Ik had het nodig om een weekend er tussenuit te gaan. Even niet denken aan mijn to-do lijst, maar mezelf lekker een paar dagen onderdompelen in dansjes en muziek, tijdens de Dansstage op de campus van Universiteit Twente.
Langslopende studenten: “Mogen we wat vragen? We zien allemaal mensen in kleurrijke broeken enzo rondlopen… is er iets bijzonders te doen vandaag?”
Hoewel ik er altijd in mijn eentje heen ga, tref ik er vele bekenden en ontmoet ik ook altijd weer nieuwe mensen. Als ik aan een tafel zit komt er iemand bij zitten, als ik in de rij voor de lunch sta vraagt er iemand of ik mee buiten ga zitten, en zelf ben ik ook niet bang om aan te schuiven aan een tafel met wildvreemden. Want balfolkies zijn lief en gezellig en laagdrempelig!
Nou ja, meestal dan. Onderweg naar een van de workshops hoorde ik een groepje zeggen dat er best een kliekje was binnen balfolk en dat het lastig was ertussen te komen. Ik mengde me in de conversatie en antwoordde dat ik het jammer vond dat ze dat zo ervaarden. Er volgde een gesprek en even later vroegen ze aan mij of ik docent of ook deelnemer was? Ik zei dat ik gewoon deelnemer was. “Oh, ja maar jij bent wel muzikant, dus…” *gebaar van afstand*” Uh okee… blijkbaar kijken mensen naar je op als je in een band zit. Ik heb ze verteld dat ik heel laagdrempelig ben en dat ze me gewoon moesten aanspreken, en gelukkig kwam één van hen daadwerkelijk tijdens het bal naar me toe om me ten dans te vragen.
Dat ‘opkijken naar’ was wel een beetje een thema voor mij tijdens de Dansstage. Tijdens één van de workshops kreeg ik behoorlijk wat veren in mijn reet van de docent, waardoor mijn mede-dansers ook een hoge pet van mij op hadden (en ik spontaan nieuwe vrienden erbij kreeg). En blijkbaar vond een van de andere docenten (waar ik dit jaar geen les van had, maar wel tijdens diverse eerdere Dansstages workshops bij had gevolgd) mij ook een goede danser, want tijdens het laatste bal van het weekend vroeg hij of ik een tovercirkel met hem wilde dansen, wat helaas een mixer was (waardoor je steeds van partner wisselt), maar hij wilde in ieder geval één keer even met me gedanst hebben omdat het nog niet eerder gelukt was. Terwijl ik uiteraard weer naar hem opkijk als dansdocent zijnde.
Met een mede-muzikant had ik ook nog een fijn gesprek over sessie spelen en begeleiden met akkoorden, waarin we allebei toegaven dat stiekem best eng en moeilijk te vinden / hebben gevonden. Het was prettig om te horen dat andere muzikanten dat ook zo ervaarden. Dus nu hebben we afgesproken om te gaan werken aan gezamenlijk repertoire om een stok achter de deur te hebben om beter te worden op dat instrument, en een blokfluitsessie te gaan starten.
Want ik had mijn blokfluit wel meegenomen voor de zekerheid, maar uiteindelijk niet gebruikt. Het is traditie dat de mensen die in de blokhutten overnachten, ‘s ochtends gewekt worden door iemand die muziek komt maken. Dit jaar hadden ze niemand daarvoor en postten ze een oproepje op Facebook. Ik werd daarin door iemand getagged, maar ik weet dat het me echt niet in dank gaat worden afgenomen als ik mensen ‘s ochtends wakker maak met een doedelzak Op mijn blokfluit kan ik nog niet zoveel nummers spelen, maar ik had hem toch maar meegenomen. En jawel, tijdens het weekend werd ik ook nog eens aangesproken door iemand van de organisatie omdat ze voor de zondag nog steeds niemand hadden. Ik had even wat uitgeprobeerd maar kon geen geschikt liedje met thema ‘wakker worden’ / ‘ochtend’ vinden dat subtiel genoeg klonk en dat ik goed genoeg op de blokfluit kon spelen, dus ik was blij dat ze uiteindelijk een harpiste bereid hadden gevonden dat te doen – die deed het een stuk beter dan ik had kunnen doen. Misschien voor volgend jaar maar iets thuis voorbereiden. Weer een stok achter de deur om beter te worden op dat ding!
Taal was ook een thema dit weekend. Er zijn veel buitenlandse bezoekers, dus de communicatie is meestal in het Engels in plaats van het Nederlands. En de workshops zijn in het Engels, tenzij alle aanwezigen voldoende Nederlands verstaan. Tenzij de docent niet goed Engels spreekt. Dus hadden we een Franse docent die een Nederlandse vertaler als assistent had die de boel naar het Engels moest vertalen. En hadden we een docente uit België die zowel Vlaams als Frans als Duits als Engels sprak, maar daar niet noodzakelijk een keuze in maakte, waardoor de workshop werd gegeven via zinnen samengesteld met woorden uit meerdere talen, die bijzonder genoeg prima te volgen waren!
