Door al het (huis)werk dat ik momenteel doe als voorbereiding op mijn coupeuse-deelexamen, had ik echt behoefte om er even tussenuit te gaan. Gelukkig was afgelopen weekend Middeleeuws Festijn Cannenburch in Vaassen, waar we met De Soete Inval mochten spelen en kon ik dus een weekendje kamperen en even mijn hoofd op andere dingen focussen. En wat was het leuk!
Dit evenement is altijd relaxed, omdat het niet al te vroeg begint (hoewel dit jaar wel een half uurtje eerder dan anders) en op zondag om 17.00 uur eindigt (in tegenstelling tot andere evenementen die vaak tot 18.00 uur doorgaan), zodat je nog enigszins op tijd thuis bent en daar kunt eten. Vaassen is bovendien goed bereikbaar vanuit Nijmegen (nou ja, tenzij er zoals afgelopen vrijdag een ridicule hoeveelheid file staat) en het terrein bevat, in tegenstelling tot dat van Montfort, bomen zodat er schaduw is, er staat een kasteel dat mooie fotomomenten biedt en bovendien voelt het terrein knus aan.
Wat ook erg leuk is, is het wederzien van allemaal bekenden. Sowieso was het het eerste evenement van dit jaar voor ons na een winterstop. Dus dan is het extra gezellig om de andere deelnemers weer te zien, die ons ook herkennen van andere jaren en evenementen. Daarnaast zijn er bezoekers die ieder jaar komen en die we inmiddels herkennen, zoals een buikdanseres die altijd op onze muziek komt dansen. Ook waren er bezoekers die ik persoonlijk ken vanuit LARP, zoals Koen, Desirée en David!
Sowieso is het publiek daar heel leuk en positief. Ze kwamen regelmatig in drommen om ons heen staan, dansten mee, gaven ons complimentjes, of wilden op de foto met “die leuke geschiedenis-mensen”.
Een klein meisje kwam wat schoorvoetend naar me toe en vroeg of ze me iets mocht vragen. Natuurlijk mocht dat, zei ik, verwachtend dat ze iets over onze doedelzakken wilde vragen. Maar nee: “Mag ik een knuffel van je?” was haar vraag. Awww…. <3
Foto door Vaassenactief.nl
De eerste dag was het behoorlijk heet, maar wel te doen. Vanwege de droogte mochten er helaas geen kampvuurtjes worden aangemaakt, ook niet om op te koken, dus nam ik mijn camping-kookstelletje en een gasfles mee om na sluitingstijd te gebruiken voor ons avondmaal. Die had ik vorig jaar eigenlijk gekocht vanuit prep-oogpunt (mocht de stroom ooit uitvallen, dan kunnen we iig gewoon koken), maar nu was een goede gelegenheid om hem eens in praktijk uit te proberen. En met succes! Eigenlijk was het nauwelijks anders dan thuis op een fornuis koken en binnen no-time stond het eten op tafel. Gelukkig vonden mijn bandgenootjes mijn maal ook goed te eten.
Wel een raar beeld hoor, zo’n campingtafeltje met kookstel tussen de middeleeuwse tenten…
Muzikaal ging het ook goed. We hebben o.a. een nieuw arrangementje mét zang bedacht voor ons nummer ‘Komt vrienden in het ronde’, waarvoor ik ter plekke snel nog even 2,5 couplet moest instuderen. Gelukkig ben ik beter in taal-dingen dan in tweede stemmen bedenken.
Bovendien heb ik ‘muzikantenlevel: pro’ unlocked! Tijdens het eerste optreden van de zaterdag kwam iemand van de crew naar me toe om te vragen of we op een specifieke plaats wilden gaan staan spelen en ik kon het gesprek daarover met hem voeren terwijl ik gewoon doorspeelde!
Ik genoot zo veel mogelijk van de zaterdag, want de weersvoorspelling voor die nacht en de zondag was bijzonder suboptimaal: onweer, wind, hagel en regen. En jawel, op zaterdagavond begon het behoorlijk te flitsen in de verte. Ai… Op basis van meerdere eerdereervaringen wist ik hoe hard noodweer kan huishouden in een kampement, dus spande ik alle scheerlijnen nog eens extra aan, instrueerde ik mijn bandgenootjes om alle spullen die niet nat mochten worden in mijn tent te zetten, sloot ik de luifel, pakte ik in mijn slaaptent alle spullen vast zoveel mogelijk in kisten, tassen en koffers in, en legde ik praktische kleding aantrek-klaar voor het geval ik er ‘s nachts snel uit moest.
Gelukkig bleek dat onnodig te zijn geweest, want de onweersbui trok vlak langs in plaats van over het evenemententerrein heen. Maar we waren daardoor wel mooi op tijd voorbereid op de plens regen die desondanks over ons kampement heen viel.
En ook de zaterdag viel reuze mee: pas rond kwart voor 3 (net toen de veldslag ging beginnen… arme soldaten) begon het met regenen. Aangezien ons kampement direct tegenover het horeca-plein was gepositioneerd, konden we de mensen die daar onder de luifels zaten te schuilen, muzikaal vermaken vanuit onze eigen luifel. Wel was er, zoals verwacht, aan het eind van het evenement geen kip meer aanwezig, dus stonden we om half 5, toen we waren ingepland voor een ‘podiumoptreden’ (lees: in een zeer onsfeervolle pvc-partytent, maar iig wel overdekt en dus regenbestendig), voor welgeteld één gezin te spelen. Oh well. In ieder geval was het droog toen we inpakten, dus hoewel ik Richard moest appen om vast plek in de garage te maken voor het ophangen van natte tentdoeken, ben ik erg blij met hoe het afgelopen weekend is gegaan! ^_^
De planning was wat suboptimaal: vorig weekend naar de Dansstage en dit weekend naar het workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak. Maar het was er niet minder leuk om!
