“En, Lenny, wat heb jij gedaan afgelopen weekend toen het bloedheet was?”
Nou, ik ben in meerdere lagen bedekkende kleding muziek gaan maken op een weiland zonder bomen of andere beschutting!

Zucht.

Maar het was wél leuk!

Dat de temperatuur volgens de meter van mijn auto, toen het tijd was om af te breken, was opgelopen tot 36 graden, was echt wel een issue. Maar toch was er tegen mijn verwachting in ook op zondag behoorlijk wat publiek komen opdagen. En ik heb geen ambulance gezien, dus volgens mij hebben niet alleen wij, maar ook de andere aanwezigen het overleefd. (Er was wel een brandweerwagen, dankzij een deelnemer die bij het opruimen nog nagloeiende kampvuur-as in de container had gegooid… :-S )

De meeste deelnemers deden het een stukje rustiger aan dan normaal. Dat was ook ons plan. Alleen waren we gevraagd om niet alleen op zaterdag overdag te spelen, tijdens de openingstijden van 11.00 tot 18.00 uur, maar ook tijdens het avondprogramma vanaf 20.00 uur. De eindtijd? “Nou, we verwachten dat het lang doorgaat, dus minimaal tot 12 uur!” Argh. Na wat onderhandelen mochten we gelukkig ook pas om 21.00 uur beginnen (we moeten niet alleen even kunnen uitrusten, maar ook avondeten koken, en op een kampvuurtje duurt dat rustig anderhalf tot twee uur). In praktijk stonden we alweer vanaf 20:30 uur te spelen, maar we hebben het er echt uit moeten persen. Rond kwart voor 10 haakte Jan af, rond 11 uur trok Flip het niet meer en daarna hebben we dus nog maar met z’n drieën doorgespeeld. Dank aan troubadour Lucas die ons om half 12 kwam aflossen, zodat ook de laatste bandleden konden crashen…

Ook overdag waren we blijkbaar veel actiever dan de meesten verwachtten, want we hebben van zeker drie mede-deelnemers een opmerking gekregen in de trant van “Jee, wat zijn jullie fanatiek!” Mjah, ik voel me toch verantwoordelijk om te doen waar we voor zijn ingehuurd. Maar we hadden inderdaad misschien iets minder vaak mogen spelen… Gelukkig waren er een paar gedwongen pauzemomenten, want als er een veldslag-demonstratie was, stond de omroepinstallatie zo hard dat het storend voor ons was om tegelijkertijd te spelen.

Het was de bedoeling dat we zoals gebruikelijk op verschillende plekken op het terrein zouden spelen en tijdens het avondprogramma ook in het kasteel zelf. Maar in praktijk hebben we overdag maar op twee plekken gespeeld: langs de muur van het kasteel en onder onze eigen luifel, want dat waren de enige plekken waar genoeg ruimte was om te staan en waar ook schaduw was. In de volle zon spelen was gewoon echt niet te doen. En ‘s avonds kwamen we erachter dat de krappe, lage wijnkelder in het kasteel de enige plek was waar we met z’n allen konden staan, maar dat je daar écht niet met meerdere doedelzakken wilde spelen – het was immers de bedoeling het publiek te vermaken, niet weg te tetteren! Dus daar hebben we alleen ons repertoire met zangnummers gedaan, maar daarna zijn we toch maar weer buiten gaan spelen.

Omdat de eerstvolgende twee optredens van onze band ééndagsevenementen in het noorden zijn, is mijn volgende optreden samen met De Soete Inval pas weer in september. Dus nu heb ik even een maandje een welverdiende zomerstop!