Category: Muziek en dans

Down the Road met De Soete Inval

Herinneren jullie je nog dat we vorig jaar september met De Soete Inval mee hebben gedaan aan opnames voor een tv-programma? We mochten er toen uiteraard nog niets over zeggen, maar gisteravond is de aflevering uitgezonden en mag ik er eindelijk over bloggen! We mochten namelijk optreden tijdens een aflevering van ‘Down the road’; een programma waarin niemand minder dan Gordon samen met enkele jongeren met het syndroom van Down op roadtrip door Nederland, België en Frankrijk gaat!

De opnames bleken voor seizoen 2 te zijn. Op het moment dat we ervoor gevraagd werden had ik eerlijk gezegd nog nooit van het hele programma gehoord… maar goed, ik heb dan ook geen tv-abonnement meer en ook toen ik dat wel nog had, leek ik doorgaans niet de doelgroep van SBS6-programma’s te zijn. Gelukkig bleek dit geen afzeikshow, waarin je muzikale prestaties worden afgefakkeld, of dat vooral bedoeld is als aapjes kijken naar ‘bijzondere mensen met bijzondere hobbies’, en probeerden ze oprecht de deelnemers een leuke tijd te geven. Gordon zei die dag ook tegen ons dat dit een van de meest voldoening gevende dingen was die hij had gedaan. En ik moet zeggen: in het echt kwam ook hij een stuk menselijker en minder gemaakt over dan op tv. Volgens mij moet hij meer van dit soort programma’s maken in plaats van die giechel-tv met Gerard Joling enzo…

Het idee van deze aflevering was, dat één van de deelnemers verrast zou worden met middeleeuwse danslessen, omdat hij blijkbaar van de middeleeuwen hield. Daarvoor was er een prachtige locatie in Dinant geregeld, die als een van de tussenstops tijdens de roadtrip fungeerde. Wij mochten de muziek verzorgen en andere mensen waren uitgenodigd om die lessen te geven. We kregen vooraf de contactgegevens van de docent, zodat we met hem de liedjes konden afstemmen. De dansleraar bleek in Nijmegen te wonen en toen ter plekke zijn lieftallige assistente arriveerde, bleek ik haar te kennen via LARP. :-D

Het prachtige pand dat als achtergrond diende voor de opnames, en waar we rondhingen voordat de opnames startten.

Zoals je in mijn eerdere blog al kon lezen, verliepen de opnames erg chaotisch. De planning is meermaals omgegooid en niet alleen wat betreft het tijdschema, maar ook wat we zouden gaan doen. We kregen al snel na aankomst te horen dat die danslessen geschrapt gingen worden. Het nieuwe plan was dat wij gewoon liedjes gingen spelen terwijl de groep deelnemers in middeleeuwse kleding aan een middeleeuws banket zat, en dat degenen die dat leuk vonden, tijdens het diner met de dansinstructeurs mee konden gaan dansen. Later veranderde het middeleeuwse banket in het gebouw naar een picknicktafel met enkel decoratief eten buiten op een heuvel, vanwege onenigheid met de locatie over de vooraf gemaakte afspraken (Walloniërs blijken niet heel erg geneigd klantvriendelijk te zijn naar niet Frans sprekende Nederlanders). En zo ging het de hele middag door. Okee… wij wachtten wel en we zagen wel wat het werd.

Voorbereiding van de opnames. Gordon staat al klaar in zijn outfit, de tafel is gedekt en de wespenplaag is opgelost, maar de crew moet zijn plek nog innemen.

Nou, na een hoop gedoe en gestress, stonden wij dan eindelijk met z’n allen klaar bij de gedekte picknicktafel om de groep deelnemers als verrassing op te wachten. Die verschenen in de ‘middeleeuwse kleding’ die de crew had geregeld en bleken niet superenthousiast… Eentje vond de kleding maar niets, de tafel was dus vooral voor de show (na de opnames zouden ze echt avondeten krijgen in het gebouw) en maar een paar deelnemers hadden zin om mee te dansen. En wij stonden inmiddels wel een beetje op het punt van omvallen vanwege de honger, net als de deelnemers. Hoewel we meerdere nummers hadden ingestudeerd, voor verschillende soorten danspasjes, hebben we uiteindelijk vooral één nummer (het simpelste en saaiste) eindeloos herhaald. Oh well… we maakten er zo goed en zo kwaad als het ging wat van, hopende dat ze er met creatief knip- en plakwerk een leuke aflevering van konden maken.

Wij hebben het programma vooraf niet te zien gekregen, dus ik zat gisteravond wel een beetje met geknepen billen te kijken en te hopen dat we niet al te gênant in beeld zouden komen. :P Maar dat viel gelukkig niet tegen en we zijn zelfs langer in de shots te zien geweest dan ik had gevreesd. Ik werd zelfs 2x close-up in beeld gebracht!  :D
Onze muziek was amper te horen, maar het lijkt me ook heel lastig om flarden muziek uit verschillende korte fragmentjes aan elkaar te monteren zodat het nog ergens op lijkt. En aangezien het dus ook maar een simpel prutliedje was, is het misschien ook maar goed…


Hoewel tv-opnames maken dus niet noodzakelijk het leukste of makkelijkste klusje is, vond ik het wel een hele gave ervaring! En blijkbaar vond de crew dat ook. We hebben met een aantal van hen gesproken en sommigen waren continu onderweg voor opnames en er waren er ook die meestal gewoon in Nederland in de studio ofzo werkten, maar muzikanten en dansers in middeleeuwse outfits waren ook voor hen een hele bezienswaardigheid! Na afloop van de opnames kwam er dan ook een cameraman naar ons toe met de vraag of hij met óns op de foto mocht? Vervolgens riep Gordon dat hij er ook wel even bij kwam (wij vermoeden dat hij heel graag naast Wigo wilde staan, die hij ‘grote beer’ noemde. ;) ) Oftewel: de groepsfoto hieronder is op verzoek van de crew gemaakt, niet eens omdat wij wilden fangirlen/fanboyen. :P 

Wel op ons eigen initiatief: een groepsfoto voor de tourbus van het programma. De deelnemers en crew werden met deze bussen vervoerd en voor ons dienden ze als kleedkamer.

