Vroeger vierde ik nog wel eens Sinterklaas met vrienden. Dan dobbelden we om cadeautjes, of deden we andere dingen rondom het elkaar geven van kleine presentjes. Helaas verwaterde die traditie enige tijd geleden, want druk en kinderen en iedereen was moe rond deze tijd. Dat vond ik wel jammer.

Richard’s vriendengroep (jonger en fitter en minder kinderen   ) doen er wel nog jaarlijks aan, dus yay, ik mocht opnieuw naar de winkel om iets voor een nog onbekende persoon te scoren! Wat nog behoorlijk lastig was, want ik wist eigenlijk niet wat voor soort cadeautjes daar traditiegetrouw werden gegeven, wat iedereen z’n hobbies zijn, en hoe het geven van de cadeautjes vormgegeven zou worden. Bij onze eerdere Sinterklaasbijeenkomsten was het bv. nog wel eens de grap om een bijzonder gevormd cadeautje te kiezen, of iets dat geluid maakte als je er mee rammelde, want in de eerste rondes mocht je het nog niet uitpakken en moest je op basis van die aspecten beoordelen of je het wilde houden of dat je het juist zo snel mogelijk kwijt wilde aan iemand anders.

Hier bleek dat niet de bedoeling te zijn. We hadden van tevoren een aantal vragen moeten beantwoorden over onze muzieksmaak en afgelopen zondagmiddag deden we met z’n allen een Kahoot-quiz, waarbij we moesten raden wie welk antwoord had gegeven op vragen als “Welke videoclip vind je de leukste” (Kent u deze nog-nog-nog?? Nee? Okee, ik ben oud…) of “Wat is je favoriete film/musicalliedje?” (Zodra The Lonely Goatherd werd afgespeeld kon ik me niet inhouden en zong ik gelijk vrolijk “Jodele-ie, jodele-ie, jodele-ie-ie!” mee – sorry not sorry dat het antwoord overduidelijk was!     ) Tussen de quizvragen door mochten degene met de hoogste scores cadeautjes pakken en aan iemand geven, die ze dan gelijk uitpakte.

Ik was blij dat ik met Richard een team kon vormen, want ik ben nog lang niet genoeg geïntegreerd in de groep om alles te weten van iedereens muzieksmaak, of bekend te zijn met alle inside jokes. En verder was het leuk dat we elkaar regelmatig hoofdschuddend konden aankijken met een blik van: “wélk nummer…?” of “WTF is dit nou weer??”. Ik vrees dat ik 95% van de liedjes die langskwamen niet kende (en ook niet wil kennen   ).

Verder was er natuurlijk Heel Veel Sinterklaassnaai. En na afloop van de quiz was er ‘tafelfriet’. Oftewel: bedek de tafel en het kookeiland met aluminiumfolie en eet al het fastfood gewoon daar vanaf – scheelt weer afwas.  

Anyway, uiteindelijk ging iedereen tevreden, met een volle buik én met cadeautjes naar huis. Een geslaagde dag dus! En misschien moeten Richard en ik het gebeuren volgend jaar maar hosten, want ze bleken niet bekend te zijn met de dobbel-om-cadeautjes-variant, dus hoog tijd om dat te introduceren.