Het was een tijdje onduidelijk of we wel of niet met De Soete Inval zouden spelen tijdens de Slag om Bourtange afgelopen weekend, want er wat wat onduidelijkheid rondom de offerte en we hadden te kampen met bezettingsuitdagingen, maar hoewel we uiteindelijk niet op de zaterdag zijn komen spelen, konden we wel afgelopen zondag acte de présence maken. Dus trokken Richard en ik zondagochtend onze 17e eeuwse outfits aan en reed hij vervolgens naar Alkmaar om met zijn band te spelen tijdens Kaeskoppenstad en deed ik er 2,5 uur over om in Bourtange te geraken.    

Leuk om te merken dat de bezoekers ons als min of meer ‘huisband’ van Bourtange daar verwachten, want toen we zondag door de menigte bezoekers liepen, hoorde ik iemand “Oh, ze zijn er wél!” opmerken. <3

Ik verwachtte eigenlijk dat we vanwege regen pas halverwege de middag zouden kunnen spelen, maar de buitjes bleven beperkt en in de loop van de middag werd het zelfs zonnig en warm!

Helma was voor het eerst mee en het is altijd spannend als je nog niet weet hoe het samen spelen zal gaan, maar als ervaren muzikante paste ze gelukkig prima in de groep en speelde ze makkelijk mee. Ze kende uiteraard nog niet al ons repertoire, dus schrapten we wat nummers van onze setlist. Later op de dag namen we haar en mijn persoonlijke lijstjes met repertoire door en toen kwamen we erachter dat we allebei best nog wel wat andere middeleeuwse nummers kenden! Niks dat we als De Soete Inval speelden, maar dat gaf niet – Wigo en Onno trommelden wel gewoon mee als we het even voor-neurieden, toch?    Dus hoppa, extra repertoire erbij ter aanvulling!  
Bijzonder ook, hoe melodietjes tijdens het neurieën / spelen spontaan op het laatste moment alsnog door je brein opgelepeld worden, ook al heb je ze jaren niet meer gespeeld…

Aangezien Helma niet alleen doedelzak speelt maar ook een erg goede blokfluitspeler is, kreeg ik een paar tips van haar om beter te spelen, zoals hoe ik mijn duim moet houden bij het overblazen. Heel nuttig! En het was een verademing om te horen dat ik het niveau van ‘tijdens Koningsdag voor geld spelen’ toch wel overstijg… ik heb namelijk totaal geen idee van hoe goed of slecht ik op het ding speel.

Dat ik mijn blokfluiten bij me had kwam ook erg goed uit, want aan het eind van de dag troffen we Vive les Gueux, een bevriende band, dus uiteraard speelden we even samen ter afsluiting. Niet alle liedjes kon ik op de doedelzak meespelen, dus trok ik mijn blokfluit tevoorschijn. En omdat zij weinig tot geen melodie-instrumenten hebben maar vooral trommelen, akkoorden op een luit spelen en zingen, kwam af en toe de melodielijn van de muzikale intermezzo’s op Helma en mij aan – euh… maar ik weet helemaal niet of ik dit kan op blokflui… okee, gewoon spelen en gaan!!  

Zo met z’n allen afsluiten en dus eindigen met een hoogtepunt, geeft toch altijd een heel fijn gevoel! <3

Zo, we hebben Sturm auf Zons weer overleefd! Het is altijd een superleuk evenement om bij op te mogen treden met De Soete Inval, maar het weer in Duitsland is nog wel eens een uitdaging. Ditmaal werden er verzengende hitte én enorme onweers-, regen- en hagelbuien voorspeld…

De hitte was er inderdaad. Dat was wat minder plezant tijdens de heenreis (geen airco in de bus) en tijdens het opbouwen. En hoewel we in die hitte 3x over het hele terrein moesten struinen voordat we iemand van de organisatie vonden die ons kon wijzen waar we mochten opbouwen, kregen we wel een plekje langs de oude stadsmuur en onder grote bomen toegewezen, dus dat scheelde enorm in de hitte. Maar ja, als je moet spelen, dan is het toch zoeken naar schaduwplekjes en dan is 29 graden nog steeds heet.

