Category: Uitjes en feestjes

Heerlijke herfstweek

Ik heb deze week een weekje vrij genomen en wat is dat heerlijk! Aan het begin van het jaar heb ik nooit zo veel behoefte aan vakantie, maar aan het eind des te meer. Ik denk dat het komt doordat mijn weekends in januari/februari/maart nooit heel vol zitten, waardoor ik genoeg tijd heb voor mezelf. September en oktober zijn juist het tegenovergestelde. Dus neem ik doorgaans pas in mei voor het eerst een weekje vrij, daarna een zomervakantie in augustus, om vervolgens al mijn nog resterende vrije dagen in te zetten zodat ik vanaf september tot aan het eind van het jaar iedere maand een weekje vrij heb. Zoals nu dus.

Ik wilde ditmaal wel voorkomen dat ik alleen maar nuttige dingen van mijn to-do-lijst aan het wegwerken was. Dus sprak ik met mezelf af dat ik iedere dag zowel iets nuttigs als iets leuks zou gaan doen. En dat ben ik erg goed aan het volhouden! Het helpt daarbij dat de nieuwe versie van Monkey Island vorige week maandag uitkwam. Normaal gesproken vind ik spelletjes spelen zonde van mijn tijd en doe ik liever iets dat concreet resultaat oplevert, maar dit is wel een uitzondering. ^_^

Aan het begin van de week ben ik dus ‘s ochtends nuttige dingen gaan doen, ‘s middags ben ik gaan naaien aan een nieuw kostuum in Dickens-stijl (zowel nuttig als leuk), om dan ‘s avonds op de bank lekker te gaan gamen. En er was ook nog ruimte voor sociale activiteiten: woensdagavond ben ik heerlijk gaan balfolken (Yay, veel nieuwe mensen! Waaronder iemand die me uitdaagde om een soort tango-improvisatie te doen die zeer fijn uitpakte! <3 ).

foto door Menno

Donderdag ben ik eerst met Rinske gaan wandelen in de Hatertse Vennen, daarna hebben we bij een eettentje in de buurt geluncht en in de middag zijn we bij mij thuis lekker gaan handwerken tijdens het verder bijkletsen. Om ‘s avonds Kees mee te sleuren naar de bios, waar we ‘See how they run‘ hebben gezien: geen briljante hoogdravende film, maar wel grappig en vermakelijk. Het is zeg maar een whodunnit over een whodunnit gebaseerd op een whodunnit: een groep mensen voert een toneelstuk gebaseerd op een boek van Agatha Christie uit, maar dan wordt er echt iemand vermoord. En moet een detective en zijn rookie assistente op klassieke wijze gaan uitvogelen wie de dader is. Er zijn vervolgens uiteraard heel veel overeenkomsten tussen het toneelstuk en het echie – vooral voor de mensen die ‘The Mousetrap’ van Christie daadwerkelijk kennen. De sfeer van de film is heel mooi, want in de jaren ’50, met oude auto’s en klassiek ingerichte panden. En lekker Brits. Ik heb zelf Agatha Christies verhalen verslonden in mijn jeugd, dus dat is echt wel iets waar ik blij van word (ik zou ze eigenlijk moeten herlezen, maar het risico is natuurlijk dat je je te vroeg herinnert wie het heeft gedaan).

Vandaag weer wat anders: ik vertrek zo naar Zaltbommel voor het symposium van het Lewis Carroll Genootschap. En dan nog een weekendje lekker aanrommelen om de week mee af te sluiten. Ik kijk nu al uit naar mijn herfstvakantie in oktober, hopelijk wordt die net zo fijn! ^_^

Radboud Services festival

Het voordeel van bij een grote organisatie werken is dat je regelmatig uitjes hebt: van je eigen team, van je divisie, en in dit geval van het organisatie-onderdeel dat dáár weer boven valt: bij ons Radboud Services, oftewel alle ondersteunende afdelingen die niet met onderwijs of onderzoek bij onze universiteit van doen hebben. Het beloofde een grote fuif te worden, want afgelopen donderdag was er na werktijd een heel programma met optredens en workshops gepland (en ik had het te druk om er eerder dan vandaag over te bloggen. ;-) ).

