Category: Muziek en dans

Middeleeuws Ter Apel 2022

Weer zo’n fijn weekend dat na twee coronajaren eindelijk weer kon doorgaan: Middeleeuws Ter Apel!

Het was een eindje rijden en het was warm, maar ook superleuk. Er werd veel geluisterd naar onze muziek en de sfeer was heel prettig. Als ik gewoon ergens langs liep, werd er veelvuldig naar me gelachen en ik had continu spontane aanspraak van onbekende mede-deelnemers bij het waterpunt, de toiletten, of waar dan ook. Natuurlijk zagen we ook heel veel oude bekenden terug! Lekker weer socializen met de mensen van onder andere De Graven van Holland en ‘t Vaerdich Volk. En alle andere muzikanten, die in grote getale aanwezig waren!

Zoals bij veel festivals, was er ook hier wel wat bezuinigd. Voor ons betekende dat niet meer gratis mee-eten met de heerlijke maaltijden die ze daar altijd bereiden. Aangezien de kosten om mee te eten best wel hoog waren en we toch graag iets van onze gage wilden overhouden, besloten we om dan maar zelf te koken. Dat kost wel veel meer tijd, want het duurt altijd even voordat je kampvuur-eten klaar is, en dat gaat van je speeltijd af. Maar dat was misschien maar goed ook, want zo hadden we verplicht een lange pauze ‘s avonds. We waren namelijk ook weer gevraagd om zaterdagavond te spelen bij de horeca-gelegenheid, tussen 10 en 12. En als je al vanaf 10 uur ‘s ochtends bezig bent, is dat best heftig… Andere muziekgroepen dachten er ook zo over, dus iedereen heeft zijn best gedaan om heel even te spelen en snel weer een andere groep af te lossen, zodat iedereen wat bijdroeg maar niemand verantwoordelijk was voor de volle 2 uur aan entertainment.

Ons eten en drinken werd grappig genoeg ook deels door het publiek verzorgd, want die gooiden als bedankje, festivalmuntjes in ons visitekaartjesbakje waar we op zondag een broodje hamburger en wat te drinken van konden halen. :-)

Ik was het niet, ma! :-P

Hoogtepunt is altijd de gezamenlijke afsluiting op het eind: alle aanwezige muzikanten komen dan samen om de vrijwilligers te bedanken en het evenement officieel af te ronden. Het is een heerlijke muzikale chaos! Je bent natuurlijk hartstikke moe van een heel weekend spelen op weinig slaap, en de laatste rondjes optreden pers je er echt uit. Maar dan komt de ontlading en euforie als je met z’n allen nog even gaat knallen. In de marketing heet dat een ‘peak end’ en het doet echt wat met je! <3

Andere leuke momenten waren onder andere het samen spelen met onze vriendjes van De Blauwe Schuyt en het voor de ridders uit mogen lopen op weg naar het slagveld.

Helaas was dit mijn laatste optreden met De Soete Inval van dit festivalseizoen. De groep heeft nog twee andere optredens staan, maar in die weekends kan ik niet mee. Wellicht komen er nog wat last-minute boekingen binnen voor eind dit jaar, maar voor mij begint nu in principe ‘de winterperiode’ en dat betekent: tijd om alle spullen op te lappen, kostuums te repareren, de doedelzak te onderhouden, nieuwe muziek in te studeren en meer. De lijst van dingen die we nog allemaal willen voor het volgende festivalseizoen begint is enorm, dus ik kan daar maar beter snel mee beginnen… voor je het weet is het alweer april! :-)

De tv-opnames

Afgelopen maandag reden we met De Soete Inval helemaal naar Dinant, want… we waren gevraagd om mee te werken aan de opnames van een nationaal tv-programma!  :D

We wisten vooraf al dat het een hoop reizen zou worden voor een kort momentje filmen, en we vermoedden ook al dat de planning waarschijnlijk uit zou lopen, maar dat hadden we er wel voor over. Want hoe vaak word je nou voor zoiets gevraagd?? Dit is een ervaring die we niet wilden missen! Alleen… het bleek allemaal nog extremer dan waar we op gerekend hadden…

Vanuit Nijmegen was het ‘slechts’ 3 uur reizen, maar mijn bandgenootjes, die helemaal in Drenthe / Groningen wonen, moesten bijna dubbel zo lang in de auto zitten. Dus bood ik mijn huis aan als tussenstop. Twee bandgenootjes opteerden ervoor om zondagavond al bij mij te arriveren en te blijven overnachten, zodat we ‘s ochtends vroeg, als de rest (die liever heel vroeg opstond) was gearriveerd, met z’n alleen in één auto konden verder rijden naar de eindbestemming. Dat was dus wel een beetje proppen, met al die mensen en instrumenten en kostuums, maar het is gelukt. Want onze tenten en bolderwagen hoefden ditmaal niet mee.

Er was ons van tevoren verteld dat we om half 2 aanwezig moesten zijn en dat we dan om ongeveer 3 uur zouden beginnen met filmen, wat ongeveer anderhalf uur zou duren. Voor de zekerheid mikten we op een aankomsttijd van 1 uur, want onderweg heb je immers altijd de kans op problemen, zeker op zo’n lange route en in België. We arriveerden desondanks keurig om 1 uur. En toen bleek de tv-crew ook pas net gearriveerd te zijn. Excuses, ze liepen een beetje uit. En er waren wat plannen gewijzigd: de opzet van wat we zouden gaan doen, werd anders. Maar we konden vast gaan lunchen op de locatie en zouden later meer horen.

