Category: Uitjes en feestjes

‘Romantische Strasse’-reisje

Richard en ik zijn voor het eerst met z’n tweetjes op vakantie geweest: een heerlijk lang weekend naar Duitsland! <3

Richard wilde al langer de ‘Romantische Strasse’ rijden: een route door Beieren die je door schattige middeleeuwse plaatsen voert waar heel veel authentieke gebouwen bewaard zijn gebleven en waar mooie natuur is. Drie dagen was te kort om de hele route te rijden en alles erop te bekijken (het duurde al 5 uur exclusief files om vanuit Nijmegen naar het beginpunt te rijden), dus hij had voor ons een hotelletje geboekt in Rothenburg ob der Tauber, vanuit waar we enkele plaatsjes op de route konden bezoeken.

Dat betekende dus: road trip!! Met een flinke stapel muziek (waaronder een speciaal voor de gelegenheid gebrande cd met meezing-duetjes) voor in de speler, en een tas boordevol snacks op de achterbank.  :lol:

Rothenburg bleek inderdaad een super-idyllisch plaatsje met prachtige oude gebouwen en straatjes: in mooie kleurtjes, met allerlei uitstulpinkjes, met vakwerk, en meestal schots-en-scheef:

Dit wil je toch spontaan afhuren voor je LARP- of reënactmentevenement om er een middeleeuwse taveerne-avond in te organiseren? <3
We kregen ook heel vaak Efteling-vibes!
Bijzondere weggetjes leiden tot bijzondere verkeersborden :-D

Ook het hotelletje waar we verbleven was geheel in (16e-eeuwse) stijl, met over de top-kitscherig gedecoreerd meubilair.

Om het stadje liep een goed geconserveerde stadsmuur, met daarin wel 42 torens, waar je voor een groot deel overheen kon lopen. Een uitstekende manier om de stad van bovenaf te verkennen!

Als je in het buitenland bent, moet je uiteraard van de lokale cultuur proeven. Letterlijk, dus kochten we een zakje van de Rothenburgse delicatesse: ‘schneeballen’!

Richard deed een extra duit in het zakje door te genieten van een ‘biertje’. Helaas niet op de foto is zijn bord met, hoe kan het ook anders, bratwurst, sauerkraut und kartoffeln. Als toetje mocht de apfelstrudel niet ontbreken.  :D

We hebben ook kennisgemaakt met het ‘local wildlife’. Tijdens de muurwandeling kwam er een katje hard mauwend op ons afgelopen, dat per direct héél veel aais van ons wilde hebben. Ze wierp zich zowat tegen ons aan om maar vooral alle aandacht te krijgen en gekroeld te worden. Nadat Richard op zijn hurken was gaan zitten om beter bij haar te kunnen, klom ze spontaan tegen hem op, waarna ze haar poten op zijn schouders zette en haar kopje tegen zijn gezicht aanwreef. Daarna ging ze op zijn bovenbeen liggen. Awwww…. <3

Maar het bleek een slettekat, want toen de volgende wandelaar langskwam keurde ze ons per direct geen blik meer waardig en rende ze achter die persoon aan, eveneens luid om aandacht vragend en zich voor zijn voeten op haar rug werpend om door haar volgende slachtoffer geaaid te kunnen worden. Tsk…  :lol:

Bijzonder mooi uitzicht! <3 <3 (En oh ja, je ziet in het midden en rechts op deze foto ook heel sfeervol een deel van Rothenburg liggen ;) )

Naast Rothenburg ob der Tauber zijn we ook naar wat andere plaatsjes op de Romantische Strasse gereden. We bezochten op zaterdag ook nog Feuchtwangen, Nördlingen en Harburg.

In Nördlingen waren de gebouwen een stuk meer gerestaureerd dan in Rothenburg en zag je veel meer 17e-eeuwse invloeden.

Bij kasteel Harburg zou een middeleeuwse markt zijn, met kraampjes, demonstraties, muziek en anders leuks. Helaas bleek bij aankomst dat het evenement door de vele regenval was afgelast en waren de deelnemers alle tenten alweer aan het afbouwen en in de auto’s aan het stouwen. Als mede-reënacters voelden we enorm met ze mee, want we weten hoe het is om uit te kijken naar zo’n weekend, alles met moeite op te bouwen, en dan halverwege al je kletsnatte zooi in de blubber weer af te moeten breken…  :(

Schloss Harburg
Meer Efteling-vibes!
Uitzicht op Harburg vanaf het kasteel. Zie hoe hoog het water staat!

Close-up van het hoge water, hoe hard het stroomde en hoe ver het buiten de oevers was getreden:

 

Want je ziet het niet op de foto’s, maar het was echt pestweer. Alleen op zondag hebben we eventjes het zonnetje gezien. De andere dagen regende het een beetje, redelijk hard, heel hard, of kwam het met bakken naar beneden.  :|  Gelukkig hadden we de weersvoorspelling vooraf bekeken en kwamen we gewapend met regenkleding en paraplu, waardoor het wel te doen was. We hebben ons er zeker niet door laten weerhouden om er op uit te gaan!

Op zondag deden we op de terugweg naar huis nog even Schloss Weikersheim aan. In de op Versailles geïnspireerde tuin kon je ook goed merken hoeveel last ze in de regio hadden van overstromingen…

De ridderzaal van het kasteel
Close, but not quite… XD

Ondanks alle nattigheid hebben we een enorm leuk weekend gehad! Het zijn echt hele sfeervolle stadjes, met name Rothenburg, en met zulk fantastisch gezelschap is natuurlijk alles geweldig. ;)  Zo’n weekendje weg is een zeer goede relatietest en we hebben ‘m met vlag en wimpel doorstaan! <3 <3 <3

Weekendje Center Parcs

Ma werd afgelopen weekend 70 en om dat te vieren, nodigde ze ons uit om met het hele gezin een weekendje in een Belgisch Center Parcs door te brengen. Yay, gezellig!

Uiteraard hebben we een hoop lol gehad op de gebruikelijke familie-manier. Zo bleek er in het park een pleintje te zijn met spelletjes voor kinderen. Uiteraard kan ik ook hoepelen, zowel met heupen als nek! En die foam-kegels kun je prima gebruiken om een partijtje te knokken met je vriendje. O:-)

Schoonbroer Jurgen vermaakte zich prima met de dj-tafel:

Terwijl ma wanhopig probeerde ons lief op de foto te krijgen in de Center Parcs-photobooth.
Ma: “Doe eens romantisch”
Wij:

Ma: *snik*

Oh, en er waren ook nog trap-traktors, waar ik heus nog steeds met mijn fijn poezelig derrière op pas, zodat ik met nichtje Josh kon spelen.

