Category: Muziek en dans

Dennefeest 2022

Oh Dennefeest, wat hou ik van je! <3

Na 3 jaar mochten we eindelijk weer dansen op dit lieve kleine festivalletje in een openluchttheater (ik had nog een kaartje met daarop ‘Dennefeest 2020 wordt Dennefeest 2021’  :o ). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!

Ik moest wel even op gang komen. Van de eerste twee bands werd ik nog niet heel enthousiast – het waren uiteraard goede muzikanten hoor, maar de eerste band speelde geen muziek die mij triggerde tot creativiteit in de dans, en de tweede band speelde heel veel Bretonse dansen en die vind ik gewoon niet zo leuk. Maar aan het eind van de avond speelde Toon van Mierlo, mijn favoriete doedelzakspeler, in maar liefst twee bands dus toen werd ik helemaal happy! De dansjes werden er ook spontaan leuker door.

We wisten van tevoren al dat het niet droog zou gaan blijven, dus de meesten waren goed voorbereid. We kregen inderdaad een paar hevige hoosbuien over ons heen, maar gelukkig duurden die niet lang. We staken onze paraplu’s op of trokken onze regenkleding aan en gingen gewoon de vloer op! Want niet dansen is jammer en bovendien is het voor de band ook sip als ze voor een lege vloer spelen.

De temperatuur was wel helemaal prima: warm genoeg om gewoon in je zomerjurkje te kunnen dansen tot ‘s avonds laat, maar niet dermate heet dat je je een ons zweette en het water niet aan te slepen was. En als het tijdens een regenbui wat afkoelde, kon je je prima warmhouden tegen je danspartner aan op de dansvloer, of bij iemand op schoot op de tribune tijdens het samen delen van je Alice in Wonderland-paraplu. ;-)

Zweten op de Ommerschans

Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.

Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.

Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.

Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ;-) ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!

Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.

Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. :D Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…  :oops:

De reden waarom het visitekaartjesbakje van ons bordje wat gehavend bleek: er schijnt, tijdens het 17e-eeuwse evenement van vorige week waar ik niet bij was, per ongeluk een kanon overheen te zijn gereden… XD

Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding. :-)

Sturm auf Zons 2022

*Kreun* Optreden is leuk hoor, maar twee weekenden achter elkaar is toch best heftig! Speelden we vorig weekend nog in België, dit weekend stonden we in Duitsland, op Sturm auf Zons. Jawel, de Soete Inval is momenteel op tour door Europa! ;-)

In 2019 was ik ook al eens mee geweest naar dit evenement. Toen constateerden we dat het behoorlijk veel lopen was tussen de plek van ons kampement (in een weiland) en de plek waar we het meeste moesten spelen (het stadje). Dat was dit jaar echt een probleem, want Flip heeft last van zijn knie en wacht momenteel op een operatie. Gelukkig was de organisatie zo lief om ons ditmaal een kampeerplekje in het stadje zelf toe te kennen, tussen de handelaren. Daardoor was het goed te doen. Flip heeft alleen niet meegelopen tijdens de optocht, die allebei de dagen werd gehouden, maar dat kon ik ook wel met solo-doedelzak plus onze twee trommelaars doen (het bewijs).

Foto door Michael Gornig Photography

Het is wel leuk om zo veel Duitse re-enacters bij elkaar te zien. Je ziet duidelijk de regionale verschillen tussen de Duitse en Nederlandse outfits, vooral wat betreft hoofddeksels en sluierdracht! Het schreeuwen van “Jubel!” in plaats van te klappen blijft ook bijzonder. :-P Duitsers lijken wel veel beter dan Nederlanders te weten dat onze instrumenten ook gewoon doedelzakken zijn, al lijken ze niet op de Schotse highland pipes.