Ik had wederom gekozen voor de workshop voor (ver)gevorde doedelzakspelers, want dat vind ik het meest interessant én we zouden les gaan krijgen van Toon van Mierlo, wat een van mijn favoriete doedelzakspelers is, plus hij geeft ook nog eens heel prettig les. Richard was ook weer mee en schoof bij dezelfde workshop aan. <3
Optreden van Idun’s Apples tijdens het avondprogramma
Hoewel ik van iemand een vreemde blik kreeg (“Jij gaat toch zelf geen workshop meer volgen? Of kom je dit weekend les geven?”) kan ik echt nog enórm veel leren. De workshop was dan ook zeker nuttig. Onder andere om weer te oefenen met liedjes op gehoor aanleren. Dat gaat mij op zich okee af, maar er zijn soms onderdelen van een melodie die gewoon niet in mijn hoofd willen klikken en dan vind ik het fijn om even op de bladmuziek te kunnen spieken om de structuur van het nummer te begrijpen. (Oh, dat is een opmaat… nou snap ik de telling!) Ditmaal ging het ook over begeleiding bedenken voor een nummer, door met akkoorden te werken. En als ik nou ergens geen verstand van heb als melodie-instrumentspeler is het wel akkoorden, dus dat vond ik super waardevol! Fijn ook om te merken dat ik niet de enige leek in de groep was op dat gebied, want soms voelt dat wel zo.
Hoewel ik een vergevorderde doedelzakspeler ben, zit er een hoop niveauverschil binnen die categorie, want er is geen aanbod op hoger niveau, dus het is min of meer het eindstation als je aan het workshopweekend mee wil doen. Ik denk dat ik ongeveer in het midden van de groep zat. Het is wel een beetje pijnlijk om te horen dat sommige mensen na een paar jaar doedelzak spelen al die status bereiken, terwijl ik voor mijn gevoel niet zo heel had meer vooruitga. Als ik er meer tijd in zou stoppen zou ik zo veel meer kunnen leren! Hopelijk kan ik wat meer aandacht besteden aan muziek als ik na juni met mijn opleiding tot coupeuse ben gestopt.
Wat ook heel nuttig was, was de paneldiscussie waar je tijdens de borrel heen kon. Er waren diverse organisatoren van festivals uitgenodigd om te praten over ‘hoe word je als band geboekt’, oftewel we do’s en don’ts. Super initiatief!
Het panel
Verder is het altijd enorm gezellig om al die bekende gezichten weer te zien! Lekker bijkletsen en in de avond samen balfolken. Al was het contrast qua dansvaardigheden wel een beetje groot na de dansstage van vorig weekend. Ik ben diverse malen onder de voet gedanst of gesandwiched tussen meerdere paren, dus heel veel heb ik niet gedanst. Ook qua sessie hebben we het beschaafd gehouden: met die van vrijdagavond hebben we meegedaan maar op zaterdag besloten we verstandig te zijn en (relatief) op tijd naar bed te gaan.
Presentatie van de samenspelgroep aan het eind van het weekend
Het workshopweekend van volgend jaar staat alvast in de agenda! ^_^
Ik had het nodig om een weekend er tussenuit te gaan. Even niet denken aan mijn to-do lijst, maar mezelf lekker een paar dagen onderdompelen in dansjes en muziek, tijdens de Dansstage op de campus van Universiteit Twente.
Langslopende studenten: “Mogen we wat vragen? We zien allemaal mensen in kleurrijke broeken enzo rondlopen… is er iets bijzonders te doen vandaag?”
Hoewel ik er altijd in mijn eentje heen ga, tref ik er vele bekenden en ontmoet ik ook altijd weer nieuwe mensen. Als ik aan een tafel zit komt er iemand bij zitten, als ik in de rij voor de lunch sta vraagt er iemand of ik mee buiten ga zitten, en zelf ben ik ook niet bang om aan te schuiven aan een tafel met wildvreemden. Want balfolkies zijn lief en gezellig en laagdrempelig!
Nou ja, meestal dan. Onderweg naar een van de workshops hoorde ik een groepje zeggen dat er best een kliekje was binnen balfolk en dat het lastig was ertussen te komen. Ik mengde me in de conversatie en antwoordde dat ik het jammer vond dat ze dat zo ervaarden. Er volgde een gesprek en even later vroegen ze aan mij of ik docent of ook deelnemer was? Ik zei dat ik gewoon deelnemer was. “Oh, ja maar jij bent wel muzikant, dus…” *gebaar van afstand*” Uh okee… blijkbaar kijken mensen naar je op als je in een band zit. Ik heb ze verteld dat ik heel laagdrempelig ben en dat ze me gewoon moesten aanspreken, en gelukkig kwam één van hen daadwerkelijk tijdens het bal naar me toe om me ten dans te vragen.
Dat ‘opkijken naar’ was wel een beetje een thema voor mij tijdens de Dansstage. Tijdens één van de workshops kreeg ik behoorlijk wat veren in mijn reet van de docent, waardoor mijn mede-dansers ook een hoge pet van mij op hadden (en ik spontaan nieuwe vrienden erbij kreeg). En blijkbaar vond een van de andere docenten (waar ik dit jaar geen les van had, maar wel tijdens diverse eerdere Dansstages workshops bij had gevolgd) mij ook een goede danser, want tijdens het laatste bal van het weekend vroeg hij of ik een tovercirkel met hem wilde dansen, wat helaas een mixer was (waardoor je steeds van partner wisselt), maar hij wilde in ieder geval één keer even met me gedanst hebben omdat het nog niet eerder gelukt was. Terwijl ik uiteraard weer naar hem opkijk als dansdocent zijnde.