Als je nieuwsgierig bent naar het eindresultaat, dan kun je de aflevering (de 3e van seizoen 2, vanaf 17:30 tot 21:15 is de scène met ons) hier terugkijken.

En dan is het nu wachten totdat de boekingen voor De Soete Inval binnenstromen! We kunnen nu immers zeggen: ‘Bekend van TV!’  8-)  :lol:

Nieuw speeltje!

Gisteren arriveerde mijn nieuwe speeltje: een sopraanblokfluit!  :D

Een van mijn plannen voor deze winter is namelijk om mezelf te leren fluit spelen. Het lijkt me namelijk wel fijn om nog een extra instrument te hebben om bij optredens met De Soete Inval te kunnen spelen. Ten eerste hebben we een wisselende samenstelling en degene met de gemshoorn is niet altijd aanwezig, dus dan wil ik zijn partij kunnen overnemen. En tijdens onze zangnummers met draailier in plaats van doedelzakken, heb ik bij sommige nummers niet zo veel te doen en zou een begeleiding op een fluitje wellicht wel leuk zijn.

Daarvoor moet ik natuurlijk wel eerst fluit leren spelen. Ik ben volgens mij een van de weinige mensen die in haar kindertijd niet verplicht werd om blokfluit te spelen (en daar muzikale trauma’s aan over heeft gehouden), want we deden thuis genoeg muzikale dingen en op mijn 7e begon ik al met vioollessen, maar het nadeel daarvan is dus dat ik nooit heb leren blokfluiten…

Maar hee, hoe moeilijk kan het zijn? :P Het is vast niet voor niets een instrument dat ze aan kinderen overhandigen die net beginnen met muziek leren en bovendien speel ik al doedelzak, dus mijn vingers zijn wel gewend om gaten te moeten dicht houden.

Okee, okee, doedelzakken hebben een zak met lucht, dus ik ben totaal niet gewend om iets met mijn adem te doen; dat is wel een uitdaging. En de vingerzetting van een blokfluit is anders dan die van mijn doedelzak, dus mijn hoofd en vingers moeten ‘even’ geherprogrammeerd worden. Maar ik hoopte dat een blokfluit minder anders zou zijn dan een doedelzak, dan een vedel anders bleek te zijn dan een viool.

Om die theorie te testen, leende ik eerst een sopraan-blokfluit en een tenorfluit van mijn ouders voordat ik zelf een exemplaar aanschafte. Die tenorfluit was iets te veel uitdaging (de gaten zitten echt enórm ver uit elkaar!) maar op de sopraanfluit speelde ik al snel een eind weg! Ik heb er bewust niet té lang mee geoefend, want beide fluiten hadden een Duitse boring en ik wilde een fluit met een barokboring, en dat is wéér een andere vingerzetting en ik wilde niet 2x een nieuwe leren. (De vingerzetting die ontstaat door de barokboring schijnt makkelijker te zijn voor middeleeuwse en renaissance muziek.)

Dus nu heb ik er eentje met een barokboring en die ook nog eens dubbele gaten aan de onderkant heeft. Want dát vond ik het allerlastigste: de gaten onderaan maar voor de helft dicht doen om halve tonen te krijgen! Dat hoef ik op doedelzak eigenlijk nooit. Nu kan ik kiezen of ik maar één van beide gaten of ze allebei dicht doe voor halve versus hele tonen. Sowieso is het praktisch dat ik nu een chromatisch instrument heb (alle noten zitten erop), want een doedelzak en sommige andere fluiten zijn diatonisch (je moet wisselen van fluit als je in een andere toonsoort wil spelen).

Deze variant komt van Thomann en was me aanbevolen door mede-middeleeuwse muzikante en goede fluitiste Inge, waar ik erg dankbaar voor was, want het is lastig om eentje uit te zoeken als je er zelf nog niet zo veel verstand van hebt. De klankscherpte en het volume van de fluit moet natuurlijk wel goed passen bij het samen buiten spelen en daar heeft zij veel ervaring mee. Het is geen volledig middeleeuws correct model helaas, maar hij oogt in ieder geval wat minder modern dan een gemiddelde blokfluit. Ach, mijn doedelzak heeft ook een plastic mondstuk en is qua vorm ook niet 100% middeleeuws, dus dit moet kunnen. Ik had al eerder wat geoefend op de middeleeuwse fluitjes van bandgenoot Flip, maar die speelden vele malen lastiger en het lijkt me verstandig om te beginnen op een instrument dat stabiel en makkelijk speelt.

Hoewel ik dus nog niet de grepen van de barokboring gewend ben, gaan sommige (vork)grepen me al best makkelijk af na één dagje oefenen. En dat oefenen mag maar heel kort, want blijkbaar mag je een nieuwe houten fluit in de eerste weken niet langer dan 20 minuutjes per dag bespelen omdat die dan te vochtig wordt waardoor het hout te veel gaat werken. Ik moet me dus nog even inhouden. Maar dit produceerde ik al na enkele minuutjes:

Wel nog even oefenen op dat overblazen in de hoogte en daarbij het duimgat maar voor de helft open doen…  ;)

Christmas Carol Sing Along 2022

Het voordeel van een overvolle agenda hebben is, dat als er een keer iets uitvalt, ik gewoon het andere ding kan gaan doen dat op dezelfde dag gepland was.  :)  Vandaag verving ik spelen op een kerstmarkt met De Soete Inval dus door Christmas carol zingen bij Rob en Carly thuis!

Dat is een jaarlijkse traditie en ik baalde dus al dat ik er niet bij kon zijn, want het is altijd heel erg leuk om te doen en gezellig. Rob en Carly nodigen allerlei bekenden (van buren tot muziekvrienden) uit om met z’n allen kerstliedjes te komen zingen. Voor iedereen ligt een pakketje met teksten en bladmuziek klaar en Rob begeleidt de boel op de gitaar. De meeste mensen zingen de meeste liedjes zo mee, en zo niet, dan spelen we ze eerst even een keertje door.