Net als op et vorige evenement waren er wat logistieke uitdagingen, want alle spullen moesten wederom herverdeeld worden. Ik had mijn auto na het vorige weekend zo goed als niet uitgeladen en gewoon met de meeste meuk er nog in, veilig in mijn garage gestald. Vrijdag was het dus een kwestie van alle gewassen kleding, etenswaren, instrumenten en toiletspullen er weer tussen proppen en gaan. Na afloop was het een uitdaging om alle gezamenlijke spullen weer in Wigo’s auto te krijgen, want hij had ook twee carpoolers plus hun bagage mee, omdat Flip’s auto afgelopen week niet door de keuring was gekomen. Argh. Maar we waren al blij dat de auto open kon, want tijdens het opbouwen had hij de deur van de auto dichtgegooid met de sleutel er nog in. Nog meer argh! Gelukkig is ook dat goed gekomen. Ik moest, naast mijn eigen meuk, wel weer een extra tent mee naar huis nemen: Wigo had een nieuwe besteld, maar die was niet op tijd geleverd (argh #3) en dus had ik snel nog een onderkomen voor hem moeten regelen om te voorkomen dat we weer met z’n drieën in mijn tweepersoons-tent moesten slapen (eeuwige dank aan Maaike voor het uitlenen!).

Maaike’s tent hangt momenteel, samen met mijn eigen tent, te drogen in de garage. Want zondag was het helaas prutweer met continu flinke buien. We hebben gelukkig tussendoor wel kunnen spelen, maar zaterdag was het toch echt een stukje leuker. Het meest jammere was dat het ook tijdens de optocht van die dag begon te regenen en we dus halverwege eruit hebben moeten stappen – onze instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen nattigheid. Al is het ook best sfeervol om met bezoekers dicht op elkaar gepakt voor de regen schuilend onder een historische poort te staan en zo goed en kwaad als het kan toch wat te spelen, om de stemming erin te houden. Dat is wel een belangrijke rol die we hebben als muzikanten: als het weer of andere omstandigheden slecht zijn, moeten wij vooral niet gaan sippen maar proberen het toch leuk te maken voor de bezoekers, ook al balen we zelf net zo hard. Just smile and play, boys… :-)

Zo zagen mijn kousen er zondagmiddag uit na een wandeltochtje om het resterende brandhout terug te brengen… nat tot ver boven mijn enkels! :-O

Dus nu is het wachten totdat de tenten weer droog zijn en ik de laatste restanten van alle meuk kan opruimen. Maar het was leuk genoeg om dat er voor over te hebben!

Quondam 2022

We mochten afgelopen weekend met De Soete Inval spelen op Quondam, een evenement in België! Erg bekend onder re-enacters, maar ik was er nog niet eerder geweest.

Het had wel wat voeten in de aarde wat betreft logistiek. Niet alleen omdat alles op z’n Belgisch was aangegeven (Als in: niet. En zelfs Google Maps had geen idee waar ik heen moest), maar ook wat betreft het vervoer van personen en spullen. Want Wigo, die normaal met zijn mega-auto alle gezamenlijke kampementspullen meeneemt, ging ditmaal niet mee. We hadden tijdens de vorige repetitie dus alles verdeeld onder de bandleden die met auto naar Quondam zouden gaan. Dat waren we niet allemaal, want twee van ons hebben geen auto en moesten met het OV komen, want met al die meuk in de auto (waaronder een complete bolderwagen!) was er geen zitplek vrij voor carpoolen. Eenmaal gearriveerd moesten ze ook nog van het station opgepikt worden door mij, want de evenementlocatie was een half uur lopen vanaf het station. En Flip had weliswaar een auto maar heeft last van zijn knie, dus moest ik, nadat ik mijn eigen auto had gestald, ook zijn auto naar het parkeerterrein rijden en terug lopen naar het festivalterrein – en aan het eind van het evenement dus ook weer eerst mijn auto ophalen van de parkeerplaats, iemand op het station afzetten, terug naar het terrein rijden om mijn auto klaar te zetten om in te pakken, wéér terug naar de parkeerplaats om dan weer met Flip’s auto naar het terrein te rijden zodat ook hij zijn spullen kon inladen. Omdat Matthijs toch heel graag niet ook op de terugweg 6 uur in het OV wilde zitten, hebben we bij het inpakken wederom de spullen herverdeeld zodat bij Flip in de auto een zitplek ontstond, en moest ik naast de shitload aan zooi die ik op de heenweg al meezeulde, ook nog eens twee extra tentpalen en de zijkant van Flip’s bed, plus de enorme trom van Matthijs (die niet plat kon liggen) in mijn auto tetrissen. Zucht. Maar het is wonder boven wonder allemaal gelukt en ik bleef er zelfs vrolijk onder!