Met een mede-muzikant had ik ook nog een fijn gesprek over sessie spelen en begeleiden met akkoorden, waarin we allebei toegaven dat stiekem best eng en moeilijk te vinden / hebben gevonden. Het was prettig om te horen dat andere muzikanten dat ook zo ervaarden. Dus nu hebben we afgesproken om te gaan werken aan gezamenlijk repertoire om een stok achter de deur te hebben om beter te worden op dat instrument, en een blokfluitsessie te gaan starten.
Want ik had mijn blokfluit wel meegenomen voor de zekerheid, maar uiteindelijk niet gebruikt. Het is traditie dat de mensen die in de blokhutten overnachten, ‘s ochtends gewekt worden door iemand die muziek komt maken. Dit jaar hadden ze niemand daarvoor en postten ze een oproepje op Facebook. Ik werd daarin door iemand getagged, maar ik weet dat het me echt niet in dank gaat worden afgenomen als ik mensen ‘s ochtends wakker maak met een doedelzak Op mijn blokfluit kan ik nog niet zoveel nummers spelen, maar ik had hem toch maar meegenomen. En jawel, tijdens het weekend werd ik ook nog eens aangesproken door iemand van de organisatie omdat ze voor de zondag nog steeds niemand hadden. Ik had even wat uitgeprobeerd maar kon geen geschikt liedje met thema ‘wakker worden’ / ‘ochtend’ vinden dat subtiel genoeg klonk en dat ik goed genoeg op de blokfluit kon spelen, dus ik was blij dat ze uiteindelijk een harpiste bereid hadden gevonden dat te doen – die deed het een stuk beter dan ik had kunnen doen. Misschien voor volgend jaar maar iets thuis voorbereiden. Weer een stok achter de deur om beter te worden op dat ding!
Taal was ook een thema dit weekend. Er zijn veel buitenlandse bezoekers, dus de communicatie is meestal in het Engels in plaats van het Nederlands. En de workshops zijn in het Engels, tenzij alle aanwezigen voldoende Nederlands verstaan. Tenzij de docent niet goed Engels spreekt. Dus hadden we een Franse docent die een Nederlandse vertaler als assistent had die de boel naar het Engels moest vertalen. En hadden we een docente uit België die zowel Vlaams als Frans als Duits als Engels sprak, maar daar niet noodzakelijk een keuze in maakte, waardoor de workshop werd gegeven via zinnen samengesteld met woorden uit meerdere talen, die bijzonder genoeg prima te volgen waren!
En als ik een onbekende aansprak deed ik dat initieel in het Engels. Waarna vaak duidelijk werd dat we allebei Nederlands konden spreken. En ik één keer zelfs dialect. “Want jij speelt in Androneda, toch?” Oh ja, zo weten mensen dat ik Limburgs plat kan praten zingen.
Zoals ieder jaar kwam ik bek-af van het slaapgebrek en met zwaar vermoeide voeten en kuiten thuis, maar ditmaal zat er een Richard op me te wachten, die frietjes voor me haalde en bereid was mijn arme beentjes te masseren. Dus ook nog een heerlijke afsluiting van het weekend! <3 <3 <3
Afgelopen vrijdag mochten we voor de tweede keer met Androneda in Zwolle spelen. Patricia had vorig jaar die locatie voor ons geregeld en het idee was dat, als dat bal daar een succes zou worden, degenen die in het verleden al eerder bals in Zwolle organiseerden dan de structurele organisatie van bals aldaar samen met Patricia konden gaan doen. Zo geschiedde.
“Degelijke balfolk in een mooi paars jurkje” – die houden we erin!
Het optreden ging echt superfijn! Sowieso vind ik het prettig als ik al een keer op een speellocatie ben geweest, zodat ik weet waar ik kan parkeren, waar de ingang zit, hoe het podium eruit ziet, etc. want dat geeft een hoop rust. En we hadden twee weken geleden ook al opgetreden in Groningen, dus we waren lekker op elkaar ingespeeld. Tijdens de voorbereidingen voor Groningen merkte ik bovendien dat mijn speeltechniek een stuk vooruit was gegaan: alle technisch moeilijke stukjes gingen me na de winterstop ineens een stuk makkelijker af! Tijdens het spelen vrijdagavond had ik dan ook veel meer brain space over om gewoon lekker te genieten van het spelen en te interacteren met mijn bandgenoten dan voorheen. Het voelt alsof ik dit jaar een ‘level up’ heb bereikt! En dat is heel fijn, want zou ik me dan ooit eindelijk eens een échte muzikant gaan voelen…?
De definitie van ‘echte muzikant’ is natuurlijk heel moeilijk. Ben je een professionele muzikant als je het full-time doet? Als je ervan kunt leven? (Nee, die twee dingen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.) Als je een opleiding ervoor hebt gedaan? Of als je, net als ik, met twee beroepsmuzikanten in een band speelt en (min of meer) mee kunt komen met het niveau? En is meekomen met het niveau dan alleen qua instrumentbeheersing, of ook hoe goed je bijdraagt aan het bedenken van de arrangenmenten, of…? Anyway, ik denk niet dat ik ooit volledig tevreden over mijn muzikale kwaliteiten zal zijn (er is nog zó veel te leren!), maar inmiddels is er dus wel weer een stukje zelfvertrouwen bij gekomen. Zeker als ik me realiseer dat veel Androneda-liedjes écht lastig zijn op de doedelzak en dat ik die een aantal jaar geleden zeker weten niet had kunnen spelen.