Nou ben ik op zich niet heel erg goed in socializen met collega’s. De meesten heb ik erg weinig te vertellen en de gemiddelde muziek op zo’n festival dat voor iedereen leuk moet zijn, matcht ook niet zo met mijn smaak. Maar goed, ik ging gewoon en ik zou wel zien. Ik kon natuurlijk op ieder gewenst moment vertrekken, en er was gratis eten dus dat was sowieso al mooi meegenomen want dan hoefde ik niet te koken. :-P

Na een lekker broodje met kip van de bbq te hebben verorberd, besloten een paar van mijn collega’s en ik eens te gaan kijken bij de hula hoop-workshop. Want yay – dingen doen in plaats van zinloos ouwehoeren over koetjes en kalfjes en stiekem toch over werk! Het bleek niet echt een workshop te zijn: net als de andere ‘workshops’ lagen er gewoon spullen die je mocht uitproberen en was er iemand die je op verzoek de basics kon uitleggen. Dat werkt inderdaad veel beter als je honderden mensen moet entertainen.

Hee, dat ging makkelijk! Ik had als kind natuurlijk wel eens ge-hula-hoopt, maar blijkbaar gold dat lang niet voor alle collega’s, die er wat meer moeite mee leken te hebben. Hm, hoe kan ik dit spannender maken? Twee hoepels tegelijk lukt ook wel. Een collega gooide een derde om me heen en een andere collega een vierde. Dit was grappig! Kan ik ook een hoepel om m’n heupen laten draaien én een hoepel om mijn arm? Dat bleek wel iets lastiger qua coördinatie…

Inmiddels togen mijn collega’s richting de circusworkshop. Oeh, klonk interessant! En dat was inderdaad nóg leuker! Er was een grote mat met daarop een explosie van dingen die je kon uitproberen: van minuscule fietsjes tot éénwielers, van balletjes en kegels tot springtouwen en van een koorddanslijntje tot balanceerborden.

De meeste collega’s probeerden iets uit, wat uiteraard niet gelijk lukte, waarna ze zeiden: “Superleuk! Maar ik kan dit echt niet!”, het lachend opgaven en iets anders gingen doen.
Mijn default-benadering van dingen is: “Superleuk! Hm, ik kan dit nog niet. Maar als ik oefen dan kan ik het vast wél.” En dan word ik enorm fanatiek…

Dus heb ik me erop gestort en ben ik niet meer gestopt totdat ze begonnen op te ruimen… :-D Ik heb balletjes omhoog gegooid, net zo lang totdat ik er drie tegelijk een tijdje in de lucht kon houden. Ik heb op een éénwieler gefietst, net zo lang totdat ik eventjes de begeleidende rails niet meer nodig had om me in evenwicht te houden. Maar het meest fascinerende object vond ik een soort segway, maar dan met slechts één wiel! Geen idee hoe het ding heet, maar ik zag degene die het ding demonstreerde er soepel mee door het gebouw zoeven en dacht gelijk: dat wil ik ook kunnen!! Dus heb ik het apparaat geclaimd en heb ik geoefend, geoefend en nog meer geoefend totdat mijn beenspieren verzuurd waren, mijn enkels en schenen onder de schrammen en blauwe plekken zaten en ik helemaal verhit en bezweet was. Het is dat de demonstratie-man op een gegeven moment begon op te ruimen, anders had ik tot het eind van de avond erop geoefend!

Het is echt heel motiverend om progressie bij jezelf te zien: in het begin lukte het me amper om erop te stappen zonder dat hij al wegschoot. Daarna kon ik een halve meter vooruit komen terwijl ik steun zocht bij muren en stoelen, maar uiteindelijk kon ik er ook vrij mee door de ruimte zoeven. Alleen de wat scherpere bochten bleven een uitdaging, vooral als ik om dansende collega’s heen moest manouvreren (“Pas op!! Aan de kant!! Argh!” :-D )

Maar goed, op een gegeven moment moest ik het ding dus inleveren en bleef er alleen meedoen met het feestgedruis over. Inmiddels stond ik stijf van de adrenaline vanwege al dat geoefen en de concentratie om niet keihard op mijn bek te gaan, dus dat hielp wel. En er was een goede coverband bezig, dus kon ik gelijk door met meeblèren met goede oude hits.

Daarna kwam Ronnie Ruysdael. Blijkbaar bij veel mensen bekend, maar niet bij mij. Zijn ondertitel was ‘de koning van de polonaise’… dat zegt genoeg denk ik. Maar ach, de stemming zat er inmiddels goed in dus liet ik me meesleuren. Party!!