En het is ook nog eens droog gebleven! Dat was tegen verwachting, want volgens het weerbericht zou ik door enorme hoosbuien richting het evenement moeten rijden en dus verwachtte ik dat het daar één grote moddelpoel zou zijn. Maar nee hoor, ik reed weliswaar door wat buien heen, maar niets heftigs. En hoewel er op het evenemententerrein wat dingen waren omgewaaid en luifels waren gescheurd, was het weer alweer prima toen ik arriveerde en waren de modderpoelen zeer beperkt. Het is zelfs nog behoorlijk heet geworden op zaterdag en zondag! Dus ik klaag zeker niet.

De bezoekersaantallen waren op zaterdag wat lauwtjes, maar op zondag werd het goed druk. Ik trof diverse oude bekenden, voornamelijk mede-muzikanten, wat heel erg leuk was. Ook maakten we vriendjes met verschillende buurgroepen, zoals de Tunesische marktlui die ons voorzagen van gratis kaas, dadels en olijfjes (en iets te veel geflirt van de ene, en een vermanende toespraak in het Frans van een ander over dat ik niet langs had mogen lopen terwijl hij aan het bidden was en dat het maar raar was dat wij vrouwen in de middeleeuwen ook lange gewaden en hoofddoeken droegen maar het nu bij hen een probleem vinden – waar hij overigens best gelijk in heeft). En de acrobatische groep die ons spontaan vroeg om hun capriolen tijdens hun show te begeleiden met onze muziek. Het was dus erg gezellig.

Het was sowieso een goed verzorgd evenement: we kregen een groente- en fruitpakket en bonnen om het hele weekend door gratis drinken te halen, ‘s ochtends kon er koffie en thee gehaald worden (wat een heerlijkheid!) en je kon je vooraf opgeven om op zaterdagavond mee te eten met het banket. Okee, de logistiek ging weer op z’n Belgisch waardoor de rij enorm was en het vlees koud, maar hee, als je kijkt wat je normaal gesproken eet en drinkt op een evenement, dan mochten we wederom in onze handjes knijpen. En dan waren er ook nog normale toiletten in het kasteelgebouw in plaats van dixies of toiletwagens, mét een kraantje waar warm water uit kwam! Hoezee!

Gisteravond kwam ik dus moe maar voldaan thuis. Aangezien we komend weekend op een festival in Duitsland spelen en ik voor zover ik kan inschatten tot die tijd mijn auto toch niet nodig heb, heb ik besloten alleen het hoogstnodige eruit te halen (wat ik moet (af)wassen en wat ik nodig heb aan toiletspullen, plus de instrumenten) en de rest gewoon in de auto te laten en die veilig in mijn garage te parkeren (serieus de eerste keer dat ik mijn auto in mijn garage heb gestald sind ik hier woon :-P ). Dat scheelt een hoop getetris op vrijdagmiddag, want dat hoeft van mij niet veel vaker. ;-)

Eline’s verjaardagsbal

Een paar jaar geleden mochten we met Androneda al eens op het verjaardagsbal van Eline en anderen spelen. Dat was toen erg leuk. We waren dan ook heel blij dat ze ons dit jaar weer vroeg om te komen spelen op haar verjaardagsfeestje, dat ze gisteravond hield tijdens het bal in Zeist! Ditmaal was het helemaal haar partijtje en waren we de enige band – maar gelukkig hebben we inmiddels iets meer repertoire, zodat we de avond redelijk kunnen vullen. :-)

Eigenlijk zouden we afgelopen vrijdag repeteren met Androneda, maar relatief last-minute hoorde ik dat we met De Soete Inval toch op Middeleeuws Festijn Cannenburch zouden mogen spelen, dus dat ging niet door. Gelukkig konden alle bandleden ook maandagavond langskomen, zodat we toch nog even geoefend hadden voor dit optreden (wat ook redelijk last-minute werd geboekt)…

We wisten van de vorige keer dat het geluid in de zaal in Zeist redelijk ruk is. Gelukkig was er genoeg budget om Lucas te vragen om wat extra apparatuur mee te nemen en als onze geluidsman te functioneren. Hoewel er nog steeds heel veel geluid vanuit de zaal terug bleef komen, scheelde dit enorm en hebben we lekker en stressloos kunnen optreden.

