Category: Muziek en dans

De lintjesrege(li)n(g)

Het is gelukt! Menno, Dorine en Jeroen hebben vanochtend een lintje gekregen en ze vermoedden vooraf helemaal niets!!  :D
En wat waren er een hoop prachtige plot twists in het proces om dit te regelen…  Voor degenen die zich afvragen hoe het nou allemaal precies is gelopen, hierbij het hele verhaal.

Het begon eigenlijk al jaren geleden. Ik las in een balfolknieuwsbrief een interview met Menno en daarin grapte hij dat hij doorging met al zijn vrijwilligersactiviteiten tot hij een lintje kreeg; hij was immers al bijna 15 jaar bezig.
Dat is blijven hangen. En dus besloot ik in februari vorig jaar om daadwerkelijk werk van dat lintje te gaan maken. Maar niet alleen voor Menno, want hij mag dan wel ‘het gezicht’ zijn van heel veel dingen, maar zijn partner Dorine is ook superactief op allerlei gebieden als vrijwilliger en doet bij folkevenementen veel meer achter de schermen dan de meeste mensen zich realiseren!

Ik verzamelde een team om mij heen, want in mijn eentje zou het niet lukken om genoeg details voor de lintjesaanvraag te verkrijgen. Normaal gesproken kun je bij de partner van diegene terecht voor alle informatie, maar dat was in dit geval dus geen optie. Gelukkig wilden Piter (vanuit Stichting Draailier & Doedelzak), Jeroen (vanuit Balfolk Nijmegen) en Wouter (als muzikant die veel met hen samen heeft gewerkt) me daarbij ondersteunen.

Desondanks was alleen de aanvraag al meer werk dan ik vooraf had ingeschat. Want je moet o.a. zo precies mogelijk het bestede aantal uren per activiteit per week aangeven en de exacte startmaanden van het vrijwilligerswerk. En we wilden niet alleen hun folkactiviteiten benoemen, maar ook zo veel mogelijk van al hun andere/vroegere vrijwilligerswerk, waar we niet zo veel van wisten. En wist je dat je ‘een verklaring van geen bezwaar’ van de werkgever van degene voor wie je een lintje aanvraagt moet hebben? Zo begon het speurwerk. Want wist ik veel wie Menno’s werkgever precies was… ik wist alleen bij welke nationale organisatie hij werkt en dat het ‘ergens in de randstad’ was. Dus belde ik met het landelijke hoofdkantoor in de hoop dat zij mij konden en wilden vertellen bij welke vestiging Menno precies werkt en wat de contactgegevens van zijn manager waren. Wonder boven wonder deden ze daar niet moeilijk over en wilde zijn manager ook gelijk meewerken.

Na vorig jaar mei een flink pak papierwerk plus aanbevelingsbrieven ingediend te hebben, was het lang afwachten totdat de aanvraag door de bureaucratische molen was gegaan. Want het moet eerst door de gemeente worden goedgekeurd, daarna door de provincie, en daarna moet het Rijk er nog een plasje overheen doen. Maar onze moeite was niet tevergeefs: in februari van dit jaar kreeg ik bericht van de gemeente Nijmegen dat onze aanvraag was goedgekeurd! Hoezee!

En toen begon het pas echt. Want nu moest er geregeld worden dat zowel Menno als Dorine nietsvermoedend op vrijdagochtend 26 april op een specifieke plaats zouden zijn om het lintje van de burgemeester te kunnen ontvangen. Alleen zouden we pas enkele weken van tevoren te horen krijgen op welke tijd dat precies zou zijn. Tot die tijd wisten we alleen dat het ‘tussen 9.00 en 13.00 uur’ zou zijn. Succes met regelen….
Oh, en het was natuurlijk ook wel leuk als er familie en goede vrienden aanwezig zouden zijn. Maar wie moest er allemaal worden uitgenodigd en hoe kwamen we aan die contactgegevens?

Van Dorine had ik al achterhaald dat ze op vrijdagochtend doorgaans naailes gaf. Mooi, want dan kon ik een collega van haar ronselen om haar lessen over te nemen en haar desnoods gewoon uit haar les te komen plukken. Menno was een grotere uitdaging, want die bleek op vrijdagen altijd vrij te zijn, dus was het niet te voorspellen of hij die dag thuis zou zijn of iets anders zou hebben gepland waar hij heen moest. Ik bleef mijn brein erover breken hoe we dit precies moesten regelen, want we konden wel een balfolkgerelateerde afspraak met hem maken, maar het was best raar om dat op een vrijdagochtend te doen, maanden van tevoren, wat de hele ochtend en begin van de middag zou gaan duren. Het moest wel geloofwaardig zijn.

Ondertussen gingen we verder met de rest van de organisatie. Ik scoutte locaties en met ons team stelden we een gastenlijst samen. Een hele uitdaging, want wie zijn eigenlijk hun ouders en beste niet-balkfolkvrienden? Bovendien is hun netwerk dermate enorm, dat het lastig is een grens te trekken welke mensen je wel en niet hiervoor hoort uit te nodigen. (Hierbij dus excuses aan iedereen die zich mogelijk gepasseerd voelt.)
Om de familieleden te achterhalen heb ik maar gewoon hun Facebookpagina’s bekeken en mensen met dezelfde achternaam op goed geluk een berichtje gestuurd. Uiteindelijk wist ik zo contact te leggen met de ouders van Menno, die me vervolgens weer hielpen contact te leggen met de ouders van Dorine. Toen had ik een goede ingang om meer informatie over ‘vrienden van vroeger’ en ‘vrienden van ander vrijwilligerswerk’ enzo te krijgen voor op de gastenlijst. Erg leuk en fijn hoe enthousiast de ouders van Dorine gelijk mee begonnen te denken! Het organiseren zit blijkbaar in de genen. :)

Toen kwam de grote plot twist. Ik kreeg een telefoontje van de gemeente: ze hadden een overeenkomst in onze lintjesaanvraag en die van iemand anders ontdekt. Tsja, ze mochten vanwege privacyredenen eigenlijk niet zeggen om wie het ging, maar… een van degenen die bij ons de aanvraag had gedaan, zou zelf ook een lintje krijgen! Ik wist gelijk dat het om Jeroen ging, want die is inderdaad ook superactief wat betreft vrijwilligerswerk. Gelukkig kon de gemeente dat bevestigen en wilden ze me wel in contact brengen met degenen die de aanvraag voor hem hadden gedaan. Want ik realiseerde me meteen dat het die groep waarschijnlijk niet zou gaan lukken om Jeroen nietsvermoedend die vrijdagochtend op een andere plek dan bij de uitreiking van het lintje van Menno en Dorine te krijgen!  :lol:

Vanaf dat moment spande ik dus samen met enkele collega’s van Jeroen en besloten we de uitreikingen te combineren. Dat maakte de organisatie enerzijds makkelijker, omdat we niet ieder voor zich dezelfde dingen hoefden te regelen, zoals een locatie, maar anderzijds maakte het alles wel enorm complex. Want we moesten dus met ons groepje, waar Jeroen in zat, de uitreiking voor Menno en Dorine blijven organiseren terwijl Jeroen niet mocht weten dat het stiekem ook voor hem was! Aldus begon een interessante communicatie over organisatorische dingen, waarbij ik continu héél goed op moest letten wat ik tegen wie vertelde!  :D

Het zorgde wel voor een manier om Menno en Dorine op het juiste moment op de juiste plek te krijgen. Want die waren ook bekend met Jeroen’s vrijwilligersactiviteiten en hoorden gewoon op de gastenlijst. Ik verwachtte wel dat ze daar tijd voor zouden inruimen, in ieder geval Menno. En mocht Dorine moeten werken, dan kon ik haar alsnog uit de les komen plukken, want ik had inmiddels al lang met haar collega geregeld dat zij die ochtend vrij zou houden als invalster.

Inmiddels was de lintjesuitreiking al behoorlijk uit de klauwen gelopen. ‘Familieleden en een paar goede vrienden’ zijn wellicht een handjevol gasten voor de meeste mensen, maar mensen zoals Menno, Dorine en Jeroen hebben een enorm netwerk en de gastenlijst bleef maar groeien en groeien… zeker aangezien we dus ineens een feestje voor 3 personen aan het regelen waren!