Dus ja, het was tegen mijn verwachting in enorm gezellig – getuige ook de selfies met collega’s die steeds slechter en oncharmanter werden… Maar hee, het festival draaide om elkaar ontmoeten en ik heb overduidelijk goed gemingled met collega’s van o.a. ICT en de bieb, dus mission accomplished. Ik trof ook stomtoevallig mensen die jiu-jitsu bleken te doen bij de vereniging waar ik in mijn studententijd bij zat en die nu nog steeds samen met Mark daar sporten. (“Maar in welk jaar ben jij dan begonnen met studeren, dat je nog bij de oprichting van de vereniging was?” “In 1997”. Waarna ongelovige blikken volgden waarin kon lezen: “Maar dat is de vorige eeuw…” Ja, ik ben ouder dan ik lijk… maar bedankt voor het compliment – denk ik.  :roll: )

Ik ben gebleven totdat de lichten aan gingen en we het pand uit werden geveegd. Dat was al om half 11, maar het voelde als midden in de nacht, zeker na zo’n intensieve oefeningen gedaan te hebben. Er zat geen druppel alcohol in me, maar omdat ik maar liefst 4 glazen frisdrank had gedronken terwijl ik normaal gesproken alleen water en thee drink, werd ik om 2 uur ‘s nachts wakker van een sugar rush en heb ik geen oog meer dichtgedaan. De volgende ochtend was ik dus alsnog flink brak. Maar gelukkig hoefde ik die dag alleen maar op de bank te hangen tijdens de filmdag, dus dat was ideaal gepland.

Ik herinner me dat er een hoop foto’s van mij zijn gemaakt op onder andere die elektrische eenwieler en tijdens polonaises, dus ik vrees nu een beetje voor het album dat hoogstwaarschijnlijk aanstaande maandag op kantoor rond zal gaan.  :oops:

James Bond filmdag

Voorafgaand aan Casino Mortale hadden Rinske en ik heb plan opgevat om een James Bond-filmdag te plannen om alvast in de stemming te komen. Daar was animo voor, maar helaas geen tijd: het was al redelijk kort dag voor het evenement en mensen hadden zomervakantie, waardoor we geen datum meer konden vinden waarop iedereen kon. Dus besloten we er napret van te maken en het gewoon ná het evenement alsnog te doen. :-)

Uit de datumprikker kwam ditmaal wel een moment waarop iedereen kon en daarna heb ik nog wat meer mensen uitgenodigd in het kader van: als je toevallig ook kunt op die dag, dan is dat gezellig! Uiteindelijk waren we met z’n zessen: Rinske, Judith (die haar complete collectie Bondfilms ter beschikking stelde), Gijs, Anne, Bas en ik.

Tot en met 2019 organiseerde ik jaarlijks een filmdag in een bepaald thema, maar er kwamen op een gegeven moment steeds minder mensen, totdat we uiteindelijk nog maar met drie mensen ofzo op de bank zaten. Dus besloot ik destijds dat het (na maar liefst 15 jaar!) mooi was geweest. Ik kon altijd nog een keer incidenteel een filmdag organiseren als ik merkte dat er wel weer animo voor was, besloot ik. Nou ja, en toen kwam corona en kon het dus sowieso niet, en nu was er weer een gelegenheid (al was het ditmaal voor een select groepje mensen dat ook naar dat LARP-evenement was geweest).

De traditionele elementen zaten er in ieder geval weer in: met veel mensen knus en relaxed op de bank hangen in combinatie met véél te veel snacks. Op de vorige filmdagen vroeg ik altijd of iedereen een (liefst zelfgemaakte) snack wilde meenemen. Ditmaal had ik aangegeven dat ik zelf alles zou verzorgen, maar ja, blijkbaar willen mensen toch heel graag ook iets meenemen. Dus waren er ook nog eens twee taarten en veel chips. Plus pizza als avondeten. *burp* :-D  (Note to self: een volgende keer dus gewoon weer mensen vragen zelf iets mee te brengen.)

Als speciale toevoeging had ik ditmaal een mocktail (not shaken, not stirred) voor alle aanwezigen, om overduidelijke redenen. :-)

Dit was aan het begin van de avond. Aan het eind was de tafel uiteraard geëxplodeerd met mokken, glazen, taartschoteltjes, en meer.