En als ik een onbekende aansprak deed ik dat initieel in het Engels. Waarna vaak duidelijk werd dat we allebei Nederlands konden spreken. En ik één keer zelfs dialect. “Want jij speelt in Androneda, toch?” Oh ja, zo weten mensen dat ik Limburgs plat kan praten zingen.
Zoals ieder jaar kwam ik bek-af van het slaapgebrek en met zwaar vermoeide voeten en kuiten thuis, maar ditmaal zat er een Richard op me te wachten, die frietjes voor me haalde en bereid was mijn arme beentjes te masseren. Dus ook nog een heerlijke afsluiting van het weekend! <3 <3 <3
Afgelopen vrijdag mochten we voor de tweede keer met Androneda in Zwolle spelen. Patricia had vorig jaar die locatie voor ons geregeld en het idee was dat, als dat bal daar een succes zou worden, degenen die in het verleden al eerder bals in Zwolle organiseerden dan de structurele organisatie van bals aldaar samen met Patricia konden gaan doen. Zo geschiedde.
“Degelijke balfolk in een mooi paars jurkje” – die houden we erin!
Het optreden ging echt superfijn! Sowieso vind ik het prettig als ik al een keer op een speellocatie ben geweest, zodat ik weet waar ik kan parkeren, waar de ingang zit, hoe het podium eruit ziet, etc. want dat geeft een hoop rust. En we hadden twee weken geleden ook al opgetreden in Groningen, dus we waren lekker op elkaar ingespeeld. Tijdens de voorbereidingen voor Groningen merkte ik bovendien dat mijn speeltechniek een stuk vooruit was gegaan: alle technisch moeilijke stukjes gingen me na de winterstop ineens een stuk makkelijker af! Tijdens het spelen vrijdagavond had ik dan ook veel meer brain space over om gewoon lekker te genieten van het spelen en te interacteren met mijn bandgenoten dan voorheen. Het voelt alsof ik dit jaar een ‘level up’ heb bereikt! En dat is heel fijn, want zou ik me dan ooit eindelijk eens een échte muzikant gaan voelen…?
De definitie van ‘echte muzikant’ is natuurlijk heel moeilijk. Ben je een professionele muzikant als je het full-time doet? Als je ervan kunt leven? (Nee, die twee dingen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.) Als je een opleiding ervoor hebt gedaan? Of als je, net als ik, met twee beroepsmuzikanten in een band speelt en (min of meer) mee kunt komen met het niveau? En is meekomen met het niveau dan alleen qua instrumentbeheersing, of ook hoe goed je bijdraagt aan het bedenken van de arrangenmenten, of…? Anyway, ik denk niet dat ik ooit volledig tevreden over mijn muzikale kwaliteiten zal zijn (er is nog zó veel te leren!), maar inmiddels is er dus wel weer een stukje zelfvertrouwen bij gekomen. Zeker als ik me realiseer dat veel Androneda-liedjes écht lastig zijn op de doedelzak en dat ik die een aantal jaar geleden zeker weten niet had kunnen spelen.
Oh, en wat ook uitmaakt: professionele apparatuur! De geluidstechnicus aldaar was vrijwilliger en werkt eigenlijk bij een theater, waarvan hij de apparatuur mag lenen voor deze bals. Nou, ik kan je zeggen: je merkt het verschil als je in een goede microfoon zingt en je het goed gemixte geluid door een goede monitor terughoort! En ook ons achtergronddoek met ledjes kwam heel mooi uit op deze locatie. <3
Het publiek merkte volgens mij ook dat we lekker hadden gespeeld, want het applaus aan het eind en de hoop op een toegift was oprecht. Er was gelukkig ook een goede opkomst, dus de organisatie mag ook tevreden zijn.
Ik was gelukkig nog enigszins op tijd thuis (half 1 ‘s nachts), maar toch was ik de volgende dag best brak toen Richard en ik weer doortogen naar een folkbal in Nijmegen. Ditmaal als consument. Ze hebben een nieuwe locatie en die wilde ik toch wel graag ervaren. En wie weet, mogen we daar later ook weer een keer komen spelen.
Gisteren mochten we met Androneda voor de 3e spelen in ORKZ te Groningen!
