Op één dag na precies drie jaar na het zien van deel 1, gingen we gisteravond samen met Bob en jarige Alice naar deel twee van Avengers: Age of Ultron.

Ik had er zin in, want: Thor!

Het was dan ook weer een heerlijk topspektakel. Ik heb de hele film geboeid op mijn stoel gezeten.

De visual effects waren heel sterk; zo voelde ik bijna de hitte van een ontploffende tankwagen. De ene actiescène volgde gelijk de andere op, met wat mij betreft als een van de hoogtepunten de Hulk en Iron Man die tijdens een persoonlijke vete diverse gebouwen in de stad tot puinpoeier stampen.

Er was weliswaar weer de verplichte ‘love affair’, maar die was minimaal aanwezig en makkelijk te negeren.

Ook de humor in de dialogen en scènes kan ik ontzettend waarderen.
Iron Man, die vanuit de lucht neerstortend inschat dat hij (alweer) een gebouw gaat verpulveren: “How fast can we buy this building?”

Slechts twee mindere punten aan de film:

1) Het verhaal. Zonder al te veel spoilers te willen weggeven, gaat het er min of meer om dat kunstmatig intelligente robots de mensheid proberen uit te roeien. Maar ze falen regelmatig behoorlijk; iets wat absoluut ongeloofwaardig is. Dit soort geavanceerde robots, met alles en elkaar verbonden via het internet, zouden een soort hive-mind moeten hebben en dus veel beter met elkaar moeten kunnen samenwerken in plaats van als domme Stormtroopers zich te laten molesteren door de helden.
Ook mis schieten is niet realistisch; zelfs een eenvoudige computer kan echt wel het ren-traject van een mens calculeren en daar op inspelen met mikken.
Maar goed. Bij zo’n soort film moet je ook niet voor het verhaal gaan natuurlijk.

2). Het gebrek aan goede Thor-scènes. Terwijl Iron Man en Captain America een complete shirtloze houthakkersscène kregen, moest ik moeten de Thor-fans het doen met een donkere scène waarin hij nota bene half onder water gedompeld is. Tsk.

Desondanks verheug ik me al op deel 3!