Uiteraard zijn er ook weer de gebruikelijke selfies met Zwusje gemaakt:

Verder hebben we nog geitjes geaaid (en nagedaan: “Mèèèèèèèèh!!!!” – ik zal jullie het filmpje daarvan besparen) en hebben we gezwommen in het zwembad (geen foto’s, want: nat), waarbij slechts enkele andere zwembadgasten nét niet gewond zijn geraakt door ons bal-overgooispel (omdat Jurgen me liet zien hoe je op de waterpolo-manier de bal met een grote splash vlak voor iemand laat landen). Bovendien hebben Richard en ik een relationship goal af kunnen tikken door uit het bubbelbad gestuurd te worden door de badmeester (blijkbaar vinden ouders het niet okee als hun kinderen zien dat je elkaar kust – liefde moet gecensureerd worden  :roll: ).

Om pa en ma toch nog een beetje trots op hun kinderen + aanhang te laten zijn, hebben we ‘s avonds de gitaar erbij gepakt en tot na middernacht liedjes gezongen, waarbij Richard indruk maakte door zo even enkele nummers van Iron Maiden weg te spelen op de gitaar. Sindsdien is hij 100% geaccepteerd in de familie.  ;)

Omdat Richard en ik allebei op Tweede Pinksterdag een optreden hadden (waarover in een volgend blogje meer), moesten we helaas zondagavond al naar huis terwijl de anderen nog even bleven. Maar we hebben het er niet minder gezellig om gehad en weer een hoop leuke herinneringen gecreëerd! ^_^

(Om de een of andere reden was pa erg weinig op de foto gezet. Maar hij was er natuurlijk wel bij en maakte deze van de rest van de familie. Ik hou ook van jou, pappie! :-* )

De lintjesrege(li)n(g)

Het is gelukt! Menno, Dorine en Jeroen hebben vanochtend een lintje gekregen en ze vermoedden vooraf helemaal niets!!  :D
En wat waren er een hoop prachtige plot twists in het proces om dit te regelen…  Voor degenen die zich afvragen hoe het nou allemaal precies is gelopen, hierbij het hele verhaal.

Het begon eigenlijk al jaren geleden. Ik las in een balfolknieuwsbrief een interview met Menno en daarin grapte hij dat hij doorging met al zijn vrijwilligersactiviteiten tot hij een lintje kreeg; hij was immers al bijna 15 jaar bezig.
Dat is blijven hangen. En dus besloot ik in februari vorig jaar om daadwerkelijk werk van dat lintje te gaan maken. Maar niet alleen voor Menno, want hij mag dan wel ‘het gezicht’ zijn van heel veel dingen, maar zijn partner Dorine is ook superactief op allerlei gebieden als vrijwilliger en doet bij folkevenementen veel meer achter de schermen dan de meeste mensen zich realiseren!

Ik verzamelde een team om mij heen, want in mijn eentje zou het niet lukken om genoeg details voor de lintjesaanvraag te verkrijgen. Normaal gesproken kun je bij de partner van diegene terecht voor alle informatie, maar dat was in dit geval dus geen optie. Gelukkig wilden Piter (vanuit Stichting Draailier & Doedelzak), Jeroen (vanuit Balfolk Nijmegen) en Wouter (als muzikant die veel met hen samen heeft gewerkt) me daarbij ondersteunen.

Desondanks was alleen de aanvraag al meer werk dan ik vooraf had ingeschat. Want je moet o.a. zo precies mogelijk het bestede aantal uren per activiteit per week aangeven en de exacte startmaanden van het vrijwilligerswerk. En we wilden niet alleen hun folkactiviteiten benoemen, maar ook zo veel mogelijk van al hun andere/vroegere vrijwilligerswerk, waar we niet zo veel van wisten. En wist je dat je ‘een verklaring van geen bezwaar’ van de werkgever van degene voor wie je een lintje aanvraagt moet hebben? Zo begon het speurwerk. Want wist ik veel wie Menno’s werkgever precies was… ik wist alleen bij welke nationale organisatie hij werkt en dat het ‘ergens in de randstad’ was. Dus belde ik met het landelijke hoofdkantoor in de hoop dat zij mij konden en wilden vertellen bij welke vestiging Menno precies werkt en wat de contactgegevens van zijn manager waren. Wonder boven wonder deden ze daar niet moeilijk over en wilde zijn manager ook gelijk meewerken.

Na vorig jaar mei een flink pak papierwerk plus aanbevelingsbrieven ingediend te hebben, was het lang afwachten totdat de aanvraag door de bureaucratische molen was gegaan. Want het moet eerst door de gemeente worden goedgekeurd, daarna door de provincie, en daarna moet het Rijk er nog een plasje overheen doen. Maar onze moeite was niet tevergeefs: in februari van dit jaar kreeg ik bericht van de gemeente Nijmegen dat onze aanvraag was goedgekeurd! Hoezee!

En toen begon het pas echt. Want nu moest er geregeld worden dat zowel Menno als Dorine nietsvermoedend op vrijdagochtend 26 april op een specifieke plaats zouden zijn om het lintje van de burgemeester te kunnen ontvangen. Alleen zouden we pas enkele weken van tevoren te horen krijgen op welke tijd dat precies zou zijn. Tot die tijd wisten we alleen dat het ‘tussen 9.00 en 13.00 uur’ zou zijn. Succes met regelen….
Oh, en het was natuurlijk ook wel leuk als er familie en goede vrienden aanwezig zouden zijn. Maar wie moest er allemaal worden uitgenodigd en hoe kwamen we aan die contactgegevens?

Van Dorine had ik al achterhaald dat ze op vrijdagochtend doorgaans naailes gaf. Mooi, want dan kon ik een collega van haar ronselen om haar lessen over te nemen en haar desnoods gewoon uit haar les te komen plukken. Menno was een grotere uitdaging, want die bleek op vrijdagen altijd vrij te zijn, dus was het niet te voorspellen of hij die dag thuis zou zijn of iets anders zou hebben gepland waar hij heen moest. Ik bleef mijn brein erover breken hoe we dit precies moesten regelen, want we konden wel een balfolkgerelateerde afspraak met hem maken, maar het was best raar om dat op een vrijdagochtend te doen, maanden van tevoren, wat de hele ochtend en begin van de middag zou gaan duren. Het moest wel geloofwaardig zijn.

Ondertussen gingen we verder met de rest van de organisatie. Ik scoutte locaties en met ons team stelden we een gastenlijst samen. Een hele uitdaging, want wie zijn eigenlijk hun ouders en beste niet-balkfolkvrienden? Bovendien is hun netwerk dermate enorm, dat het lastig is een grens te trekken welke mensen je wel en niet hiervoor hoort uit te nodigen. (Hierbij dus excuses aan iedereen die zich mogelijk gepasseerd voelt.)
Om de familieleden te achterhalen heb ik maar gewoon hun Facebookpagina’s bekeken en mensen met dezelfde achternaam op goed geluk een berichtje gestuurd. Uiteindelijk wist ik zo contact te leggen met de ouders van Menno, die me vervolgens weer hielpen contact te leggen met de ouders van Dorine. Toen had ik een goede ingang om meer informatie over ‘vrienden van vroeger’ en ‘vrienden van ander vrijwilligerswerk’ enzo te krijgen voor op de gastenlijst. Erg leuk en fijn hoe enthousiast de ouders van Dorine gelijk mee begonnen te denken! Het organiseren zit blijkbaar in de genen. :)