Ze hadden gevraagd of ik voorafgaand aan het bal ook de dansuitleg daar wilde verzorgen, want ze hadden me dat in Zwolle zien doen en waren daar blijkbaar erg van gecharmeerd. Wat een mooi compliment! Niet dat die uitleg vlekkeloos ging… achteraf gezien had ik de mazurka anders moeten doen. Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
Wel waren we alledrie moe en/of gestresst, en het optreden ging dan ook niet vlekkeloos (ik heb nog nooit zoveel geprutst in onze tovercirkel, die tijdens de repetitie altijd prima gaat ) maar gelukkig wisten mijn bandgenootjes alles goed op te vangen en ik ben inmiddels beter in stoïcijns doorspelen alsof het allemaal de bedoeling was.
Ondanks wat oepsjes in noten en arrangement heb ik wel relaxed gespeeld en alle technisch moeilijke stukjes gingen ditmaal wél helemaal goed. Bijzonder, hoe je hoofd en vingers wel of niet met elkaar samenwerken in zulke omstandigheden.
De vorige keren waren we er na afloop van het optreden blijven slapen, maar mijn bandgenootjes deden dat ditmaal niet en ik vind het ook prettiger om in mijn eigen bed te slapen en wakker te worden (zeker aangezien daar tegenwoordig ook mijn fijne vent in ligt <3 ). Maar ik zag wel op tegen ‘s nachts nog dik 2 uur naar huis rijden. Eigenlijk was het de bedoeling om met Wouter te carpoolen, maar dat ging last-minute toch niet door, dus moest ik ‘s nachts toch nog de hele rit alleen doen. Gelukkig ging het wel goed, alleen het laatste half uurtje was wat zwaar. Maar ik ben veilig thuisgekomen en vandaag zoals verwacht lekker brak.
Over twee weken mogen we weer, maar dan in Zwolle!
Vanmiddag mochten we met Androneda spelen op het ‘WinterWarmte’-festival: een leuk cultureel evenement in het centrum van Zwolle. In alle 5 de hoeken van de (stervormige) stad was een activiteit en het publiek kon een wandeling langs al die activiteiten doen. Aan het eind van de wandeling kwamen ze op het grote plein in het centrum uit, alwaar er drankjes konden worden genuttigd én ze balfolkdansjes konden leren! Het idee was dat we steeds een balfolkdansje zouden uitleggen aan de aanwezigen en vervolgens een bijpassend liedje uit ons repertoire zouden spelen, zodat de aanwezigen het geleerde gelijk in praktijk konden brengen.
We gaven die dansuitleg en ons optreden in een grote circustent, die (gelukkig) verwarmd werd door een houtkachel. Vooraf had ik geen idee hoe warm het er zou zijn en wat ik dus aan moest trekken, dus ik had ook maar vingerloze handschoentjes en laagjes meegenomen, maar het bleek gelukkig prima te doen te zijn zonder dat ik die handschoenen en een jas moest aantrekken.
My office for today
De opkomst viel helaas tegen, wellicht ook omdat we niet duidelijk in het programma stonden vermeld? We moesten het vooral hebben van de mensen die langsliepen, ons hoorden spelen en even hun hoofd de tent in staken om te kijken wat er aan de gang was. Het was ook lastig inschatten of de mensen kwamen voor danslessen of muziek luisteren. Een aantal keren begonnen we met dansuitleg waarna juist mensen weer vertrokken. Maar gelukkig waren er ook enkele mega-enthousiastelingen die wellicht vanaf nu vaker op balfolk-evenementen zullen gaan verschijnen. En degenen die er waren, vonden onze muziek zichtbaar aansprekend.
Ook hilarisch was de grote groep ouders met hele kleine kinderen, die allemaal mee wilden doen aan de uitleg van een tovercirkel. Die kindjes slaagden er soms amper in om handen vast te houden, dus het hele concept van in de danshouding draaien, laat staan van een partnerwissel doen, konden we niet uitvoeren. Dus hebben we de dans maar gewoon gesimplificeerd en er “nu alle kinderen naar het midden!”, “nu alle grote mensen naar het midden!” en “pak elkaars handen vast en draai samen een rondje!” van gemaakt. Grote chaos, grote hilariteit en veel plezier, dus succesvol.
We hebben uiteindelijk 2 uur en een kwartier achter elkaar de activiteit gedraaid, wat best vermoeiend was. Maar we mochten wel iets eerder ophouden dan gepland, want blijkbaar had een buurtbewoner geklaagd over het (meerdaagse) evenement, dus had de gemeente voor vandaag (de laatste dag) de vergunning verkort, waardoor het hele avondprogramma was vervroegd en dat iets van onze tijd afging. Maar dat vond ik niet erg, het was op een gegeven moment ook goed geweest.
Ik weet niet of ik nog een keer op zo’n manier zou willen spelen, maar het was wel weer eens een hele andere ervaring!