Inmiddels ken ik al diverse mensen door deze jaarlijkse bijeenkomst, zelfs nadat het vanwege corona en ziekte de afgelopen twee jaar niet heeft kunnen doorgaan.

Tussen het zingen door en naderhand wordt er ook goed voor ons gezorgd, want er is soep, snaai, stol en nog veel meer eten en drinken.

De opkomst was dit jaar wat lager dan normaal (ook hier helaas veel zieken – het is duidelijk dat de verplichte sociale isolatie vanwege corona ook een negatieve invloed heeft gehad op onze weerstand tegen andere ziektes), maar er waren genoeg mensen om het leuk te maken. Diverse aanwezigen zongen gelijk een tweede stem erbij en op een gegeven moment kwam ook iemand erbij die viool/chello/piano kon spelen als begeleiding, wat nog een extra dimensie toevoegde. Ook de canon was een leuk experiment!

De brandende haard binnen en de sneeuw die buiten lag maakte de sfeer natuurlijk helemaal af. Volgend jaar dus weer wat mij betreft! ^_^

Verjaardagsbal in Zeist

We hadden al 2x eerder de eer om met Androneda te spelen op een verjaardagsbal bij Balfolk Zeist. Gisteravond mochten we voor een derde keer komen optreden ter gelegenheid van iemands verjaardag! Ditmaal vierde Gina haar nieuwe levensjaar door de dansers te trakteren op live muziek (normaal gesproken dansen ze daar op een digitale playlist).

Het spelen ging helaas wat minder optimaal dan vorige week in Amsterdam, maar we hebben ons er goed doorheen geslagen. Één van de uitdagingen die we onszelf hebben aangedaan is een gigue gecombineerd met een polka, die maar liefst dik 10 minuten duurt. Het is een flinke uitdaging om te onthouden waar in het liedje we zijn en wat we op welk moment moeten spelen. We plannen het spelen van dat nummer dan ook bewust als eerste nummer na de pauze in onze setlist, oftewel op een moment dat we weer uitgerust en fris zijn. Aan het eind van het optreden, toen we dus moe waren, stelde ik in een moment van verstandsverbijstering voor dat de jarig job toch nog even een allerlaatste nummer mocht kiezen uit de lijst van alle liedjes die we al hadden gespeeld, als echte afsluiter. Je wil immers toch iets speciaals doen voor de jarige. Uiteráárd koos ze die gigue… argh. En dat was bij ons optreden van vorige week dus óók al gebeurd! Ik denk dat ik de volgende keer erbij ga vermelden dat ze alles mogen kiezen, behalve die gigue. :-P

Anyway, wat wel heel goed ging was dat de backdrop het spontaan weer goed deed! Het vergde maar één keertje rammelen aan een kabeltje en alle lampjes sprongen aan en ook nog eens in de juiste kleur! Nu weet ik dus niet of ik aan de bak moet om het ding te repareren, of dat ik het maar op de koop toe neem dat hij het af en toe wel, af en toe niet doet…

Wat ik wel moet doen, is nieuwe podiumoutfits naaien. Deze zaal was KOUD! In Amsterdam stond ik al een beetje te rillen, maar hier was het helemaal fris. Normaal gesproken is het heel heet bij een folkbal, maar als de zaal niet zo vol is, je zelf niet aan het dansen bent, er een deur open staat voor de ventilatie en het winter is, sta je als muzikant toch best wel te vernikkelen. En koude vingers spelen niet lekker. Eens kijken dus of ik, als ik binnenkort voor mijn opleiding weer wat dingen moet naaien ter oefening, ik wat langere kleding met dikkere stof kan fabriceren.

En dan zijn er nog de liedjes die we verder willen uitbreiden. We hadden vorige week al een nieuw nummer geïntroduceerd, gisteravond durfden we het aan om ook het tweede nieuwe nummer te spelen. Wel maar voor een deel, want het is een wals in 3 die op een gegeven moment een wals in 8 wordt en die overgang heb ik nog niet lekker in de vingers, dus dat komt later wel een keertje. Dankzij die extra nummers kunnen we inmiddels wel 2 uur vullen met ons repertoire (weliswaar inclusief een korte pauze), dus da’s fijn!

Het is ook heel bemoedigend om feedback van de dansers te krijgen. In Amsterdam kregen we al te horen dat het leuk is dat wij net wat ‘anders’ zijn en dat dat verfrissend is. En gisteravond zei iemand dat ze het leuk vond dat onze liedjes zo energiek zijn, in tegenstelling tot diverse bandjes die wat meer ingetogen nummers hebben. Blijkbaar hebben we inmiddels ook al onze eigen onderscheidende ‘sound’, wat wel belangrijk is. Hopelijk komen er volgend jaar nog veel meer optredens en kunnen we eindelijk de corona-pauze definitief achter ons laten!

Met Androneda op het Amsterdamse eindbal

We waren door Balfolk Amsterdam uitgenodigd om te komen spelen op het eindbal, dat gegeven werd als afsluiting van hun balfolklessenreeks. Het was een superleuk optreden! De dansers waren enthousiast en het spelen ging heel lekker. Uiteraard speelde ik niet foutloos, maar toch merk ik dat er alweer veel meer routine zit in de nummers die we al wat langer in het repertoire hebben zitten, waardoor ik me niet meer superhard hoef te concentreren en ook lekker kan genieten van het spelen en meer kan communiceren met mijn bandgenootjes en het publiek.

En het geluid was ook heel fijn – het helpt zo erg als je een goede feedback hebt! Je speelt veel relaxter als het geluid dat je terugkrijgt mooi klinkt en het helpt ook heel erg bij het meer gevoel leggen in het zingen.