Er volgde dus ook een last-minute locatieswitch, want eigenlijk hadden we een locatie in de buurt van het werk van Dorine geregeld, zodat we haar makkelijk mee konden nemen naar het gebouw er tegenover, maar die had geen relatie met de activiteiten van Jeroen, was wat krap voor de hoeveelheid genodigden en was best duur. Gelukkig bleek café The Shuffle, waar folkbals door hen werden en worden georganiseerd, alsnog beschikbaar te zijn (dat was in eerste instantie niet het geval) en konden we daar terecht. En barman Kees is heel flexibel, wat ook wel nodig was. Want: hoe plan je een feestje als je pas een paar weken van tevoren weet van en tot hoe laat het precies moet zijn? Hoe lang huur je de locatie af, hoe lang kan de borrel duren en hoeveel muziek kun je inplannen? Hoe nodig je gasten uit zonder een exact tijdstip te communiceren? Kunnen familieleden die helemaal uit Groningen moeten komen er wel op tijd zijn? Kunnen hun ouders daarna nog met ze gaan lunchen? Etc.
Het vereiste dus ook eerst een algemene uitnodigingsmail en later een follow-upmail naar degenen die hadden aangegeven in principe te willen komen, met daarin het precieze tijdstip.

En hmm, wat is een feestje voor Menno en Dorine zonder folkmuziek? Er moeten muzikanten geregeld worden! Dus polste ik bij wat muzikanten op de gastenlijst die al hadden toegezegd te komen, of ze wellicht wat nummertjes wilden spelen na de officiële uitreiking en vroeg ik alle andere genodigden die een instrument bespeelden om dat vooral mee te nemen, zodat er daarna een sessie kon plaatsvinden.

Nieuwe plot twist: weer een telefoontje van de gemeente. Iemand van Stichting Balfolkfabriek had contact met hen opgenomen met vragen over hoe een lintjesaanvraag precies werkte, omdat ze voor Menno een Koninklijke onderscheiding wilden aanvragen. De medewerkster had niets over onze aanvraag durven/mogen vertellen, maar misschien was het wel handig als ik even contact met haar opnam…?
En dus legde ik contact met Anne, die me vertelde dat ze door Dorine was gevraagd om mee te helpen met de aanvraag van een lintje voor Menno, voor volgend jaar. Argh!  :lol:

Ik legde de situatie aan haar uit en we spraken af dat ze richting Dorine zou blijven doen alsof ze bezig was met de aanvraag, maar in werkelijkheid maar weinig daadwerkelijk in gang zou zetten. Ik nam ook nog even contact op met de folkies waaraan Dorine motivatiebrieven wilde vragen, om ze te vertellen dat ze zo’n verzoek gingen krijgen maar dat alles al was geregeld, en ze gewoon moesten doen alsof ze mee wilden werken, maar het daadwerkelijk aanleveren van motivatiebrieven nog even moesten traineren.  :roll:

Vervolgens was er nog de uitdaging om Menno, Dorine en Jeroen perfect op tijd op de locatie te krijgen. Immers: je wil niet dat zij eerder arriveren dan de burgemeester, want dan zien ze allerlei gasten die voor hén zijn gekomen in plaats van voor degene waarvan ze denken dat die een lintje krijgt, en gaan ze iets vermoeden. Anderzijds mogen ze ook niet later komen dan de burgemeester, want dan moet de goede man wachten en die heeft een drukke, strakke planning om die ochtend alle lintjes uit te reiken. Dus bedacht ik Een Plan.
Want wat bleek (minor plot twist): ook Dorine had input geleverd voor de lintjesaanvraag van Jeroen! Dus stelde ik aan het andere aanvraagteam voor dat zij Dorine zouden vragen om nog wat extra hulp, ‘omdat zij druk waren met het versieren van de locatie en opvangen van de gasten’, namelijk om Jeroen die ochtend thuis op te komen pikken met de mededeling: “We hebben een verrassing voor je en je moet nu meekomen!” En om vervolgens te zorgen dat ze stipt om 11 uur om de hoek van de locatie zouden klaarstaan totdat ze een appje kregen dat ze naar binnen mochten komen (wat wij zouden versturen op het moment dat de burgemeester binnenkwam).
Jeroen zouden we vragen om het spelletje mee te spelen: hij moest doen alsof hij niet wist dat hij een lintje zou krijgen (wat hij dus daadwerkelijk niet wist), en die vrijdagochtend thuisblijven omdat hij zogenaamd geïnterviewd zou worden door een lokaal nieuwsblad over zijn vrijwilligerswerk. En dat hij ‘heel verrast’ moest zijn als Menno en Dorine hem dan ineens kwamen oppikken.
Win-win: op die manier zorgden we ervoor dat alle drie de personen perfect op tijd op de locatie zouden zijn! Menno en Dorine zouden denken dat ze hielpen Jeroen goed getimed binnen te loodsen, en Jeroen zou denken dat hij dat deed voor Menno en Dorine.  :lol:

Ik moet bekennen dat ik af en toe versteld stond van mijn eigen vernuftigheid en succes in het bedenken en overtuigend uitdragen van al die complexe leugens…
Mijn contactpersoon uit het andere aanvraagteam mailde na het bedenken van bovenstaande plan ook al: “Jij bent verdacht goed in het plannen en misleiden van mensen.”
Euh, ja… eng hè?  Ik ben dan ook een marketeer en gespecialiseerd in het beïnvloeden van gebruikersgedrag. :roll: Maar wees gerust: ik pas mijn vaardigheden alleen toe bij leugentjes om bestwil hoor.  ;)

Deze complexe situatie zorgde ook voor hilarische momenten, want tijdens folkbals in Nijmegen sprak ik natuurlijk met Jeroen en hadden we binnenpretjes over onze plannetjes en hoe Menno en Dorine nog van niets wisten… terwijl ik nog een extra binnenpretje had over hoe Jeroen van niks wist en straks net zo hard verrast zou worden! Blijkbaar had Jeroen ook op zijn werk lopen vertellen dat hij ‘het smoesje’ was voor de lintjesuitreiking van vrienden en dat ene Lenny daar een heel slim plannetje voor had bedacht. Hij moest eens weten hoe slim. :lol:

We wisten bijvoorbeeld ook al vooraf dat een goede vriendin van Jeroen, die voor hen alledrie op de gastenlijst stond, bij hem zou zijn en samen met hem naar de uitreiking van de lintjes voor Menno en Dorine zou gaan. Dus had de andere aanvraaggroep Menno en Dorine alvast geïnstrueerd dat ook zij mee zou rijden. Waardoor ik een paar dagen voor de uitreiking eerst een mailtje van Jeroen’s collega kreeg ter bevestiging dat dit geregeld was, en ik een paar minuten daarna van Jeroen een mailtje kreeg waarin hij vroeg of ik wist of Menno en Dorine met de auto zouden komen? Want zijn vriendin moest ook meerijden, zou dat kunnen?  :lol:

Na maanden aan voorbereidingen was het vanochtend dan eindelijk tijd voor de uitreiking. Spannend!! We hadden vooraf zo veel mogelijk geregeld en iedereen geïnstrueerd, en we hadden die ochtend de locatie versierd voordat de gasten arriveerden, maar daarna moest ik het loslaten en erop vertrouwen dat alles goed zou komen: alle gasten op tijd aanwezig, en een perfecte afstemming van de komst van de burgemeester met de aankomst van Menno, Dorine en Jeroen, zonder dat laatstgenoemden al iets begonnen te vermoeden…

En hoezee, het verliep bijna volledig zoals gepland! \o/ \o/ \o/

Natuurlijk waren er wat kleinigheidjes, zoals twee automobilisten die precies die ochtend asociaal hadden geparkeerd naast de oprit waar de auto van de burgemeester moest komen te staan:

Maar dat was allemaal tijdig opgelost en dus kon de volledige aandacht gaan naar de decorandi! Die uiteraard bij binnenkomst volledig overdonderd waren en gelijk door naar het podium konden lopen om één voor één een uitgebreide speech van onze burgemeester te krijgen (wat hij ook heel leuk deed), waarna de officiële uitreiking van het lintje plaatsvond.

Na de uitreiking kregen ze uiteraard groot applaus van de werkelijk STAMPVOLLE zaal – ik gok dat er zo’n 120 gasten zijn komen opdagen! Het paste allemaal maar net in het café. Gelukkig was het goed weer, dus kon de borrel na afloop voor een deel buiten plaatsvinden, want anders had niemand zijn kont kunnen keren om een drankje te bemachtigen en felicitaties over te brengen.