Het kerstige evenement waar ik ieder jaar zin in heb: kerstliedjes zingen bij Carlie en Rob. Het was dit jaar een jubileumeditie: ze organiseerden het maar liefst voor de 10e keer! Ik was er voor de 6e keer bij. Dit jaar kon Richard voor het eerst mee en zoals verwacht vond hij het ook erg leuk.
Rob merkte op dat we wel allemaal steeds een jaartje ouder worden, en inderdaad moeten er steeds meer mensen tussendoor even gaan zitten. Inclusief ikzelf, al ben ik een van de jongsten daar… (We zijn laminaat op zolder aan het leggen en het bleek toch niet zo’n goed idee om lomp aan de stukken vloerbedekking te gaan rossen om ze van de vloer af te krijgen. 🙄)
inmiddels zijn er bepaalde tradities (als we iets minimaal 2x hebben gedaan telt het als traditie), zoals het ‘ding dong’-koortje bij Ding dong merrily on high. 😋
We werden ook weer goed verwend met lekkere hapjes. Toen we klaar waren met zingen en lunchen, hebben Richard en ik ook nog even met onze gastheer en een andere aanwezige liedjes gezongen onder begeleiding van diverse instrumenten.
Muziek verbindt, en dat duidelijk wat hier ieder jaar gebeurt! ❤️
De afgelopen en komende weekenden is er weer een kerstmarkt in het sfeervolle vestingstadje Bourtange, en aangezien we inmiddels min of meer de huisband zijn voor evenementen die daar georganiseerd worden, mochten wij ook weer komen spelen. Gisteren ging ik mee, volgende week een andere bandgenoot. Ik zou op zich ook wel volgend weekend mee kunnen, maar Bourtange is zo’n 2,5 uur rijden (langer als er ook maar iets van oponthoud onderweg is) en 5 uur onderweg zijn voor een paar uur spelen vind ik best wel wat.
Zo kon wel weer mijn Dickens-outfit uit de kast. (Oh ja, er stond al een jaar op mijn to-do-list om dat ding wat in te korten en een nieuwe petticoat voor eronder te naaien… Nou ja, dan maar alleen de zoom korter maken en de rest komt volgend jaar wel… )
Geoefend had ik vooraf niet echt. Gelukkig ben ik op het niveau dat ik kerstliedjes waarvan ik de melodie in mijn hoofd ken, gewoon zo wel op mijn instrument kan spelen. Het is alleen af en toe even nadenken over op welke toon je moet beginnen. (Ik: “Flip, begint deze op een C?” Flip: “Nee, G”. Ik: *zet in vanaf een G* Flip: *start op een B*. Zucht… er is een verschil tussen de eerste noot van een nummer en de toonsoort waar die in staat… Ook bleken we op een gegeven moment een kerstnummer gespeeld te hebben dat helemaal niet op ons repertoire stond, maar die gelukkig wel goed samen bleek te klinken. )
Helaas was het weer nogal prut. Niet echt koud, wel de hele tijd op en af miezerregen of wat hardere regen, waardoor ook op de momenten dat we niet onder een poort als afdak hoefden te spelen, onze instrumenten het zwaar hadden. Ik kan me niet voorstellen dat het echt mooi heeft geklonken. Ik weet zeker dat mijn toon regelmatig domweg wegviel, omdat ik op een gegeven moment per noot een andere druk moest geven op de zak om hem te laten klinken maar niet te laten kraken. En zowel Flip als ik moesten onze pijpen af en toe letterlijk uitgieten. Desondanks was er veel enthousiast publiek dat in drommen bleef staan kijken en al geld gaf als we alleen nog maar aan het opbouwen of stemmen waren – het leek wel of de budgetten van 2025 nog snel opgemaakt moesten worden. Enthousiast publiek is wel heel erg motiverend en echt nodig op zo’n moment, want niet alleen was het weer suboptimaal, ook waren we alledrie niet helemaal fysiek fit.
Maar we hebben ons erdoorheen geslagen en ik ben zonder ongelukken (dankzij 1x hard remmen… ) en met een tussenstop bij een hotel-restaurant onderweg om nog wat te kunnen eten, thuisgekomen.
Nu nog één optreden met Androneda op de 22e en dan zit voor mij het muzikale jaar erop!
We waren met De Soete Inval gevraagd om afgelopen zaterdag in de kerk van Renkum te spelen. Ik had in eerste instantie niet door dat het een luisterconcert was – ik dacht dat we, zoals meestal het geval is, een evenement moesten opleuken met muziek. Maar nee, ze bleken twee maanden lang allerlei activiteiten in het kader van Marie d’Harcourt / Maria van Gelre / Maria van Renkum (hoeveel namen kun je het mens geven) te organiseren, en die zaterdag draaide het puur om ons! Maar liefst 2 uur lang. Oh… paniek!!