Toen kwam de grote plot twist. Ik kreeg een telefoontje van de gemeente: ze hadden een overeenkomst in onze lintjesaanvraag en die van iemand anders ontdekt. Tsja, ze mochten vanwege privacyredenen eigenlijk niet zeggen om wie het ging, maar… een van degenen die bij ons de aanvraag had gedaan, zou zelf ook een lintje krijgen! Ik wist gelijk dat het om Jeroen ging, want die is inderdaad ook superactief wat betreft vrijwilligerswerk. Gelukkig kon de gemeente dat bevestigen en wilden ze me wel in contact brengen met degenen die de aanvraag voor hem hadden gedaan. Want ik realiseerde me meteen dat het die groep waarschijnlijk niet zou gaan lukken om Jeroen nietsvermoedend die vrijdagochtend op een andere plek dan bij de uitreiking van het lintje van Menno en Dorine te krijgen!  :lol:

Vanaf dat moment spande ik dus samen met enkele collega’s van Jeroen en besloten we de uitreikingen te combineren. Dat maakte de organisatie enerzijds makkelijker, omdat we niet ieder voor zich dezelfde dingen hoefden te regelen, zoals een locatie, maar anderzijds maakte het alles wel enorm complex. Want we moesten dus met ons groepje, waar Jeroen in zat, de uitreiking voor Menno en Dorine blijven organiseren terwijl Jeroen niet mocht weten dat het stiekem ook voor hem was! Aldus begon een interessante communicatie over organisatorische dingen, waarbij ik continu héél goed op moest letten wat ik tegen wie vertelde!  :D

Het zorgde wel voor een manier om Menno en Dorine op het juiste moment op de juiste plek te krijgen. Want die waren ook bekend met Jeroen’s vrijwilligersactiviteiten en hoorden gewoon op de gastenlijst. Ik verwachtte wel dat ze daar tijd voor zouden inruimen, in ieder geval Menno. En mocht Dorine moeten werken, dan kon ik haar alsnog uit de les komen plukken, want ik had inmiddels al lang met haar collega geregeld dat zij die ochtend vrij zou houden als invalster.

Inmiddels was de lintjesuitreiking al behoorlijk uit de klauwen gelopen. ‘Familieleden en een paar goede vrienden’ zijn wellicht een handjevol gasten voor de meeste mensen, maar mensen zoals Menno, Dorine en Jeroen hebben een enorm netwerk en de gastenlijst bleef maar groeien en groeien… zeker aangezien we dus ineens een feestje voor 3 personen aan het regelen waren!

Er volgde dus ook een last-minute locatieswitch, want eigenlijk hadden we een locatie in de buurt van het werk van Dorine geregeld, zodat we haar makkelijk mee konden nemen naar het gebouw er tegenover, maar die had geen relatie met de activiteiten van Jeroen, was wat krap voor de hoeveelheid genodigden en was best duur. Gelukkig bleek café The Shuffle, waar folkbals door hen werden en worden georganiseerd, alsnog beschikbaar te zijn (dat was in eerste instantie niet het geval) en konden we daar terecht. En barman Kees is heel flexibel, wat ook wel nodig was. Want: hoe plan je een feestje als je pas een paar weken van tevoren weet van en tot hoe laat het precies moet zijn? Hoe lang huur je de locatie af, hoe lang kan de borrel duren en hoeveel muziek kun je inplannen? Hoe nodig je gasten uit zonder een exact tijdstip te communiceren? Kunnen familieleden die helemaal uit Groningen moeten komen er wel op tijd zijn? Kunnen hun ouders daarna nog met ze gaan lunchen? Etc.
Het vereiste dus ook eerst een algemene uitnodigingsmail en later een follow-upmail naar degenen die hadden aangegeven in principe te willen komen, met daarin het precieze tijdstip.

En hmm, wat is een feestje voor Menno en Dorine zonder folkmuziek? Er moeten muzikanten geregeld worden! Dus polste ik bij wat muzikanten op de gastenlijst die al hadden toegezegd te komen, of ze wellicht wat nummertjes wilden spelen na de officiële uitreiking en vroeg ik alle andere genodigden die een instrument bespeelden om dat vooral mee te nemen, zodat er daarna een sessie kon plaatsvinden.

Nieuwe plot twist: weer een telefoontje van de gemeente. Iemand van Stichting Balfolkfabriek had contact met hen opgenomen met vragen over hoe een lintjesaanvraag precies werkte, omdat ze voor Menno een Koninklijke onderscheiding wilden aanvragen. De medewerkster had niets over onze aanvraag durven/mogen vertellen, maar misschien was het wel handig als ik even contact met haar opnam…?
En dus legde ik contact met Anne, die me vertelde dat ze door Dorine was gevraagd om mee te helpen met de aanvraag van een lintje voor Menno, voor volgend jaar. Argh!  :lol:

Ik legde de situatie aan haar uit en we spraken af dat ze richting Dorine zou blijven doen alsof ze bezig was met de aanvraag, maar in werkelijkheid maar weinig daadwerkelijk in gang zou zetten. Ik nam ook nog even contact op met de folkies waaraan Dorine motivatiebrieven wilde vragen, om ze te vertellen dat ze zo’n verzoek gingen krijgen maar dat alles al was geregeld, en ze gewoon moesten doen alsof ze mee wilden werken, maar het daadwerkelijk aanleveren van motivatiebrieven nog even moesten traineren.  :roll:

Vervolgens was er nog de uitdaging om Menno, Dorine en Jeroen perfect op tijd op de locatie te krijgen. Immers: je wil niet dat zij eerder arriveren dan de burgemeester, want dan zien ze allerlei gasten die voor hén zijn gekomen in plaats van voor degene waarvan ze denken dat die een lintje krijgt, en gaan ze iets vermoeden. Anderzijds mogen ze ook niet later komen dan de burgemeester, want dan moet de goede man wachten en die heeft een drukke, strakke planning om die ochtend alle lintjes uit te reiken. Dus bedacht ik Een Plan.
Want wat bleek (minor plot twist): ook Dorine had input geleverd voor de lintjesaanvraag van Jeroen! Dus stelde ik aan het andere aanvraagteam voor dat zij Dorine zouden vragen om nog wat extra hulp, ‘omdat zij druk waren met het versieren van de locatie en opvangen van de gasten’, namelijk om Jeroen die ochtend thuis op te komen pikken met de mededeling: “We hebben een verrassing voor je en je moet nu meekomen!” En om vervolgens te zorgen dat ze stipt om 11 uur om de hoek van de locatie zouden klaarstaan totdat ze een appje kregen dat ze naar binnen mochten komen (wat wij zouden versturen op het moment dat de burgemeester binnenkwam).
Jeroen zouden we vragen om het spelletje mee te spelen: hij moest doen alsof hij niet wist dat hij een lintje zou krijgen (wat hij dus daadwerkelijk niet wist), en die vrijdagochtend thuisblijven omdat hij zogenaamd geïnterviewd zou worden door een lokaal nieuwsblad over zijn vrijwilligerswerk. En dat hij ‘heel verrast’ moest zijn als Menno en Dorine hem dan ineens kwamen oppikken.
Win-win: op die manier zorgden we ervoor dat alle drie de personen perfect op tijd op de locatie zouden zijn! Menno en Dorine zouden denken dat ze hielpen Jeroen goed getimed binnen te loodsen, en Jeroen zou denken dat hij dat deed voor Menno en Dorine.  :lol:

Ik moet bekennen dat ik af en toe versteld stond van mijn eigen vernuftigheid en succes in het bedenken en overtuigend uitdragen van al die complexe leugens…
Mijn contactpersoon uit het andere aanvraagteam mailde na het bedenken van bovenstaande plan ook al: “Jij bent verdacht goed in het plannen en misleiden van mensen.”
Euh, ja… eng hè?  Ik ben dan ook een marketeer en gespecialiseerd in het beïnvloeden van gebruikersgedrag. :roll: Maar wees gerust: ik pas mijn vaardigheden alleen toe bij leugentjes om bestwil hoor.  ;)

Deze complexe situatie zorgde ook voor hilarische momenten, want tijdens folkbals in Nijmegen sprak ik natuurlijk met Jeroen en hadden we binnenpretjes over onze plannetjes en hoe Menno en Dorine nog van niets wisten… terwijl ik nog een extra binnenpretje had over hoe Jeroen van niks wist en straks net zo hard verrast zou worden! Blijkbaar had Jeroen ook op zijn werk lopen vertellen dat hij ‘het smoesje’ was voor de lintjesuitreiking van vrienden en dat ene Lenny daar een heel slim plannetje voor had bedacht. Hij moest eens weten hoe slim. :lol:

We wisten bijvoorbeeld ook al vooraf dat een goede vriendin van Jeroen, die voor hen alledrie op de gastenlijst stond, bij hem zou zijn en samen met hem naar de uitreiking van de lintjes voor Menno en Dorine zou gaan. Dus had de andere aanvraaggroep Menno en Dorine alvast geïnstrueerd dat ook zij mee zou rijden. Waardoor ik een paar dagen voor de uitreiking eerst een mailtje van Jeroen’s collega kreeg ter bevestiging dat dit geregeld was, en ik een paar minuten daarna van Jeroen een mailtje kreeg waarin hij vroeg of ik wist of Menno en Dorine met de auto zouden komen? Want zijn vriendin moest ook meerijden, zou dat kunnen?  :lol:

Na maanden aan voorbereidingen was het vanochtend dan eindelijk tijd voor de uitreiking. Spannend!! We hadden vooraf zo veel mogelijk geregeld en iedereen geïnstrueerd, en we hadden die ochtend de locatie versierd voordat de gasten arriveerden, maar daarna moest ik het loslaten en erop vertrouwen dat alles goed zou komen: alle gasten op tijd aanwezig, en een perfecte afstemming van de komst van de burgemeester met de aankomst van Menno, Dorine en Jeroen, zonder dat laatstgenoemden al iets begonnen te vermoeden…

En hoezee, het verliep bijna volledig zoals gepland! \o/ \o/ \o/

Natuurlijk waren er wat kleinigheidjes, zoals twee automobilisten die precies die ochtend asociaal hadden geparkeerd naast de oprit waar de auto van de burgemeester moest komen te staan:

Maar dat was allemaal tijdig opgelost en dus kon de volledige aandacht gaan naar de decorandi! Die uiteraard bij binnenkomst volledig overdonderd waren en gelijk door naar het podium konden lopen om één voor één een uitgebreide speech van onze burgemeester te krijgen (wat hij ook heel leuk deed), waarna de officiële uitreiking van het lintje plaatsvond.

Na de uitreiking kregen ze uiteraard groot applaus van de werkelijk STAMPVOLLE zaal – ik gok dat er zo’n 120 gasten zijn komen opdagen! Het paste allemaal maar net in het café. Gelukkig was het goed weer, dus kon de borrel na afloop voor een deel buiten plaatsvinden, want anders had niemand zijn kont kunnen keren om een drankje te bemachtigen en felicitaties over te brengen.

Zoals verwacht heb ik zelf niet mee kunnen doen aan het sessie spelen, al had ik mijn doedelzak voor de zekerheid wel meegenomen, want ik werd uiteraard continu aangesproken door allerlei gasten voor complimenten/bedankjes en voor regeltechnische zaken. Voorafgaand aan de uitreiking vooral met vragen over het hoe en wat, en hoe dat nou zat met de aankomst van de decorandi: zouden ze niet te vroeg komen? Ik stelde ze allemaal gerust dat dat goed was geregeld. Het was lastig dat ze niet het hele verhaal kenden, want in het kader van ‘hoe minder mensen het weten, hoe minder mensen zich per ongeluk kunnen verspreken’ hadden we de meeste gasten niet ingelicht dat er ook nog een lintjesuitreiking voor anderen zou plaatsvinden.

Ik moest ook goed opletten wie zich allemaal aan me voorstelde, zodat ik onthield wie ‘de ouders van’ waren, wie de leden van het andere aanvragersteam, wie de fotografen en journalisten van de lokale kranten (die ook nog allerlei vragen hadden), etc. Desondanks spraken er een hoop onbekenden me aan, bijvoorbeeld met: “Hoi, ik ben <voornaam>, ik heb met je gemaild”, maar kon ik alleen denken: “Euhm, ja, jij en 30 anderen… wie zou dit nou weer zijn?”  :oops: Maar volgens mij heb ik niemand per ongeluk beledigd en de aankomst van de medewerkers van de gemeente, die net iets eerder arriveerden dan de burgemeester, hadden we ook tijdig gespot zodat ze niet naar mij en het aanspreekpunt van de andere groep op zoek hoefden in de enorme meute mensen.

Ik ben dan ook echt superblij met hoe alles is gegaan. Het is maar afwachten in hoeverre al je plannetjes ook uitpakken zoals bedacht, maar het is precies volgens planning verlopen! En wat is het toch een geweldige community! Ik heb heel veel hulp en ondersteuning gekregen: niet alleen van mijn mede-aanvragers, maar dus ook van de ouders van Dorine en Menno (die o.a. de drankjes voor de toast hebben gesponsord), barman Kees, de muzikanten, de collega van Dorine en uiteraard de andere groep aanvragers, die o.a. de hapjes hadden geregeld en hebben helpen versieren (dat was wel hard nodig, want Jeroen kon uiteraard niet helpen en Wouter en Piter konden helaas niet bij de uitreiking zijn omdat ze in het buitenland zitten), maar ook de mensen die spontaan meehielpen met bijvoorbeeld het opruimen van de versiering, toen ik daar aan het eind van de borrel alleen voor stond omdat de andere groep al eerder vertrokken was aangezien ze die middag nog moesten werken. <3 <3 <3