Ik moet bekennen dat ik geen die-hard Bondfan ben. De meeste films zijn in mijn hoofd allemaal hetzelfde en nogal misogynistisch – al is dat bij de modernere gelukkig minder het geval, alleen heb ik die nooit gekeken. Dus ik had ze zeker niet allemaal al gezien. In een middag en een avond hebben we (tussen het bijkletsen door) vier films er doorheen gejaagd: Dr. No (in het kader van ‘begin bij het begin’), Casino Royale (die moest natuurlijk ertussen zitten), The Avengers (die uit 1998, niet die van Marvel – om even iets anders dan James Bond te kijken maar toch in het thema te blijven) en ‘s avonds laat eindigden we met de allerslechtste (omdat het kan): Live and let Die. Door de films heen praten mocht, commentaar leveren op vrouwonvriendelijke opmerkingen en situaties was gewenst, en we turfden hoeveel sigaretten en explosies er langskwamen (hoe recenter de films, hoe minder sigaretten en hoe meer explosies, was de theorie). :-P

Het was heerlijk relaxed en gezellig en ik vind het jammer dat de dag alweer voorbij is! Misschien komt er volgend jaar dus toch weer een volgende editie… ;-)

Mijn 43e verjaardag

Je weet dat het een goed feestje is geweest, als… je de volgende dag bij het opruimen iemand z’n onderbroek aantreft. XD

Toen ik mijn 40e verjaardag vierde had ik het groots aangepakt, met maar liefst 3 bands en een externe locatie. Het was sowieso niet de bedoeling om dat ieder jaar te doen, maar door corona waren mijn feestjes de twee jaren daarna noodgedwongen klein. Dus dit jaar had ik wel zin in een wat uitgebundiger feestje.

Bovendien had ik in de afgelopen twee jaar een hoop leuke mensen heel lang niet gezien, omdat ik hen eigenlijk alleen tref op evenementen zoals LARP, middeleeuwse festivals, folkbals, etc. – en die gingen vanwege corona natuurlijk structureel niet door. Heel zonde eigenlijk, dat je van bepaalde mensen vermoedt dat het ook buiten die evenementen goed zou kunnen klikken, maar je desondanks nauwelijks contact hebt?

Een verjaardagsfeestje leek mij een uitstekende gelegenheid om hen alsnog te zien, of kon wellicht een eerste stap zijn om vanaf nu vaker buiten evenementen om af te spreken. Dus zette ik mijn schroom opzij (Zouden ze het niet gek vinden om ineens een uitnodiging van mij te krijgen? Nah… toen ik de escape room-dag organiseerde reageerde iedereen ook positief.) en nodigde ik naast mijn vaste vriendenclub, ook anderen uit. En jawel hoor, tot mijn opluchting reageerden de meesten inderdaad heel enthousiast! (Desondanks gingen zo goed als al mijn balfolkvriendjes wederom naar Boombal festival, dat ieder jaar tijdens mijn verjaardag valt, maar ach.)

Waar ik 23 man moest laten was nog wel een uitdaging, maar ze kwamen redelijk verspreid over de dag en de weergoden hielpen mee, waardoor we afgelopen zaterdag lekker buiten hebben kunnen zitten. Dat was een grote opluchting, want eind augustus kan het zowel heel zomers als prutweer zijn, en de week voorafgaand aan het feestje gaf mijn weer-app iedere dag iets anders aan!

Toen het ‘s avonds begon af te koelen, hebben we gezellig de vuurschaal aangemaakt en marshmellows geroosterd! <3 ).

Meer mensen uitnodigen betekent wel nog meer druk bezig zijn, dus stond ik vrijdagmiddag al taarten te bakken, en hoewel ik ook zo veel mogelijk avondeten al had voorbereid en de drankjes self-service waren, bleef het een uitdaging om op mijn kont bij mijn gasten te blijven zitten. Én om ervoor te zorgen dat ik met iedereen even babbelde – want dat is het grootste nadeel van gastvrouw zijn: tijd om met alle aanwezigen echt uitgebreid bij te praten, is er niet. Heb ik nóg niet van iedereen alle stoere verhalen over Casino Mortale gehoord…

Maar dat had ik er graag voor over, want ik heb een heerlijke middag en avond gehad. Misschien toch maar vaker wat grotere feestjes geven?

(Oh en voor degenen die het zich afvragen: de onderbroek bleek van mijn kleine nichtje te zijn, door mijn zus meegenomen als reserve. ;-) )

Castlefest 2022

Na 2 jaar niks, kon ook Castlefest dit jaar eindelijk weer doorgaan! Helaas nog steeds niet geheel zoals vroeger, want blijkbaar is er een nieuwe terreinbeheerder of eigenaar ofzo, en daardoor was niet meer het gehele terrein van de Keukenhof beschikbaar voor het festival. Dat betekende ten eerste dat de instrument-uitprobeerworkshops van Stichting Draailier & Doedelzak niet meer konden plaatsvinden. Want het gebouw waar dat altijd in was, viel nu buiten het beschikbare gebied en er was geen andere plek op het terrein over. Jammer, want ik zou daar gaan meehelpen (en zo een deelnemerstoegangskaartje kunnen scoren).