Wij zijn namelijk niet echt een concertgroep, maar meer een sfeergroep. Omdat de meeste mensen niet heel lang blijven staan luisteren, hebben we geen uitgebreide arrangementen zoals we wel bij Androneda hebben. Dat kan ook niet zo goed, omdat we continu met verschillende samenstelling (en dus een ander aantal muzikanten) spelen. We zijn inmiddels wel bezig met arrangementen voor een cd, maar die gaan er dan weer vanuit dat we het met de héle groep doen. Dus moest er snel een programma in elkaar worden gegooid en die taak kwam bij mij te liggen.
Dus raapte ik de leukste nummers bij elkaar, bedacht ik arrangementen gebaseerd op wat we wel vaker in praktijk deden en/of maakte ik een uitgeklede versie van onze cd-arrangementen, en vroeg ik de bandleden om tussen de muziek door, om beurt wat te vertellen over middeleeuwse muziek en over onze instrumenten. Want we verwachtten niet dat het interessant zou zijn om 2 uur onafgebroken naar ons te luisteren.
2 Uur bleek inderdaad erg lang, mede doordat het ontieglijk koud was was in die kerk – wij hadden moeite om onze handen warm genoeg te houden om te spelen en het publiek zat ook zichtbaar te kleumen. Maar omdat er geen horeca in de kerk was, wilden we ook geen pauze tussendoor inlassen uit angst dat mensen dan tussentijds zouden vertrekken. Dus dan maar gewoon doorspelen en iets eerder ophouden.
Hoe houd je je blokfluiten warm in een koude kerk? Nou, zo dus!
Respect voor het publiek dat ze ondanks de kou zijn blijven luisteren! Hoewel ik zelf niet tevreden was over ons optreden, kwamen er veel mensen achteraf enthousiast naar ons toe en hebben we van meerderen (waaronder een van de organisatoren) gehoord dat ze ons wellicht ook nog ergens anders zouden willen boeken. <3
Dat had ik niet verwacht, want zoals ik al zei was ik zelf niet tevreden. Omdat we het programma last-minute in elkaar hadden gedraaid en daar bijna niet op hadden kunnen oefenen, liep het tijdens het optreden nogal rommelig en vielen we af en toe terug in de standaardmanier waarop we het altijd deden en waren de instructies van onze bandleider soms tegenstrijdig aan de afspraken in het arrangement. Euh… wat of wie volg je dan? Uiteindelijk hebben we denk ik 80% van de arrangementen niet gespeeld zoals gepland, waar ik wel van baalde.
Maar goed, ik ben wellicht weer te veeleisend. In ieder geval was het leerzaam en hopelijk kunnen we deze arrangementen wat finetunen en meer integreren in de festivaloptredens, want we waren het er allemaal over eens dat onze performance er wel weer een stukje leuker van wordt!
Yay, afgelopen donderdag t/m zondag was weer balfolkfestival CaDansa!
Wederom had ik lang gewacht met besluiten of, en zo ja, hoeveel dagen ik zou gaan. Tegen de tijd dat het echt wel tijd werd om een kaartje te gaan aanschaffen, kwam er een oproepje voorbij vanuit de organisatie: het teamhoofd van team Workshops had afgezegd. Of iemand bereid was deze taak op zich te nemen? Tsja. Eigenlijk klonk dat best als wat voor mij. Dingen regelen kan ik wel, gastvrij zijn ook, en het voordeel van deze functie was dat het vooral tijd in beslag zou nemen tijdens het festival en niet zoveel werk vooraf zou kosten (waar ik op dat moment niet de ruimte voor had). En die tijd die het tijdens het festival zou kosten, was in de ochtenden en middagen, dus alleen rondom de workshops, waardoor ik in principe vrij zou zijn tijdens alle bals. Extra bonus: als vrijwilliger krijg je gratis toegang, gratis voeder, én een gratis slaapplek! Dus meldde ik me aan.
Uiteráárd kostte het toch allemaal veel meer tijd dan bedoeld, want omdat het vorige teamhoofd onverwachts was uitgevallen, was er geen goede overdracht en moest ik zelf fragmentarisch informatie van haar en van de organisatie lospeuteren en combineren, om een goed totaalplaatje te krijgen van wat er nou precies van mij werd verwacht en wat er wel en niet door mij geregeld moest worden. Het is namelijk niet heel logisch dat je teamleider wordt van een team waar je nog nooit zelf in hebt gezeten, waardoor je geen idee hebt wat ze eigenlijk doen. En uiteraard ben ik hypergestructureerd, dus moest en zou er een Gedetailleerde Tijdsplanning en een Grondig Schema ontwikkeld worden! En ik vermoed dat ik ook een beetje naar werk heb lopen zoeken wat er domweg niet was, omdat ik nou eenmaal gewend ben om veel werk te verzetten als vrijwilliger en ik moeite had met me realiseren en accepteren dat de voorbereidende taken daadwerkelijk meevielen.