Zoals verwacht heb ik zelf niet mee kunnen doen aan het sessie spelen, al had ik mijn doedelzak voor de zekerheid wel meegenomen, want ik werd uiteraard continu aangesproken door allerlei gasten voor complimenten/bedankjes en voor regeltechnische zaken. Voorafgaand aan de uitreiking vooral met vragen over het hoe en wat, en hoe dat nou zat met de aankomst van de decorandi: zouden ze niet te vroeg komen? Ik stelde ze allemaal gerust dat dat goed was geregeld. Het was lastig dat ze niet het hele verhaal kenden, want in het kader van ‘hoe minder mensen het weten, hoe minder mensen zich per ongeluk kunnen verspreken’ hadden we de meeste gasten niet ingelicht dat er ook nog een lintjesuitreiking voor anderen zou plaatsvinden.

Ik moest ook goed opletten wie zich allemaal aan me voorstelde, zodat ik onthield wie ‘de ouders van’ waren, wie de leden van het andere aanvragersteam, wie de fotografen en journalisten van de lokale kranten (die ook nog allerlei vragen hadden), etc. Desondanks spraken er een hoop onbekenden me aan, bijvoorbeeld met: “Hoi, ik ben <voornaam>, ik heb met je gemaild”, maar kon ik alleen denken: “Euhm, ja, jij en 30 anderen… wie zou dit nou weer zijn?”  :oops: Maar volgens mij heb ik niemand per ongeluk beledigd en de aankomst van de medewerkers van de gemeente, die net iets eerder arriveerden dan de burgemeester, hadden we ook tijdig gespot zodat ze niet naar mij en het aanspreekpunt van de andere groep op zoek hoefden in de enorme meute mensen.

Ik ben dan ook echt superblij met hoe alles is gegaan. Het is maar afwachten in hoeverre al je plannetjes ook uitpakken zoals bedacht, maar het is precies volgens planning verlopen! En wat is het toch een geweldige community! Ik heb heel veel hulp en ondersteuning gekregen: niet alleen van mijn mede-aanvragers, maar dus ook van de ouders van Dorine en Menno (die o.a. de drankjes voor de toast hebben gesponsord), barman Kees, de muzikanten, de collega van Dorine en uiteraard de andere groep aanvragers, die o.a. de hapjes hadden geregeld en hebben helpen versieren (dat was wel hard nodig, want Jeroen kon uiteraard niet helpen en Wouter en Piter konden helaas niet bij de uitreiking zijn omdat ze in het buitenland zitten), maar ook de mensen die spontaan meehielpen met bijvoorbeeld het opruimen van de versiering, toen ik daar aan het eind van de borrel alleen voor stond omdat de andere groep al eerder vertrokken was aangezien ze die middag nog moesten werken. <3 <3 <3

En al die moeite die iedereen erin heeft gestopt om het een prachtig moment voor alledrie te maken, is volledig terecht en verdiend!
Want als ik terugdenk aan wat Menno en Dorine voor mij hebben betekend, dan kan ik niet anders dan concluderen dat ze echt impact hebben gehad (en nog steeds hebben) op mijn leven. Als beginnend doedelzakspeelstertje werd ik ooit geattendeerd op het bestaan van het workshopweekend van Stichting Draailier& Doedelzak. Dat gaf mij de gelegenheid om mezelf verder te ontwikkelen als muzikant en om in contact te komen met andere muzikanten. Tijdens dat eerste weekend kwam ik ook voor het eerst in aanraking met balfolk. Niet veel later namen Menno en Dorine me mee naar een bal in Nijmegen. En de rest is geschiedenis. Dankzij hen heb ik enorm veel leuke en nuttige contacten in de balfolkwereld gelegd en ontelbaar veel plezier gehad tijdens diverse bals en evenementen. Ik denk niet dat ik mijn huidige niveau van doedelzakspelen had kunnen bereiken en in mijn huidige twee bandjes had gespeeld als zij niet al die jaren deze ontwikkelings- en ontmoetingsmogelijkheden hadden gefaciliteerd. <3

Dus betuig ik ook via deze weg mijn oneindige dank aan deze fantastische mensen. En verder kan ik alleen nog zeggen:

;)

Draailier & Doedelzak workshopweekend 2024

Afgelopen weekend was het weer tijd voor het workshopweekend van stichting Draailier & Doedelzak, oftewel een heel weekend lang een doedelzakworkshop volgen en vrijdag- en zaterdagavond luisteren naar concerten en dansen op balfolkmuziek! <3

Ik moest LARP-evenement Charm er voor missen, maar dat had ik er voor over. Want het is altijd thuiskomen op dat weekend. Ik kom er al heel lang en ken inmiddels enorm veel mensen. Ik heb het even teruggezocht en het blijkt een soort van persoonlijke jubileumeditie te zijn geweest, want het is 15 jaar geleden dat ik voor het eerst ging!  :o Ik heb nog geen 15x meegedaan, maar dat is omdat ik in 2010 blijkbaar niet ben geweest en vanwege de coronajaren.
Piter herinnerde het zich nog – die wist zich zelfs nog te herinneren dat ik ‘een jurk met rafels’ aan had. Heh, dat herinnerde ik me zelf niet eens meer. Maar ik wist wel welke jurk hij bedoelde. En stomtoevallig (of heeft het zo moeten zijn?) had ik voor de zondag een outfit meegenomen die er erg op leek! De jurk heb ik niet meer want die vond ik toch niet zo leuk, maar ik heb wel nog een rok van dezelfde stof, en de laarzen draag ik ook nog steeds. (Ik ben overduidelijk niet van de ‘fast fashion’ – mode interesseert me niet; ik heb mijn eigen stijl en koop liever dingen waar ik heel lang plezier van heb.  ;) ) Dus leek het ons een goed idee om een ‘toen versus nu’-foto te maken. En dit is het resultaat:  :D

(Het verschil tussen mij op m’n 30e en op m’n 44e is wel duidelijk, maar gelukkig niet al te pijnlijk.  :P  )

Ook mijn workshop was niet geheel nieuw, want 10 jaar geleden volgde ik ook al de doedelzakworkshop voor vergevorderden bij Eric Montbel. Eigenlijk had ik die blog eerst moeten teruglezen voordat ik me, zoals eigenlijk standaard, voor de vergevorderdenworkshop inschreef. Want het was destijds niet zo’n groot succes, omdat hij zo’n docent was die niet focuste op nieuwe technieken aanleren, maar vooral heul veul nieuwe liedjes in een weekend erin probeerde te stampen, wat niet mijn voorkeur heeft. Maar ach, ik bereidde me er mentaal op voor en ging gewoon om lekker plezier te maken.

De docent bleek in de afgelopen 10 jaar ook wel iets geleerd te hebben over lesgeven, want ditmaal kregen we daadwerkelijk overal bladmuziek van én er was een thema: typisch traditionele Franse versieringen. En er werd er af en toe tijd gemaakt om om beurten het nummer te spelen zodat je jezelf kon horen en wist of je het goed of fout deed. Desondanks ging het nog steeds op z’n Montbels: we kregen de bladmuziek, hij speelde het nummer 1x voor en vervolgens werden we geacht met z’n allen het nummer gelijk op full-speed mee te spelen. Na een paar keer het nummer herhaald te hebben, vertelde hij vervolgens op welke plekken welke versiering hoorde, en go! Meteen weer het nummer op full-speed, maar nu mét alle versieringen!
Een tweede stem die niet op blad stond aanleren ging zo: hij speelde ‘m 1x voor en vervolgens zei hij “Als je ‘m kunt oppikken, speel maar mee!”, waarna we met 12 doedelzakken de eerste stem inzetten en het onmogelijk was om nog te horen wat hij speelde. Snik. Toen heb ik toch maar voorgesteld om ‘m eerst even op langzaam tempo groepsgewijs door te spelen.