Ten tweede betekende dat minder kampeerplekken en minder parkeerplaatsen. Tegen de tijd dat ik erachter kwam dat ik niet als deelnemer naar binnen kon, bleken alle campingtickets al te zijn uitverkocht. Meh. Ik had natuurlijk kunnen kijken of ik elders kon overnachten, maar de hele tijd op en neer rijden doet toch wel af aan de festivalervaring. En eigenlijk was ik dit jaar in mijn rol als muzikant al op genoeg festivals in een tent… daarvoor hoefde ik het niet te doen. Dus besloot ik dit jaar maar eens slechts één dagje te gaan.

Ik koos voor de vrijdag, omdat zaterdag altijd loeidruk is (en op zondag de leukste spulletjes al verkocht zijn. ;-) ). Maar het leek wel alsof het ook voor een vrijdag, niet zo heel druk was. Natuurlijk waren er veel bezoekers en het is een groot terrein, dus in totaal zijn er gisteren in absolute aantallen vast heel veel mensen geweest. Maar het voelde niet zo druk. Ik heb alleen voor het eten eventjes in een rij hoeven te staan, nooit voor toiletten of waterpunten. Er was altijd zitplek onder de luifels. Ik heb veel minder bekenden gezien dan anders (wat nog steeds niet betekent dat ik weinig bekenden heb gezien ;-) ). En ook waren er naar mijn idee veel minder bezoekers over-de-top uitgedost met uitbundige kostuums, waar je wel 2x naar keek. Misschien moeten mensen toch nog wat bijkomen van de corona-periode?

Ik had vooraf verwacht dat het heel zonnig en warm zou worden, maar toen bleek het ineens veel minder warm te worden, deels bewolkt en met 40% kans op regen. Argh! Wat moest ik nu aan? Op de ochtend zelf dus toch maar weer mijn oude Castlefest-outfit uit de kast getrokken, want die had handige laagjes. Oh wacht, nu ik ben afgevallen, is ook die natuurlijk veel te ruim… zucht. Een paar veiligheidsspelden bevestigen in de rok en mezelf streng toespreken dat ik de jurk níét dezelfde ochtend nog hoefde in te nemen en het met een riem erom ook best wel kon, losten het op. In mijn rugzak gingen zowel een hoedje & zonnebril als een vestje & legging, plus een regenponcho. Alleen die laatste heb ik niet gebruikt, want de druppels motregen in de ochtend waren zo ook wel prima te overleven.

Ik had gezorgd dat ik nog vóór openingstijd bij de poort stond, want ik wilde de balfolk-workshop niet missen. Da’s immers altijd gezellig, ook al ken ik de dansen al lang. Ik kan altijd helpen om wat nieuwelingen de juiste richting op / het juiste ritme in te duwen. :-)

Daarna was het alweer tijd voor lunch en daarna herinnerde ik me weer waarom ik afgelopen keren altijd het hele weekend ging – te weinig tijd om alles uitgebreid te bekijken, aan dingen mee te doen, te shoppen, met vrienden bij te kletsen én in het gras te hangen! Zucht. Dat werd keuzes maken. Ik herinnerde me ook nog dat het op Castlefest niet verstandig is om te beloven ergens op een bepaalde tijd te zijn; ‘go with the flow’ is daar altijd veel beter. Dus maakte ik alleen een lijstje van dingen die ik ‘mogelijk’ wilde zien of doen, en keek ik wel of dat lukte. (Ter illustratie: ik vertrok een half uur te vroeg richting het podium waar een optreden zou zijn en arriveerde een kwartier nadat de band was gestart, want onderweg kwam ik nog een andere band tegen die leuk was en liep ik een bekende tegen het lijf.)