Even later hoorden we dat het filmen zou pas om 5 uur zou beginnen. Hm, okee. Dus we hingen maar gewoon wat rond op de (schitterende) locatie.

Weer wat later op de middag vernamen we dat er wat problemen waren met de afstemming met de beheerders van die locatie: de tv-crew dacht dat er bepaalde afspraken waren gemaakt, de beheerders dachten daar anders over. Dus werden er nog meer plannen gewijzigd en werd ons verteld dat het filmen pas om 6 uur zou beginnen. Oh, en er was ook nog een wespenplaag waar ze mee moesten dealen. Argh. Dat werd een latertje vanavond wat betreft thuiskomen. En avondeten dan?

Rond 5 uur togen we vast richting de parkeerplaats, waar de touringcar van het programma stond. Daarin mochten we ons omkleden en ons idee was om daarna even de instrumenten te stemmen en de rieten in te spelen. Na een paar noten kwam er al iemand van de crew naar ons toe: ook al stonden we helemaal op de parkeerplaats, de klanken waren blijkbaar te horen in de opnames die ze een stuk verder aan het maken waren… of we even wilden wachten met stemmen en inspelen totdat zij klaar waren? Ze zouden ons een seintje geven.

Dus wij wachtten. En wachtten. En wachtten. Het werd 6 uur en we hadden nog steeds geen seintje gekregen om in te spelen, en ook niet om te komen opnemen. We stuurden een ander crewlid er op uit om meer info voor ons te verzamelen, want ik zag het al helemaal gebeuren: ze waren natuurlijk glad vergeten dat wij op hen zaten te wachten, dus op elk moment kon geroepen worden dat we NU moesten komen voor de opnames omdat het NU moest gebeuren. En ja hoor: het crewlid kwam terug om te melden dat we inderdaad mochten beginnen met inspelen, en niet heel veel later, toen we nog niet klaar waren, werd er gebeld dat we NU moesten komen. Zucht.

Het was inmiddels kwart voor 7, maar we hadden wat notenrepen en cola gekregen van een crewlid – voedsel waar zij zelf blijkbaar grootverbruikers van zijn omdat zij natuurlijk continu met een onvoorspelbaar rooster en dus onvoorspelbare maaltijdmomenten moeten werken.

En jawel, toen werd er daadwerkelijk opgenomen! Uiteraard mag ik niet vertellen wat, hoe, met wie, waarom, etc. totdat de uitzending (bijna) op tv komt, dus het is wat lastig om hier een leuk verhaal van te maken. Het was in ieder geval een uitdaging, want waarschijnlijk blijft er van al het materiaal maar een paar minuten over en je hebt geen idee wat. Op het moment zelf dacht ik alleen maar: jee, wat saai om wéér hetzelfde riedeltje te spelen. En ik was bezig geen fouten te maken (want je zult zien, dat zit er dan net wél in) en om toch ook nog een beetje leuk te lachen (maar weer niet rechtstreeks de camera in). Pfff… da’s best een uitdaging hoor! Maar ze vertelden ons dat we er sowieso niet uitgeknipt zouden worden, dus da’s al weer een geruststelling. :-)

Voordat ik het wist was alles alweer voorbij en mochten we aanschuiven bij het buffet voor avondeten. Dat schoven we snel naar binnen, om om half 10 omgekleed en wel weer in de auto terug naar Nederland te zitten. Om kwart over 12 was ik thuis, maar mijn arme bandgenootjes nog niet… Maar die hadden geen zin om nog een nachtje bij mij te bivakkeren en zijn toch nog verder door naar huis gebikkeld.

Gelukkig heeft iedereen dat overleefd en nu zijn we dus weer een bijzondere ervaring rijker! Ondanks al het wachten en reizen, had ik het niet willen missen. Ik had het idee dat we ook echt wel gewaardeerd werden door de tv-crew! Wij vonden het natuurlijk allemaal heel bijzonder om te zien, maar dat vonden zij ook van ons. Dus na de opnames werd er door een van de cameramannen gevraagd of hij met óns op de foto mocht! :-D En de BN-er die het programma presenteert (en die ook gewoon handjes kwam schudden en met ons babbelde), schoof er ook bij, dus als we straks mogen zeggen waarvoor en met wie het was, dan heb ik in ieder geval een leuke groepsfoto om erbij te plaatsen. :-)

To be continued dus!

De Folkwoods-reünie

Tot 10 jaar geleden was er Folkwoods: een groot folkfestival in Eindhoven. Gisteren was er een ‘Folkwoods-reünie’: een evenementje van één dag, om toch nog een keer iets leuks te kunnen doen met z’n allen. Hoewel ik destijds nooit op Folkwoods ben geweest, waren newbies gelukkig ook welkom. Want ik had wel weer even behoefte aan iets sociaals, na dagen thuis te hebben doorgebracht. En wat was het leuk!! <3

Er waren zowel luisteroptredens op het ene podium, als muziek waarop gebalfolkt kon worden op het andere podium. Ik heb vooral gedanst, uiteraard, en de muziek stond hard genoeg (op een prettige manier) om de luisteroptredens mee te krijgen vanaf mijn picknickdekentje dat ik tegen die van andere bezoekers aan had gelegd, zodat we lekker konden relaxen in het park waar het festival plaatsvond.