Oh, en wat ook uitmaakt: professionele apparatuur! De geluidstechnicus aldaar was vrijwilliger en werkt eigenlijk bij een theater, waarvan hij de apparatuur mag lenen voor deze bals. Nou, ik kan je zeggen: je merkt het verschil als je in een goede microfoon zingt en je het goed gemixte geluid door een goede monitor terughoort! En ook ons achtergronddoek met ledjes kwam heel mooi uit op deze locatie. <3
Het publiek merkte volgens mij ook dat we lekker hadden gespeeld, want het applaus aan het eind en de hoop op een toegift was oprecht. Er was gelukkig ook een goede opkomst, dus de organisatie mag ook tevreden zijn.
Ik was gelukkig nog enigszins op tijd thuis (half 1 ‘s nachts), maar toch was ik de volgende dag best brak toen Richard en ik weer doortogen naar een folkbal in Nijmegen. Ditmaal als consument. Ze hebben een nieuwe locatie en die wilde ik toch wel graag ervaren. En wie weet, mogen we daar later ook weer een keer komen spelen.
Gisteren mochten we met Androneda voor de 3e spelen in ORKZ te Groningen!
Ze hadden gevraagd of ik voorafgaand aan het bal ook de dansuitleg daar wilde verzorgen, want ze hadden me dat in Zwolle zien doen en waren daar blijkbaar erg van gecharmeerd. Wat een mooi compliment! Niet dat die uitleg vlekkeloos ging… achteraf gezien had ik de mazurka anders moeten doen. Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
Wel waren we alledrie moe en/of gestresst, en het optreden ging dan ook niet vlekkeloos (ik heb nog nooit zoveel geprutst in onze tovercirkel, die tijdens de repetitie altijd prima gaat ) maar gelukkig wisten mijn bandgenootjes alles goed op te vangen en ik ben inmiddels beter in stoïcijns doorspelen alsof het allemaal de bedoeling was.
Ondanks wat oepsjes in noten en arrangement heb ik wel relaxed gespeeld en alle technisch moeilijke stukjes gingen ditmaal wél helemaal goed. Bijzonder, hoe je hoofd en vingers wel of niet met elkaar samenwerken in zulke omstandigheden.
De vorige keren waren we er na afloop van het optreden blijven slapen, maar mijn bandgenootjes deden dat ditmaal niet en ik vind het ook prettiger om in mijn eigen bed te slapen en wakker te worden (zeker aangezien daar tegenwoordig ook mijn fijne vent in ligt <3 ). Maar ik zag wel op tegen ‘s nachts nog dik 2 uur naar huis rijden. Eigenlijk was het de bedoeling om met Wouter te carpoolen, maar dat ging last-minute toch niet door, dus moest ik ‘s nachts toch nog de hele rit alleen doen. Gelukkig ging het wel goed, alleen het laatste half uurtje was wat zwaar. Maar ik ben veilig thuisgekomen en vandaag zoals verwacht lekker brak.
Over twee weken mogen we weer, maar dan in Zwolle!
Vanmiddag mochten we met Androneda spelen op het ‘WinterWarmte’-festival: een leuk cultureel evenement in het centrum van Zwolle. In alle 5 de hoeken van de (stervormige) stad was een activiteit en het publiek kon een wandeling langs al die activiteiten doen. Aan het eind van de wandeling kwamen ze op het grote plein in het centrum uit, alwaar er drankjes konden worden genuttigd én ze balfolkdansjes konden leren! Het idee was dat we steeds een balfolkdansje zouden uitleggen aan de aanwezigen en vervolgens een bijpassend liedje uit ons repertoire zouden spelen, zodat de aanwezigen het geleerde gelijk in praktijk konden brengen.
We gaven die dansuitleg en ons optreden in een grote circustent, die (gelukkig) verwarmd werd door een houtkachel. Vooraf had ik geen idee hoe warm het er zou zijn en wat ik dus aan moest trekken, dus ik had ook maar vingerloze handschoentjes en laagjes meegenomen, maar het bleek gelukkig prima te doen te zijn zonder dat ik die handschoenen en een jas moest aantrekken.
My office for today
De opkomst viel helaas tegen, wellicht ook omdat we niet duidelijk in het programma stonden vermeld? We moesten het vooral hebben van de mensen die langsliepen, ons hoorden spelen en even hun hoofd de tent in staken om te kijken wat er aan de gang was. Het was ook lastig inschatten of de mensen kwamen voor danslessen of muziek luisteren. Een aantal keren begonnen we met dansuitleg waarna juist mensen weer vertrokken. Maar gelukkig waren er ook enkele mega-enthousiastelingen die wellicht vanaf nu vaker op balfolk-evenementen zullen gaan verschijnen. En degenen die er waren, vonden onze muziek zichtbaar aansprekend.
Ook hilarisch was de grote groep ouders met hele kleine kinderen, die allemaal mee wilden doen aan de uitleg van een tovercirkel. Die kindjes slaagden er soms amper in om handen vast te houden, dus het hele concept van in de danshouding draaien, laat staan van een partnerwissel doen, konden we niet uitvoeren. Dus hebben we de dans maar gewoon gesimplificeerd en er “nu alle kinderen naar het midden!”, “nu alle grote mensen naar het midden!” en “pak elkaars handen vast en draai samen een rondje!” van gemaakt. Grote chaos, grote hilariteit en veel plezier, dus succesvol.