Uiteindelijk heb ik (deels) kunnen luisteren naar de optredens van Shireen, Waldkauz en La Maisnie Hellequin, en de show van Bataille kunnen bekijken. En dus de balfolk-workshop kunnen doen. Voor de rest heb ik gekletst, rondgekeken en geshopt. Dat laatste met resultaat: ik scoorde een extra laagje voor over mijn outfit (met praktische zakken), een net-niet-middeleeuws bord en een nieuw kettinkje:

Om tien voor tien ‘s avonds besloot ik dat het verstandig was om maar eens naar huis te gaan, want het was nog dik anderhalf uur rijden…

Tijdens de terugrit heb ik overigens voor het eerst in mijn leven 112 gebeld. Ik reed op de A15 namelijk langs een brandende auto die naast een oprit op z’n kant lag. Geen idee of dat al door iemand was doorgegeven, maar er stond niemand bij. En ook al was er relatief nog veel verkeer op de snelweg, als iedereen denkt: “Iemand zal dit wel al gemeld hebben”, dan doet uiteindelijk niemand wat. Dus auto op de vluchtstrook gezet en gebeld. Ik hoop maar dat het een boerenprotest was, hoewel half 12 ‘s nachts me niet echt een logisch tijdstip daarvoor lijkt. Want als het een eenzijdig ongeval was en er nog mensen in dat brandende wrak hadden gezeten… Laat ik zeggen dat het niet zinvol was geweest om erheen te gaan om te proberen daar nog iemand uit te trekken…

Gelukkig kwam ik zelf veilig thuis en kon ik van een welverdiend slaapje genieten. Het was een fijne dag. En hopelijk volgend jaar weer het hele weekend!

Thor: Love & Thunder

Het was lang geleden dat ik naar de bios was geweest en ik zag een leuke trailer van “Thor: Love & Thunder” langskomen. Dus appte ik Ted of hij zin had om samen de film te gaan kijken. Dat wilde hij wel, én hij besloot me alvast voor mijn verjaardag op het uitje te trakteren (aangezien hij net als 98% van mijn andere balfolk-vriendjes tijdens mijn verjaardagsfeestje op Boombal is).

Ik ben niet echt een superheldenfilm-liefhebber, maar de Thor-reeks vind ik wel leuk. Het is natuurlijk allemaal superepisch, want goden en redden van werelden met behulp van superkrachten etc. etc., maar al die epischheid wordt gecompenseerd doordat de film zichzelf en de hoofdrolspeler echt totáál niet serieus neemt. Ik heb dan ook continu liggen (niet zitten, het was zo’n heerlijke ‘druk-op-het-knopje-en-een-voetenbank-klapt-uit-stoel) grinniken op het pluche. Bovendien wordt Thor in de loop van tijd steeds menselijker in plaats van goddelijker (nou ja, wat betreft gedrag dan, niet lichaam).

En nee, het plot is niet heel bijzonder, met name omdat er een hoop “Maar als <dit zo is>, waarom hebben ze dan niet <dat gedaan>??”-momenten in zitten. En het plastic-achtige speelgoedharnas van Thor is een beetje jammer. Desondanks kan ik de film aanraden, om de volgende redenen:

  1. Chris Hemsworth;
  2. Hilarische humor;
  3. Chris Hemsworth, gelukkig weer zonder buik en met lang haar;
  4. Gigantische gillende geiten (“WHÈÈÈÈÈÈÈÈHH!!!”);
  5. Chris Hemsworth, op een groot scherm;
  6. Een soundtrack vol Guns n’ Roses en gelijksoortige muziek;
  7. Chris Hemsworth, zonder kleren.

Een avondje met een mooie man op het scherm voor je én een mooie man naast je, wie wil dat nou niet? Topavond!  ;)

Vriendschapsjubileum

Dankzij de oplettendheid van Rob, kwamen we erachter dat we inmiddels al 10 jaar vrienden zijn! Dat moest gevierd worden natuurlijk.

Er betaat wel wat twijfel over de exacte datum. In mijn herinnering hebben we elkaar leren kennen tijdens de bruiloft van Menno en Dorine, oftewel 30 juni 2012. Maar Rob vond nog een foto van september 2011 terug, waarop wij beiden naast elkaar staan tijdens het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak. Het is alleen aan de foto niet te zien of we elkaar toen al daadwerkelijk kenden, of dat we gewoon toevallig naast elkaar stonden tijdens het kijken naar een presentatie. We zaten destijds namelijk in verschillende workshopgroepjes. Hmm, hadden we ons vriendschapsjubileum wellicht al gemist?

We besloten dat het niet uitmaakte en dat het hoe dan ook gevierd moest worden. Gezien onze drukke agenda’s ging precies op 30 juni afspreken namelijk ook niet lukken. :-P Maar gisteren was Rob zo’n bikkel dat hij op de terugweg vanuit Le Son Continu nog even bij mij langsreed om lekker te gaan uit eten in het centrum van Nijmegen.