Soundcheck!

Als speciale toegift hebben we een gloednieuwe mazurka gespeeld, die eigenlijk amper af was. Dat was een spontaan idee aan het eind van de repetitie – waardoor we dus ook geen tijd meer hadden om die te oefenen en ik na de repetitie, rond half 12 ‘s nachts, nog aan de tekst heb zitten sleutelen. Maar we wilden hem toch heel graag introduceren en gelukkig ging het goed – en hij viel ook erg in de smaak!

Maar poeh, dit is toch best intensief… een heel weekend spelen & kamperen met De Soete Inval, de dag erna ‘s avonds repetitie met Androneda, de avond daarna optreden met Androneda, en a.s. vrijdag heb ik dan weer een repetitie met De Soete Inval! Terwijl ik natuurlijk ook nog mijn kantoorbaan heb en mijn coupeuse-examen moet voorbereiden. Ach… ‘sleep when you’re dead’, zeggen ze toch? ;-)

De Soete Inval bij Cannenburch

Met ‘t Vaerdich Volk was ik al tweemaal eerder op Middeleeuws Festijn Cannenburch geweest, maar ditmaal mocht ik er met De Soete Inval staan! Het was weer even wennen, een weekend kamperen (onder andere omdat ik het vorige weekend al was gaan LARPen, en daarnaast omdat het in de nacht van vrijdag op zaterdag richting het vriespunt ging…) maar het was de moeite zeker waard!

Het was duidelijk dat veel mensen zaten te wachten op een leuk uitje, want het was beide dagen behoorlijk druk! Er waren veel meer bezoekers dan ik had verwacht, ze waren enthousiast én ze bleven behoorlijk lang staan om te luisteren naar ons: we hadden regelmatig een hele drom mensen om ons heen staan. We hebben ons dan ook steeds strategisch geprobeerd te positioneren: aan het begin en het eind van de dag bij de in-/uitgang, en bij de horeca / naast het slagveld wanneer mensen zich begonnen te verzamelen in afwachting van de veldslag. Er is ook weer veelvuldig muntgeld in ons visitekaartjesbakje geworpen (waaronder twee Engelse ponden, een Israëlisch muntje van 2 shekel en een consumptiemunt van middeleeuws Ter Apel). :-D

Het was wel even zoeken naar een nieuw evenwicht, want we hadden een nieuwe aanwinst: Geert was voor het eerst mee. We hadden al een kennismakingsbijeenkomst gehad en vluchtig een paar nummertjes doorgespeeld, maar echt grondig samen gerepeteerd hadden we nog niet. Gelukkig is hij een goede muzikant en had hij zich ook goed voorbereid, dus hij speelde de meeste nummertjes prima mee (en maakte niet eens meer fouten dan wij…  :oops: ). Het is nu wel weer kijken welke liedjes we met welke arrangementjes en in welke samenstelling kunnen spelen, maar doordat we nu meer mogelijkheden hebben, zit er wel potentieel in! En de verbeteringen die we in het verleden al hadden gedaan aan onze nummers werkten erg goed – de Bultendans is meermaals als verzoeknummer aangevraagd en nu onze nieuwe favoriet. :-P