De momentjes om zelfstandig het nummer te spelen waren daarom op meerdere manieren nuttig, want niet alleen kon je eindelijk checken of je het juiste speelde, het werd zo ook duidelijk dat zowat iedereen* moeite had met bepaalde dingen. Ik ben zoiemand die het gewoon zegt als ik iets niet snap of kan volgen, maar veel mensen lijden in stilte en dan lijkt het alsof je de enige prutser bent…  :P Maar door één voor één de kring rond te gaan kon ik horen dat ik vaak nog best goed bezig was. Ik denk dat ik gemiddeld was qua niveau – er zaten zowel mensen in mijn workshopgroep die meer als minder gevorderd waren dan ik, dus dat was eigenlijk heel prima.
* Behalve Puck dan, een zeer goede doedelzakspeelster waar ik zelf meerdere workshops bij heb gevolgd tijdens deze weekends en die met de docent samen heeft gespeeld, en dus alles per direct foutloos toepaste. Verschil moet er zijn en je moet een voorbeeld hebben om naartoe te werken zullen we maar zeggen.  :roll: 

En het verschilde ook heel erg per nummer. Op zondag kreeg ik een nummer voorgeschoteld waarin versieringen zaten die ik wel vaker speel, en ook het nummer zelf sloot qua stijl aan bij wat ik met Androneda speel. Ik heb bv. geen moeite met iets in G mineur spelen en dan tijdens het nummer af en toe toch een fis ertussen te gooien. Anderen struikelden erover, ik speelde het nummer in één keer foutloos voor!
Van de andere kant kregen we op zaterdag een in theorie heel simpele bourrée, maar het ding klikte om onduidelijke redenen gewoon níét in mijn hoofd! Ik kon de bladmuziek totaal niet matchen met wat ik hem hoorde spelen (tot op het niveau dat ik me afvroeg of ik wel het juiste blaadje voor mijn neus had). Alles klonk hetzelfde en ik kon niet eens achterhalen waar in het nummer we zaten. Op een gegeven moment heb ik de bladmuziek aan de kant gegooid en alleen maar op gehoor het nummer proberen op te pikken. Dat lukte uiteindelijk redelijk en toen ik daarna weer naar de bladmuziek keek, snapte ik eindelijk hoe ik die had moeten interpreteren en bleek het behoorlijk eenvoudig te zijn. Maar de dag erna was dat begrip weer volledig verdwenen! Superraar!

Als extra uitdaging was er de taal, want de docent was Franstalig en dus was de workshop in het Engels, maar hij vergat dat af en toe en dan switchte hij weer terug naar het Frans, waarbij andere deelnemers in de groep die wel goed Frans spraken, daar gewoon in mee gingen. Er werd zelfs nog even Spaans gesproken door enkelen van de deelnemers. Gelukkig heb ik een basisbegrip van beide talen, maar het blijft toch wel lastig (en ook Engels-met-Frans-accent is niet altijd even makkelijk te volgen  :P )
En dan heb je natuurlijk nog het verschil in benoemen van noten. Feedback van de docent: “Just play si do si la si!” Euh… mag ik even op mijn vingers tellen welke noten dat in letters zijn?  :roll:

Aan het eind van het weekend hadden we maar liefst 10 nieuwe nummers geleerd. Ik vond ze zeker niet allemaal aansprekend, maar er zaten 2 nummers tussen die ik interessant genoeg vind om aan mijn eigen repertoire toe te voegen. Ook hebben we twee versieringen behandeld die ik nog niet standaard toepas, maar wel meer wil gaan gebruiken. Maar een van de ‘nieuwe’ versieringen (rappèls proppen tussen nootjes die al heel snel waren) vond ik niet mooi (zelfs toen hij ze voorspeelde vond ik het al rommelig en te vol klinken), dus daar ga ik niets mee doen. Met die keuzes ontstaat ook je eigen stijl van spelen, toch? 

Aan het eind van het weekend speelden we zoals inmiddels traditie is, met alle workshopgroepen hetzelfde liedje, waar ter plekke door de docenten een arrangement voor werd bedacht. Wat natuurlijk chaos alom was wat betreft onthouden welke groep wanneer wel of niet moest spelen, groepen aan de rechterkant die een volledig ander tempo hadden dan groepen aan de linkerkant waardoor het nummer niet meer synchroon liep, en zangers die gefrustreerd waren over het langzame speeltempo en het opschroefden, waardoor de arme beginners het nummer veel sneller moesten spelen dan ze ingestudeerd hadden. Maar leuk was het wel!  :D

Hilarisch moment: wij waren achter de trekzakspelers gaan staan. Last-minute voegde een verdwaalde trekzakspeelster nog even in tussen onze groepen. Maar zodra wij achter haar met onze doedelzakken begonnen te tetteren, vluchtte ze letterlijk per direct naar een andere locatie in de groep! :lol:

En dan was er natuurlijk nog de gezelligheid tussen de workshops door. Lekker socializen met oude bekenden en nog niet eerder ontmoette mensen, en ‘s avonds dansen. Het weer werkte ook goed mee, want het was heerlijk om buiten in het zonnetje te eten en te hangen!

Richard was al eens meegeweest naar een workshopdag, maar was nu voor het eerst naar het weekend meegekomen en volgde de workshop voor halfgevorderde doedelzakpelers. Dat was natuurlijk extra gezellig! <3
Ook Hugh was er voor het eerst bij, aangestoken door de balfolkworkshop die ik met Wouter tijdens zijn bruiloft gaf, en deed mee met de beginnersworkshop doedelzak. Hopelijk krijgt hij het thuis voor elkaar de doedelzak (of trekzak) te mogen blijven bespelen. (Hey Judith, hij is echt heel enthousiast en die instrumenten klinken heus niet zo hard als je denkt hoor!  ;) )

Helaas heb ik niet zoveel gedanst als ik normaal gesproken doe, want ik heb al dagen last van flinke pijn in mijn rug.  :(  Een deel van de avond heb ik dus op een stoel doorgebracht. Desondanks heb ik diverse leuke en fijne dansjes kunnen doen, dus ik heb niet alles hoeven missen.

Klik om ons in actie te zien! (Met dank aan Andreas)

En ik heb sessie gespeeld! Dat vind ik normaal eng, maar ze hadden het dit jaar anders aangepakt: vooraf was er een flink pak bladmuziek doorgestuurd zodat iedereen de kans had om zich voor te bereiden en er zeker weten liedjes tussen zaten die de meeste mensen kenden. De sessies werden iedere avond ook door iemand geleid. En dat werkte voor mij: nu kon ik lekker meespelen! Nadat het vaste repertoire was afgerond was de drempel om te blijven zitten en andere dingen te gaan spelen namelijk veel lager. Bovendien zijn op een workshopweekend als deze doedelzakken niet zo ongewenst tijdens sessies als soms het geval is, en voelt het veel meer als een plek waar je even mag prutsen en fouten maken, want we zijn er immers om te leren.

Beide avonden werd het dus 2 uur voordat ik naar bed ging, maar verbazend genoeg was ik de volgende dagen toch nog behoorlijk fit! Het is vast niet de leeftijd, maar wel de 15 jaar ervaring zullen we maar zeggen. ;)  Oftewel: volgend jaar weer! En dan is het het jubileumweekend van de stichting, want dan vieren ze hun 40-jarig bestaan!

Historisch Spektakel Grave

We mochten vandaag voor het eerst met De Soete Inval op Historisch Spektakel Grave spelen. Helaas hadden ze te weinig budget om ons het hele weekend in te huren, dus spraken we af dat we alleen de zondag zouden komen. Ook leuk. :)

Hoewel het dichtbij Nijmegen ligt (slechts 20 minuten rijden!), kom ik eigenlijk nooit in Grave. Maar het blijkt een heel leuk plaatsje te zijn met een mooi centrum! Ze hadden ook echt hun best gedaan om er een historische sfeer neer te zetten – zelfs de verkeersborden waren verhuld met jute zakken, dat zie je niet vaak! Er waren wel een hoop middeleeuwse groepen, hoewel de Slag om Grave uit 1674 werd herdacht. Wij hadden dus weer ons 17e-eeuwse kloffie aangetrokken (dat ik na maandag dus maar niet in de was had gegooid).