We hebben uiteindelijk 2 uur en een kwartier achter elkaar de activiteit gedraaid, wat best vermoeiend was. Maar we mochten wel iets eerder ophouden dan gepland, want blijkbaar had een buurtbewoner geklaagd over het (meerdaagse) evenement, dus had de gemeente voor vandaag (de laatste dag) de vergunning verkort, waardoor het hele avondprogramma was vervroegd en dat iets van onze tijd afging. Maar dat vond ik niet erg, het was op een gegeven moment ook goed geweest.
Ik weet niet of ik nog een keer op zo’n manier zou willen spelen, maar het was wel weer eens een hele andere ervaring!
Het kerstige evenement waar ik ieder jaar zin in heb: kerstliedjes zingen bij Carlie en Rob. Het was dit jaar een jubileumeditie: ze organiseerden het maar liefst voor de 10e keer! Ik was er voor de 6e keer bij. Dit jaar kon Richard voor het eerst mee en zoals verwacht vond hij het ook erg leuk.
Rob merkte op dat we wel allemaal steeds een jaartje ouder worden, en inderdaad moeten er steeds meer mensen tussendoor even gaan zitten. Inclusief ikzelf, al ben ik een van de jongsten daar… (We zijn laminaat op zolder aan het leggen en het bleek toch niet zo’n goed idee om lomp aan de stukken vloerbedekking te gaan rossen om ze van de vloer af te krijgen. 🙄)
inmiddels zijn er bepaalde tradities (als we iets minimaal 2x hebben gedaan telt het als traditie), zoals het ‘ding dong’-koortje bij Ding dong merrily on high. 😋
We werden ook weer goed verwend met lekkere hapjes. Toen we klaar waren met zingen en lunchen, hebben Richard en ik ook nog even met onze gastheer en een andere aanwezige liedjes gezongen onder begeleiding van diverse instrumenten.
Muziek verbindt, en dat duidelijk wat hier ieder jaar gebeurt! ❤️
De afgelopen en komende weekenden is er weer een kerstmarkt in het sfeervolle vestingstadje Bourtange, en aangezien we inmiddels min of meer de huisband zijn voor evenementen die daar georganiseerd worden, mochten wij ook weer komen spelen. Gisteren ging ik mee, volgende week een andere bandgenoot. Ik zou op zich ook wel volgend weekend mee kunnen, maar Bourtange is zo’n 2,5 uur rijden (langer als er ook maar iets van oponthoud onderweg is) en 5 uur onderweg zijn voor een paar uur spelen vind ik best wel wat.
Zo kon wel weer mijn Dickens-outfit uit de kast. (Oh ja, er stond al een jaar op mijn to-do-list om dat ding wat in te korten en een nieuwe petticoat voor eronder te naaien… Nou ja, dan maar alleen de zoom korter maken en de rest komt volgend jaar wel… )
Geoefend had ik vooraf niet echt. Gelukkig ben ik op het niveau dat ik kerstliedjes waarvan ik de melodie in mijn hoofd ken, gewoon zo wel op mijn instrument kan spelen. Het is alleen af en toe even nadenken over op welke toon je moet beginnen. (Ik: “Flip, begint deze op een C?” Flip: “Nee, G”. Ik: *zet in vanaf een G* Flip: *start op een B*. Zucht… er is een verschil tussen de eerste noot van een nummer en de toonsoort waar die in staat… Ook bleken we op een gegeven moment een kerstnummer gespeeld te hebben dat helemaal niet op ons repertoire stond, maar die gelukkig wel goed samen bleek te klinken. )
Helaas was het weer nogal prut. Niet echt koud, wel de hele tijd op en af miezerregen of wat hardere regen, waardoor ook op de momenten dat we niet onder een poort als afdak hoefden te spelen, onze instrumenten het zwaar hadden. Ik kan me niet voorstellen dat het echt mooi heeft geklonken. Ik weet zeker dat mijn toon regelmatig domweg wegviel, omdat ik op een gegeven moment per noot een andere druk moest geven op de zak om hem te laten klinken maar niet te laten kraken. En zowel Flip als ik moesten onze pijpen af en toe letterlijk uitgieten. Desondanks was er veel enthousiast publiek dat in drommen bleef staan kijken en al geld gaf als we alleen nog maar aan het opbouwen of stemmen waren – het leek wel of de budgetten van 2025 nog snel opgemaakt moesten worden. Enthousiast publiek is wel heel erg motiverend en echt nodig op zo’n moment, want niet alleen was het weer suboptimaal, ook waren we alledrie niet helemaal fysiek fit.
Maar we hebben ons erdoorheen geslagen en ik ben zonder ongelukken (dankzij 1x hard remmen… ) en met een tussenstop bij een hotel-restaurant onderweg om nog wat te kunnen eten, thuisgekomen.
Nu nog één optreden met Androneda op de 22e en dan zit voor mij het muzikale jaar erop!
We waren met De Soete Inval gevraagd om afgelopen zaterdag in de kerk van Renkum te spelen. Ik had in eerste instantie niet door dat het een luisterconcert was – ik dacht dat we, zoals meestal het geval is, een evenement moesten opleuken met muziek. Maar nee, ze bleken twee maanden lang allerlei activiteiten in het kader van Marie d’Harcourt / Maria van Gelre / Maria van Renkum (hoeveel namen kun je het mens geven) te organiseren, en die zaterdag draaide het puur om ons! Maar liefst 2 uur lang. Oh… paniek!!