Naast lekker spelen was het ook fijn om diverse bekenden weer te zien, zowel bezoekers als deelnemers, die ik vanwege corona al jaren niet meer had gezien. We werden ook zeer gastvrij uitgenodigd bij iemand in het kampement en volgestopt met eten. Ik trof zelfs nog een paar LARPers die ik kende van Dawn, een evenement dat al vele jaren geleden is gestopt. Een van hen had zijn dochtertje bij zich, die vertelde dat ze mijn boek ook had gelezen, het ‘echt heel goed’ vond, en het bij haar klasgenoten (van een tweetalige school) aan het aanraden was. <3
Nog mooier: iemand die mij via Tweedledum & Tweedledee kende, en mij in het verleden al eens gemaild had via mijn website omdat hij boeken over Alice in Wonderland zocht, stuurde mij voor het evenement weer een mailtje: hij had gehoord dat ik er met De Soete Inval zou staan. Of ik gelijk twee gesigneerde exemplaren van mijn boek voor hem wilde meenemen? Eentje voor hemzelf en eentje voor zijn docent Engels. Wat leuk!
En dan was er nog het berichtje dat ik tijdens het evenement via Facebook Messenger kreeg van een mede-LARPer/balfolker: “Hey, in mijn vriendenkring zijn mensen enthousiast aan het vertellen dat ze weer naar evenementen kunnen. Met deze foto erbij – ben jij dat…?” Euh, ja dus.
Er zit blijkbaar ontzettend veel overlap in onze kringetjes!  :lol:

foto door Theo Hamoen

Omdat zowel Wigo als Geert nu kleding van Flip lenen, zullen er binnenkort wel behoorlijk wat nieuwe outfits genaaid moeten worden. En we moeten wat nieuwe spullen voor in het kampement aanschaffen/maken, omdat Alexandra bij haar vertrek een aantal zaken wilde houden. Weer iets voor op de to-do-lijst, maar dat komt wel pas ná mijn coupeuse-examens, want anders word ik gillend gek…

Slaap is de afgelopen weken sowieso al overgewaardeerd. Maar ach, zolang mijn bezigheden me mentaal goed doen, kan mijn lichaam wel tegen een stootje. En dit was zeker weer een oppepper!

Draailier & doedelzak workshopweekend 2022

Wat is er nóg fijner dan socializen met leuke mensen en dansen tijdens de Dansstage? Socializen met leuke mensen, dansen én muziek maken tijdens het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak! ^_^

Het begint misschien een beetje afgezaagd te klinken, maar ik heb weer zó ontzettend genoten! Ik kan er niet over uit hoe fijn het is om leuke dingen te doen met gelijkgestemde mensen! <3
Onvoorstelbaar veel dank dan ook aan de mensen die dit wederom mogelijk hebben gemaakt, waaronder Menno, Dorine, Piter en Rosalin, maar ook vele anderen.

Extra bonus was dat ik een fantastische docent had: Toon van Mierlo gaf weer de workshop voor gevorderde doedelzakspelers en ik ben fan van Toon. :-P Niet alleen is het een goede muzikant, maar hij deelt de les ook heel goed in. Het was daardoor een perfecte combinatie van nuttige technieken leren, leuk samenspelen, lol en relaxedheid. Ben ik normaal gesproken bek-af aan het eind van zo’n weekend van alle concentratie, nu kon ik alles met gemak volgen en heb ik toch het gevoel dat ik nieuwe dingen heb geleerd.

Normaal gesproken ga je tijdens de workshop af en toe even naar buiten om een techniek voor jezelf te oefenen, want met 11 doedelzakken in een ruimte hoor je jezelf vreemd genoeg niet zo goed. ;-) Dat was door de kou dit jaar niet echt een optie, maar ik heb het ook helemaal niet nodig gehad.

Ook de gezamenlijke afsluiting op zondagmiddag was binnen vanwege de regen, maar dat paste prima en dankzij het podium konden we mooi op verschillende hoogtes bij elkaar gaan staan. Iedere workshopgroep had hetzelfde liedje ingestudeerd en aan het eind werd daar ter plekke een arrangement voor bedacht. Dit vind ik eigenlijk de leukste optie. In het verleden werden er ook wel eens presentaties per groep gedaan, maar dat gaf altijd stress, en helemaal niks doen is een sip einde van het weekend. Iets makkelijks samen spelen, waarbij het dus vooral draait om het samen iets gaafs neerzetten in plaats van showen wat je kunt, is wat mij betreft de perfecte afsluiting van zo’n heerlijk weekend.