We mochten zelf bepalen waar in het centrum we muziek wilden maken, maar het verzoek was wel om met twee stoeten mee te lopen: een Blijde Incomste en een optochtje naar het slagveld.
De Blijde Incomste was niet ons grootste succes… het bleek een behoorlijk lange tocht te zijn, het waaide hard en de ondergrond was lang niet altijd even praktisch voor mensen in lange gewaden die geen handen vrij hebben (bergop op zachte modder en stro!). Dus waaide er tijdens de stoet een hoed af waar achteraangerend moest worden, viel er een trommelstok, en gleed Alexandra uit waardoor haar bourdonpijp met metalen rand met een flinke smak tegen mijn slaap knalde – ouch! Een 17e-eeuws evenement betekent bovendien behoorlijk wat trommelaars in de stoet, dus met flinke wind is het verbazend lastig om het ritme van je eigen trommelaar boven de rest uit te horen zodat je gelijk blijft spelen! En dan heb je natuurlijk nog heel irritant volk in het publiek dat niet begrijpt dat je aan de kant moet als er een optocht aan komt en dus domweg half op straat blijft staan, of de bocht blokkeert, of denkt zich er wel even snel tussendoor te kunnen proppen…

Foto door Henk van Maren

En dan heb je natuurlijk ook nog de mensen die, nadat je ergens een liedje hebt gespeeld, even een praatje komen maken en vooral graag zichzelf slimme opmerkingen willen horen maken. Ik had helaas twee klassiekers achter elkaar te pakken.
Eerst een vrouw: “Is dat nou iets Keltisch?” Zucht, daar komt de standaard uitleg weer. “Oh, maar ik dacht dat ik iets Keltisch hoorde. Een van jullie sloeg ook af en toe een noot over, toch?” Euh…?
Vervolgens nam een man die geen benul had van persoonlijke ruimte het van haar over: “Hee, jullie klinken niet zo hard als zo’n Schotse doedelzak!” Ik was amper begonnen met de uitleg, toen “Ik hoor iets Vlaams in je stem” volgde. Kon ik gelijk door met de standaard uitleg over het verschil tussen Vlamingen en Limburgers. “Ja, ik vul inderdaad snel iets in, maar weet je, dat levert wél altijd leuke conversaties op, toch?” *snik* Na nog wat dooddoeners waar ik geen behoefte aan had, stuurde hij de conversatie richting zijn te trage hartslag en hoge bloeddruk en heb ik me uit de voeten gemaakt omdat ik écht even pauze nodig had.  :?

Verder moet ik bekennen dat ik het niet kon laten om wat te zeggen van de hoge vaas-achtige kom met arme goudvissen, die de beheerder van een dierenwinkel samen met niet-levende koopwaar buiten in de brandende zon had gezet. Ze hadden nauwelijks beschutting, dus kun je nagaan hoe die beestjes (vissen hebben geen oogleden!) moeten hebben geleden door het felle licht in dat ronde glas, waar ook echt te weinig zuurstof in moet hebben gezeten. Maar uiteraard was het verzoek om ze binnen te zetten en een andere kom te geven, tegen dovemansoren gezegd. Ik word altijd erg verdrietig van dierenleed en er niets aan kunnen doen.  :cry:

Maar gelukkig waren dat uitzonderingen en was het over het algemeen een erg leuke dag! We hebben beter gespeeld dan vorige week (ik had hard geoefend om nog wat extra tweede stemmen te leren, om de uitval van Flip te compenseren) en het weer was wederom heerlijk – ditmaal was het al warm vanaf de ochtend. We hadden ook goede plekjes om te spelen, zodat er veel publiek was en het dankbaar musiceren was. Dus ik hoop dat we over twee jaar (het is geen jaarlijks evenement) weer worden uitgenodigd!

Foto door Monique Willemen

1 April-viering Brielle

Ondanks verdriet om Sammy gaat het leven door – in sneltreinvaart. Dus vandaag stond ik alweer met een doedelzak in mijn pootjes in Brielle.

Eigenlijk zou ik niet meegaan naar dit optreden. Maar toen kregen we een berichtje dat Flip te veel last had van zijn rug om de komende evenementen mee te kunnen gaan. En Jan was ook nog eens ziek. Dus okee, dan zeg ik mijn plannen wel af om in te komen vallen…

Ik moest me er even toe zetten (ik kan niet zo goed tegen veranderende plannen, zeker niet als ik juist even rust nodig heb) en last-minute nog wat tweede stemmen instuderen, maar toen ik eenmaal aan het spelen was, was het gelukkig erg leuk! Brielle is een leuk en sfeervol stadje en het hele centrum stond in het tegen van de 1 april-viering (je weet wel: “op 1 april verloor Alva zijn bril” :) ).
De Soete Inval had al meermaals op dit evenement mogen spelen maar ik was voor het eerst mee, dus ik keek mijn ogen uit naar onder andere alle volgekalkte ramen. Er waren diverse ‘figuranten’ die bijvoorbeeld met karren met Spaanse koopwaar rondliepen, of als Spaanse soldaten langsmarcheerden (“Boeoeoe!!!”). Natuurijk marcheerden er ook Geuzen rond (“Joehoe!!”). Aan het begin van de dag wapperde er aan de kerktoren nog een Spaanse vlag, aan het eind van de dag was deze vervangen door een Geuzenvlag! :D

Er was behoorlijk wat publiek op de been omdat het dit jaar samenviel met Tweede Paasdag en dus veel mensen vrij waren. Een deel van het publiek had zich ook verkleed. Goedbedoeld, maar in reenactersogen werkelijk niet om aan te zien… :-X Van onafgewerkte mouwloze hesjes van lichtbruine teddy-stof in combinatie met een jute lap over één kuit, tot hybride fantasy-/Victoriaanse hoepelrok-outfits tot zelfs een Jack Sparrow… Ach ja.  :P

Ze hadden ook flink wat entertainment ingehuurd, want we waren bij lange na niet de enige muziekgroep. Het was dus superleuk om na de lange winter weer vele collega-muzikanten te treffen!
We waren ingepland op verschillende locaties in het centrum, waarbij iedereen na anderhalf uur wisselde van locatie, zodat we allemaal op 3 plekken hebben kunnen spelen. De ene locatie was drukker dan de andere en bij één van de locaties zijn we toch maar elders dan de aangewezen plek gaan staan, aangezien de omroepinstallatie voor een verhaal veel te hard stond om er tegenaan te kunnen spelen. Maar gelukkig stonden we toen nog steeds niet in de weg voor een andere groep.

Aan het begin van de dag was het nog behoorlijk fris en was ik blij dat ik een jas bij mijn outfit had gemaakt en ik handschoentjes mee had genomen, al waren we erg dankbaar dat het droog was. Maar bij het derde optreden begon het zonnetje te schijnen en konden we zonder jas spelen! Had ik mijn stro-hoed maar meegenomen, of zonnebrandcrème, want ik heb er zelfs een licht kleurtje aan overgehouden.

Het festivalseizoen is hierbij dus gekickstart. Volgende week weer een optreden. Het gaat los…!

K’s Choice concert #6

Jubileum! Gisteren ging ik voor de 5e keer met Kees naar een K’s Choice-concert!  :lol: Het was mijn 6e concert als publiek, het concert waarbij ik zelf met hen op het podium stond niet meegerekend.

Ditmaal moesten we ervoor naar Musis in Arnhem. Ik was daar nog nooit eerder geweest, dus dat was ook interessant. Het is een mooi pand (en hoezee, gratis garderobe!), maar jee, wat een gedoe om er met de auto te komen! Normaal gesproken zou ik de trein hebben genomen, maar Kees loopt helaas steeds moeilijker en met zijn rollator was dat geen optie. Dus pikte ik hem op met de auto. Ik was vooraf gewaarschuwd door Musis dat de Musis-parkeergarage op drukke dagen mudvol kon zijn en er wachttijden tot drie kwartier (!) konden optreden. We vertrokken dus ruim op tijd van huis. Eerst moest ik Kees voor de deur van Musis afzetten en daarna zelf verder rijden om de auto te parkeren (hij heeft helaas geen pasje om de invalide-parkeerplaats te mogen gebruiken). Het ding is: als je bij de hoofdingang van de Musis bent, moet je vervolgens eerst hélemaal terugrijden naar die grote rotonde om het Airborne-plein, om die helemaal rond te gaan, en dan weer de hele route terug te rijden om bij de parkeergarage te komen.
Aangezien de kaartjescontrolerende medewerkster bij de ingang me nogmaals had gewaarschuwd dat zelfs zij al op dek 8 had moeten parkeren, besloot ik de Musis-garage niet eens te proberen en mijn auto in de er schuin tegenover gelegen Velperplein-garage te zetten. Daar was ruim voldoende plek! Maar aan het eind van de avond, toen ik Kees bij de uitgang van Musis had achtergelaten om de auto weer op te halen, terug te rijden naar de Musis en hem daar op te pikken,  realiseerde ik me pas dat dat ook geen handig optie was, want als je de garage uit wil kom je diverse éénrichtingsverkeer-straten tegen en kun je niet terug naar waar je vandaan kwam. Ik heb de hulp van Google Maps moeten inroepen om me door een wirwar van binnendoor-straatjes te gidsen (mag ik hier uberhaupt rijden…?), want zelf was ik hopeloos verdwaald geraakt. Wat parkeren betreft is de Musis dus geen aanrader, en het meenemen van iemand die niet goed ter been is maakt de logistieke uitdaging toch wel exponentieel groter.