Wel dacht ik in eerste instantie dat ik gerust pas donderdagavond kon arriveren, aangezien de eerste workshops pas op vrijdag zouden zijn, maar bij nader inzien vond ik dat ik als teamhoofd toch echt eerder aanwezig moest zijn om mijn teamleden op te vangen en te briefen, en te zorgen dat alles voldoende duidelijk was voordat we de volgende dag aan de slag gingen. Dus nam ik toch nog mijn laatst beschikbare vrije dag van dit jaar ervoor op. Oh well.
Tegen de tijd dat het festival begon had ik in ieder geval zo veel mogelijk voorbereid en ingepland. Er waren nog een paar onduidelijkheden, maar die zouden vast tijdens het festival zelf wel helder worden. Zoals het cryptische antwoord van de organisatie op mijn vraag of en waar ik de sleutels van de workshopruimtes kon krijgen: “Ja hoor, die kun je op HQ halen en dan krijg je Slups mee!” Ik wist al dat HQ stond voor het hoofdkwartier van de organisatie, maar wie of wat was Slups…?? De bijnaam of achternaam van een vrijwilliger of de sleutelbeheerder van de locatie wellicht?
Nou nee. Dit is wie Slups bleek te zijn:
Oftewel: een enorm lange roze knuffel om om je nek te hangen, die de sleutel aan z’n voelspriet geknoopt had! Ik kreeg te horen dat ‘ie Slups heette omdat men niet goed wist of het een slang of rups was. Maar aangezien het beest toch overduidelijk een hoop poten had, is een tweede theorie dat het een combinatie is van ‘sleutel’ en ‘rups’.
Een minder leuke onzekere factor was de externe workshoplocatie, die we voor het eerst hadden. Het was een schoolgebouw en dat werd pas op vrijdagochtend, anderhalf uur voor de start van de eerste workshopronde, voor ons geopend door de directeur, dus ik kon het gebouw niet vooraf scouten. Ik had natuurlijk wel even op Google Maps opgezocht hoe ingewikkeld de route er naartoe was en of er dus bewegwijzeringsbordjes nodig waren. Nou, dat leek me niet, want het was een kwestie van vanuit de festivallocatie de weg naar rechts volgen, en aan het eind van die weg liep je letterlijk tegen de ingang van het gebouw aan en de naam van het gebouw stond er in koeienletters op! Mooi.
*impending cloud of doom*
Eigenlijk had ik die vrijdagochtend gelijk met mijn daar ingeplande teamleden mee willen gaan om de locatie te bekijken. Maar het inladen van instrumenten voor een workshopgroep liep uit omdat ze later dan verwacht arriveerden. Achteraf gezien had ik dat klusje moeten delegeren aan een ander teamlid dat op de festivallocatie zou blijven, zodat ik alsnog gelijk met de rest meekon. Maar ja, ik had onvoldoende voorzien wat voor problemen er op die locatie zouden kunnen ontstaan…
Ten eerste bleek dat superduidelijke pad naar de ingang die ochtend opgebroken te zijn door werklui die daar met machines bezig waren de boel te renoveren, waardoor de workshopdeelnemers en -docenten een obscuur en onder de modder zittend paadje links van het pand moesten gaan nemen.
Ten tweede bleek de school ENORM! Het bleek een voormalige LBO-school te zijn, met een heleboel praktijkruimtes. Waardoor er binnen behoorlijk wat richtingbordjes noodzakelijk waren om iedereen naar het juiste lokaal en de toiletten te verwijzen.
En tot overmaat van ramp bleken er workshopdeelnemers op de verkeerde locatie te staan! Want vorige jaren waren er ook workshops in een gymzaal van een andere school geweest. Blijkbaar stond op de website en in de festival-app niet duidelijk wat het adres was van de nieuwe school, waardoor mensen die op eerdere edities van het festival waren geweest, uit gewoonte naar het oude pand waren gelopen. En daar dus voor een dichte deur stonden. Argh!
Gelukkig was er een ander teamhoofd zeer toevallig in de school aanwezig, die gelijk goed inschatte wat er moest gebeuren en dat vast in gang zette, terwijl ik werd gebeld en ingelicht over de situatie, zodat ik vervolgens samen met mijn teamleden verder kon gaan met het oplossen van de problemen. Zo fijn, mensen waar je op kunt rekenen! Dat is het fijne van CaDansa: allemaal lieve, betrokken mensen! <3
De rest van het festival verliep gelukkig zonder noemenswaardige incidenten. Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter en ik heb dan ook vanalles geleerd en dingen bedacht die ik de volgende keer nog beter zou kunnen aanpakken, en er staat inmiddels een Zeer Grondig Draaiboek klaar voor degene die het volgend jaar gaat doen. Maar al met al ben ik best tevreden.