Wij zijn namelijk niet echt een concertgroep, maar meer een sfeergroep. Omdat de meeste mensen niet heel lang blijven staan luisteren, hebben we geen uitgebreide arrangementen zoals we wel bij Androneda hebben. Dat kan ook niet zo goed, omdat we continu met verschillende samenstelling (en dus een ander aantal muzikanten) spelen. We zijn inmiddels wel bezig met arrangementen voor een cd, maar die gaan er dan weer vanuit dat we het met de héle groep doen. Dus moest er snel een programma in elkaar worden gegooid en die taak kwam bij mij te liggen.
Dus raapte ik de leukste nummers bij elkaar, bedacht ik arrangementen gebaseerd op wat we wel vaker in praktijk deden en/of maakte ik een uitgeklede versie van onze cd-arrangementen, en vroeg ik de bandleden om tussen de muziek door, om beurt wat te vertellen over middeleeuwse muziek en over onze instrumenten. Want we verwachtten niet dat het interessant zou zijn om 2 uur onafgebroken naar ons te luisteren.
2 Uur bleek inderdaad erg lang, mede doordat het ontieglijk koud was was in die kerk – wij hadden moeite om onze handen warm genoeg te houden om te spelen en het publiek zat ook zichtbaar te kleumen. Maar omdat er geen horeca in de kerk was, wilden we ook geen pauze tussendoor inlassen uit angst dat mensen dan tussentijds zouden vertrekken. Dus dan maar gewoon doorspelen en iets eerder ophouden.
Hoe houd je je blokfluiten warm in een koude kerk? Nou, zo dus!
Respect voor het publiek dat ze ondanks de kou zijn blijven luisteren! Hoewel ik zelf niet tevreden was over ons optreden, kwamen er veel mensen achteraf enthousiast naar ons toe en hebben we van meerderen (waaronder een van de organisatoren) gehoord dat ze ons wellicht ook nog ergens anders zouden willen boeken. <3
Dat had ik niet verwacht, want zoals ik al zei was ik zelf niet tevreden. Omdat we het programma last-minute in elkaar hadden gedraaid en daar bijna niet op hadden kunnen oefenen, liep het tijdens het optreden nogal rommelig en vielen we af en toe terug in de standaardmanier waarop we het altijd deden en waren de instructies van onze bandleider soms tegenstrijdig aan de afspraken in het arrangement. Euh… wat of wie volg je dan? Uiteindelijk hebben we denk ik 80% van de arrangementen niet gespeeld zoals gepland, waar ik wel van baalde.
Maar goed, ik ben wellicht weer te veeleisend. In ieder geval was het leerzaam en hopelijk kunnen we deze arrangementen wat finetunen en meer integreren in de festivaloptredens, want we waren het er allemaal over eens dat onze performance er wel weer een stukje leuker van wordt!
Yay, afgelopen donderdag t/m zondag was weer balfolkfestival CaDansa!
Wederom had ik lang gewacht met besluiten of, en zo ja, hoeveel dagen ik zou gaan. Tegen de tijd dat het echt wel tijd werd om een kaartje te gaan aanschaffen, kwam er een oproepje voorbij vanuit de organisatie: het teamhoofd van team Workshops had afgezegd. Of iemand bereid was deze taak op zich te nemen? Tsja. Eigenlijk klonk dat best als wat voor mij. Dingen regelen kan ik wel, gastvrij zijn ook, en het voordeel van deze functie was dat het vooral tijd in beslag zou nemen tijdens het festival en niet zoveel werk vooraf zou kosten (waar ik op dat moment niet de ruimte voor had). En die tijd die het tijdens het festival zou kosten, was in de ochtenden en middagen, dus alleen rondom de workshops, waardoor ik in principe vrij zou zijn tijdens alle bals. Extra bonus: als vrijwilliger krijg je gratis toegang, gratis voeder, én een gratis slaapplek! Dus meldde ik me aan.
Uiteráárd kostte het toch allemaal veel meer tijd dan bedoeld, want omdat het vorige teamhoofd onverwachts was uitgevallen, was er geen goede overdracht en moest ik zelf fragmentarisch informatie van haar en van de organisatie lospeuteren en combineren, om een goed totaalplaatje te krijgen van wat er nou precies van mij werd verwacht en wat er wel en niet door mij geregeld moest worden. Het is namelijk niet heel logisch dat je teamleider wordt van een team waar je nog nooit zelf in hebt gezeten, waardoor je geen idee hebt wat ze eigenlijk doen. En uiteraard ben ik hypergestructureerd, dus moest en zou er een Gedetailleerde Tijdsplanning en een Grondig Schema ontwikkeld worden! En ik vermoed dat ik ook een beetje naar werk heb lopen zoeken wat er domweg niet was, omdat ik nou eenmaal gewend ben om veel werk te verzetten als vrijwilliger en ik moeite had met me realiseren en accepteren dat de voorbereidende taken daadwerkelijk meevielen.
Wel dacht ik in eerste instantie dat ik gerust pas donderdagavond kon arriveren, aangezien de eerste workshops pas op vrijdag zouden zijn, maar bij nader inzien vond ik dat ik als teamhoofd toch echt eerder aanwezig moest zijn om mijn teamleden op te vangen en te briefen, en te zorgen dat alles voldoende duidelijk was voordat we de volgende dag aan de slag gingen. Dus nam ik toch nog mijn laatst beschikbare vrije dag van dit jaar ervoor op. Oh well.