Het enige jammere was dat onze backdrop weer niet goed functioneerde. Ik dacht dat ik alles had gefixed en tijdens ons optreden in Nijmegen werkte die ook perfect, maar blijkbaar zit er toch weer ergens een kabelbreukje waardoor sommige lampjes niet aan gingen en andere lampjes de verkeerde kleur kregen. :-( Daar moet ik deze kerstvakantie dus weer mee aan de slag.

Het was wel nog een lange rit vannacht naar huis, dus ik lag pas om half 2 in bed en moest vanochtend om kwart voor 9 alweer bij een stand-up van mijn kantoorbaan zijn… *kreun*

Connectie-weekend

Wat een droomweekend was dit… Inmiddels heb ik alle overnachtingsspullen opgeruimd en klopte de wrede werkelijkheid van weer werken op maandagochtend aan, voor het contrast. :-(

Vrijdag had ik onder andere een heerlijk etentje in Amsterdam met Marcel, waarna ik op zaterdag richting The Shuffle in Nijmegen ging om te vieren dat ze in onze stad al 15 jaar balfolk organiseren! Dat werd gevierd met maar liefst 2 dagen dansen: zowel op zaterdagavond als op zondag overdag.

Omdat er natuurlijk ook dansers van buiten Nijmegen kwamen, had ik Mariken, Jildou en Wouter uitgenodigd om bij mij te blijven slapen tussen alle dansjes door. Hoewel we ‘s nachts bij thuiskomst om half 3 gelijk in bed crashten, was het de volgende ochtend relaxed wakker worden met uitgebreid ontbijt brunch (inclusief heerlijke bananenpannenkoekjes van Jildou). <3

Om half 1 stonden we alweer op de dansvloer en pas rond half 8 ‘s avonds verliet ik het pand in een heerlijke dans-roes.

Ik heb het gevoel dat ik het hele weekend zowel fysiek als mentaal ‘open’ heb gestaan, wat tot heel veel fijne connecties leidde – op de dansvloer en erbuiten. Zoals ik zelf zing in één van onze Androneda-nummers: “Es ich open stoan, ich vol loup, en gans euversjpeul; geit de ratio oet en doan ich alles op geveul!” Het was dan ook een echt gevoelsweekend.

Balfolkers zijn dan ook zulke fijne mensen! Op een gegeven moment was er een pauze vanwege een bandwissel en wilde ik wat drinken gaan halen. Ik zag dat mijn portemonnee niet meer in mijn tas zat en realiseerde me dat ik die op de bar had laten liggen toen ik tijdens de vorige bandwissel een drankje kocht. Maar ik wist ook meteen: die ligt er nog, of iemand heeft die achter de bar laten wegleggen. En jawel hoor: mijn portemonnee bleek nog op exact dezelfde plek op de bar te liggen als waar ik hem zo’n anderhalf uur geleden had achtergelaten. Balfolkies: ik hou van jullie! <3

K’s Choice koor: het concert!

Zes weken lang hebben we keihard toegewerkt naar dit moment: het daadwerkelijk optreden met K’s Choice in de Stadsschouwburg van Utrecht! En wat was het gaaf!!

Zaterdagmiddag werden we al verwacht. Eerst deden we een podiumtest: we hadden allemaal met stickertjes op de vloer een plaats toegewezen gekregen en er moest worden gecontroleerd of iedereen goed zichtbaar was en het plaatje er goed uit zag. Ik had er al op gerekend dat ik volledig vooraan zou staan, want we hadden vooraf onze lichaamslengte door moeten geven. :-) En ik vermoedde ook dat ik direct naast de tweede stemmen gezet zou worden, omdat ik mijn partijen goed genoeg beheerste om niet te veel door hen afgeleid te worden. En ja hoor, dat was beide het geval.

Gelukkig vind ik het helemaal niet erg om vooraan te staan. Zo kan ik tenminste zelf ook iets zien en bovendien helpt het met het houden van je focus op het publiek en je performance: je kunt je immers niet achter iemand verbergen.
Extra bonus, wat ik niet had verwacht: ik was echt pal achter K’s Choice gepositioneerd! :-O Ik had verwacht dat ze een stukje verderop op het podium zouden zitten, maar hun stoelen stonden direct voor het koor. Waardoor ik bijna op aanraak-afstand van Sam stond en waarschijnlijk ook duidelijk zichtbaar op alle foto’s van hen sta! :-D

Foto genomen vanaf mijn plek in het koor tijdens de generale repetitie…
Het totaalplaatje
Hier dus…  :D 

Er was ook een extra moeilijkheid aan mijn positie: om de dirigent goed te kunnen zien, moest ik mijn hoofd naar links draaien. Alleen vanuit mijn ooghoeken naar hem kijken lukte niet zo goed. En er was iemand uit de tweede stem-groep achter mij geplaatst. Die persoon had daardoor als uitdaging dat die zich staande moest houden tussen onze stemmen, maar het betekende ook voor mij dat ik zowel links naast me als achter me, alleen tweede stem hoorde en enkel aan de rechterkant wat steun had van iemand anders. Gelukkig had ik mijn partij geoefend door alleen de opnames van K’s Choice plus de andere stemmen aan te zetten en mijn eigen partij weg te laten bij het afspelen, zodat ik gedwongen was op mezelf te vertrouwen. Ik heb tijdens het optreden dan ook nauwelijks naar de dirigent gekeken: eigenlijk alleen aan het eind van nummers, om het stoppen goed te timen, en tijdens het allerlaatste a capella-nummer, want dat was anders niet te doen qua strak samen zingen.

Naast de podiumposities liepen we nogmaals de performance door, oftewel op welke momenten we welke bewegingen moesten maken. Er werd geoefend hoe en waar we het podium op en af moesten lopen. En zelfs het applaus ontvangen werd gerepeteerd! Want buigen doe je gezamenlijk, op aangeven van de dirigent; denk maar niet dat je dan helemaal los mag gaan van blijdschap ofzo! Ook tussen de nummers door even aan je kleding pulken of aan je haar frunniken is zwaar uit den boze! (Vanuit de zaal klapten de coaches, om het publiek na te doen: “Hoera! Bravo!! Niet krabben!!! Hoera!!” :lol: ) Er zouden ook wat ‘special effects’ komen, maar daar konden we niet mee oefenen, dus we werden er alleen voor gewaarschuwd op welk moment we wat konden verwachten.