Ik vond dit ook leuker om te doen dan mijn vrijwilligerstaak bij de deur, twee jaar geleden. Teamleider zijn past beter bij me dan teamlid zijn, want ik had toen regelmatig het gevoel niet alle benodigde informatie te hebben en het totaalplaatje te missen, wat me beperkte in mijn vermogen om zelfstandig te handelen.
Dat ik alles goed kon plannen en regelen, had ik wel verwacht, maar ik had me wel afgevraagd of ik ook een prettige teamleider zou zijn voor mijn teamleden. Want ik weet van mezelf ook dat ik soms iets te strak kan vasthouden aan een planning en iets te veel kan eisen van mensen, wat ten koste gaat van de gezelligheid. Dus daar had ik bewust op gelet. Ik heb het bijvoorbeeld vriendelijk losgelaten dat de helft van het team nog niet aanwezig was op het moment dat ik het introductiepraatje had gepland, waardoor ik hetzelfde praatje 3x moest houden, en ik heb iedereen een zakje M&M’s meegegeven als snackje voor tijdens het stand-by zijn voor workshopdocenten, wat erg werd gewaardeerd (omkopen met voedsel werkt! ). Achteraf kreeg ik te horen dat ze me een heel ‘menselijke’ teamleider hadden gevonden, dus yay, missie geslaagd! Ik leer het blijkbaar toch nog eens.
Maar nogmaals: het hielp ook heel erg dat de sfeer onder de vrijwilligers zoals altijd weer supergoed was. Iedereen is lief voor elkaar, en ook al zijn er soms frustraties en lastige workshopdeelnemers, uiteindelijk blijft het drama beperkt. De toewijding van iedereen om er een mooi festival van te maken, blijkt uit de vele details, zoals hilarische bordjes en mooie decoraties in het thema van dat jaar.
Zoals traditie is, hingen er op de toiletten papiertjes waar bezoekers dingen op mochten kalken en waren er dit jaar ook grote vellen papier waarop je met stickers kon aangeven wat je mening over bepaalde onderwerpen was.
Deze moest ik natuurlijk even vastleggen.
Ook traditie: de ‘red button’ photobooth, opgezet door Ork, waar ik net als voorgaande jaren met Edwin op de foto ging.
Verder was er de jaarlijkse ‘clothing swap’, waarbij je kleding waar je op uit was gekeken, op tafels kon leggen, zodat andere deelnemers deze mee naar huis konden nemen. Ik had een flinke stapel nog echt goede kleding, die om mij onduidelijke redenen maar niet verkocht via Vinted, en die tweedehands kledingwinkels zoals Appel & Ei niet wilden hebben omdat het ‘ouder dan twee seizoenen’ was (tsk…). Gelukkig konden mijn mede-CaDansianen mijn kledingstijl wél waarderen en was volgens mij alles wat ik had neergelegd, binnen een uur verdwenen… Dezelfde avond nog zag ik iemand met mijn omslagdoek rondlopen én iemand in mijn jurkje op de dansvloer verschijnen! Fijn om te weten dat mijn kleding dankbare nieuwe eigenaren heeft gevonden. Zelf nam ik alleen een prachtige (waarschijnlijk zelf)gebreide omslagdoek mee naar huis, die helemaal míjn kleuren had.
En natuurlijk moest er ook gedanst worden! Al heb ik lang niet zoveel gedanst als andere jaren, en hoewel er 4 dagen bal was, denk ik dat ik in totaal niet heel veel meer dansjes heb gedaan dan tijdens een normaal bal van een middag en avond in Wageningen… De eerste nacht stond ik namelijk nog zo ‘aan’, dat ik zo goed als niet heb geslapen. De tweede nacht had ik voor het slapengaan me maar even teruggetrokken in de chill-ruimte met een boek, in de hoop mijn brein op die manier richting slaapmodus te krijgen. Dat hielp een beetje, maar ook de tweede en derde nacht sliep ik minder dan ik nodig had en dat brak me toch wel behoorlijk op. Zeker aangezien de bals tot behoorlijk laat duurden, en ik als ochtendmens gewoon om half 8 wakker word, ongeacht hoe laat ik naar bed ben gegaan (een van de redenen dat teamleider Workshops, waarvoor je op tijd op moet staan, geschikt is voor mij). Dus ik ben redelijk kieskeurig geweest in op welke muziek ik welke dans met wie deed, en heb ook behoorlijk wat tijd doorgebracht met aan de kant zitten en gewoon genieten van de heerlijke muziek! En met bijkletsen met bekenden natuurlijk. Zo fijn, al die mensen die even een praatje komen maken, of gewoon tijdens het langslopen even zwaaien, je aanraken of je een knuffel komen geven! <3 Dan voelt het echt als onderdeel van een community zijn.