En al die moeite die iedereen erin heeft gestopt om het een prachtig moment voor alledrie te maken, is volledig terecht en verdiend!
Want als ik terugdenk aan wat Menno en Dorine voor mij hebben betekend, dan kan ik niet anders dan concluderen dat ze echt impact hebben gehad (en nog steeds hebben) op mijn leven. Als beginnend doedelzakspeelstertje werd ik ooit geattendeerd op het bestaan van het workshopweekend van Stichting Draailier& Doedelzak. Dat gaf mij de gelegenheid om mezelf verder te ontwikkelen als muzikant en om in contact te komen met andere muzikanten. Tijdens dat eerste weekend kwam ik ook voor het eerst in aanraking met balfolk. Niet veel later namen Menno en Dorine me mee naar een bal in Nijmegen. En de rest is geschiedenis. Dankzij hen heb ik enorm veel leuke en nuttige contacten in de balfolkwereld gelegd en ontelbaar veel plezier gehad tijdens diverse bals en evenementen. Ik denk niet dat ik mijn huidige niveau van doedelzakspelen had kunnen bereiken en in mijn huidige twee bandjes had gespeeld als zij niet al die jaren deze ontwikkelings- en ontmoetingsmogelijkheden hadden gefaciliteerd. <3

Dus betuig ik ook via deze weg mijn oneindige dank aan deze fantastische mensen. En verder kan ik alleen nog zeggen:

;)

Escape from Wonderland

Vorige maand zouden David, Bertine, Jeroen en ik weer een escape room gaan doen. Helaas ging dat niet door en werd het in plaats daarvan een spelletjesavond met Jeroen, Bertine, Richard en ik. Ook gezellig! Maar uiteraard moest die escape room alsnog gedaan worden. Want we hadden een hele bijzondere op het oog: “Escape from Wonderland” in Leiden, oftewel weer eentje in het thema ‘Alice in Wonderland’ (wat zijn daar een hoop van!) en met een superhoge gemiddelde review-score, omdat hij blijkbaar écht bijzonder/goed is. Die wilden we natuurlijk niet missen!

Vaak heb je escape room-bedrijven ergens aan de rand van een stad, die meerdere escape rooms aanbieden. Deze lag midden in het centrum van Leiden en was alleen die in het Alice-thema. Wat betekende dat ze er volledig op hadden kunnen focussen en in de loop der jaren allerlei Alice in Wonderland-prullaria bij elkaar hadden gespaard, waardoor alleen al de wachtruimte en het toilet bewonderenswaardig mooi waren ingericht! Op de tafel stonden uiteraard theekopjes en theepotten, en potten met allerlei snoep, gelabeld met ‘eat me’, ‘lick me’, etc.  :D

De escape room zelf was ook erg mooi opgezet. Ik mag natuurlijk niets spoileren, maar er waren verrassend veel ruimtes om doorheen te gaan met prachtige verborgen deuren die ineens openden als we weer wat hadden opgelost. De puzzels waren interessant en uitdagend en het was goed dat we naar de instructies vooraf hadden geluisterd en regelmatig de taken verdeelden, want als we allemaal tegelijk met dezelfde puzzels bezig waren gegaan, hadden we het niet gered. Het is gebruikelijk dat je je tijdens escape rooms af en toe even niet zo nuttig voelt en op andere momenten juist weer wel. Dat was ook hier het geval, maar ik had bijzonder weinig momenten dat ik het idee had dat ik even niets aan het bijdragen was! We hadden allevier afwisselend onze briljante momenten; het was erg leuk om te merken hoe iedereen diens bijdrage aan het team heeft geleverd! En het was best goed te doen om in ieder geval een globaal idee te hebben welke puzzels er nog waren waar anderen mee bezig waren.

We hebben optimaal gescoord, want met slechts één minuut resterend op de klok, hebben we de ruimte uitgespeeld…  :o Oftewel: we hebben zo veel mogelijk tijd waarvoor we hebben betaald, gebruikt om binnen te zijn en dus optimaal genoten van de ervaring!  :P  En we hebben het echt best goed gedaan. De idioot goede toptijd van een groep Polen (die volgens de medewerkster al meer dan 600 escape rooms hadden gedaan en heel Europa doorreisden op zoek naar de leukste escape rooms) van 35 minuut nogwat hebben we uiteraard niet gehaald, maar dat was ook niet ons streven. Blijkbaar lukt het maar 40% van de mensen om de ruimte binnen het uur uit te spelen, dus we zijn trots en blij!

De leuke en succesvolle ervaring zijn we daarna natuurlijk gaan vieren, met een lekkere lunch. Op naar de volgende escape room!  :D

Ecoprinten met de Heksengodinnen

Het was weer een gezellig én creatief dagje uit met de Heksengodinnen!

Vandaag zijn we een workshop ecoprinten gaan doen. Ik was het ergens een keer toevallig tegengekomen en het leek me een ideale bezigheid voor een Heksengodinnen-uitje, want: creatief, natuurlijk en gezellig. :)

Ecoprinten is het maken van afdrukken van planten op bv. papier of stof. Ik wilde graag een workshop die ging over printen op stof, met het idee dat ik de techniek wellicht kon toepassen op kledingstukken. Maar de workshopbegeleidster had besloten toch ook een paar stukken papier aan de opties toe te voegen, zodat we konden zien wat het verschil was tussen beide materialen (spoiler: op papier wordt je print veel scherper).

Ik was erg blij met deze workshop van Anja Schrik. Er waren behoorlijk wat aanbieders, maar sommige workshops duurden niet zo lang en richtten zich bv. alleen op het printen van een t-shirt. Onze workshop was er niet op gericht om met een kant-en-klaar item naar huis te gaan, maar om juist allerlei verschillende varianten uit te proberen, zodat je met een hoop kennis naar huis ging om het vervolgens zelf nogmaals te kunnen doen. En dat is goed te doen, want de materialen die je nodig hebt, zijn gewoon in de winkel te koop en in de natuur te vinden en je hebt er geen speciale apparatuur voor nodig (zoals bijvoorbeeld bij het zilverkleien wel het geval was).

Dus bedrukten we niet alleen zowel papier als stof, maar ook nog eens verschillende varianten daarbinnen (katoen, viscose, tafelpapier, nog een speciaal papier). We gebruikten verschillende soorten ‘beits’ om de materialen te prepareren: azijn, aluin, sojamelk, ijzersulfaat, en een mix van ijzersulfaat met aluin. Ook testten we verschillende soorten bladeren: verse versus uit de diepvries, van verschillende planten, maar ook bloempjes en bloemblaadjes en kleurstoffen zoals meekrap. En dan kon je ook nog eens variëren met de hoeveelheid lagen schutpapier die je ertussen legde (meer papier = minder doordrukken) en de manier waarop je het touw om het geheel wikkelde (ook daarvan kon je de doordruk zien)!

Ter plekke geplukt uit de tuin, die vol stond met bruikbare planten.
Blaadjes, bloempjes en kleurstoffen worden op het geprepareerde materiaal gelegd.
Het stof / papier met decoratie wordt stevig om een rond stuk hout gewikkeld en vastgebonden met touw.
Alle rollen gaan in een grote kookpan met verf (blauwhout). (Roeren in die grote ketel voelde uiteraard als de perfecte Heksengodinnen-bezigheid! :D )
Het kleurverschil is nu al duidelijk.
Spannend: de boel héél voorzichtig uitrollen, het schutpapier tussen de stof uithalen en al het bladmateriaal eraf pulken.
De vergelijkingstabel: onze maaksels (één rij per persoon) gesorteerd op gebruikt beitsmiddel (iedere kolom een ander middel), zodat we goed konden beoordelen wat het effect was van de keuzes.