Dat was allemaal samen best een ding. Opletten of je de goede noten zingt kost al behoorlijk wat headspace, en ook nu werden last-minute nog wat dingen die eerder waren afgesproken gewijzigd, of werden er nieuwe dingen toegevoegd die we ook nog moesten doen.
Afgelopen zondag hadden we tijdens de repetitie te horen gekregen dat één van de nummers toch in een andere toonhoogte moest, waardoor wij als eerste stem het eerste stuk van het nummer maar liefst 6 noten hoger moesten gaan zingen (wat een deel van de groep niet zo makkelijk haalde) en het volgende stuk juist een stuk lager (wat een ander deel van de groep weer niet goed lag) en wat lastig was om nog even ingestudeerd te krijgen qua inzet-hoogtes, waardoor het nummer er niet bepaald goed in zat bij iedereen. Gelukkig heb ik een groot bereik, maar ook ik moest nog wel goed opletten op wat ik zong – en juist in dat nummer hadden we op een gegeven moment al een voorgeschreven beweging. Ter plekke werd ook nog bepaald dat we een specifiek zinnetje op meerdere momenten in gebarentaal moesten gaan uitbeelden én dat er een bepaalde ‘eindpose’ ingenomen moest worden. Argh.

Dan was er nog het lampje. Bij het allerlaatste nummer, waarin mijn solo zat én dat we a capella moesten zingen, terwijl we in een grote kring om het publiek stonden en dus daadwerkelijk voor een deel in de zaal naast de stoelen van de bezoekers stonden, werd het licht gedimd en moesten we op de juiste momenten onze ledlampjes aan- en uitzetten en onder ons gezicht omhoog schijnen (wat echt een supermooi effect gaf). Dat deed je door een knopje ingedrukt te houden. En dat kostte kracht!! De lampjes waren van die sleutelhangerledjes en die zijn natuurlijk gemaakt om een paar seconden ingedrukt te houden, geen nummer van drieënenhalve minuut lang, terwijl je focus elders moet zijn! Aan het eind van de repetitie hadden we dus allemaal kramp in onze vingers en heb ik maar besloten om het ding met twee handen vast te houden i.p.v. de afgesproken rechterhand – het was immers toch donker.

Geen idee hoe het me uiteindelijk is gelukt om alles te onthouden, maar volgens mij heb ik tijdens het concert bij alle 10 de nummers op alle momenten daadwerkelijk het juiste ding gedaan! Het helpt misschien dat ik ook LARP en dans, en daardoor gewend ben om expressief mijn lijf in de strijd te gooien, want bepaalde bewegingen waren ook gewoon heel logisch gezien de tekst en deed ik al min of meer automatisch.

Anyway; na een pauze was het tijd voor de generale repetitie. Eindelijk met K’s Choice samen!! Aangezien Sam in Amerika woont, was het namelijk niet mogelijk om dat eerder te doen. Dit was natuurlijk het moment waarop iedereen begon te fangirlen & fanboyen fanpersonen! :-D
Die generale repetitie was ook best heftig, want bijna alle nummers deden we 2x en alles moest op vol vermogen, want de licht- en geluidsmensen moesten weten wat zij straks tijdens de show konden verwachten. En ook toen werden nog wat last-minute beslissingen en wijzigingen gemaakt. Aan het eind van de middag waren we dus al bek-af en waren onze keeltjes al rauw. Gelukkig konden we even ontspannen tijdens een avondmaaltijd voordat we ons moesten gaan omkleden en klaarmaken voor de echte show.

De kleedkamer van de 1e stemmen was zoals je kunt verwachten een compleet kippenhok. Gestresste mensen overal, her en der werd nog even wat gerepeteerd en onderling gepep-talked, aan de andere kant werden nog snel wat outfits gestreken en er was een levendige ruilhandel in make-up, glitter, blauwe nagellak en koekjes. Ik had, naar goed voorbeeld van Jan Kristof, een breiwerkje meegenomen. (Mede-koorlid: “Wat zie jij er zen uit! Daarom ben ik naast je komen zitten.”)

Want nee, ik was helemaal niet zenuwachtig. Ik heb gelukkig genoeg podiumervaring om er vooral naar uit te kunnen kijken. Wel heb ik op z’n moment een flinke focus. En ik maakte me een beetje zorgen om die solo, waar ik vanwege een avond bandrepetitie en een avond coupeuse-opleiding, effectief maar 3 avonden op had kunnen oefenen. Maar gelukkig ging die bijna helemaal goed! Alleen de tweede keer had ik de toonhoogte van de inzet niet gelijk perfect, maar ik wist hem wel snel bij te trekken. (Mijn mede-soliste had de tweede keer blijkbaar helaas helemaal niet gezongen… het was echt wel lastig én confronterend jezelf zo boven iedereen uit te horen tijdens een gevoelig a capella-nummer!)

De zaal in de Stadsschouwburg, voordat het publiek binnen kwam stromen. De show was volledig uitverkocht: er zaten maar liefst 850 mensen! :-O