Ja, het was enorm warm, wel 33 graden, maar het was wonder boven wonder tóch goed te doen om te dansen! Uiteraard had iedereen een flesje water bij zich en uiteraard had ik een van mijn hoedjes opgezet, maar de zon werkte ook goed mee en verstopte zich regelmatig even achter de wolken. En er waren flink wat bomen in het park, zodat je in de schaduw kon zitten. Het scheelde ook dat ik niet continu heb gedanst, maar dat luisteroptredens en dansoptredens elkaar zoals gezegd afwisselden. Normaal gesproken ben ik helemaal niet goed in maar wat in rondhangen en kletsen met mensen, maar dat ging gisteren helemaal vanzelf en natuurlijk.

Het was dan ook weer zo’n dag waarop ik de hele tijd met een grote glimlach rond heb gelopen. Dat het opviel, getuige de veelvuldigheid waarmee ik op de foto ben gezet (dank, ome Kees!) en opmerkingen van danspartners, zoals “Jij zit momenteel goed in je vel, zo te merken!” Klopt! ^_^

Het was dan ook heel fijn om vrienden weer te zien, de banden verder aan te halen met bekenden, en nieuwe mensen te leren kennen.

Mooi ook om te zien hoe open de (bal)folkgemeenschap is. De reünie was gratis toegankelijk en vond plaats in een openbaar park, dus uiteraard kwamen er ook toevallige voorbijgangers langs, die erbij kwamen zitten of nieuwsgierig stonden te kijken hoe wij aan het dansen waren. Sommigen bleven heel bewust op afstand, maar degenen die je zag meewiegen op de cadans, of die zelfs voorzichtig wat stapjes langs de kant mee probeerden te doen, werden gelijk de dansvloer opgetrokken en meegesleurd. Kom maar, we leren het je wel!

Zo assimileerden Johan en ik een stelletje dat enthousiast maar nog niet heel effectief de gavotte de l’Aven aan het uitproberen was, en stelde ik Henk voor om hem te leren walsen. Dat laatste was een uitdaging: muzikant Wouter kondigde gelijk na Henk’s toezegging aan dat het een wals in 8 ging worden. Oh, dat werd dan wel een extra uitdaging voor hem. Maar hij wilde ook dat wel proberen. Prima, dus leidde ik hem zo goed en zo kwaad als het kon over de vloer. Huh, maar wacht… dit was helemaal geen wals in 8…? Dit was een wals in… euh… 8, 8 en 5! Okee, sorry Henk, nog een uitdaging erbij. Gelukkig had hij ritmegevoel. Maar… het ging nog steeds niet. Wacht even… werden er soms ook nog eens willekeurig extra stukjes in 5 doorheen gespeeld?! 8… 8… 5… 8… 8… 5… 5… Ja dus. *Schudt vuist naar het podium* WOUTER!!!!!  8O  :roll:  :lol:
Arme, arme Henk. Maar hij hield zich kranig, we hebben vooral heel hard gelachen en volgens mij heeft hij er geen trauma aan overgehouden en wil hij toch nog wel eens vaker komen balfolken. :P

Het was dus weer heerlijk! <3 En ik heb me ook iets gerealiseerd. Tijdens de coronapandemie was ik er al achtergekomen dat ik veel socialer ben dan ik eigenlijk dacht. Ik ben nog steeds heel goed in mezelf twee weken thuis opsluiten met mijn hobby-projecten en daar helemaal in op te gaan, maar daarna snak ik toch echt weer naar leuke dingen doen met leuke mensen. Maar inmiddels heb ik me ook iets anders gerealiseerd en ik kom hierbij officieel uit de kast: ik ben non-binair. Niet wat betreft gender (hoewel ik moet zeggen dat dat concept me ook maar heel weinig zegt), maar wat betreft intro-/extraversie. Ik kan nog steeds heel moe worden van mensen: zet mij in een groep gemiddelde Nederlanders waar ik mee moet praten en ik verlies het geloof in de mensheid en wil naar huis om met mijn kat te knuffelen. (Of werkborrels… brrr.) Maar zet mij in een groep gelijkgestemden met iets leuks te doen en ik straal en krijg juist energie! Gisteravond kwam ik dan ook volledig opgeladen thuis. Het is bij mij dus blijkbaar situatie- en gezelschap-afhankelijk of ik introvert of extravert ben.
Hebben meer mensen dat?

Middeleeuws Montfort

“En, Lenny, wat heb jij gedaan afgelopen weekend toen het bloedheet was?”
Nou, ik ben in meerdere lagen bedekkende kleding muziek gaan maken op een weiland zonder bomen of andere beschutting!

Zucht.