Zoals gebruikelijk waren er op vrijdag- én zaterdagavond luisteroptredens en daarna optredens waarop gebalfolkt kon worden. Beide dansavonden waren ook te bezoeken door mensen die niet bij het workshopweekend waren en dat maakte dat mijn set ‘favoriete danspartners’ zelfs bijna compleet was! Ik heb die avonden echt alleen maar fijne dansjes gehad en mijn enige teleurstelling was dan ook dat er ‘maar’ twee balfolkbands per avond ingepland stonden. Veel te kort! :-)

Luisteroptreden door Wouter. En hoera, eindelijk konden de banieren die ik twee jaar geleden had gemaakt, gebruikt worden! :-D

Het contrast met ‘de normale wereld’ is vandaag dan ook weer groot. Collega’s zijn best aardig hoor, maar het is toch heel anders dan een weekend lang leuke dingen doen met gelijkgestemde mensen, die precies hetzelfde leuk vinden als jij! Tijdens de Zoom-meetings en het verwerken van veel te veel data in saaie spreadsheets, dwaalden mijn gedachten dan ook regelmatig af naar de fijne en de typerende momenten van afgelopen weekend, zoals de muziekmakende groepjes mensen op willekeurige plekken op het terrein (inclusief op een hevig heen en weer bewegende schommel…), het gegrap en Toon’s verhaaltjes tijdens de workshop, en de trekzakmuziek die klonk uit het aan het eind van het evenement wegrijdende bestelbusje, waar in de openstaande schuifdeur twee mensen gewoon nog lekker door aan het musiceren waren. Is het al volgend jaar? <3

Dansstage 2022

Hoera, er was weer een Dansstage!! <3 Weliswaar een uitgeklede versie: het was maar één dag in plaats van een heel weekend en er was geen catering, allemaal om de kans te verkleinen dat als de corona-maatregelen toch onverhoopt weer strenger zouden worden, de Dansstage alsnog niet door kon gaan.

Ik was vooraf even bang dat het daardoor een beetje sip zou worden, vergeleken met andere jaren, maar het was weer heerlijk! Dikke complimenten aan de organisatie, dat ze niet alleen de motivatie hebben gevonden om toch nog wat te organiseren na al die extra moeite die ze de afgelopen tijd hebben moeten steken in plannen en toch weer afzeggen, maar er ook nog eens in geslaagd zijn om die ene dag de heerlijke bekende Dansstage-vibe mee te geven.

Lieve vrijwilligers achter de balie, een mascotte (Choco Moose, voor de insiders), massa’s dansspullen in de gevonden voorwerpen-doos en rogue muzikanten. Yep, er is weer Dansstage! <3

Ze hadden echt moeite gedaan om veel traditionele elementen er toch in te stoppen en de mensen daar zijn ook gewoon heel fijn. Ik zag veel oude bekenden eindelijk weer eens (darn, hoe heet iedereen ook alweer… :-o ) en heb diverse leuke nieuwe mensen ontmoet.

Overdag volgde ik drie workshops: Bourrée Auvergnate, Draaivariaties in de mazurka, en Dansen in koppel / samen spelen. Drie heel verschilende workshops, maar allen op hun eigen manier nuttig. De laatste ging over initiatieven toevoegen aan de dansjes vanuit allerlei hoeken, de tweede volgde ik vooral om mijn leid-skills weer wat op te vijzelen na 2 jaar niks doen, en jawel, ik heb dus ook toch maar weer een poging gewaagd om bourrées onder de knie te krijgen.

Ik had in oktober vorig jaar nog een keertje tussendoor kunnen dansen, maar daarvoor en daarna eigenlijk helemaal niet. Op het bal in februari speelden we namelijk met Androneda, dus kon ik zelf niet dansen. Hoewel ik dus verwacht had dat alles best wel weggezakt zou zijn, viel dat alleszins mee! Volgen ging moeiteloos (wat wel bleek uit het feit dat Koen, docent van de tweede workshop, me vroeg aan het eind van de workshop een demonstratie voor de anderen met hem te doen, die hij ook opnam voor op zijn site <3 ) en hoewel het leiden even roestig begon, zeker met de nieuwe variaties, heb ik op het bal ‘s avonds flink geoefend en weer wat voortgang geboekt. Ik kreeg zelfs nog een compliment van Rafael, docent van de eerste workshop, over mijn danshouding in de bourrée! Dafuq? Zou ik die dans dan daadwerkelijk een keer gaan leren…? XD

