Fijn, hard bellende mensen in de trein. Ze zijn echt niet te negeren, je wordt gedwongen om het hele gesprek mee te luisteren. Maar soms zijn ze ook wel echt hilarisch.

Gisteren weer zo’n dame. Ik stap in Utrecht in en val halverwege in het gesprek.

“Waarom je daar niet in huis mag? Ja, als je nou een normale jongen was geweest die niet in de gevangenis had gezeten enzo, dan had je daar vast zes weken mogen blijven!”

[…]

“Nee, ik kan die negativiteit die om jou heen hangt gewoon niet handelen”

[…]

“Ik geef jouw niet mijn sleutel, want ik ken je niet goed genoeg. Daar had je eerder maar je best voor moeten doen. Ik heb alleen een keer wat bij jou gekocht en toen… ja, je weet wat toen.”

[…]

“Hee ik zit nou in de trein, ik kan dat niet zeggen, die mensen zitten hier allemaal mee te luisteren!”

(Vanuit drie rijen achter haar, geïrriteerd:) “Inderdaad ja!”

(Vanuit twee rijen schuin voor haar, geïrriteerd:) “Het wordt tijd dat je ophoudt met lullen!”

Ik moest heel hard m’n best doen om het niet uit te proesten