Het was lang geleden dat ik naar de bios was geweest en ik zag een leuke trailer van “Thor: Love & Thunder” langskomen. Dus appte ik Ted of hij zin had om samen de film te gaan kijken. Dat wilde hij wel, én hij besloot me alvast voor mijn verjaardag op het uitje te trakteren (aangezien hij net als 98% van mijn andere balfolk-vriendjes tijdens mijn verjaardagsfeestje op Boombal is).
Ik ben niet echt een superheldenfilm-liefhebber, maar de Thor-reeks vind ik wel leuk. Het is natuurlijk allemaal superepisch, want goden en redden van werelden met behulp van superkrachten etc. etc., maar al die epischheid wordt gecompenseerd doordat de film zichzelf en de hoofdrolspeler echt totáál niet serieus neemt. Ik heb dan ook continu liggen (niet zitten, het was zo’n heerlijke ‘druk-op-het-knopje-en-een-voetenbank-klapt-uit-stoel) grinniken op het pluche. Bovendien wordt Thor in de loop van tijd steeds menselijker in plaats van goddelijker (nou ja, wat betreft gedrag dan, niet lichaam).
En nee, het plot is niet heel bijzonder, met name omdat er een hoop “Maar als <dit zo is>, waarom hebben ze dan niet <dat gedaan>??”-momenten in zitten. En het plastic-achtige speelgoedharnas van Thor is een beetje jammer. Desondanks kan ik de film aanraden, om de volgende redenen:
- Chris Hemsworth;
- Hilarische humor;
- Chris Hemsworth, gelukkig weer zonder buik en met lang haar;
- Gigantische gillende geiten (“WHÈÈÈÈÈÈÈÈHH!!!”);
- Chris Hemsworth, op een groot scherm;
- Een soundtrack vol Guns n’ Roses en gelijksoortige muziek;
- Chris Hemsworth, zonder kleren.
Een avondje met een mooie man op het scherm voor je én een mooie man naast je, wie wil dat nou niet? Topavond! 