Maar het was wél leuk! :-)

Dat de temperatuur volgens de meter van mijn auto, toen het tijd was om af te breken, was opgelopen tot 36 graden, was echt wel een issue. Maar toch was er tegen mijn verwachting in ook op zondag behoorlijk wat publiek komen opdagen. En ik heb geen ambulance gezien, dus volgens mij hebben niet alleen wij, maar ook de andere aanwezigen het overleefd. (Er was wel een brandweerwagen, dankzij een deelnemer die bij het opruimen nog nagloeiende kampvuur-as in de container had gegooid… :-S )

Het wordt ‘kasteel Montfort’ genoemd, maar het is in praktijk grotendeels een ruïne met één herbouwde toren.

De meeste deelnemers deden het een stukje rustiger aan dan normaal. Dat was ook ons plan. Alleen waren we gevraagd om niet alleen op zaterdag overdag te spelen, tijdens de openingstijden van 11.00 tot 18.00 uur, maar ook tijdens het avondprogramma vanaf 20.00 uur. De eindtijd? “Nou, we verwachten dat het lang doorgaat, dus minimaal tot 12 uur!” Argh. Na wat onderhandelen mochten we gelukkig ook pas om 21.00 uur beginnen (we moeten niet alleen even kunnen uitrusten, maar ook avondeten koken, en op een kampvuurtje duurt dat rustig anderhalf tot twee uur). In praktijk stonden we alweer vanaf 20:30 uur te spelen, maar we hebben het er echt uit moeten persen. Rond kwart voor 10 haakte Jan af, rond 11 uur trok Flip het niet meer en daarna hebben we dus nog maar met z’n drieën doorgespeeld. Dank aan troubadour Lucas die ons om half 12 kwam aflossen, zodat ook de laatste bandleden konden crashen…

Ook overdag waren we blijkbaar veel actiever dan de meesten verwachtten, want we hebben van zeker drie mede-deelnemers een opmerking gekregen in de trant van “Jee, wat zijn jullie fanatiek!” Mjah, ik voel me toch verantwoordelijk om te doen waar we voor zijn ingehuurd. Maar we hadden inderdaad misschien iets minder vaak mogen spelen… Gelukkig waren er een paar gedwongen pauzemomenten, want als er een veldslag-demonstratie was, stond de omroepinstallatie zo hard dat het storend voor ons was om tegelijkertijd te spelen.

foto door Guus Zegmaar

Het was de bedoeling dat we zoals gebruikelijk op verschillende plekken op het terrein zouden spelen en tijdens het avondprogramma ook in het kasteel zelf. Maar in praktijk hebben we overdag maar op twee plekken gespeeld: langs de muur van het kasteel en onder onze eigen luifel, want dat waren de enige plekken waar genoeg ruimte was om te staan en waar ook schaduw was. In de volle zon spelen was gewoon echt niet te doen. En ‘s avonds kwamen we erachter dat de krappe, lage wijnkelder in het kasteel de enige plek was waar we met z’n allen konden staan, maar dat je daar écht niet met meerdere doedelzakken wilde spelen – het was immers de bedoeling het publiek te vermaken, niet weg te tetteren! Dus daar hebben we alleen ons repertoire met zangnummers gedaan, maar daarna zijn we toch maar weer buiten gaan spelen.

Omdat de eerstvolgende twee optredens van onze band ééndagsevenementen in het noorden zijn, is mijn volgende optreden samen met De Soete Inval pas weer in september. Dus nu heb ik even een maandje een welverdiende zomerstop!

Historisch Festival Doorn

Wat heb ik het onwijs leuk gehad op Historisch Festival Doorn!!

Er waren behoorlijk wat bekenden onder de deelnemers die ik al een tijd niet meer had gezien en waar ik gezellig mee heb kunnen bijkletsen en knuffelen. En zaterdagavond na sluitingstijd heb ik, net zoals vroeger toen ik nog bij ‘t Vaerdich Volk zat, lekker met een groepje mensen liedjes gezongen. Dat heb ik gemist! <3 En al helemaal omdat ik vorig weekend niet mee kon naar de Slag om Doornenburg, omdat ik met corona thuiszat. :-/

Het was ook nog om een andere reden leuk. Het was namelijk een zogenaamd ‘multi period event’, oftewel: er stonden groepen van allerlei verschillende tijdsperiodes. Het terrein was dan ook enorm groot! De middeleeuwen zijn hartstikke leuk hoor, maar je ziet toch altijd hetzelfde, dus het was een zeer welkome afwisseling om ook eens groepen uit andere periodes te zien. Wat dat betreft was ik ook gewoon een bezoeker die haar ogen uit kon kijken!

Het gaf bovendien een heel andere sfeer. Het terrein was ingedeeld naar periode wat betreft de kampementen, dus de vroege middeleeuwers stonden bij elkaar, de Tweede Wereldoorloggroepen stonden bij elkaar, etc. Maar tijdens het evenement liep iedereen wel gewoon door elkaar heen. Wij speelden bijvoorbeeld echt niet alleen op het hoge/laat-middeleeuwse veld, maar overal. Daardoor kwam het voor dat je in je middeleeuwse kampement je ding zat te doen, terwijl er voor je tent een militair op wacht stond, met op de achtergrond een stoet geparkeerde oldtimers, en op het veld daar weer achter een groep uit de Napoleontische periode bezig was met oefeningen te paard! Of dat er een stoomtractor langsgereden kwam. En even later een militair voertuig uit WOII waar achterop ook wat Romeinen zaten. XD