Het was dus een leuke, maar ook echt nuttige en interessante workshop! Aangezien we van 10.00 tot 17.00 uur geconcentreerd bezig zijn geweest, zijn we daarna bij een pannenkoekenrestaurant gaan eten om even goed bij te kunnen kletsen, want dat is uiteraard ook belangrijk.  :)

Onze maaksels moeten nu nog een tijdje thuis drogen, maar hier alvast foto’s van mijn eindresultaten:

En als je er in slaagt om het schutpapier (gewoon printerpapier) er zonder al te veel scheuren tussenuit te pielen, heb je als bijvangst ook nog eens bijzonder mooi bedrukt papier!

Ecoprinten blijkt best makkelijk te zijn en zoals gezegd heb je er ook geen heel bijzondere materialen en apparatuur voor nodig! Wel kost het wat ervaring en experimenteren voordat je ongeveer kunt inschatten welke bladeren, beits en basismateriaal welk effect gaan hebben. En dan nog is het niet altijd te voorspellen wat je gaat krijgen. Het eindresultaat is minder goed te bepalen en minder precies dan ik had verwacht en dat ligt mij dan weer wat minder. :P Ook is het lastig om dit toe te passen op grote stukken stof. Dus ik weet niet in hoeverre dit nou een heel geschikte techniek is voor kledingstukken. Het is wellicht leuk voor een accentstukje, zoals een kort mouwtje of een zakje, maar ik zou het niet snel toepassen op een hele jurk ofzo. Maar wie weet waar ik het ooit voor ga gebruiken… We hebben in ieder geval uitgebreide aantekeningen gemaakt, die ik zeker goed ga bewaren!

Spelletjesavondje

Eigenlijk zouden David, Bertine, Jeroen en ik gisteren weer een escape room gaan doen. Maar de twee escape rooms die we op het oog hadden waren al volgeboekt / nog niet af, dus toen werd het een spelletjesdagje bij Jeroen en Bertine thuis. Maar toen kon David toch niet. Gelukkig was er nog een plan C: Richard meevragen en zo alsnog met z’n viertjes bij Jeroen en Bertine spelletjes spelen!

In verband met andere bezigheden eerder die dag werd het geen volledige spelletjesdag, maar reden Richard en ik halverwege de middag naar Haarlem, alwaar we eerst veel te veel over LARP praatten gezellig bijkletsten tot aan etenstijd.

Nadat we een lekkere avondmaaltijd naar binnen hadden geschoven, werd het eerste spel op tafel gezet: Paleo. Het vereiste wat toelichting, maar het leuke van het spel is dat het een cooperatief spel is en je je als LARPer goed in de setting (de prehistorie, waarin je met je stam moet proberen te overleven) kunt inleven. Dat resulteerde dan ook in grappige discussies over wie weer zo nodig iedere keer mammoeten moest vangen (Richard) terwijl ik liever de wilde wolven temde tot huisdier (met succes – ik eindigde met twee puppies, genaamd Taco en Burrito). :lol:

Nadat we van het spel hadden gewonnen, hadden we nog een half uurtje voordat Richard en ik weer naar huis moesten. Daar hadden Bertine en Jeroen nog wel een kort spelletje voor: Mind. De regels waren erg simpel: er was een stok kaarten van 1 t/m 100 en er waren 8 rondes: in de eerste ronde kreeg iedereen 1 kaart, in de tweede ronde 2 kaarten, etc. Je moest in iedere ronde, zonder de anderen te vertellen welk(e) nummer(s) je had, proberen om iedereen zijn kaarten achtereenvolgens in oplopende volgorde op tafel te leggen. Dat vereiste dus een hoop non-verbale communicatie, inschattingsvermogen en lef. Ik vond het een erg leuk spel! Het duurde wel veel langer dan het beloofde half uur, waardoor we midden in de nacht nog van Haarlem terug naar Boxtel zijn gereden, maar ach.

Vandaag hebben we gewoon lekker uitgeslapen en zijn we nog even in natuurgebied Kampina gaan wandelen, dus het was een heerlijk relaxt weekend!

Heksengodinnen uitje: Boogie Night

In 2015 was het de bedoeling om met de Heksengodinnen naar een ’80s & ’90s party te gaan, maar wegens persoonlijke omstandigheden waar Goede Gesprekken over gevoerd moesten worden, besloten we destijds om lekker in een dekenfort in het geboekte huisje te blijven. Toch bleef het een beetje knagen. We hadden een nieuwe date staan voor deze zondag, en toen we bepaalden wat we wilden gaan doen, stelde ik voor om eindelijk alsnog naar zo’n feestje te gaan. Ik had namelijk ontdekt dat de avond ervoor in Nijmegen een ‘Boogie Nights’-feest zou zijn, wat betekende: ’70s, ’80s en ’90s muziek. Nou, dat kwam ideaal uit, toch? Het idee werd omarmd en dus werd het Heksengodinnenuitje iets vervroegd naar zaterdagavond tot zondagmiddag.

Aan het begin van de avond aten we eerst gezellig samen bij mij thuis. Daarna was er ruim de tijd om verder bij te kletsen, op te tutten en in te drinken/eten met chocolade, wijn en shots (die, wegens gebrek aan shotjesglazen, werden geserveerd in mijn eierdopjes in de vorm van mini-theekopjes – je moet wat). Want het feest begon pas om 22.00 uur. Kreun, waarom zo laat? Voor deze doelgroep begin je toch wat eerder? Maar we veranderden onze mindset en besloten er een stapavond als vanouds van te gaan maken. Kom maar op met die party, wij kunnen dit vast nog!!

Het optutten ging dus ook zoals het hoort: verschillende outfits werden aan elkaar geshowd en gekeurd. Kledingstukken en make-up werden uitgewisseld, en zo eindigde Judith in een shirtje van Petra en een riem van mij, en verwisselde ik mijn iets te degelijke jurkje met ’70s-retroprint toch maar voor een sexier versie met panterprint. De andere meiden trokken wel comfortabele gympen aan, terwijl ik ging voor Mary-Janes, me beklagend over het gebrek aan verkrijgbaarheid van donkerbruine schoenen tegenwoordig. (Suus, met een blik naar mijn 4 schoenenrekken: “Nee, klopt, je hebt ze zo te zien al allemaal opgekocht.”)

Opgetut en wel – wij zijn er klaar voor!

De bus bracht ons naar Nijmegen centrum en de feestlocatie. Blijkbaar is ‘Boogie Nights’ een soort reizend concept wat op verschillende plekken in Nederland wordt georganiseerd, dus het is een samenwerking tussen die organisatie en een lokale staplocatie. Ik kende de Nijmeegse locatie (Rolluik) niet, want hij is volgens mij relatief nieuw en ik ga echt nooit meer uit in het centrum – mijn stapavondjes zijn doorgaans folkbals – maar was wel benieuwd. Nou… laat ik zeggen dat ik er ook niet meer naar terug hoef. Zowel de locatie als het feest vielen namelijk behoorlijk tegen.