Maar de voornaamste hindernissen die we moesten overwinnen, bleken de al eerder genoemde special effects. We hadden te horen gekregen dat er bij een nummer rook van achter het podium zou komen. Of we dan niet te veel wilden bewegen, want dan zou die rook te snel weg zijn. Okee, prima. Alleen: in praktijk kwam die rook lang niet alleen van achter het podium omlaag zetten, maar kwam die ook uit een pijp die direct achter mijn enkels in de podiumverhoging bleek te zitten. *POEF*, daar ging Lenny even in rook op!
En dan was er nog de sneeuw. Tijdens een ander nummer zou er helemaal aan het einde een regen van ‘sneeuw’ op ons vallen. Wij werden geacht ter afsluiting van het nummer onze armen omhoog te steken en omhoog te kijken tijdens het zingen, alsof we die sneeuw verwelkomden. De praktijk: al bijna vanaf het begin van het nummer werd er een enórme bak glimmende stukjes plastic over enkel de eerste rijen van het koor (lees: onder andere mij) én de dirigent en zelfs deels over K’s Choice heen gestort, die maar blééf vallen, waardoor een teug adem nemen om te zingen niet zonder gevaar was. Niet mogen krabben, prima, maar dit stuk sneeuw moet ik écht nú uit mijn mond halen wil ik er niet in stikken….  8O  Gelukkig was dit het laatste nummer voor de toegift, want we zaten echt volledig onder het spul. Tijdens het buigen viel het van ons af, naderhand bij het omkleden klonk het vanuit het toilet “Hee, het sneeuwt hier!! XD” en vanochtend vond ik nog steeds snippers in mijn schoenen terug. :-S

Perfect ging het optreden dan ook zeker niet, maar voor zover ik heb kunnen beoordelen ging er niets dermate mis dat het storend of opvallend was voor het publiek, dus yay! Achteraf heb ik van één van de coaches zelfs een complimentje gekregen over de energie die ik uitstraalde op het podium, dus daar ben ik heel blij mee!

Wat ik wel een beetje jammer vind, is dat ik niet heel intens van dit soort momenten kan genieten, zoals sommige koorleden en de crew. Die waren naderhand helemaal euforisch en letterlijk in tranen. Maar ik ben ten eerste een heel rationeel persoon; ik kan nu eenmaal niet himmelhoch jauchzen (maar heb daardoor gelukkig ook geen periodes van diepe dalen). En ten tweede ben ik daar iets te veel een performer voor: ik sta daar een show te geven en moet dus wel een zekere professionele focus hebben. Ik weet op het moment zelf heel goed dat dit iets héél speciaals is en probeer alles zo goed mogelijk in me op te nemen, maar helemaal los gaan, dat kan nu eenmaal niet. De energie die je van me af ziet komen is een bewust geprojecteerde. Maar hee, het was hoe dan ook onwijs gaaf om hier aan mee te mogen doen en deze ervaring neemt niemand me meer af! <3

Het was wel heel raar om aan het eind van de avond alles afgerond te hebben en alleen in de nachttrein naar huis te zitten. Ik wist al wel dat het optreden gevoelsmatig in een flits voorbij zou zijn, maar het ging zelfs nóg sneller dan waar ik me al op had ingesteld. En dan is het dus zomaar ineens klaar, na 6 weken intensief repeteren. En we gaan het niet nogmaals doen. Ik ben dan ook heel blij dat we over een tijdje nog een terugkomdag gaan hebben, om gezamenlijk de video-opname van het complete concert terug te gaan kijken. Die mag niet publiek worden gedeeld, maar in januari wordt er als het goed is ook een korte documentaire online gezet voor iedereen die een kijkje wil nemen achter de schermen van het proces. Die zal ik tegen die tijd uiteraard met jullie delen!

En gelukkig was mede K’s Choice-fan Annet erbij in de zaal en was ze zo lief om foto’s en filmpjes voor me te maken. Hopelijk mag ik die binnenkort ontvangen en delen! ^_^
[edit] Nu met foto’s en filmpjes van Annet erbij!

Uiteraard wilde ik met Gert en Sam op de foto! Ik heb al een paar cd’s met handtekeningen, maar ik had mijn favoriete cd meegenomen om ook die nog even door hen te laten signeren. <3

Not so optional solo

Het is nog maar één week tot het optreden met K’s Choice!! Tijdens de repetitie van vandaag hebben we onder andere in onze daadwerkelijke podiumkleding met z’n allen gezongen alsof het al voor het echie was, zodat iemand van de schouwburg kon beoordelen hoe het totaalplaatje eruit gaat zien en wat dat betekent voor allerlei podiumkeuzes enzo.

Ik heb zoals verteld de afgelopen weken hard gestudeerd op de liedjes, in de veronderstelling dat ik komende week alleen nog her en der de puntjes op de i hoefde te gaan zetten en mijn brainspace vooral kon gaan besteden aan de performance.

Tsja.

Tijdens de repetitie van vandaag werd ons verteld dat er een oepsje was geweest. Ze hadden één van de nummers in het verleden op verschillende toonhoogtes uitgevoerd (Sams stem is immers wat lager geworden) en bij de communicatie met K’s Choice over welke versie voor ons optreden gekozen zou worden, was er een communicatiefoutje geweest. Oftewel: we moeten het nummer in een andere toonhoogte gaan zingen dan we tot nu toe hebben geoefend…

Als dat had betekend dat we gewoon alles een nootje of wat moesten opschuiven, was het niet zo’n issue geweest natuurlijk. Maar de nieuwe partijen lagen niet lekker voor de bestaande stemgroepen en dus is er flink wat geswitcht: zo zingen wij als eerste stem nu ineens delen van de derde stem en zijn sommige andere stukken helemaal gewijzigd. Of we dat in de komende week nog even opnieuw kunnen instuderen? *Snik*

Okee. Ander nummer. Dat was er eentje waar in de bladmuziek bij enkele maten een partij voor een ‘optional solo group’ stond. Diverse stemgroepgenootjes hadden al herhaaldelijk gevraagd of en wanneer we die in gingen studeren, maar er werd gezegd dat die bewust ‘optional’ was en we die dus alleen zouden gaan doen als daar tijd voor was.

Ik maakte me geen zorgen. Ik kende de normale partij inmiddels en ik vond het helemaal prima als mijn groepsgenootjes, die er zo verlangend naar vroegen dat het vast betekende dat zij die solopartijen graag wilden zingen, dat gingen doen. Ik vond dat nummer al moeilijk genoeg.

Onze zangcoaches hadden blijkbaar besloten dat één week voor het optreden een uitstekend moment was om die optional solo-partijen er nog even in te rammen. We zongen ‘m een paar keer door, met z’n allen in twee groepen (solopartij A en solopartij B). Daarna vroeg de zangcoach wie deze zelfstandig wilde proberen? Iemand uit groep A meldde zich vrijwillig. “Lenny”, zei de zangcoach: “kom jij even naar voren om partij B te zingen?” Euhm… okee.

