Poeh, wat een weekend. Heel sociaal en gezellig, maar stiekem ook wel vermoeiend.

Vrijdag was het afstudeer-/verjaardagsfeestje van Judith. Lekker bijkletsen in een cafétje in Wageningen.
Helaas kwam een groot deel van de genodigden niet opdagen, waaronder degene die het gezamenlijke cadeau had geregeld, dus daar voelde ik me enigszins lullig over. Maar goed, het werd laat en we lagen pas rond half twee in bed.

De volgende dag stond Petra’s verjaardag op de planning. Een ritje naar Den Haag dus.
Ook dat was erg gezellig en aangezien het toch nog dik anderhalf uur rijden is, lagen we pas om twee uur in bed.
En werd ik midden in de nacht wakker door hoofdpijn. En nadat de paracetamol zijn werk had gedaan, besloot poes om ons zeer volhardend wakker te blijven mauwen. *kreun*

Zondagmiddag was er een afscheidsreceptie voor de secretaris van Stichting Draailier en Doedelzak. De goede man had het 27(!) jaar gedaan, dus verdiende wel een feestje.
Ik dacht eigenlijk dat ik niet kon en had dus initieel afgezegd. Maar toen mijn doedelzakdocent het er donderdagavond over had, realiseerde ik me dat ik wél kon. Of ik nu verkeerd in mijn agenda had gekeken of dat dit die zondag was dat de inmiddels verzette afspraak met een vriendin zou zijn… ik weet het niet meer. Maar ik besloot alsnog naar de organisatie te sms-en dat ik aanwezig zou zijn.
Of ik ook wilde helpen opbouwen, aangezien ze wat handjes tekort kwamen? Sure, waarom ook niet. Deze afspraak was gelukkig op 10 minuten fietsen van huis, dat scheelde.
Waardoor ik zondag om half 1 onder andere kerstverlichting aan zolderbalken stond te bevestigen.

Speciaal voor de oud-secretaris was er een muziekstuk gecomponeerd: de ‘Bourree de Secretaire’. Die we gezamenlijk ten gehore zouden brengen bij zijn aankomst.
Natuurlijk hadden we niet samen kunnen repeteren. En het feit dat de bladmuziek niet klopte, hielp ook niet. Het stuk bleek met een opmaat te beginnen, terwijl het genoteerd was als eerste noten van de maat. Ik kan je vertellen: hoewel het exact dezelfde noten zijn, is het best lastig om een eenmaal ingestudeerd stuk met het accent op een andere noot te spelen! Da’s heel anders tellen. Zeker als je tussen drie andere doedelzakkers in staat en je de acht draailieren niet meer hoort en dus ook niet weet of je nog gelijk speelt (al deze instrumenten samen in één ruimte is overigens ook niet bevorderlijk voor je hoofdpijn).
Maar het ging om de intentie zullen we maar zeggen en het enthousiasme straalde er voldoende vanaf!

Er was ruimte om tijdens de receptie zelf met je instrument op het podium te musiceren, maar daar heb ik toch maar geen gebruik van gemaakt. Eerst wat beter oefenen

Rond een uur of half 5 vertrok ik naar huis, waar ik nog heel even op de bank ging liggen met mijn ogen dicht. En natuurlijk pas om 6 uur pas weer wakker werd. Argh! Ik moest nog koken en daarna weer weg!

Want ook leuk: tijdens het verjaardagsfeestje van Petra, had Mark ineens een sms-je van Bob gekregen: we waren de volgende dag vanaf 7 uur welkom bij hem thuis.
Huh wie wat waar??
Blijkbaar was ons inmiddels jaarlijkse cadeautjesdobbelavondje al ingepland. Alleen was de datumprikkermail nooit bij mij aangekomen. En aangezien er alleen via die site was gecommuniceerd en Mark het straal vergeten was en er dus ook niet met mij over had gesproken, wist ik dus van niks.
Nou had er natuurlijk een belletje bij hen moeten gaan rinkelen toen ik de datumprikker niet invulde… iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik heel punctueel ben in dat soort dingen, maar goed

Dat betekende dus een last-minute afspraak op zondagavond. Ik had alleen geen cadeautjes gekocht om om te dobbelen. Maar het geluk was aan mijn kant: het bleek koopzondag. Dus kon ik voor de receptie snel nog even de stad in om voor 5 euro zo veel mogelijk gekke items te scoren.

Dat lukte in recordtijd: waar ik er andere jaren twee uur voor nodig had, deed ik het nu in 25 minuten. De presentjes waren dan ook niet zo leuk als wat ik andere jaren meebracht, maar voldeden (note to self: nooit meer op de koopzondag voor Sinterklaas een Intertoys in gaan).
De uitdaging is om ook enkele onzincadeaus er tussen te hebben, die er, zolang ze ingepakt zijn, aantrekkelijk uitzien / aanvoelen / klinken. Mijn uitschuifbare plumeau werd zeer succesvol als ‘lightsaber’ bestempeld en werd continu opnieuw geclaimd – totdat Alice zijn ware aard raadde en het pakje werd geruild in plaats van gekaapt.

Mijn eigen buit bestond uiteindelijk uit waxinelichtjes op batterijen, decoratieve kersthangers en een überfout kasteelromannetje. Vreemd genoeg wilde helemaal niemand het exemplaar met woest aantrekkelijke Fabio op de kaft hebben, maar omdat ik te druk bezig was met het afkomen van een dubbele lading glowsticks en een set oerlelijke, riekende roze dobbelstenen voor aan de autospiegel, eindigde het uiteindelijk toch bij mij.
Het nee-knikkende uiltje op zonne-energie, waar bitterhard om gestreden was, won ik niet, maar eindigde op de een of andere manier toch in mijn tas, wat ik pas constateerde toen ik weer (veel te laat voor een zondagavond) thuis kwam vanuit Uden. Waarschijnlijk door de eerlijke winnaar erin gesneaked om de vriendschap te herstellen

Het kostte wat improvisatievermogen, flexibiliteit en slaap, maar het was een leuk en gezellig weekend! Eens kijken hoe ik deze eerste werkdag ga doorkomen…