Maar het concert was weer heel mooi! Bij het laatste concert had ik gemerkt dat de inmiddels verlaagde stem van Sam toch wel wat invloed had op de klank van de nummers, maar vanavond vond ik maar van één nummer dat het daardoor iets minder was dan het origineel. Dit concert was ook weer een ‘akoestische’ versie, oftewel: ze waren maar met z’n drieën en speelden veel van hun rustigere nummers op grotendeels akoestische gitaren. Die nummers vind ik toch de allermooiste, dus dat was echt genieten!

Uiteraard trof ik ook weer een mede-koorlid in de zaal. :)

De vorige keer lukte het me niet meer om me mijn koor-partijen te herinneren, maar ditmaal heb ik bij meerdere nummers stiekem zachtjes tweestemmig mee kunnen zingen. Als koor zongen we namelijk ook met hun akoestische versies van de nummers mee en dat maakt alles toch een stuk herkenbaarder dan wanneer je met de cd-versies mee probeert te zingen.

Intiem akoestisch of niet, K’s Choice heeft nooit bepaald opsmuk op het podium. Het enige wat daarop staat zijn 3 stoelen, 3 microfoonstandaarden en een stuk of 8 gitaren. Alleen wat lichteffecten leuken de boel een beetje op. :D
Interessant waren ook de plectrumhouders met maar liefst 3 plectrums op die microfoonstandaarden. Het is duidelijk waar hun prioriteiten liggen. :-)

Naast hun eigen repertoire deden ze ook twee covers.
Sam: “Ik ga jullie dezelfde vraag stellen als we bij onze concerten in België hebben gedaan. Daar waren de antwoorden altijd wat teleurstellend, dus ik ben benieuwd. Zijn er ook Taylor Swift-fans in de zaal?”
*een handjevol mensen laat zich horen in wat uithoekjes van de zaal*
Sam: “Hm, blijkbaar 2 meer dan in België…”
Heh, het is toch echt een andere doelgroep.  :P

Ik heb dus weer genoten! Maar misschien is het voorlopig weer even goed geweest wat betreft K’s Choice-concerten. Ik heb er inmiddels wel genoeg bijgewoond en ken alle verhaaltjes die ze vertellen over hun nummers al lang.  :)

Dansstage 2024

Afgelopen weekend was ik, zoals ieder jaar sinds 2013 (corona-jaar uitgezonderd), te vinden op de Dansstage op de campus van universiteit Twente in Enschede!

De opzet is al jaren hetzelfde en dat vind ik heerlijk, want ik weet precies wat ik kan verwachten: een supergezellig weekend met veel leuke mensen, dansworkshops, iedere dag een bal en weinig slaap. Desondanks is er ieder jaar toch weer nét iets nieuws, vooral op de gebieden waar ik wat van leer wat betreft dansen.

Voor de tweede keer schreef ik me in als leider in plaats van volger, omdat ik in die laatste rol weinig meer bij kan leren. Maar op de hoogste niveau-cursus maakt dat eigenlijk niet zo veel uit – in de meeste workshops wordt sowieso steeds gewisseld van rol tijdens het oefenen, zodat je beide kanten ervaart. Dus het was wel een beetje zoeken naar workshops waar ik iets van kon opsteken.

Ik begon het weekend met twee workshops over de bourrée. De bourrée dans ik nooit tijdens bals, ik volg er alleen maar bijna ieder jaar workshops over tijdens de Dansstage. :roll: :lol:  De basispassen ken ik dus inmiddels al lang, maar ik zoek vooral nog naar de lol in de dans. Ik houd van koppeldansjes waarbij je fysiek contact hebt met je danspartner om te communiceren en bij de bourrée is dat vooral visueel, wat nog niet zo klikt bij mij. Dus volgde ik vrijdagavond een ‘opfris’-workshop bourrée du Berry en op zaterdagochtend een workshop ‘bourrée Auvergnate variaties’. Die waren best wel nuttig, al ging het me blijkbaar dermate makkelijk af dat docent Koen me, net als twee jaar geleden, structureel uit de groep pikte om een variatie mee voor te doen en aan het eind mij vroeg als danspartner om een demonstratie voor de groep te geven met het doel al het geleerde nog een keer op video vast te leggen voor thuis-referentie.

Dat was natuurlijk een enorme veer in mijn reet. Maar ook een uitdaging, want het kwam dus ook voor dat ik een vraag stelde over wat de volger werd geacht te doen bij een bepaalde variatie, en de docent daarop zei: “Kom, doe het maar samen met me voor” – en ik dus iets danste waarvan ik geen idee had hoe het moest.  8O Maar omdat Koen natuurlijk heel goed leidt en ik kan volgen, kwam het toch automatisch goed. Heel bijzonder hoe dat werkt! Ik zeg wel vaker dat je als volger niet noodzakelijk veel pasjes hoeft te kennen, want goed volgen draait om heel andere dingen.

De derde workshop volgde ik ook bij Koen (en ook daar werd ik bij de ingewikkeldere variaties gevraagd als demonstratie-assistente). Die ging over variaties in mixer-dansen zoals de tovercirkel en gigue. Maar helaas bleek ik alle variaties al te kennen. Wel leerden we ook nog twee nieuwe mixers, waarvan we er eentje (‘Kiss my sister; my husband’s coming‘) ‘s avonds tijdens het bal hebben kunnen toepassen. Erg leuk!

Na het eten volgde ik een enigszins nuttige (vooral inspirerende in plaats van direct praktisch toepasbare) workshop over de rondeau en couple. Op zondag kon ik moeilijk kiezen tussen de workshops omdat het me aan de hand van de beschrijvingen niet duidelijk was waar ik het meeste van kon leren, en koos uiteindelijk helaas verkeerd voor een workshop over een goed ‘frame’ hebben tijdens het dansen. Ik hoopte iets meer te leren over hoe ik als leider met een goede houding een beweging aan mijn volger kon doorgeven, maar het ging meer over het hebben van een goed frame in het algemeen met een focus op hoe je als volger een actieve houding kon hebben, dus dat was jammer. Maar goed, uiteindelijk ga ik vooral voor de gezelligheid naar de Dansstage.

Tijdens de bals op vrijdagavond, zaterdagavond en zondagmiddag heb ik geprobeerd veel als leider te dansen – ik schat dat ik dat bij iets midner dan de helft van de dansjes heb gedaan. En uiteraard heb ik meerdere bourrées gedanst om gelijk te oefenen, maar helaas was het ten eerste veel te vol om genoeg ruimte op de vloer te hebben en ten tweede zijn er dermate veel verschillende interpretaties van de dans dat het afwachten is in hoeverre je dans-insteek matcht met die van je danspartner.