Het begon eigenlijk al met de kaartverkoop. In de promo werd geadverteerd met groepskorting: met z’n vieren kon je voor €10 p.p. naar binnen. Perfect, dan zijn we voor €40 binnen, denk je dan. Maar nee. Bij het bestellen bleken de groepstickets te zijn uitverkocht. Je kon alleen nog 4 losse kaartjes kopen voor de volle prijs (…? De logica daarvan ontgaat me.). Vervolgens kwamen er €4 aan servicekosten bij. Daarna kwamen er nog eens transactiekosten bovenop van €0,25. En toen waren we nog steeds niet binnen.
Bij aankomst moesten we namelijk eerst in de rij (brrr… met je panty’s in de vrieskou). Toen we bij de deur waren, bleek dat niet de ingang. Het was de ingang naar een keldertje met kluisjes. Je moest verplicht €2,50 p.p. betalen om je jas daarin te stoppen. Je mocht pas verder als je kon aantonen dat je ook daarvoor had betaald. Na via QR-code kluisjes te hebben geregeld, mochten we daar dus naarbinnen, maar vervolgens werden we, nu zonder jas, weer terug de straat op geleid (nog veel meer brrrrr)! Want we moesten door naar een andere deur, waar de daadwerkelijke kaartjescontrole plaatsvond. Vervolgens moesten we onze weg zoeken door een ondergronds doolhof, dat volgens mij zo ontworpen was dat je er wel in kon, maar je de weg naar buiten nooit meer terugvond.

Om half 11 en €56,75 in plaats van €40 verder (het gaat mij niet om het geld, maar dit is echt zo’n principekwestie waar ik me heel erg over kan opwinden – en ook vanuit professioneel marketingoogpunt zou ik deze klantroute flink verbeteren) stonden we dan eindelijk op de dansvloer, waar we tussen de aanwezigen qua leeftijdscategorie aan de onderkant bleken te zitten.

Hoezee, het was zo’n dansvloer met oplichtende gekleurde tegels! Maar dat was dan ook het enige positieve, want wat was de muziek kut zeg…  :roll: Op een ’70s/’80s/’90s party verwacht ik te kunnen dansen op / meeblèren met Dolly Parton, Guns ‘n Roses, Snap en het Ghostbusters-lied. Maar dit waren allemaal minder aansprekende liedjes die vooral heel erg dezelfde cadans hadden en dan ook naadloos in elkaar overvloeiden tot één lange uniforme brij. Rond kwart voor 12 begonnen er wat leukere liedjes gedraaid te worden (Pump up the jam! Dancing Queen!), maar de dj’s besloten blijkbaar met elkaar een wedstrijdje te doen wie het snelst de plaat van de ander kon afkappen, want als er 1 minuut van een nummer te horen was, was dat lang. Organisatie, let toch op je doelgroep! Wij zijn nog van de pre-social media aandachtsspanne-generatie!

We probeerden er zo goed mogelijk iets van te maken, maar ik werd nogal afgeleid door verschillende kale mannen die mijn plek probeerden in te nemen terwijl ik stond te dansen, terwijl er echt genoeg ruimte naast me was om te gaan staan. Nou, ik kan je verzekeren dat zo’n klein meisje dan ineens het gewicht van duizend zonnen kan zijn – mij duw je niet zomaar aan de kant, en indien nodig is mijn elleboog best scherp…  ;)

Om kwart voor 1 gaven we het op en verlieten we dit trieste gebeuren dat zo leuk had moeten en kunnen zijn.  Bij de kluisjes sloegen we het voorstel van een dronken kerel, die eerst tegen ons klaagde dat hij er geheel zonder reden door de beveiliging uit was gezet, om naakt met hem naar een hotelkamer te gaan af, en besloten we te kijken of het beter vertoeven was in muziekcafé Dollars.

In Dollars bleek inderdaad een bandje te spelen (en bleken opvallend veel aanwezigen te zijn die we herkenden van eerder die avond in Rolluik… blijkbaar waren wij niet als enigen afgehaakt) en hoewel de muziek snoeihard stond, vonden we een plekje iets verder van het podium waar mijn trommelvliezen niet direct scheurden, waar we ook lekker de ruimte hadden om te dansen. En dansen hebben we gedaan! Een groot deel van wat we bij Boogie Nights hadden gemist, kwam hier wél langs! En dus brulden en sprongen we mee op ‘Zombie’ en ‘Killing in the name of’ (“MOTHERFUCKERRRRRRR!!!!” – er moest wat frustratie uit).  :D

En zo kwam de avond toch nog goed.

Om half 4 bestelden we vette hap bij de friettent (net zoals vroeger), daarna sprongen we in een taxi naar huis (okee, wij zijn wel echt te oud voor deze moderne auto’s – waar is de deurklink en hoe gaat deze deur open??  :oops: ) en deden we nog even een theetje met chocolade in mijn woonkamer, waarna we om half 5 in bed kletterden. En we enkele uurtjes later weer gezamenlijk aan een uitgebreid ontbijt met versgebakken broodjes, sapjes en nog meer thee konden nababbelen. Een Heksengodinnenuitje met hindernissen, maar die we allemaal hebben weten te overwinnen! En zelfs zónder kater! (Over dat laatste zijn we nog steeds verbaasd.) 8-)

Maar er moet ons dames wel nog iets van het hart. Want heren, hebben jullie enig idee waar wij mee te maken krijgen als we een avondje met alleen maar vrouwen gaan stappen?
We zijn echt de hele avond belaagd door irritante kerels, op beide locaties. Er is getast en geschurkt. Er zijn veel te lange starende blikken geworpen. Er zijn oneerbare voorstellen gedaan. Met als dieptepunt een kerel van een jaar of zestig die werkelijk de héle avond in dat café om één van ons heen bleef hangen. Subtiele hints dat we geen interesse hadden, werden niet opgepakt. Ook nadat ik de gozer in kwestie had verteld dat ze geen vrijgezel was, bleef hij in de buurt, in een wanhopige poging aandacht te krijgen. Dus steeds als hij té dichtbij kwam, wisselden we van plek en deden we close ranks.
Het is toch van de zotte dat je als vrouw niet normaal uit kunt gaan zonder steeds op je hoede te moeten zijn? We zijn allemaal continu bewust bezig met hoe we ons gedragen, om maar geen verkeerde aandacht aan te trekken. Oogcontact maken doe je zo min mogelijk. Met je rug naar de muur is de veiligste positie. Dat drankje dat je wordt aangeboden, neem je niet aan – omdat je geen ingang wil bieden én omdat je niet weet of er iets in is gedaan. Etcetera.