 

Maak kennis met Rolf. Rolf was stoer. Rolf was net zo groot als een Shetland pony. :-X

En dan heb ik het nog niet gehad over de multi-period battle. Op historische evenementen zijn er meestal veldslagen of demonstraties van gevechten. Dat was er nu ook gedurende de dag, per periode, maar aan het eind van de dag was er een ‘veldslag’ van alle groepen door elkaar! Dat kon natuurlijk niks zinnigs worden en dat was ook niet de bedoeling – het ging meer om de lol voor de deelnemers dan voor bezoekers. Uiteraard ben ik gaan kijken, want dat moest wel hilárisch worden. En jawel: niet alleen stonden er militairen uit WOI en WOII vanaf de zijkant willekeurige kanten op te vuren terwijl Romeinen in de pan gehakt werden door lui uit de 80-jarige oorlog (de Romeinen waren dit weekend structureel de lul wat betreft alles – blijkbaar is er wel een rangorde tussen de periodes :-P), maar er denderden ineens ook lui over het veld met van die schuimrubberen worsten, supersoakers, en meer lolligs. Er was zelfs iemand verkleed als Darth Vader…?! XD

Ik moet wel zeggen: die re-enacters zijn zéér slecht in hun hits nemen hoor! Voor dit soort veldslagen kun je wellicht toch beter een zootje LARP-ers bijelkaar zetten, die maken er net wat spectaculairders van. ;-)

Voor ons was het natuurlijk ook superleuk om te spelen op de andere terreinen. En ik denk dat het voor degenen uit de andere periodes ook heel leuk was om ons daar te zien en te horen. Jammer dat het onmogelijk was om met alle groepen kennis te maken! Maar we hebben in ieder geval af en toe geïmproviseerd samengespeeld met een groep Geuzen met trommels en fluiten. :-)

Foto door Kitty de Bruin

Er was flink wat publiek gedurende het hele weekend en we hebben met De Soete Inval veel bekijks gehad. We waren door de organisatie gevraagd om niet alleen zoals gebruikelijk op meerdere plekken op het terrein te spelen, maar ook om onderdeel te zijn van ‘de canon van Nederland’. Op beide dagen was er een momentje waarop we mochten toelichten wat er precies op het schilderij ‘De Tuin der Lusten’ van Jheronimus Bosch te zien is (onder andere diverse muziekinstrumenten), waarna we een optreden voor het aldaar verzamelde publiek mochten doen en iets over onze instrumenten konden vertellen.

Foto door Kees Verweij

Kortom: een weekend dat zeker voor herhaling vatbaar was! Hopelijk mogen we volgend jaar weer muziek komen maken.

Dennefeest 2022

Oh Dennefeest, wat hou ik van je! <3

Na 3 jaar mochten we eindelijk weer dansen op dit lieve kleine festivalletje in een openluchttheater (ik had nog een kaartje met daarop ‘Dennefeest 2020 wordt Dennefeest 2021’  :o ). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!

Ik moest wel even op gang komen. Van de eerste twee bands werd ik nog niet heel enthousiast – het waren uiteraard goede muzikanten hoor, maar de eerste band speelde geen muziek die mij triggerde tot creativiteit in de dans, en de tweede band speelde heel veel Bretonse dansen en die vind ik gewoon niet zo leuk. Maar aan het eind van de avond speelde Toon van Mierlo, mijn favoriete doedelzakspeler, in maar liefst twee bands dus toen werd ik helemaal happy! De dansjes werden er ook spontaan leuker door.

We wisten van tevoren al dat het niet droog zou gaan blijven, dus de meesten waren goed voorbereid. We kregen inderdaad een paar hevige hoosbuien over ons heen, maar gelukkig duurden die niet lang. We staken onze paraplu’s op of trokken onze regenkleding aan en gingen gewoon de vloer op! Want niet dansen is jammer en bovendien is het voor de band ook sip als ze voor een lege vloer spelen.

De temperatuur was wel helemaal prima: warm genoeg om gewoon in je zomerjurkje te kunnen dansen tot ‘s avonds laat, maar niet dermate heet dat je je een ons zweette en het water niet aan te slepen was. En als het tijdens een regenbui wat afkoelde, kon je je prima warmhouden tegen je danspartner aan op de dansvloer, of bij iemand op schoot op de tribune tijdens het samen delen van je Alice in Wonderland-paraplu. ;-)

Zweten op de Ommerschans

Poeh, dat was me het dagje wel! We speelden gisteren met De Soete Inval tijdens de Rampjaarherdenking in Ommerschans.

Het was enorm warm, dus dat was een uitdaging. We hebben bewust alleen op schaduwplekjes gespeeld en bovendien met wat meer pauzes dan normaal. Daardoor was het in ieder geval uit te houden. Ommerschans ligt in Overijssel en is dus redelijk noordelijk, waardoor de temperatuur gelukkig niet zo hoog was als in het zuiden. Volgens mij was het rond de 26 graden.