Ik bakte er voor mijn gevoel niet veel van. Partij B bleek een stukje lastiger dan partij A te zijn vanwege een wat raar liggende toonhoogte en ik had nog niet helemaal gevoel voor waar de partij precies begon en eindigde in het grote geheel van het nummer. Gelukkig vroeg de coach daarna aan ons om weer terug te stappen en of andere groepsleden het wilden proberen. Pff… gelukkig, blijkbaar wilde ze gewoon wat groepjes rouleren!

Nadat een stuk of 5 andere duo’s het hadden geprobeerd, riep de coach mij en twee andere zangers uit de A-groep weer bij haar aan de piano. De rest werd dismissed en mocht pauze gaan houden. Huh…?

De twee anderen moesten om de beurt de A-solopartij of de gewone partij zingen, samen met mij op de B-partij. Uiteindelijk werd één van hen verteld dat zij het mocht gaan doen met mij.

Wacht even… Heb ik nou zojuist geheel onvrijwillig een solopartij in de maag gesplitst gekregen…? En is de ‘optional solo group’ blijkbaar niet alleen niet zo optional, maar slaat ook ‘group’ op het feit dat het twee mensen zijn die een solo zingen, maar zing ik straks effectief he-le-maal alleen die specifieke partij in het koor van 100 man…? Tijdens een a capella-nummer?? Voor een volledig uitverkochte Stadsschouwburg??? 😳

Bedankt voor het compliment en het vertrouwen, maar… ARGH!! 😱

Dus als iemand mij komende week zoekt: ik ben even een nieuwe partij aan het leren en een nummer compleet aan het herinstuderen. 🙈

Het nuttige & het aangename

Weer een koorrepetitie achter de rug!

Inmiddels zijn we zo ver dat we niet alleen maar de moeilijke stukjes uitlichten tijdens de workshops met je eigen stemgroep, maar dat we aan het eind van de dag ook álle liedjes achter elkaar gezamenlijk zingen. Da’s best een ding, want als je ook nog andere stempartijen om je heen hoort, is er natuurlijk veel meer afleiding van je eigen partij – al geeft het soms ook juist weer steun, als je bijvoorbeeld nu wél snapt hoe jouw eigen partij in het geheel past omdat er een soort van opbouw in zit.

Inmiddels mogen we ook écht niet meer de bladmuziek erbij pakken, behalve om aantekeningen te maken. Ik heb heel hard geoefend de afgelopen weken – meerdere dagen per week soms wel twee uur per dag. Ik ben nu op het punt dat ik alles op hoofdlijnen goed ken en alleen nog soms een paar afwijkende variaties vergeet. Bij de gezamenlijke repetitie kon ik goed horen dat er veel verschil zat tussen de koorleden wat betreft partijbeheersing: sommigen konden prima meekomen, anderen gingen continu de fout in (lastig, als die direct naast je staan…). Er waren ook momenten dat ik in mijn eentje stond te zingen terwijl de rest van mijn stemgroep stil was – dan voelt het alsof je iets fout doet, terwijl ik op die momenten toch écht zeker wist dat we daar iets moesten zingen (bijvoorbeeld een noot nog een maat langer aanhouden), zelfs al gaf de dirigent niets aan. Da’s natuurlijk het nadeel van op de dirigent vertrouwen: die man kan niet álles van vier verschillende stemmen aangeven, dus ik vertrouw liever op mezelf.  ;)

Aangezien ik tot nu toe iedere repetitie wel van één of twee mensen iets te horen heb gekregen in de trant van: “Oh, jij hebt dit duidelijk vaker gedaan” of “Dat klinkt goed bij jou”, vrees ik dat ik zo iemand ben geworden waar de rest van de groep naar luistert om steun aan te hebben. Niet geheel wenselijk wat mij betreft, want bij mij zitten de partijen dus ook nog maar nét erin en zoals gezegd doe ik het ook nog niet foutloos – en ik zou het ook fijn vinden om wat steun van anderen te krijgen! En ik vind sommige stukken ook heel lastig om mooi te zingen, of ze zitten net op het breekpunt van mijn stem als ze de hoogte in gaan. Morgen heb ik weer zangles en ik ben van plan om dan een paar nummers aan mijn zangjuf voor te leggen, zodat ze me hopelijk wat verder kan helpen. Want tijdens de workshops is er geen tijd voor individuele coaching.

We krijgen wel groepsgewijze aanwijzingen en die zijn soms hilarisch… We mogen van de coaches niet te veel babbelen tussendoor omdat dat ophoudt, maar opmerkingen zoals “Doe alsof je je strottenhoofd opkotst, vanuit de krochten van je keel” kun je toch niet met een strak gezicht aanhoren? XD

“Het moet allemaal oraal” klinkt hoe dan ook schunnig. En als ik hoor: “Gebruik de dixie” dan denk ik dat ik naar zo’n smerig toilethokje moet – wat heeft dat met zingen te maken? Maar dan blijken ze “Gebruik de dictie” te hebben gezegd. Ohhh…  :lol:

Op de instructie “Beeld je in dat je superman of superwoman bent” volgde uiteraard gelijk de correctie “Supermens!”, want oh ja, LHBTIQ+-community… Maar als de coach aan degenen die geen bladmuziek kunnen lezen uitlegt dat een crescendo “zo’n eendebek” is, komt er toch echt commentaar van de vrouwelijke koorleden, die het symbooltje toch liever met een andere term associeren…  8O

Naast de zangtechnische workshops is ditmaal ook de kleding die we tijdens het optreden willen gaan dragen beoordeeld. De dresscode is ‘jeans/blauw’. Oftewel: iets in het blauw en/of van jeansstof. Nou, ik heb beelden gezien van het Vlaamse koor dat dit een paar jaar geleden ook al eens heeft gedaan en… het ziet er niet uit. Jeans op een podium vind ik echt onwijs sjofel ogen en er is dan ook no-way dat ik in een spijkerbroek een podium op ga! Gelukkig is mijn nette blauwe jurkje onder voorbehoud goedgekeurd (er zit wat bling op, maar het mag niet te veel gaan schitteren in de lampen), dus kan ik in ieder geval zelf iets aan waar ik me prettig bij voel.