Ik merk ook dat ik oud word… Het lukte me op beide avonden niet om tot het einde te blijven. De eerste avond haakte ik af tijdens de bandwissel rond half 1, met het idee dat ik beter verstandig kon zijn en niet meteen de eerste nacht tot het gaatje moest gaan, omdat er nog twee dagen volgden. Desondanks sliep ik nauwelijks, omdat allerlei danspasjes en ritmes in mijn hoofd bleven doormalen. De tweede avond redde ik het tot half 2, terwijl het bal tot half 3 duurde, maar ik had inmiddels enorme pijn in mijn onderrug en was zo moe dat ik letterlijk op omvallen stond. Gelukkig sliep ik die nacht wel veel beter (hoewel nog steeds te kort). Veel dank aan de mensen die me zaterdag en zondag hebben gemasseerd! <3
Zondagochtend merkte ik al aan mijn kuiten dat ik veel ongewone bewegingen (lees: bourrées) had gedaan en vandaag heb ik echt enorme spierpijn daar. Volgens mij heb ik nog niet eerder zo veel fysieke vermoeidheid gehad door een Dansstage, maar het was wel weer superleuk en gezellig – en ik heb overduidelijk mijn best gedaan.  :P

Spelen & overnachten in Groningen

Afgelopen vrijdag mochten we met Androneda spelen bij balfolk Groningen. De folkbals zijn daar nogal onregelmatig en het was het tweede bal dat sinds enige tijd weer werd georganiseerd, en in combinatie met het gegeven dat Groningen niet om de hoek is voor veel balfolkies die normaal gesproken verschillende bals in het land bezoeken, was het even afwachten hoeveel mensen er zouden komen. Gelukkig bleek er voldoende animo te zijn, want het was vol en er waren nog meer mensen komen opdagen dan de eerste keer!
Zelfs Richard was, speciaal voor mij, na zijn werk nog helemaal naar Groningen gereden om naar ons te komen luisteren, want hij had mij nog niet eerder met Androneda horen spelen. <3

Vooraf gaven we zelf een introductieworkshop balfolk voor de nieuwelingen: ik legde de dansen uit, waarbij Patricia als mijn danspartner / assistente fungeerde, en Wouter de boel op trekzak begeleidde. Ik had pas 1x eerder een balfolkworkshop gegeven, namelijk op de bruiloft van Judith en Hugh, dus voor mij valt er ook nog altijd wat bij te leren over hoe ik de dansen uitleg. Maar het ging gelukkig goed, ondanks dat er behoorlijk wat mensen bij zaten die voor het allereerst balfolk kwamen dansen.

En toen mochten we twee uurtjes gaan spelen voor alle dansers. Het ging natuurlijk niet 100% foutloos, maar we hebben echt lekker gespeeld! Het hielp dat we deze week flink hebben gerepeteerd en ik zelf ook heel actief thuis had geoefend op alle voor mij moeilijke stukjes (dat zijn er nogal wat in onze arrangementen), want ik voelde me behoorlijk zeker tijdens het spelen dat het wel ging lukken en dat speelt toch een stuk relaxter. Ik was alleen wat huiverig voor de zangliedjes, want ik heb al een tijdje last van een kraakje in mijn stem, dat ging opspelen als ik te lang zong waardoor ik op een gegeven moment echt moest stoppen. Tijdens het oefenen afgelopen week had ik geen enkel nummer fatsoenlijk kunnen uitzingen…
Die vrijdag heb ik flink wat gember-citroenthee gedronken en dat bleek te helpen (of het was psychisch, maar hee, als het werkt, dan werkt het!). Dus zorgde ik ervoor dat ik op het podium niet alleen mijn gebruikelijke flesje water had staan maar ook een kop thee, die ik tactisch enkele nummers voor de zangnummers begon te drinken. En het zingen ging gelukkig helemaal goed!

Eigenlijk zou ik de volgende dag om 10 uur in het noorden van Overijssel moeten zijn voor een repetitie van De Soete Inval. Ik had daarom geregeld dat ik kon blijven slapen, want het leek me erg onzinning om ‘s nachts van Groningen naar Nijmegen te rijden en de volgende ochtend weer van Nijmegen naar Overijssel. En toen ging de repetitie toch niet door. Maar eigenlijk was het sowieso wel gezellig en handig om te blijven slapen, en de andere bandleden hadden ook besloten om te blijven, dus bleef ik ook zonder repetitie gewoon overnachten. En ook voor Richard kon een extra bed worden geregeld.

De locatie waar we speelden en sliepen was namelijk ORKZ, een voormalig ziekenhuis dat later is gekraakt en waar inmiddels appartementen in zijn gemaakt. Het bijzondere is dat het gebouw echt van de bewoners zelf is en dat er nog steeds een krakers-achtige communitysfeer hangt. Om het gebouw te onderhouden doen alle bewoners minimaal 2 uur per week vrijwilligerswerk. Waaronder: het beschikbaar stellen van het zaaltje waar we speelden, er geluidstechnicus of lichttechnicus zijn, het barretje bemannen, voor elkaar (of voor de band!) koken, etc. In het pand is ook een kamer met stapelbedden en een toilet-/doucheruimte, die fungeert als hotelkamer voor bandleden. Ideaal dus!

Na het optreden konden we dus nog even napraten aan de bar en daarna heerlijk rustig slapen in onze eigen kamer. ‘s Ochtends zijn we naar de Albert Heijn gelopen om verse broodjes en ander ontbijtspul te halen, zodat we relaxed konden ontbijten voordat we de reis naar huis weer aanvingen.

Inclusief repetitie en soundcheck op vrijdagmiddag ben ik meer dan 24 uur kwijt geweest aan dit optreden, maar dat had ik er graag voor over, want het was superleuk en supergezellig! ^_^

Danny Vera – Beggin’ For Trouble

Ik had een paar maanden geleden enthousiast twee kaartjes voor een concert van Danny Vera gekocht, er vanuitgaande dat ik vast wel iemand kon vinden die mee wilde. Maar de meeste mensen die ik vroeg bleken niet zo’n fan van de beste man zijn stem, of zeiden: “Wie?” (hint: hij heeft een tijdje geleden een flink hit gehad met ‘Roller Coaster‘, al vind ik dat niet z’n beste of meest representatieve nummer). En de paar mensen die hem wel te pruimen vonden, waren niet in staat om op die dinsdagavond op tijd in Tilburg te zijn. Nou ja, dan ging ik toch lekker alleen? Het tweede kaartje gooide ik gewoon op Ticketswap (en was binnen een paar uur alweer doorverkocht).

Ik was wel not amused dat de 013 geen garderobe bleek te hebben maar enkel kluisjes, waardoor je gedwongen werd €2,50 extra te betalen, terwijl ze ook al €4,80 aan ‘servicekosten’ bovenop de kaartprijs hadden gegooid. Lekker binnenharken zo… is dat normaal bij concertpodia? In Doornroosje in Nijmegen is de garderobe gewoon bij de prijs inbegrepen, net als extra’s zoals het lenen van een zitkruk voor mensen die niet goed kunnen staan!

Anyway. De opzet van de tour was dat Danny Vera met zijn mede-muzikanten in het midden van de zaal zou optreden, met het publiek dus volledig om hem heen. Maar dat had blijkbaar op diverse plekken nogal wat voeten in de aarde rondom het goed regelen van het geluid enzo – de tour heette dan ook zeer toepasselijk “Beggin’ For Trouble”, vertelde hij.  :)  In de 013 was die opzet overduidelijk ook niet geheel gelukt, want ze stonden op een soort verlengstuk voor het podium waardoor er nog nét wat publiek aan de zijkanten van het podium kon staan, en er was een handjevol mensen op het podium zelf achter hen gestald, achter een afzetting met wat touwtjes. Hij deed zijn best om regelmatig naar de andere kanten toe te spelen en aan het eind van de show deed hij twee liedjes terwijl hij midden tussen het groepje luisteraars op het podium ging staan, maar de opzet kwam toch niet helemaal uit de verf.

Ik had gelukkig goed uitzicht, want ik was op tijd gearriveerd en had mezelf op een van de trappen achterin de zaal gepositioneerd, zodat ik (enigszins) over de bezoekers voor me heen kon kijken. Om de tijd tot de start van het concert te overbruggen had ik een boek meegenomen en ik heb dus lekker een uurtje op de trap zitten lezen. Ik had niet zo’n boodschap aan de verbaasde blikken van de mensen om me heen daarover, maar het stelletje Vlamingen dat naast me stond tijdens het concert was wel irritant, omdat ze maar bleven praten tijdens de show, ondanks het regelmatige “Shhht!”-gefluister van zowat iedereen om hen heen. (Ik dacht dat het ‘the Dutch disease’ werd genoemd…) “Het is een concert, geen cinema”, wierp een van hen tegen. Mjah, meezingen tijdens de liedjes of enthousiast aanmoedigingen brullen is uiteraard geen probleem, maar als Vera bv. een gevoelig nummer inzet, of een intro start door alleen maar te fluiten, dan snap je toch dat dát niet het juiste moment is om dingen tegen elkaar te zeggen? Ik zou zeggen: het is een concert, geen kroeg – als je vooral wil ouwehoeren en bier drinken (we moesten wel 5 of 6 keer aan de kant omdat ze weer nieuwe drank gingen halen) ga je daar maar heen.  :?