Kleding was wel een ding. Toen ik me opgaf voor het evenement had ik me niet gerealiseerd dat het ging om de periode 1672 en dus geen middeleeuwen. Daar kwam ik pas een paar weken van tevoren achter en toen was het paniek, want ik had helemaal geen gepaste kledij! Mijn bandgenootjes hadden al eerder opgetreden op evenementen uit die tijd en hadden dus al eerder daar dingen voor aangeschaft. Flip is bovendien aangesloten bij de Compagnie te Voet, die ook op dat evenement zou staan, en die zit in de periode rond 1630.

Gelukkig mocht ik gebruik maken van die connectie en heeft de Compagnie te Voet me wat kleding geleend, waardoor ik niet last-minute nog wat in elkaar moest gooien (ik ben niet zo fanatiek als Rosalin ;-) ). Ik had alleen geen idee wat ik zou krijgen en of het wel zou passen, dus nam ik zelf ook nog wat spul mee dat ik had liggen en dat misschien wel een basis kon vormen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg een onderjurk, jurk, hesje en schort (dat schort werd zelfs ter plekke nog in elkaar geïmproviseerd van een linnen lap, want die zat er eigenlijk ook niet bij). Dus was ik blij dat ik zelf een kapje voor op mijn hoofd had meegenomen en ook een riem, want de jurk was wat te lang en te wijd. Dat ik zelf schoenen moest meenemen, wist ik wel van tevoren. Ik had zowel mijn middeleeuwse schoenen mee als mijn klompen, want volgens Flip konden die eerstgenoemde ook nog wel. Die laatste waren iets historisch correcter, maar omdat ik er amper op loop, had ik wat weinig eelt op mijn voeten en tijdens zo’n evenement leggen we behoorlijk wat meters af, dus na een uur of wat heb ik die toch maar weer verruild voor het middeleeuwse paar. Bijkomend voordeel: ik kon mijn linnen kousen aan in plaats van dikke gebreide kousen, wat een stuk luchtiger was. Dat moest wel ter compensatie voor de dikke wol waar de jurk van was gemaakt… Maar ik klaag niet, want ik was al lang blij dat ik iets had om te dragen!

Het was op zich een leuk evenement, maar er waren extreem weinig bezoekers komen opdagen. Wellicht door het warme weer, wellicht waren er die dag ook veel andere dingen te doen, of wellicht was er te weinig promotie gemaakt… of een combinatie daarvan. Dat was wel een beetje sip, niet alleen voor ons, maar natuurlijk ook voor de organisatie die echt wel hun best hadden gedaan om iets leuks neer te zetten.

Ik maakte wel vriendjes met een poes, die om de een of andere reden zeer enthousiast op mij af kwam gehold toen we ergens zaten te pauzeren. Kopjes werden gegeven, uitvoerige aais werden geëist en daarna ging ze pontificaal op mijn jurk en voeten liggen. :D Mijn crazy cat lady-status is blijkbaar weer een level up gegaan! Ik vrees dus dat ik de geleende kleding niet alleen onder het stro en zweet, maar ook onder de kattenharen weer heb ingeleverd…  :oops:

De reden waarom het visitekaartjesbakje van ons bordje wat gehavend bleek: er schijnt, tijdens het 17e-eeuwse evenement van vorige week waar ik niet bij was, per ongeluk een kanon overheen te zijn gereden… XD

Deze Rampjaarherdenking was specifiek voor het feit dat het 350 jaar geleden was dat de Ommerschans werd aangevallen (ze schijnen overigens nooit daadwerkelijk hier gevochten te hebben – de soldaten dronken zich een stuk in de kraag en zijn daarna gevlucht…), dus waarschijnlijk is dit een eenmalig evenement geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Emmen op Fable & Fantasy spelen. Dat was tegelijkertijd met de Rampjaarherdenking en hoewel we daar afgelopen keren steeds hebben mogen spelen, waren ze dit jaar erg laat met ons boeken, waardoor we dachten dat ze ditmaal voor een andere band hadden gekozen. Toen bleken ze ons toch te willen, maar hadden we de Rampjaarherdenking al aangenomen. Toch speel ik volgend jaar liever weer op F&F, want ik vind die fantasy-sfeer erg leuk en bovendien kan ik mijn middeleeuwse outfit dan weer aan, die ik toch echt wel mooier vind dan deze 17e-eeuwse kleding. :-)

Sturm auf Zons 2022

*Kreun* Optreden is leuk hoor, maar twee weekenden achter elkaar is toch best heftig! Speelden we vorig weekend nog in België, dit weekend stonden we in Duitsland, op Sturm auf Zons. Jawel, de Soete Inval is momenteel op tour door Europa! ;-)

In 2019 was ik ook al eens mee geweest naar dit evenement. Toen constateerden we dat het behoorlijk veel lopen was tussen de plek van ons kampement (in een weiland) en de plek waar we het meeste moesten spelen (het stadje). Dat was dit jaar echt een probleem, want Flip heeft last van zijn knie en wacht momenteel op een operatie. Gelukkig was de organisatie zo lief om ons ditmaal een kampeerplekje in het stadje zelf toe te kennen, tussen de handelaren. Daardoor was het goed te doen. Flip heeft alleen niet meegelopen tijdens de optocht, die allebei de dagen werd gehouden, maar dat kon ik ook wel met solo-doedelzak plus onze twee trommelaars doen (het bewijs).