Tegen de tijd dat het festival begon had ik in ieder geval zo veel mogelijk voorbereid en ingepland. Er waren nog een paar onduidelijkheden, maar die zouden vast tijdens het festival zelf wel helder worden. Zoals het cryptische antwoord van de organisatie op mijn vraag of en waar ik de sleutels van de workshopruimtes kon krijgen: “Ja hoor, die kun je op HQ halen en dan krijg je Slups mee!” Ik wist al dat HQ stond voor het hoofdkwartier van de organisatie, maar wie of wat was Slups…?? De bijnaam of achternaam van een vrijwilliger of de sleutelbeheerder van de locatie wellicht?
Nou nee. Dit is wie Slups bleek te zijn:
Oftewel: een enorm lange roze knuffel om om je nek te hangen, die de sleutel aan z’n voelspriet geknoopt had! Ik kreeg te horen dat ‘ie Slups heette omdat men niet goed wist of het een slang of rups was. Maar aangezien het beest toch overduidelijk een hoop poten had, is een tweede theorie dat het een combinatie is van ‘sleutel’ en ‘rups’.
Een minder leuke onzekere factor was de externe workshoplocatie, die we voor het eerst hadden. Het was een schoolgebouw en dat werd pas op vrijdagochtend, anderhalf uur voor de start van de eerste workshopronde, voor ons geopend door de directeur, dus ik kon het gebouw niet vooraf scouten. Ik had natuurlijk wel even op Google Maps opgezocht hoe ingewikkeld de route er naartoe was en of er dus bewegwijzeringsbordjes nodig waren. Nou, dat leek me niet, want het was een kwestie van vanuit de festivallocatie de weg naar rechts volgen, en aan het eind van die weg liep je letterlijk tegen de ingang van het gebouw aan en de naam van het gebouw stond er in koeienletters op! Mooi.
*impending cloud of doom*
Eigenlijk had ik die vrijdagochtend gelijk met mijn daar ingeplande teamleden mee willen gaan om de locatie te bekijken. Maar het inladen van instrumenten voor een workshopgroep liep uit omdat ze later dan verwacht arriveerden. Achteraf gezien had ik dat klusje moeten delegeren aan een ander teamlid dat op de festivallocatie zou blijven, zodat ik alsnog gelijk met de rest meekon. Maar ja, ik had onvoldoende voorzien wat voor problemen er op die locatie zouden kunnen ontstaan…
Ten eerste bleek dat superduidelijke pad naar de ingang die ochtend opgebroken te zijn door werklui die daar met machines bezig waren de boel te renoveren, waardoor de workshopdeelnemers en -docenten een obscuur en onder de modder zittend paadje links van het pand moesten gaan nemen.
Ten tweede bleek de school ENORM! Het bleek een voormalige LBO-school te zijn, met een heleboel praktijkruimtes. Waardoor er binnen behoorlijk wat richtingbordjes noodzakelijk waren om iedereen naar het juiste lokaal en de toiletten te verwijzen.
En tot overmaat van ramp bleken er workshopdeelnemers op de verkeerde locatie te staan! Want vorige jaren waren er ook workshops in een gymzaal van een andere school geweest. Blijkbaar stond op de website en in de festival-app niet duidelijk wat het adres was van de nieuwe school, waardoor mensen die op eerdere edities van het festival waren geweest, uit gewoonte naar het oude pand waren gelopen. En daar dus voor een dichte deur stonden. Argh!
Gelukkig was er een ander teamhoofd zeer toevallig in de school aanwezig, die gelijk goed inschatte wat er moest gebeuren en dat vast in gang zette, terwijl ik werd gebeld en ingelicht over de situatie, zodat ik vervolgens samen met mijn teamleden verder kon gaan met het oplossen van de problemen. Zo fijn, mensen waar je op kunt rekenen! Dat is het fijne van CaDansa: allemaal lieve, betrokken mensen! <3
De rest van het festival verliep gelukkig zonder noemenswaardige incidenten. Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter en ik heb dan ook vanalles geleerd en dingen bedacht die ik de volgende keer nog beter zou kunnen aanpakken, en er staat inmiddels een Zeer Grondig Draaiboek klaar voor degene die het volgend jaar gaat doen. Maar al met al ben ik best tevreden.
Ik vond dit ook leuker om te doen dan mijn vrijwilligerstaak bij de deur, twee jaar geleden. Teamleider zijn past beter bij me dan teamlid zijn, want ik had toen regelmatig het gevoel niet alle benodigde informatie te hebben en het totaalplaatje te missen, wat me beperkte in mijn vermogen om zelfstandig te handelen.
Dat ik alles goed kon plannen en regelen, had ik wel verwacht, maar ik had me wel afgevraagd of ik ook een prettige teamleider zou zijn voor mijn teamleden. Want ik weet van mezelf ook dat ik soms iets te strak kan vasthouden aan een planning en iets te veel kan eisen van mensen, wat ten koste gaat van de gezelligheid. Dus daar had ik bewust op gelet. Ik heb het bijvoorbeeld vriendelijk losgelaten dat de helft van het team nog niet aanwezig was op het moment dat ik het introductiepraatje had gepland, waardoor ik hetzelfde praatje 3x moest houden, en ik heb iedereen een zakje M&M’s meegegeven als snackje voor tijdens het stand-by zijn voor workshopdocenten, wat erg werd gewaardeerd (omkopen met voedsel werkt! ). Achteraf kreeg ik te horen dat ze me een heel ‘menselijke’ teamleider hadden gevonden, dus yay, missie geslaagd! Ik leer het blijkbaar toch nog eens.