Het was verder wel een heel goed concert en de enigszins grofgebekte Vera praatte de nummers leuk aan elkaar. Op een gegeven moment riep hij richting de bar of ze ook een glas bruine rum voor hem hadden? Het volgende nummer ging daar namelijk over. En ja hoor, er werd spontaan een glas voor hem ingeschonken en richting het podium gestuurd en even later kregen de rest van de bandleden ook nog een glas.  :lol:

Danny Vera’s muziek is een soort combi van americana, rock-‘n-roll en country, dus er zit vaak een afterbeat in de muziek. Maar dat blijkt toch een moeilijk ding voor de meeste luisteraars. Vera, via de microfoon tegen zijn achtergrondzangeressen: “Misschien kunnen jullie het publiek helpen om op tel 2 en 4 te klappen?” De zangeressen doen het voor. De meute blijft vervolgens stug doorklappen op tel 1 en tel 3. :’-) (Waarschijnlijk heb ik dus ook weer punten voor vreemdheid tussen mijn medebezoekers gescoord door op diverse momenten tijdens het concert precies tegen hun klapritme in te klappen  :roll: ).

Na twee uur (En geen toegift? De lichten en achtergrondmuziek gingen per direct aan na het laatste nummer) was het concert voorbij en reed ik weer terug naar Nijmegen, met het voornemen zijn nieuwe cd aan te schaffen!

Christmas carol sing along & balfolk

Het was gisteren weer tijd voor de leuke jaarlijkse traditie van de ‘Christmas carol sing along’ bij Rob en Carlie: met hun (muziek)vrienden in hun woonkamer kerstliedjes zingen, begeleid door Rob op gitaar en incidenteel ook door een andere aanwezige die diens instrument bij zich heeft, en met af en toe een tweede stem erdoor als iemand die kent.

Het is laagdrempelig en gezellig en ik verheug me er dus iedere keer op. En het was hartverwarmend om bij binnenkomst te merken dat mijn aanwezigheid oprecht wordt gewaardeerd. <3

We krijgen ter ondersteuning een dik pak songteksten en bladmuziek in onze handen gedrukt. Ik herken steeds meer liedjes van eerdere jaren, dus meezingen wordt steeds makkelijker. Af en toe wordt er eens iets nieuws toegevoegd. Zo bracht ik vorig jaar ‘The Wexford Carol’ in, maar die bleek voor veel mensen wat te moeilijk om snel op te pikken. Dus vroeg Rob me dit jaar of ik dat nummer solo wilde zingen, en had hij bedacht dat de anderen dat konden ondersteunen met ‘noe… noe…’-klanken. Dat pakte inderdaad mooi uit! (Nadat ik nog even zweetdruppeltjes kreeg omdat de tekst uiteraard bleek af te wijken van de versie die ik ken en we het nummer twee tonen lager dan die versie inzetten – maar het ging goed genoeg!  :P )
Bijzonder genoeg kreeg ik niet alleen complimenten over mijn zang (mijn zangjuf zei ook al eerder dat mijn stemtype goed past bij Ierse liedjes, misschien toch meer mee gaan doen), maar ook over mijn Engelse uitspraak door een vertaalster/docente Engels!  :D

Maar de meest opvallende constatering van de dag was wel dat er twee verschillende versies van “Komt allen tezamen” blijken te zijn. Wisten jullie dat Protestanten een compleet andere tekst zingen dan Katholieken?? Ik was in ieder geval totaal in de war toen een deel van de groep dat nummer na de afloop van het officiële gedeelte nog even spontaan inzette. :lol:

Na nog even lekker gegeten te hebben, was het tijd om afscheid te nemen en vanuit Arnhem direct door te rijden naar Wageningen voor weer een fijn folkbal. Ook nu was er goede muziek en waren er veel mensen met wie ik graag wilde dansen (hoewel het er lang niet altijd met iedereen van gekomen is).

Ik ben wel iets voortijdig naar huis gegaan, want ik was bek-af en was fysiek ook niet helemaal in orde. Al dat snaaien van compleet verschillende etenswaren gedurende de dag (kerstkransjes, kerststol, soep en broodjes met knakworst bij Rob & Carlie, en een potluck diner tijdens het bal) had ook niet geholpen. Vandaag dus maar even rustig aan doen…

Kerstmarkt in Bourtange

Zoals geschreven was ik last-minute gevraagd om in te vallen voor een mede-bandlid van De Soete Inval. Afgelopen zondag moesten we namelijk spelen tijdens de kerstmarkt in Bourtange. Dat is een supersfeervol plaatsje, maar wel heul ver weg: helemaal in het noorden van Groningen, op de grens met Duitsland. Vandaar dat ik doorgaans niet meega, want het is behoorlijk veel reistijd en het zijn dus ook behoorlijk wat benzinekosten die dan voor mij van de totale gage af gaan. Maar het was nu even niet anders, dus zette ik zondagochtend om half 7 mijn wekker en reed ik 2,5 uur heen én 2,5 uur terug om een dagje muziek te maken.

Ik maakte me vooraf een klein beetje zorgen over de muzikale kwaliteit, want ik had vanwege de last-minute planning helemaal geen tijd gehad om het repertoire nog even door te spelen. De standaardliedjes zitten er wel dermate goed in dat dat niet nodig is, maar mijn bandgenootjes hadden een speciaal kerstrepertoire samengesteld en in de afgelopen weken gerepeteerd met elkaar, wat ik natuurlijk had gemist. Dus hebben we enkele liedjes geschrapt, of besloten die Alexandra solo te laten spelen waarbij ik op de tamboerijn improviseerde. En heb ik erop gegokt dat ik de klassieke kerstliedjes zoals ‘De herdertjes lagen bij nachte’ en ‘Hoe leit dit kindeke’ ook wel zonder oefenen op de doeldelzak kon spelen. Het was soms even hard nadenken over op welke noot ik het lied dan moest beginnen, maar het ging best goed! Ik bleek alleen van één liedje vergeten te zijn hoe het B-deel ging (volgens mij hebben we dat vroeger nooit gezongen en heb ik het dus ook nooit geleerd…) maar ik heb het ter plekke opgepikt en volgens mij merkte het publiek er niks van.  ;)

Screenshot uit een Instragram-filmpje van Joerg Korte

Het publiek reageerde in ieder geval enthousiast. Hoewel er niet veel applaus werd gegeven, kregen we wel veel bekijks met onze Victoriaanse outfits (we waren de enige… vroeger waren daar echt wel meer mensen in zulke kostuums en meer Dickens-stijl aankleding) en bovendien hebben we een nieuw dagrecord aan donaties in ons visitekaartjesbakje gekregen: dik €105,-!  :o Blijkbaar nodigt de kerstsfeer uit tot gulheid. (Toegegeven: we waren aan het eind van de dag ook wel tactisch in de straat van de Duitse uitgang van de middenplaats gaan staan, omdat we weten dat Duitsers doorgaans guller zijn dan Nederlanders.  :roll: )

Het optreden was ook een vuurdoop voor mijn nieuwe Dickens-outfit. Ik had hem eigenlijk eerst maar een paar uur aan willen hebben om uit te proberen of hij goed genoeg zat voordat ik er een complete dag in ging rondbanjeren, maar ook dat moest maar. Gelukkig werkte die helemaal prima! De baleinen van het lijfje staken niet in mijn vel, ik kon er prima in bewegen, de mantel was absoluut warm genoeg (al heb ik hem niet rond vriestemperatuur kunnen testen, want het was zo’n 9 graden), de schoenen werden niet pijnlijk, en hoewel de bonnet enige tunnelvisie veroorzaakte en ik dus liever aan de zijkant in plaats van in het midden van mijn bandgenoten stond om contact te kunnen houden, zat ook die verder niet in de weg bij het doedelzak spelen. Hoera!

We hadden ook geluk met het weer, want niet alleen was het niet ijskoud, de regen hield na een uur spelen op en bleef weg. En dat eerste uur hebben we het overdekte podiumpje kunnen claimen, omdat rond die tijd nog geen versterkte band erop was ingepland, dus ook toen hebben we droog kunnen spelen.

Al met al was het dus een succesvol optreden. Maar hopelijk is Flip volgende week, als ze weer daar moeten spelen, weer beter want dan heb ik écht andere dingen te doen!