Foto door Michael Gornig Photography

Het is wel leuk om zo veel Duitse re-enacters bij elkaar te zien. Je ziet duidelijk de regionale verschillen tussen de Duitse en Nederlandse outfits, vooral wat betreft hoofddeksels en sluierdracht! Het schreeuwen van “Jubel!” in plaats van te klappen blijft ook bijzonder. :-P Duitsers lijken wel veel beter dan Nederlanders te weten dat onze instrumenten ook gewoon doedelzakken zijn, al lijken ze niet op de Schotse highland pipes.

Net als op et vorige evenement waren er wat logistieke uitdagingen, want alle spullen moesten wederom herverdeeld worden. Ik had mijn auto na het vorige weekend zo goed als niet uitgeladen en gewoon met de meeste meuk er nog in, veilig in mijn garage gestald. Vrijdag was het dus een kwestie van alle gewassen kleding, etenswaren, instrumenten en toiletspullen er weer tussen proppen en gaan. Na afloop was het een uitdaging om alle gezamenlijke spullen weer in Wigo’s auto te krijgen, want hij had ook twee carpoolers plus hun bagage mee, omdat Flip’s auto afgelopen week niet door de keuring was gekomen. Argh. Maar we waren al blij dat de auto open kon, want tijdens het opbouwen had hij de deur van de auto dichtgegooid met de sleutel er nog in. Nog meer argh! Gelukkig is ook dat goed gekomen. Ik moest, naast mijn eigen meuk, wel weer een extra tent mee naar huis nemen: Wigo had een nieuwe besteld, maar die was niet op tijd geleverd (argh #3) en dus had ik snel nog een onderkomen voor hem moeten regelen om te voorkomen dat we weer met z’n drieën in mijn tweepersoons-tent moesten slapen (eeuwige dank aan Maaike voor het uitlenen!).

Maaike’s tent hangt momenteel, samen met mijn eigen tent, te drogen in de garage. Want zondag was het helaas prutweer met continu flinke buien. We hebben gelukkig tussendoor wel kunnen spelen, maar zaterdag was het toch echt een stukje leuker. Het meest jammere was dat het ook tijdens de optocht van die dag begon te regenen en we dus halverwege eruit hebben moeten stappen – onze instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen nattigheid. Al is het ook best sfeervol om met bezoekers dicht op elkaar gepakt voor de regen schuilend onder een historische poort te staan en zo goed en kwaad als het kan toch wat te spelen, om de stemming erin te houden. Dat is wel een belangrijke rol die we hebben als muzikanten: als het weer of andere omstandigheden slecht zijn, moeten wij vooral niet gaan sippen maar proberen het toch leuk te maken voor de bezoekers, ook al balen we zelf net zo hard. Just smile and play, boys… :-)

Zo zagen mijn kousen er zondagmiddag uit na een wandeltochtje om het resterende brandhout terug te brengen… nat tot ver boven mijn enkels! :-O

Dus nu is het wachten totdat de tenten weer droog zijn en ik de laatste restanten van alle meuk kan opruimen. Maar het was leuk genoeg om dat er voor over te hebben!

Quondam 2022

We mochten afgelopen weekend met De Soete Inval spelen op Quondam, een evenement in België! Erg bekend onder re-enacters, maar ik was er nog niet eerder geweest.

Het had wel wat voeten in de aarde wat betreft logistiek. Niet alleen omdat alles op z’n Belgisch was aangegeven (Als in: niet. En zelfs Google Maps had geen idee waar ik heen moest), maar ook wat betreft het vervoer van personen en spullen. Want Wigo, die normaal met zijn mega-auto alle gezamenlijke kampementspullen meeneemt, ging ditmaal niet mee. We hadden tijdens de vorige repetitie dus alles verdeeld onder de bandleden die met auto naar Quondam zouden gaan. Dat waren we niet allemaal, want twee van ons hebben geen auto en moesten met het OV komen, want met al die meuk in de auto (waaronder een complete bolderwagen!) was er geen zitplek vrij voor carpoolen. Eenmaal gearriveerd moesten ze ook nog van het station opgepikt worden door mij, want de evenementlocatie was een half uur lopen vanaf het station. En Flip had weliswaar een auto maar heeft last van zijn knie, dus moest ik, nadat ik mijn eigen auto had gestald, ook zijn auto naar het parkeerterrein rijden en terug lopen naar het festivalterrein – en aan het eind van het evenement dus ook weer eerst mijn auto ophalen van de parkeerplaats, iemand op het station afzetten, terug naar het terrein rijden om mijn auto klaar te zetten om in te pakken, wéér terug naar de parkeerplaats om dan weer met Flip’s auto naar het terrein te rijden zodat ook hij zijn spullen kon inladen. Omdat Matthijs toch heel graag niet ook op de terugweg 6 uur in het OV wilde zitten, hebben we bij het inpakken wederom de spullen herverdeeld zodat bij Flip in de auto een zitplek ontstond, en moest ik naast de shitload aan zooi die ik op de heenweg al meezeulde, ook nog eens twee extra tentpalen en de zijkant van Flip’s bed, plus de enorme trom van Matthijs (die niet plat kon liggen) in mijn auto tetrissen. Zucht. Maar het is wonder boven wonder allemaal gelukt en ik bleef er zelfs vrolijk onder!