Tijdens de Vierdaagse, ja. Dus dat was gezellig druk. Maar het restaurantje dat ik had gevonden (een van de weinige die open was op maandagavond én waar je kon reserveren) was goed voorbereid: ze hadden het terras op hun stoep volledig ommuurd, zodat er een knusse enclave ontstond. Bij de ingang stond een soort bouncer, die je pas toeliet door het lintje voor de ingang te verwijderen wanneer de medewerker achter dat lintje, je naam in Het Grote Reserveringsboek had teruggevonden. Het voelde als een VIP-lounge! :-D

Na heerlijk te hebben gegeten, zijn we nog even door het feestgedruis in de stad gaan lopen. Op de kade zochten we een relatief rustig plekje om te zitten en, met uitzicht op de bootjes op de Waal, de door mij meegenomen fles bubbels te openen. Proost – op ons jubileum! (En gelijk maar even een selfie gemaakt om dit moment wél heel duidelijk vast te leggen. ;-) )

Backyard barbecue

Barbecueën vind ik supergezellig! De zomer is niet compleet als ik dat niet minimaal 1x heb kunnen doen. Als kinderloze single is het wel een beetje een ding, want in je eentje is er weinig aan en ik word nooit bij anderen uitgenodigd, want de meeste mensen barbecueën blijkbaar vooral met hun eigen gezinnetje. Dus komt het er altijd op neer dat ik zelf wat moet organiseren als ik het wil doen, en gezien de drukke agenda’s van mijn vrienden maar moet hopen dat het barbecue-weer wordt op de relatief ver vooruit geprikte datum. Gelukkig kwam dat gisteravond helemaal goed!

We waren met 8 volwassenen en zowel Rinske als Bob & Alice hadden ook hun kids meegenomen. Ik moet bekennen: 5 rondrazende koters in mijn huis en achtertuin was even slikken. XD Gelukkig speelden ze lief met elkaar en konden ze op het pleintje achter mijn huis lekker rauzen. Voor zover ik kan beoordelen heeft, op één stuk speelgoed uit mijn ‘voor als er kinderen langskomen’-doos na, alles het overleefd (de over mijn vloerkleed heen gegooide bak eten ging er zonder vlekken uit). De hotdogs en spekspiesjes die ik vooral voor hen had ingeslagen vielen in de smaak en de zak marshmellows was na 2x met mijn ogen knipperen leeg. De sneaky stouterds kwamen bij mij vragen om meer cola nadat hun ouders (buiten mijn medeweten om) al nee hadden gezegd tegen nog een glas, dus ze zijn met een buik vol suiker naar huis gestuurd (succes ermee, hè  :roll: ). Er is uiteraard veel te veel eten over dus mijn vriezer zit vol en de komende dagen eet ik nog steeds bbq-hap. Oftewel: het was een geslaagde avond! ^_^

 

Teamuitje: midgets & moorden

Je zou toch bijna zijn vergeten dat er zoiets bestaat als bedrijfsuitjes? Maar het kan weer, en dus regelden enkele collega’s dat we gisteren iets leuks gingen doen met ons team. (Onze manager: “We hebben de afgelopen jaren niks kunnen doen, dus het budget dat jullie hebben is nu 3x zo hoog.” Hoezee! :-P )

Het was een verrassing wat we overdag gingen doen; de enige hint was dat het niet heel erg sportief ging worden. Dus googlede ik het adres dat was doorgegeven als verzamelpunt, want ik houd niet van verrassingen en ik moet weten welke kleding en schoenen ik aan moet doen. ;-)
Het bleek een pand te zijn waar meerdere dingen in te doen waren: karten, lasergamen, bowlen en midgetgolf. Gezien de hint vermoedde ik dat het een van de laatste twee ging worden. Het werd inderdaad midgetgolfen – in blacklight!

We deelden ons op in teams van 3 personen en gingen letterlijk aan de slag. Ik was gelukkig niet de allerslechtste, al scheelde het niet veel. Degene die de meeste slagen nodig had zat ook in mijn team, dus we stonden onderaan in de einduitslag. Maar ach, we hielden de moed erin en besloten dat je na 10x tevergeefs proberen om je bal de eerste hindernis door te krijgen, ‘m daarna achter die hindernis mocht leggen. En dat, als je per ongeluk je bal óver de hindernis heen mepte en die via verschillende muren alsnog het eindveld op stuiterde, dat ook gewoon telde. Het moest wel leuk blijven natuurlijk. ;-)