Maar nogmaals: het hielp ook heel erg dat de sfeer onder de vrijwilligers zoals altijd weer supergoed was. Iedereen is lief voor elkaar, en ook al zijn er soms frustraties en lastige workshopdeelnemers, uiteindelijk blijft het drama beperkt. De toewijding van iedereen om er een mooi festival van te maken, blijkt uit de vele details, zoals hilarische bordjes en mooie decoraties in het thema van dat jaar.
Zoals traditie is, hingen er op de toiletten papiertjes waar bezoekers dingen op mochten kalken en waren er dit jaar ook grote vellen papier waarop je met stickers kon aangeven wat je mening over bepaalde onderwerpen was.
Deze moest ik natuurlijk even vastleggen.
Ook traditie: de ‘red button’ photobooth, opgezet door Ork, waar ik net als voorgaande jaren met Edwin op de foto ging.
Verder was er de jaarlijkse ‘clothing swap’, waarbij je kleding waar je op uit was gekeken, op tafels kon leggen, zodat andere deelnemers deze mee naar huis konden nemen. Ik had een flinke stapel nog echt goede kleding, die om mij onduidelijke redenen maar niet verkocht via Vinted, en die tweedehands kledingwinkels zoals Appel & Ei niet wilden hebben omdat het ‘ouder dan twee seizoenen’ was (tsk…). Gelukkig konden mijn mede-CaDansianen mijn kledingstijl wél waarderen en was volgens mij alles wat ik had neergelegd, binnen een uur verdwenen… Dezelfde avond nog zag ik iemand met mijn omslagdoek rondlopen én iemand in mijn jurkje op de dansvloer verschijnen! Fijn om te weten dat mijn kleding dankbare nieuwe eigenaren heeft gevonden. Zelf nam ik alleen een prachtige (waarschijnlijk zelf)gebreide omslagdoek mee naar huis, die helemaal míjn kleuren had.
En natuurlijk moest er ook gedanst worden! Al heb ik lang niet zoveel gedanst als andere jaren, en hoewel er 4 dagen bal was, denk ik dat ik in totaal niet heel veel meer dansjes heb gedaan dan tijdens een normaal bal van een middag en avond in Wageningen… De eerste nacht stond ik namelijk nog zo ‘aan’, dat ik zo goed als niet heb geslapen. De tweede nacht had ik voor het slapengaan me maar even teruggetrokken in de chill-ruimte met een boek, in de hoop mijn brein op die manier richting slaapmodus te krijgen. Dat hielp een beetje, maar ook de tweede en derde nacht sliep ik minder dan ik nodig had en dat brak me toch wel behoorlijk op. Zeker aangezien de bals tot behoorlijk laat duurden, en ik als ochtendmens gewoon om half 8 wakker word, ongeacht hoe laat ik naar bed ben gegaan (een van de redenen dat teamleider Workshops, waarvoor je op tijd op moet staan, geschikt is voor mij). Dus ik ben redelijk kieskeurig geweest in op welke muziek ik welke dans met wie deed, en heb ook behoorlijk wat tijd doorgebracht met aan de kant zitten en gewoon genieten van de heerlijke muziek! En met bijkletsen met bekenden natuurlijk. Zo fijn, al die mensen die even een praatje komen maken, of gewoon tijdens het langslopen even zwaaien, je aanraken of je een knuffel komen geven! <3 Dan voelt het echt als onderdeel van een community zijn.
Aan het eind van het festival is er altijd een afsluitende ceremonie. Dit jaar werd ons gevraagd om een rij te vormen op volgorde van leeftijd, en vervolgens een ‘circle of life’ te vormen tijdens het dansen van een andro. Leuk idee, maar wel wat confronterend, aangezien ik toch overduidelijk in het voorste gedeelte van die rij stond…
Oh ja, en ik had als lid van het Workshopteam nog een geintje uitgehaald met bandgenoot Wouter, die één van de workshops zou verzorgen als docent. Tijdens een repetitie hadden we wat gegrapt over dat hij dan vast een bakje blauwe M&M’s van ons verwachtte, dus besloot ik die daadwerkelijk voor hem te regelen. Verrassing!
De vraag is nu: wat ga ik volgend jaar doen tijdens CaDansa? Want de voormalige teamleider Workshops wil het volgend jaar weer gewoon gaan doen, dus dan ben ik daar niet nodig. Ik verwacht niet dat we met Androneda volgend jaar alweer geboekt worden, aangezien we er vorig jaar al hebben opgetreden. Weer als bezoeker komen, geen verantwoordelijkheden hebben en eventueel een dag minder gaan (= minder slaapgebrek) is eigenlijk ook wel weer relaxed… al word ik dan niet gepamperd met geheel verzorgde maaltijden en onderkomen. Maar hoewel ik initieel dacht dat ik inmiddels in alle hoedanigheden al op CaDansa was geweest (bezoeker, vrijwilliger, muzikant), realiseerde ik me dit jaar, dat ik nog nooit workshopdocent ben geweest! Hmmm… misschien eens een balletje bij de organisatie daarover opgooien, zodat ik volgend jaar ook vakje #4 kan afvinken? Wie van jullie zit er te wachten op een workshop van mij over bijvoorbeeld het goed leren luisteren naar en interpreteren van muziek van balfolkmuzikanten, om je dansvaardigheden te verbeteren?
Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
Desondanks was er veel enthousiast publiek dat in drommen bleef staan kijken en al geld gaf als we alleen nog maar aan het opbouwen of stemmen waren – het leek wel of de budgetten van 2025 nog snel opgemaakt moesten worden. 