Naast de workshops was er dus ook weer een bal in de avond, waar ik heerlijk los heb kunnen gaan. Naragonia was al een van mijn favoriete bands, maar Aérokorda was ook enorm fantastisch (die violist!!!  8O <3 ). Hoewel ik me zeer verstandig had voorgenomen om rond 11 uur naar huis te gaan, omdat ik ditmaal nog anderhalf uur naar huis moest rijden in plaats van daar te overnachten, en dus een half uur van hun optreden zou missen, was het zo fijn dat ik bleef. Ze liepen ook nog eens uit, dus uiteindelijk stapte ik pas om half 1 ‘s nachts in de auto.

Gelukkig ben ik heelhuids thuisgekomen (mede door de dans-adrenaline en de onuitwisbare grijns op mijn gezicht). Veel slaap heb ik niet gehad, maar ik ben weer helemaal opgeladen! Wat heb ik dit gemist!

Eindelijk weer optreden!

We hebben er zo naar uitgekeken en het ging nog door ook: optreden met Androneda in The Shuffle in Nijmegen! ^_^

Toen we vele maanden geleden geboekt werden, dachten we: oh, tegen de tijd dat het februari is, kunnen we wel weer dansen, want dan is iedereen gevaccineerd. Mjah, dat viel dus tegen. Toen in januari bekend werd gemaakt dat tot en met begin maart er nog geen evenementen zonder vaste zitplek gehouden mochten worden, dacht ik dat het definitief niet door zou gaan. Maar hoezee, het tussentijdse weegmoment bracht beter nieuws en toen mochten we ineens toch weer balfolken!

En toen kreeg ik eind vorige week een berichtje dat mijn directe collega corona had – iemand met wie ik die week op kantoor had moeten zijn vanwege een project. Hoewel ik afstand had gehouden en structureel een mondkapje had gedragen, kreeg ik keelpijn. NOooooezzzz!! :-O
Tot mijn grote opluchting kwam zondagmiddag mijn testuitslag negatief terug en bleek het dus maar een gewone keelpijn te zijn. Poeh! Want dat zou pas écht balen zijn: mag het eindelijk van de maatregelen, zouden we toch niet kunnen spelen omdat ik in isolatie moest! :-S

Ik besloot wel om in de pauze tussen onze sets een mondkapje te dragen. Want a.s. zondag is er ook eindelijk weer een Charm baravond, waarop ik mijn nieuwe personage wil introduceren, dus tot die tijd ik wil gewoon niet ziek worden! Gelukkig hebben we mondkapjes in huisstijlkleur en met ons bandlogo erop.  :D

We hadden geen idee wat de opkomst zou gaan worden. Zouden mensen massaal komen omdat er éindelijk weer gedanst kon worden? Of zouden velen voor de zekerheid toch nog maar even thuisblijven? Waarschijnlijk was het een combinatie van beiden, maar de opkomst was echt heel goed en het werd nog behoorlijk druk op de dansvloer.

Wat was het heerlijk om weer voor een live publiek te spelen! Vorig jaar hebben we een keertje via livestream opgetreden, maar ons laatste optreden voor dansers was in januari 2020 – meer dan twee jaar geleden. Dat was toen ook in Nijmegen. Eigenlijk was het heel mooi om verder te gaan op de plek waar we de laatste keer gebleven waren. En helemaal niet raar of moeilijk om weer het podium op te moeten. Ik was niet eens zenuwachtig!

Tot mijn vreugde werkte ook onze backdrop weer goed. Tijdens de livestream bleken de lampjes ineens niet naar behoren te werken, waardoor we die toen uit hebben moeten laten, en na afloop ben ik met hulp van mijn schoonbroer aan het sleutelen gegaan. De oplossing bleek om een extra weerstandje tussen de voeding en ledstrips te zetten voor de stabiliteit, en de datakabel beter te isoleren tegen externe invloeden (hij heeft blijkbaar de neiging om als antenne te gaan functioneren). Thuis deed hij het *meestal* goed, maar niet 100%, en vervolgens had het ding weer maanden opgevouwen in een tas gelegen, dus het was spannend of dat nu wel helemaal goed zou gaan. En dat ging het!