Daarna was het tijd voor een etentje. Een speciaal etentje, want het werd gecombineerd met een moorddiner! Vooraf hadden we onze rollen al toegestuurd gekregen met de opmerking dat je kleden in de stijl van je rol mocht, maar niet verplicht was. Hoera, hier werd ik blij van! :-D

Ik besloot me wel een beetje in te houden en alleen wat accessoires mee te nemen, want mijn collega’s zijn natuurlijk geen LARPers. Mijn rol was die van lief Pools dienstmeisje, die bezig was aan een mislukte studie Nederlands. Gelukkig had ik nog een schortje liggen dat ik ooit had genaaid voor een rolletje als dienstmeisje op een LARP en een verenplumeau die ik daar toen voor had aangeschaft. Verder was het een kwestie van twee restjes kant tegen een diadeem aannaaien, en klaar!

Tegen mijn verwachting in hadden de meeste collega’s daadwerkelijk iets aangetrokken dat bij hun rol paste! En de meesten deden ook oprecht hun best om zich in te leven in de rol. Tot grote hilariteit natuurlijk, want er was wel enigszins getypecast… Zo waren onze manager en onze office manager, die al jaren goed bevriend zijn, de gastheer en zijn vrouw. Zodra we aankwamen en omgekleed waren, begonnen ze al gelijk te kibbelen als getrouwd stel en dat ging de hele avond zo door. :-D

Het moordspel zelf was een beetje tenenkrommend, zowel omdat de begeleidende opnames die soms moesten worden afgespeeld echt dramatisch slecht waren, en de rollen en teksten bovendien voor geen meter woke en behoorlijk stereotyperend waren (de variant van het spel die oorspronkelijk was uitgekozen door de organiserende collega’s werd zelfs afgeraden door de organisatie achter het moorddiner, omdat die behoorlijk vrouwonvriendelijk was en tegenwoordig écht niet meer kan, dus ik wil helemaal niet weten wat voor teksten daar in zaten…), maar dat voedde wel extra onze hilariteit en dus was het een heel leuke avond! Ik vermoed dat de komende weken, enkele collega’s nog structureel geplaagd gaan worden met de geheimen die bij hen uitkwamen tijdens het moorddiner. :-P

Two Steps from Hell-concert

“Hey Lenny, Yvonne is ziek en nu heb ik een kaartje over voor het concert van Two Steps from Hell morgenavond in Amsterdam. Wil jij misschien mee?”

Euh… (*slikt alle bezwaren en beren op de weg in die automatisch in mijn hoofd opborrelen bij last-minute plannenwijzigingen*) nou ja, waarom ook niet? :-)

Ik kende de groep niet maar het bleek, ondanks dat de naam wat anders doet vermoeden, geen death metal of zoiets te zijn.  :P  Two Steps from Hell maakt muziek voor filmtrailers en dergelijke, maar die is zo gaaf en bombastisch dat ze een flinke schare fans hebben en je er ook gewoon albums van kunt kopen.

Ik was benieuwd hoe ze de concerten dan vorm zouden geven. Dat was gelukkig niet met een synthesizertje op een podium, maar met een compleet orkest + koor. Erg mooi en indrukwekkend!

Het ding is wel, dat dit soort muziek amper opbouw kent. Je moet voor een filmtrailer, reclamefilmpje etc. de luisteraar natuurlijk metéén meekrijgen. Dus de muziekstukken zijn relatief kort en hebben amper een intro; het gaat in 3 seconden vanaf de start van het nummer direct door naar EPISCH! EPISCH! MEER EPISCH! en dan is het klaar.  :lol: In het concert als geheel zat dan ook niet super veel opbouw.

Ik vond de muziek heel mooi en een live orkest is natuurlijk fantastisch. Meerdere solo-muzikanten waren jaloersmakend goed, zoals de violiste, de celliste en de man die wel 45 verschillende blaasinstumenten kon bespelen. De zangpartijen waren me op een gegeven moment iets te veel van hetzelfde, zowel qua melodie als de hoeveelheid ‘Haaa-aaaa, haaa-aaaa’, want tekst zit in de meeste nummers niet, terwijl ze de zangeressen wel veelvuldig uitlichtten op de voorgrond. Het meest geniet ik er toch van als er een elektrische gitaar flink door de strijkpartijen ragt.  :D

Naast lekker muziek luisteren was het natuurlijk ook een goede gelegenheid om weer eens bij te praten met Mike. Het werd een latertje, ik lag pas om kwart over 1 weer in bed, maar dat had ik er wel voor over!