Volgende week is er nog een repetitie en de week erna is het optreden al, dus ook de komende twee weken ga ik weer hard oefenen om de liedjes op routine in mijn hoofd te krijgen, zodat ik kan gaan focussen op de manier waarop het gebracht moet worden. Want het is natuurlijk de bedoeling dat je niet als een zoutzak op het podium staat, maar de boodschap achter de tekst over probeert te brengen. Maar dat gaat lastig als je nog niet helemaal zeker bent van de timing van je inzetten en of je nou een ‘oeh’, ‘aah’ of ‘ooh’ moet zingen; je kunt je maar op één ding tegelijk focussen en als we eenmaal op dat podium staan zal er al genoeg andere afleiding zijn. (We zijn er al voor gewaarschuwd dat het geluid via onze monitors niet optimaal zal zijn en anders zal klinken dan we gewend zijn, aangezien de geluidstechnici niet te veel andere klanken willen oppikken via de microfoons die op ons gericht staan.)

Ik heb heel veel zin in het optreden en de repetities vind ik ook leuk, maar ik zal er niet rouwig om zijn als ik niet meer zo veel tijd in het huiswerk hoef te stoppen…

En omdat je na hard werken ook goed moet ontspannen, sprak ik na de repetitie met Kitty af om in Driebergen wat te gaan eten, voordat ik weer verder treinde naar Nijmegen. Lekker efficient gepland én gezellig! ^_^

Naar de studio

Gisteren reden we naar een Belgisch dorpje ten zuiden van Luik om wat nummers van Androneda op te gaan nemen in de studio. We gaan nog geen hele cd maken hoor, maar het is wel fijn om wat nummers in fatsoenlijke kwaliteit te hebben, zodat we die voor promotie kunnen gebruiken.

We wisten niet helemaal wat we gingen aantreffen, want we hadden gereageerd op een oproepje op Facebook. De eigenaar van de studio, een hobbyist, wil namelijk wat bijleren en nodigde daarom folkbands uit om gratis langs te komen zodat hij wat kon gaan experimenteren met dat soort muziek. Nou zijn wij ook wel in voor een experimentje, en alvast ervaring opdoen met met z’n drietjes iets opnemen voor als we straks daadwerkelijk een cd gaan opnemen is sowieso nuttig. Bovendien: een mogelijkheid om gezellig iets samen te doen! Win-win!

Roadtrip!

Gelukkig kwamen we door de selectie (er bleken een hoop aanmeldingen te zijn binnengekomen, dus we voelden ons vereerd) en dus carpoolden we naar het verre zuiden, hopend dat we niet in een muffe bezemkast ofzo gepropt zouden gaan worden. Maar Kees bleek gelukkig een zeer gastvriendelijke en lieve man. Er was geen echte studio in zijn huis, maar zijn huis lag op een dermate rustige plek in de Ardennen dat de woonkamer prima kon fungeren als studio, in combinatie met het kamertje ernaast waar hij zijn mix-apparatuur en computer met software had staan.

We hadden vooraf bedacht dat we 3, wellicht 4 nummers in één dag konden proppen. Maar of dat daadwerkelijk ging lukken was natuurlijk van een hoop variabelen afhankelijk.

Het eerste nummer dat we opnamen liep voor geen meter. Het was allemaal even wennen (ik heb maar één keer eerder iets opgenomen en dat was allemaal huis-tuin-en-keukenwerk, en okee, dat momentje in een échte studio was te kort om echt mee te tellen). Bovendien was het een van onze langere nummers (meer dan 5 minuten), dus de kans dat er in die tijd één van ons een keer een foutje maakt, is veel groter. We wilden namelijk niet om-en-om met click-track onze partijen inspelen, maar met z’n drieën tegelijk muziek maken, omdat dat gewoon een veel levendigere dynamiek in het spel oplevert.

Op een gegeven moment snapten mijn vingers domweg echt niet meer hoe de melodie ook alweer ging (je kunt blijkbaar ook té veel nadenken en gefocust zijn, waardoor het alleen maar minder gaat) en toen hebben we het nummer maar aan de kant geschoven en zijn we met de andere drie nummers verder gegaan. Die gingen beter, al hebben we alles wel meermaals moeten opnemen totdat we ongeveer tevreden waren en zal er door Kees her en der nog wat uit de ene opname gevist en over de andere heen geplakt moeten worden. Hoe goed hem dat gaat lukken is afwachten, dus dat is wel spannend!

Tussen de nummers door zijn we goed verwend met cake, zelfgemaakte soep voor de lunch, een grote pan avondeten en huisgemaakte likeur, dus we kwamen niets tekort. Het haardvuurtje zorgde voor extra sfeer! (Al was het huis aan het begin van de dag nog erg koud, waardoor we allemaal last hadden van koude vingers – ook één van de redenen dat het eerste nummer niet zo soepel ging.)

Om 8 uur ‘s avonds togen we weer richting de Nederlandse grens en nu is het afwachten wat er binnen gaat komen. We hebben dus geen idee wat het kwaliteitsniveau gaat zijn van de opnames en de mix, al hebben we vooraf wel wat kunnen terugluisteren zodat we bv. zelf al konden aangeven welke microfoon we beter vonden klinken. Maar het eindresultaat wordt vast beter dan de opnames via telefoons van bezoekers die we nu hebben. :-) Bovendien was er een goede klik en heeft Kees ons niet alleen gelijk uitgenodigd om vaker langs te komen, maar hij gaat ons ook pluggen bij de lokale folkbal-organisatoren. Het was dus zeker een goed bestede dag die de reistijd waard was!