In de afgelopen twee jaar hebben we ook ons repertoire flink verbeterd door aan de arrangementen te sleutelen. Dat we zijn blijven oefenen was te merken, want ons optreden ging echt heel goed! Bijna alle punten waarop tijdens de repetities nog wel eens wat mis ging, gingen nu wel goed. En hoewel we inmiddels ook weer een nieuw nummer hebben kunnen toevoegen aan ons repertoire en er nog drie nieuwe in de pijplijn zitten, moeten we er wel wat harder aan gaan trekken om ook die helemaal af te krijgen, want ik vond dat we nog net wat weinig nummers hebben (nu 14 in totaal) om de avond helemaal goed te vullen.

En nu maar hopen dat er nieuwe boekingen binnenkomen!

Bal met een bekende datum

Wat fijn dat we in de Balfolk-gemeenschap zulke fanatieke mensen hebben. Zelfs in Coronatijd werd de moed erin gehouden en werd als alternatief een ‘Bal met onbekende datum’ georganiseerd, met als insteek: we weten nog niet wanneer het weer mag, maar dit bal gaat er hoe dan ook komen, omdat het niet afgezegd kan worden! En inderdaad: zodra we elkaar weer mochten aanraken van de richtlijnen, werd gelijk in het eerste weekend erna dit bal gepland in Nijmegen. Dat was gisteren en vandaag (maar vandaag kon ik er niet bij zijn).

In het kader van ‘draag je steentje bij’, voorzag ik in twee slaapplekjes voor bevriende dansers, en vrijwilligde ik voor het scannen van de Corona-toegangsbewijzen bij de entree. Ik was erg benieuwd hoe dat zou verlopen: zouden er mensen zijn die moeilijk gingen doen? Maak gelukkig was de stampij beperkt gebleven tot gemopper op Facebook voorafgaand aan het bal, en zijn de mensen die zich niet kunnen vinden in het huidige beleid gewoon thuisgebleven. Hopelijk heeft ook iedereen gehoor gegeven aan het vriendelijke verzoek om, als je gevaccineerd bent, alsnog een zelftest te doen (want dansen is wel écht intiem contact), maar dat hebben we natuurlijk niet gecontroleerd.

Heel erg veel geholpen bij de ingang heb ik overigens niet, want er waren meer dan genoeg vrijwilligers. Dus speelde ik ook maar even voor valet parking service (ja, die muzikanten van tegenwoordig hebben eisen, hoor! ;-) ).

Dus ik heb zaterdagavond weer heerlijk gedanst!! Danste ik op de middeleeuwse kermis nog slechts met één partner, nu heb ik weer gewisseld, zoals het hoort op een ‘social dance’-evenement. En het was helemaal niet raar of wennen! Het was juist meteen weer als vanouds, met slechts een paar ‘oh ja’-momenten (wat wordt het warm daar!). Ik had vooraf bedacht dat ik het de eerste avond maar gewoon bij volgen zou houden, want ik was vast te veel vergeten over hoe leiden ook alweer ging, aangezien ik daar pre-Corona nog niet bepaald routine in had opgebouwd. Maar omdat er veel nieuwe gezichten en beginners bleken te zijn, die ik niet aan de kant wilde laten zitten, ben ik toch al snel wat dansjes gaan leiden – wat direct eigenlijk best okee ging! En ook fysiek was het prima vol te houden om meteen weer een hele avond (van 6 tot 12) te dansen.

Nou ja, mijn hoofd dacht er toch iets anders over blijkbaar, want ondanks dat ik pas na 1 uur in bed lag, duurde het erg lang voordat ik in slaap viel en was ik ook belachelijk vroeg alweer wakker. Blijkbaar had mijn onderbewuste een hoop nieuwe indrukken en heerlijke dansjes te verwerken. Maar een nachtje weinig slaap heb ik er graag voor over. Hopelijk volgen er snel meer bals!