Begrijp me niet verkeerd: je mag zeker contact met ons maken, vinden we gezellig! Want een feestje maken we met z’n allen. Maar doe het dan zoals enkele andere kerels die wél het goede voorbeeld gaven en bijvoorbeeld alleen even hun duim naar ons opstaken in het voorbijgaan, of even hun glas tegen het onze klinkten om te proosten, en dan verder liepen. En wil je wel iets meer van ons, dan mag je ons best benaderen, maar let dan wel op onze signalen en accepteer ook een ‘nee’.  (Bonustip: wil je een drankje aanbieden, vraag dat dan eerst en bij akkoord, laat ons meelopen naar de bar zodat we kunnen zien dat er niets in gaat.) Maakt het voor ons echt een heel stuk leuker. Zegt het voort!

Winter-bbq

De vriendengroep waar Richard altijd mee naar metalfestival Wacken gaat, heeft de traditie om jaarlijks een kerstdinertje te houden. Kerst kwam dit jaar niet handig uit, maar ach, begin januari was ook goed genoeg. :) Het werd een winter-barbecue bij Richard thuis. Een leuke én lekkere manier om zijn vrienden te ontmoeten! Nou ja, Ben kende ik toevallig al, want die bleek mijn buurman te zijn toen we met De Soete Inval in Middeleeuws Montfort ons kampement naast dat van Bataille op hadden geslagen.  :D

Dus werden 9 mensen (6 in het zwart geklede bebaarde kerels en 3 kleine meisjes – ik was de grootste van de drie  :lol: ) aan twee tafels gepropt en kon het vleeschfestijn beginnen. Ik had zelf groentengerechtjes meegenomen en die bleken, geheel volgens mijn verwachting, de enige bron van vitaminen voor die avond te zijn.  :P

Het was erg gezellig, al was het soms ook ietsje confronterend, want Richard is een van de oudste in deze vriendengroep, dus waren er conversaties met opmerkingen als: “Ik heb al 7 jaar mijn rijbewijs.” “Ik inmiddels 10 jaar”. (Auw… ik 26 :oops: ), en dat er mooie herinneringen op werden gehaald van dat moment waarop iemand een cd met foute oude kinderliedjes uit de jaren ’70 had gevonden en onderweg naar het festival had opgezet, met een of ander debiel liedje over ‘een grote banaan uit Afrika‘ en toen ze dat voor me afspeelden, ik het mee bleek te kunnen zingen :-X.  Maar er werd een hoop onderling gegeind en ik voelde me verder prima thuis in de groep, dus het was een succesvolle avond! :)

Wish

Met mijn vaders verjaardag gaan we traditioneel naar de film en uit eten. Dit jaar had hij iets anders te doen op zijn verjaardag (de gepensioneerden van tegenwoordig zitten niet meer achter de geraniums) en dus verplaatste hij de viering naar vandaag.

Omdat de film geschikt moest zijn voor alle leeftijden, koos hij Disney-film ‘Wish’, de Nederlandse versie. Ik heb de meest recente Disney-films eigenlijk allemaal niet gezien en had me ook niet echt ingelezen in deze. Dus zat ik in de bios me enigszins te verwonderen over het feit dat er een Peter Pan-personage in voorkwam, een beer ‘Kleine Jan’ heette, een paard wel heel erg op dat paard uit Tangled leek, en het bos op een veel klassiekere manier getekend was dan de rest van de film. Achteraf hoorde ik dat deze film gemaakt was voor het 100-jarig bestaan van Disney en dat het dus een soort ode aan alle eerdere films was. Ohhhh… Nou moet ik ‘m dus eigenlijk nog een keer gaan kijken (na eerst alle oude Disney-films nog een keer bekeken te hebben) om actief alle referenties erin te zoeken! 😀

De film was op zichzelf best leuk, maar geen toppertje en ook geen bijzonder memorabele liedjes erin. Hij was opvallend inclusief qua personages, al was hij niet bepaald inclusief wat betreft ingesproken stemmen (ook al stop je er voice actors met allochtoon accent in, voor ons Limburgers is het nog steeds allemaal ‘Randstad’, hoor 😉). En de stem van het geitje was een beetje jammer qua keuze, die zal in de originele versie vast beter uit de verf zijn gekomen. Dat geitje was ook niet de beste grappige sidekick, maar ik heb dan wel weer enorm gelachen om de betoverde kippen-scène! 😄

De stijl van tekenen was wel erg mooi. Het klassiek getekende bos noemde ik al, en ik was gelijk weg van de pratende paddenstoelen (Alice in Wonderland-referentie…?). Ook was het kleurgebruik prachtig en hadden ze lichtschijnsels heel mooi in getekende vorm over weten te brengen: je voelde bijna de warmte ervan.

En naderhand zijn we dus ook nog lekker gaan eten bij het restaurant in de bios.

(Al ben ik bang dat de ober mijn opmerking over de taalfout op de menukaart had opgevangen en het niet zo kon waarderen, gezien de manier waarop mijn burger werd geserveerd… 🙄😜)

Van 2023 naar 2024

De jaarwisseling vierde ik net als twee jaar geleden bij Judith en Hugh thuis, alleen ditmaal samen met alle heksengodinnen en eventuele partners / kinderen. Dat was best bijzonder, want hoewel we elkaar bijna allemaal kennen (alleen Richard was nieuw in de groep), spreken we eigenlijk nooit in deze samenstelling af. Dat gaf dus weer een hele andere dynamiek.

Het was gezellig en er was uiteraard te veel snaai (burp), want we hadden allemaal snacks en/of drank meegenomen. Ik had uiteraard weer traditioneel wafeltjes gebakken.

Hugh had vooraf al aangegeven dat hij, in navolging van de jaarwisseling van twee jaar geleden, graag weer liedjes wilde zingen, dus ik had mijn liederenbundels meegenomen en Richard had zijn gitaar mee. Uiteindelijk is het er niet heel uitgebreid van gekomen, want we begonnen pas vlak voor het middernachtelijk aftelmoment, maar een paar liedjes hebben we wel gezamenlijk kunnen zingen en spelen (door Hugh ook begeleid op piano). :)

Daarna zijn we naar buiten gegaan en een stukje buiten het dorp een heuveltje op geklommen, zodat we het vuurwerk in de plaatsen om het dorp heen konden bewonderen. Want in Radio Kootwijk werd er niet echt wat afgestoken. Dat gaf een mooi plaatje, want we zagen zowat de volledige horizon oplichten in verschillende kleuren en zelfs vanaf 30km afstand was het donderende geluid dat al het vuurwerk produceerde, nog te horen…

Het uitzicht (helaas met slechte smartphone camera)

Rond half 3 vonden we het welletjes geweest en bereidden de meeste aanwezigen zich voor op een logeerpartij in het huis van Judith en Hugh, en reden Richard en ik weer naar mij thuis, want voor ons was het slechts 55 minuten rijden en het huis lag al behoorlijk vol, en zo konden we bovendien uitslapen zo lang als we wilden, zonder iemand tot last te zijn. 🙂

Vandaag was op geen enkele manier een productieve dag, maar dat was prima. 1 Januari is de enige dag in het jaar waarop ik geen plannen maak en het prima vind om de hele dag te verlummelen. In het kader van: begin het jaar rustig, daarna zijn er weer 364 dagen om het op z’n Lenny’s te doen. 😜