De onweersbuien met regen hebben we alleen in de nacht van zaterdag op zondag gehad! Twee onweersbuien in één nacht zelfs, en het kwam tot op 2 km bij ons in de buurt, met enórm en ook heel lang aanhoudend dondergerol. Maar omdat het (nog steeds) niet waaide, maakte ik me er geen zorgen over – de tent kan gewone regenbuien prima hebben; het wordt pas eng als het gaat stormen. Alleen jammer dat het tot een gebroken nacht (en dus een flinke moeheids-dip op zondag) leidde, want met zulke klappen is slapen moeilijk. Maar hee, we hebben tijdens het weekend op geen enkel moment hoeven te schuilen: we hebben overal door kunnen spelen en mee kunnen lopen in de optochten, wat andere jaren wel eens anders is geweest!

We speelden dit jaar niet alleen al op de taveerne-avond op de vrijdagavond, maar de organisatie had “hun lievelingsmuzikanten” (volgens hun speech – awww <3) ook gevraagd om op zaterdagavond nog heel even een ceremonietje muzikaal op te komen luisteren, die bedoeld was om te vieren dat ze het evenement 10 jaar geleden zijn begonnen te organiseren. Twee dagen ook in de avond spelen is best zwaar, maar de taveerne-avond op vrijdagavond werd voortijdig afgekapt uit angst voor het onweer, en ook de dagelijkse ‘umzug’ door het dorp was om die reden verkort. Voor niets, achteraf gezien, maar ja, het weer is nu eenmaal moeilijk te voorspellen. En voor ons was het ook maar goed, want op vrijdag is een van onze bandleden zelfs bijna flauwgevallen door de hitte in combinatie met snel speelklaar moeten zijn voor dat optreden na een kampement te hebben moeten opbouwen…

Gelukkig begint het evenement op zaterdag pas om 12 uur, waardoor we rustig konden opstaan en ik zelfs nog wat tijd vond om te beginnen aan het weven van nieuwe kousenbandjes. Met een gewone weefkam ditmaal, ik ben een beetje klaar met kaartweven. En hoewel ik dit nog nooit had gedaan, bleek dit vele malen makkelijker dan kaartweven én vliegensvlug resultaat te geven! Ik ben alleen niet helemaal tevreden over hoe het patroontje heeft uitgepakt. De stand van de draden is toch wel want anders dan bij kaartweven. Weer een leerpuntje.

Richard was dit jaar voor het eerst mee, wat natuurlijk ook superfijn en extra gezellig was. We zijn namelijk nogal eens De Soete Uitval, en zeker dit jaar hebben we het moeilijk omdat een paar bandleden die bijna altijd meegingen, het grootste deel van dit jaar niet meekunnen. We hadden dus een aantal extra Invallers geregeld, alleen hebben we momenteel de situatie dat zelfs een van de invallers uitvalt… Zucht. Dus ik ben heel blij dat Richard de afgelopen weken hard op ons repertoire heeft gestudeerd, en dat hij afgelopen weekend het grootste gedeelte van de nummers zo mee kon spelen! <3

Het publiek was zoals gebruikelijk weer enorm enthousiast. Wat dat betreft zijn Duitsers echt véél leuker (en guller) publiek dan Nederlanders. Er waren kinderen die zeker 3x geld in ons bakje zijn komen stoppen en we kregen hopen complimentjes, zoals “Jullie hebben er echt werk van gemaakt!” en “Ik vind jullie veel leuker dan de meeste bands op dit soort markten!” Dat doet me goed, want veel van die Duitse bands hebben grote toeters maar zijn vooral show, en wij zijn niet zo’n heel goede showmensen. Dus de kwaliteit van de muziek wordt toch ook echt gewaardeerd.

