroer was uiteraard ook weer aanwezig:

Pa en ma genoten voornamelijk van een afstandje, terwijl de (klein)kinderen zich amuseerden met de diverse speelmogelijkheden op het park.

Dat wil zeggen, voor zover toegestaan dan.

Dat weerhield ons er zeker niet van om in alle andere jungle-klimrekken te klauteren:

Of om de pret voort te zetten in de speeltuin:

Zoals jullie kunnen zien, was het dus wederom een zeer geslaagd weekend!

examen

 

Olga heeft weer eens een Project gerealiseerd. Deze heet ‘Wrivinge’ en het is “een reis door de geschiedenis van de erotiek”. Olga schrijft hilarisch, dus ik wist zeker dat deze show ook hilarisch ging zijn. En Jeroen en Bertine, die eraan meedoen, bevestigden dat ik er zeker heen moest.

Initieel was ik te laat maar gelukkig werden er nieuwe data gepland en speelden ze gisteravond in een theater relatief in de buurt (Den Bosch). Helaas kon Richard niet mee, dus kocht ik voor mezelf een kaartje.

Nou, ik kan iedereen aanraden om óók een kaartje te kopen voor een van de volgende voorstellingen, want ik heb vele malen vaker en harder gelachen dan bij de gemiddelde cabaretier! Net als de rest van de zaal, want het publiek (volgens mij voor minimaal 70% bestaande uit mensen uit de LGBTQ+-community 😋) was leuk en deed ook goed mee.

Eigenlijk is de voorstelling een lezing met Powerpoint-presentatie over hoe mensen in verschillende eeuwen dachten over en bezig waren met seks en erotiek (spoiler: doorgaans een stuk vrijer, flexibeler en minder heteronormatief dan wij tegenwoordig). Maar dan gepresenteerd in drag en met een fantastisch verhaal en bijpassende plaatjes. En onderbroken door erotische verhalen uit verschillende tijdperken, voorgelezen door andere cast-leden in kostuums.

Het is een avondvullende voorstelling en er moet echt enorm veel tijd in hebben gezeten om al dat onderzoek te doen, en dan ook nog eens om deze voorstelling te schrijven, maken en instuderen. Hij is niet alleen komisch maar ook nog eens leerzaam én met een belangrijke boodschap.

En ik mocht achteraf op de foto met (bijna) de hele cast! 😍

Nieuwsgierig? Hier vind je volgende speeldata: https://linktr.ee/wrivinge

Ga er met een open mind heen, én ‘historisch verkleed’, zoals in de uitnodiging stond. Niet verplicht, wel leuk! 😁 (Ik kwam in mijn 17e eeuwse outfit – de allerminst passende bij het verhaal bleek achteraf, maar middeleeuwse jurken heb ik al zo vaak aan en een Victoriaanse hoepelrok / 15 lagen petticoats vond ik wat minder handig op de fiets naar het station – en ja, het was een bijzondere ervaring om op de terugweg zo tussen allemaal stomdronken jongeren in de trein te zitten. 🤪)