En het is ook nog eens droog gebleven! Dat was tegen verwachting, want volgens het weerbericht zou ik door enorme hoosbuien richting het evenement moeten rijden en dus verwachtte ik dat het daar één grote moddelpoel zou zijn. Maar nee hoor, ik reed weliswaar door wat buien heen, maar niets heftigs. En hoewel er op het evenemententerrein wat dingen waren omgewaaid en luifels waren gescheurd, was het weer alweer prima toen ik arriveerde en waren de modderpoelen zeer beperkt. Het is zelfs nog behoorlijk heet geworden op zaterdag en zondag! Dus ik klaag zeker niet.

De bezoekersaantallen waren op zaterdag wat lauwtjes, maar op zondag werd het goed druk. Ik trof diverse oude bekenden, voornamelijk mede-muzikanten, wat heel erg leuk was. Ook maakten we vriendjes met verschillende buurgroepen, zoals de Tunesische marktlui die ons voorzagen van gratis kaas, dadels en olijfjes (en iets te veel geflirt van de ene, en een vermanende toespraak in het Frans van een ander over dat ik niet langs had mogen lopen terwijl hij aan het bidden was en dat het maar raar was dat wij vrouwen in de middeleeuwen ook lange gewaden en hoofddoeken droegen maar het nu bij hen een probleem vinden – waar hij overigens best gelijk in heeft). En de acrobatische groep die ons spontaan vroeg om hun capriolen tijdens hun show te begeleiden met onze muziek. Het was dus erg gezellig.

Het was sowieso een goed verzorgd evenement: we kregen een groente- en fruitpakket en bonnen om het hele weekend door gratis drinken te halen, ‘s ochtends kon er koffie en thee gehaald worden (wat een heerlijkheid!) en je kon je vooraf opgeven om op zaterdagavond mee te eten met het banket. Okee, de logistiek ging weer op z’n Belgisch waardoor de rij enorm was en het vlees koud, maar hee, als je kijkt wat je normaal gesproken eet en drinkt op een evenement, dan mochten we wederom in onze handjes knijpen. En dan waren er ook nog normale toiletten in het kasteelgebouw in plaats van dixies of toiletwagens, mét een kraantje waar warm water uit kwam! Hoezee!

Gisteravond kwam ik dus moe maar voldaan thuis. Aangezien we komend weekend op een festival in Duitsland spelen en ik voor zover ik kan inschatten tot die tijd mijn auto toch niet nodig heb, heb ik besloten alleen het hoogstnodige eruit te halen (wat ik moet (af)wassen en wat ik nodig heb aan toiletspullen, plus de instrumenten) en de rest gewoon in de auto te laten en die veilig in mijn garage te parkeren (serieus de eerste keer dat ik mijn auto in mijn garage heb gestald sind ik hier woon :-P ). Dat scheelt een hoop getetris op vrijdagmiddag, want dat hoeft van mij niet veel vaker. ;-)

Eline’s verjaardagsbal

Een paar jaar geleden mochten we met Androneda al eens op het verjaardagsbal van Eline en anderen spelen. Dat was toen erg leuk. We waren dan ook heel blij dat ze ons dit jaar weer vroeg om te komen spelen op haar verjaardagsfeestje, dat ze gisteravond hield tijdens het bal in Zeist! Ditmaal was het helemaal haar partijtje en waren we de enige band – maar gelukkig hebben we inmiddels iets meer repertoire, zodat we de avond redelijk kunnen vullen. :-)

Eigenlijk zouden we afgelopen vrijdag repeteren met Androneda, maar relatief last-minute hoorde ik dat we met De Soete Inval toch op Middeleeuws Festijn Cannenburch zouden mogen spelen, dus dat ging niet door. Gelukkig konden alle bandleden ook maandagavond langskomen, zodat we toch nog even geoefend hadden voor dit optreden (wat ook redelijk last-minute werd geboekt)…

We wisten van de vorige keer dat het geluid in de zaal in Zeist redelijk ruk is. Gelukkig was er genoeg budget om Lucas te vragen om wat extra apparatuur mee te nemen en als onze geluidsman te functioneren. Hoewel er nog steeds heel veel geluid vanuit de zaal terug bleef komen, scheelde dit enorm en hebben we lekker en stressloos kunnen optreden.

Soundcheck!

Als speciale toegift hebben we een gloednieuwe mazurka gespeeld, die eigenlijk amper af was. Dat was een spontaan idee aan het eind van de repetitie – waardoor we dus ook geen tijd meer hadden om die te oefenen en ik na de repetitie, rond half 12 ‘s nachts, nog aan de tekst heb zitten sleutelen. Maar we wilden hem toch heel graag introduceren en gelukkig ging het goed – en hij viel ook erg in de smaak!

Maar poeh, dit is toch best intensief… een heel weekend spelen & kamperen met De Soete Inval, de dag erna ‘s avonds repetitie met Androneda, de avond daarna optreden met Androneda, en a.s. vrijdag heb ik dan weer een repetitie met De Soete Inval! Terwijl ik natuurlijk ook nog mijn kantoorbaan heb en mijn coupeuse-examen moet voorbereiden. Ach… ‘sleep when you’re dead’, zeggen ze toch? ;-)