En de contacten met mede-deelnemers waren ook weer fijn. In tegenstelling tot bij andere evenementen was de horeca structureel blij als we bij hen kwamen spelen, en een smid had zelfs speciaal voor ons een G-sleutel gesmeed. <3

Het enige jammere was, dat toen we op een gegeven moment in ons kampement terugkwamen, iemand mijn beker had gevuld met water en lampenolie… Geen idee wat daar de gedachte achter was, maar wellicht wilden ze wat drinken bij ons bietsen en zagen ze mijn olielampje voor een kannetje drank aan…?   Nou ja, gelukkig was er verder niks gestolen of kapot gemaakt.

Nu even bijkomen hoor!

Gisteren speelden we voor de derde maal op het Nassaudag-evenement in Breda. De ervaringen van vorige jaren waren wisselend, dus ik ging er mentaal voorbereid heen.

Ook dit jaar stonden we namelijk weer allemaal verspreid over de stad. Richard vertrok al vroeg met zijn eigen auto, omdat hij met zijn band eerder moest beginnen en hij zijn bandgenoten nog in Tilburg moest oppikken. Dus reed ik in mijn eentje erheen. Waar we voorheen nog wel eens een van de vele andere muzikanten tegenkwamen bij het wisselen van speellocatie, troffen we nu helemaal niemand. Héél toevallig liep Richard net voor de parkeergarage langs toen ik eruit reed, dus dat was zelfs het enige moment dat wij elkaar hebben gezien. 😛

Gelukkig was er wel meer publiek dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat het weer goed was (ik was blij dat mijn bandleden akkoord waren gegaan met mijn voorstel in middeleeuwse i.p.v. 17e eeuwse outfit te gaan, want die is koeler) en we hadden ook betere locaties: de eerste plek was bij terrasjes, dus daar zaten hoe dan ook mensen die niet weg konden. De tweede locatie was in een middeleeuws kampementje met ambachten, waar we twee jaar geleden ook al stonden (nog een reden om blij te zijn met onze outfit-keuze). Dus dat trok sowieso wat extra publiek, en meer dan destijds. Het publiek leek ook wat enthousiaster en geïnteresseerder, al denken we nog steeds dat het veel beter zou zijn om het evenement wat meer te concentreren op één locatie in plaats van zo te verspreiden over de stad.

De organisatie was weer precies zoals de vorige keren: bij aankomst meldden we ons bij een horecagelegenheid die ons was aangeduid als zijnde de plek waar we terechtkonden voor drankjes, een lunchpakket en toiletteren. Ons aanspreekpunt wees ons waar we de gevraagde tafel konden vinden. Tafel…? Waarom zouden wij een tafel nodig hebben? Ze wist niet of wij de drankjes aldaar gratis konden krijgen of moesten betalen. En onze lunchpakketjes? Zij had doorgekregen dat wij zelf lunch zouden meenemen…? *snik*
Gelukkig kwam dat snel goed toen een vrijwilliger van de organisatie (te laat) arriveerde en bleek dat die tafel voor haar bedoeld was en dat zij voor ons de lunchpakketjes zou regelen. Hm, die ze overigens niet had. Moest ze even teruglopen. Waarna een andere vrijwilliger kwam, die die actie niet handig vond, want er was afgesproken dat hij degene was die met de lunchpakketjes zou komen. :’-)

Anyway, we voelden ons in ieder geval wel door hen gesteund toen er een minder leuk moment was. Er waren namelijk niet veel schaduwplekjes en gezien de hoge temperatuur was het niet te doen om in de zon te spelen, dus hadden we ons opgesteld op een hoek van een zijstraatje van de winkelstraat met terrasjes. Net toen we waren begonnen, kwam er een medewerker van een horecatent die in dat straatje zat, naar ons toe en begon tegen ons aan te praten terwijl we midden in een liedje zaten. Grrr… waarom snappen mensen niet dat dat echt niet kan?? Ik stopte het liedje voortijdig zodat we alsnog een gesprek konden voeren, waarna hij ons duidelijk maakte dat hij er niet van gediend was dat wij voor het straatje naar de zaak waar hij werkte waren gaan staan. Hij wilde het vrijhouden voor zijn klanten. Fair enough, maar we blokkeerden niet de doorgang, we stonden aan de zijkant. We legden hem uit dat wij waren ingehuurd door de organisatie van de Nassaudag, dat we een vergunning hadden om hier te spelen en dat we ook voor het amusement van zijn klanten speelden. Zijn letterlijke reactie: “Nou, voor ons hoeft het niet.” :’-) Op een toontje en met een air alsof hij bedelende zwervers van zijn erf stuurde, vertelde hij ons dat we elders konden en moesten gaan staan.
Nou ja, we zijn wel gewend dat niet alle winkeliers ons kunnen waarderen en ik had geen zin om er ruzie over te maken, dus pakten we onze spullen in om een andere speelplek te zoeken. Maar een van de gasten op het terras waar we naast hadden gestaan, was een andere mening toegedaan. “Dit is toch niet jouw terras??”, riep hij de man toe. Waarna er een flink oplopende discussie ontstond in hoeverre de kerel het recht had om ons weg te sturen, terwijl zij er zelf op dat terras wel van aan het genieten waren… Ik heb het gelukkig weten te deëscaleren door de man op het terras te bedanken voor zijn steun en aan te geven dat wij er zelf geen ruzie om wilden maken, voordat het uit de hand liep.
Daarna kwam iemand van de organisatie naar ons toe, omdat die het had zien gebeuren en die gaf aan zelf nog wel even een woordje met de man te gaan spreken. Waarna de betreffende kerel ook een flinke uitbrander kreeg van de organisator.
Geen leuke situatie, wel heel fijn om te merken dat er veel mensen zijn die ons wél waarderen en actief voor ons opkomen!

Er waren nog andere leuke momentjes, zoals een fietscourier die best een tijdje bleef staan om te luisteren, voordat hij verder ging met zijn bezorging. En in dat middeleeuwse kampementje stond een smid die blijkbaar ook een muzikale achtergrond had, want hij sloeg met zijn hamer steeds precies op de maat van onze muziek op zijn aambeeld, inclusief vertragingen aan het eind van een nummer.
De bestuurder van de paardentram maande ons dan wel weer om stilte toen hij langsreed om passagiers op te pikken, maar dat was precies wat we al verwachtten – we hadden de organisatie, die ons ter plekke had gevraagd om ook muziek te maken bij aankomst van de tram, al verteld dat de meeste paarden niet goed samengaan met doedelzakken.

Al met al dus weer een geslaagde dag!

Door al het (huis)werk dat ik momenteel doe als voorbereiding op mijn coupeuse-deelexamen, had ik echt behoefte om er even tussenuit te gaan. Gelukkig was afgelopen weekend Middeleeuws Festijn Cannenburch in Vaassen, waar we met De Soete Inval mochten spelen en kon ik dus een weekendje kamperen en even mijn hoofd op andere dingen focussen. En wat was het leuk!

Dit evenement is altijd relaxed, omdat het niet al te vroeg begint (hoewel dit jaar wel een half uurtje eerder dan anders) en op zondag om 17.00 uur eindigt (in tegenstelling tot andere evenementen die vaak tot 18.00 uur doorgaan), zodat je nog enigszins op tijd thuis bent en daar kunt eten. Vaassen is bovendien goed bereikbaar vanuit Nijmegen (nou ja, tenzij er zoals afgelopen vrijdag een ridicule hoeveelheid file staat) en het terrein bevat, in tegenstelling tot dat van Montfort, bomen zodat er schaduw is, er staat een kasteel dat mooie fotomomenten biedt en bovendien voelt het terrein knus aan.

Wat ook erg leuk is, is het wederzien van allemaal bekenden. Sowieso was het het eerste evenement van dit jaar voor ons na een winterstop. Dus dan is het extra gezellig om de andere deelnemers weer te zien, die ons ook herkennen van andere jaren en evenementen. Daarnaast zijn er bezoekers die ieder jaar komen en die we inmiddels herkennen, zoals een buikdanseres die altijd op onze muziek komt dansen. Ook waren er bezoekers die ik persoonlijk ken vanuit LARP, zoals Koen, Desirée en David!
Sowieso is het publiek daar heel leuk en positief. Ze kwamen regelmatig in drommen om ons heen staan, dansten mee, gaven ons complimentjes, of wilden op de foto met “die leuke geschiedenis-mensen”.  
Een klein meisje kwam wat schoorvoetend naar me toe en vroeg of ze me iets mocht vragen. Natuurlijk mocht dat, zei ik, verwachtend dat ze iets over onze doedelzakken wilde vragen. Maar nee: “Mag ik een knuffel van je?” was haar vraag. Awww…. <3

De eerste dag was het behoorlijk heet, maar wel te doen. Vanwege de droogte mochten er helaas geen kampvuurtjes worden aangemaakt, ook niet om op te koken, dus nam ik mijn camping-kookstelletje en een gasfles mee om na sluitingstijd te gebruiken voor ons avondmaal. Die had ik vorig jaar eigenlijk gekocht vanuit prep-oogpunt (mocht de stroom ooit uitvallen, dan kunnen we iig gewoon koken), maar nu was een goede gelegenheid om hem eens in praktijk uit te proberen. En met succes! Eigenlijk was het nauwelijks anders dan thuis op een fornuis koken en binnen no-time stond het eten op tafel. Gelukkig vonden mijn bandgenootjes mijn maal ook goed te eten.

Muzikaal ging het ook goed. We hebben o.a. een nieuw arrangementje mét zang bedacht voor ons nummer ‘Komt vrienden in het ronde’, waarvoor ik ter plekke snel nog even 2,5 couplet moest instuderen. Gelukkig ben ik beter in taal-dingen dan in tweede stemmen bedenken. 
Bovendien heb ik ‘muzikantenlevel: pro’ unlocked! Tijdens het eerste optreden van de zaterdag kwam iemand van de crew naar me toe om te vragen of we op een specifieke plaats wilden gaan staan spelen en ik kon het gesprek daarover met hem voeren terwijl ik gewoon doorspeelde!  

Ik genoot zo veel mogelijk van de zaterdag, want de weersvoorspelling voor die nacht en de zondag was bijzonder suboptimaal: onweer, wind, hagel en regen. En jawel, op zaterdagavond begon het behoorlijk te flitsen in de verte. Ai… Op basis van meerdere eerdere ervaringen wist ik hoe hard noodweer kan huishouden in een kampement, dus spande ik alle scheerlijnen nog eens extra aan, instrueerde ik mijn bandgenootjes om alle spullen die niet nat mochten worden in mijn tent te zetten, sloot ik de luifel, pakte ik in mijn slaaptent alle spullen vast zoveel mogelijk in kisten, tassen en koffers in, en legde ik praktische kleding aantrek-klaar voor het geval ik er ‘s nachts snel uit moest.

Gelukkig bleek dat onnodig te zijn geweest, want de onweersbui trok vlak langs in plaats van over het evenemententerrein heen. Maar we waren daardoor wel mooi op tijd voorbereid op de plens regen die desondanks over ons kampement heen viel.
En ook de zaterdag viel reuze mee: pas rond kwart voor 3 (net toen de veldslag ging beginnen… arme soldaten) begon het met regenen. Aangezien ons kampement direct tegenover het horeca-plein was gepositioneerd, konden we de mensen die daar onder de luifels zaten te schuilen, muzikaal vermaken vanuit onze eigen luifel. Wel was er, zoals verwacht, aan het eind van het evenement geen kip meer aanwezig, dus stonden we om half 5, toen we waren ingepland voor een ‘podiumoptreden’ (lees: in een zeer onsfeervolle pvc-partytent, maar iig wel overdekt en dus regenbestendig), voor welgeteld één gezin te spelen. Oh well. In ieder geval was het droog toen we inpakten, dus hoewel ik Richard moest appen om vast plek in de garage te maken voor het ophangen van natte tentdoeken, ben ik erg blij met hoe het afgelopen weekend is gegaan! ^_^