Aan het eind van het festival is er altijd een afsluitende ceremonie. Dit jaar werd ons gevraagd om een rij te vormen op volgorde van leeftijd, en vervolgens een ‘circle of life’ te vormen tijdens het dansen van een andro. Leuk idee, maar wel wat confronterend, aangezien ik toch overduidelijk in het voorste gedeelte van die rij stond…
Oh ja, en ik had als lid van het Workshopteam nog een geintje uitgehaald met bandgenoot Wouter, die één van de workshops zou verzorgen als docent. Tijdens een repetitie hadden we wat gegrapt over dat hij dan vast een bakje blauwe M&M’s van ons verwachtte, dus besloot ik die daadwerkelijk voor hem te regelen. Verrassing!
De vraag is nu: wat ga ik volgend jaar doen tijdens CaDansa? Want de voormalige teamleider Workshops wil het volgend jaar weer gewoon gaan doen, dus dan ben ik daar niet nodig. Ik verwacht niet dat we met Androneda volgend jaar alweer geboekt worden, aangezien we er vorig jaar al hebben opgetreden. Weer als bezoeker komen, geen verantwoordelijkheden hebben en eventueel een dag minder gaan (= minder slaapgebrek) is eigenlijk ook wel weer relaxed… al word ik dan niet gepamperd met geheel verzorgde maaltijden en onderkomen. Maar hoewel ik initieel dacht dat ik inmiddels in alle hoedanigheden al op CaDansa was geweest (bezoeker, vrijwilliger, muzikant), realiseerde ik me dit jaar, dat ik nog nooit workshopdocent ben geweest! Hmmm… misschien eens een balletje bij de organisatie daarover opgooien, zodat ik volgend jaar ook vakje #4 kan afvinken? Wie van jullie zit er te wachten op een workshop van mij over bijvoorbeeld het goed leren luisteren naar en interpreteren van muziek van balfolkmuzikanten, om je dansvaardigheden te verbeteren?
Op donderdag mocht ik voor de tweede keer invallen bij muziekgroep Goet ende Fyn. Pas nadat ik had toegezegd, hoorde ik dat het geen gewoon optreden was, maar een theaterdiner! Blijkbaar verzorgen zij regelmatig de muzikale omlijsting wanneer acteurs een soort moorddiner in baroksfeer begeleiden voor bedrijfsuitjes en dergelijke. Ditmaal moesten we spelen in een restaurant in Montfoort.
Superleuk, maar ik vond het wel best spannend, want het is een nogal chaotische groep, waardoor het lastig is om te achterhalen welk repertoire nou precies wordt gespeeld zodat ik me er goed op kan voorbereiden. Na de eerste keer invallen had ik een lijstje gemaakt met (vermoedelijk) overeenkomstig repertoire plus aantekeningen, want zij noemen bepaalde nummers bijvoorbeeld heel anders dan de naam waaronder ik ze ken, hun arrangementen zijn anders (en staan niet vast), en ze spelen ze vaak in andere toonsoorten dan ik op doedelzak kan meespelen. Ik had dus ook maar wat geoefend op mijn viool en blokfluiten, alleen wist ik niet precies welke nummers ik op welke instrumenten in welke toonsoorten ik precies moest gaan instuderen, dus een groot deel was ook maar gewoon afwachten en zien.
Het optreden zelf was Chaos met een grote C, want niet alleen was ik nieuw en was de band niet bepaald gestructureerd in hun toelichtingen, ook kwam iedereen al gestresst binnen omdat er amper parkeerplaatsen te vinden waren, waren meerdere acteurs ook nieuw of deden ze hun rol voor het eerst, en de groep met gasten was erg groot terwijl de ruimte erg krap was, wat betekende dat de ruimte alleen al door hun gepraat enorm rumoerig was, terwijl er dan ook nog eens acteurs en muzikanten overheen probeerden te komen, terwijl obers probeerden zich ertussendoor te worstelen om het eten en drankjes uit te serveren – en dan zijn uitstekende bourdonpijpen níét handig… Maar ach, volgens mij vonden de gasten het leuk, ik ben niet al te hard de mist in gegaan, en ik heb de meeste chaos van me af kunnen laten glijden. Just smile and play…
Na een (te) korte nacht kwamen vrijdagmiddag mijn bandgenootjes van Androneda bij me langs voor een lunch en repetitie. Die was verbazingwekkend productief en we hebben bijna een nieuw liedje af! Weer eens wat anders dan anders, want we hebben een klassiek nummer (een menuet) uit een boekje van Bach vermazurkaad. Werktitel: Anna’s Bachpipe Mazuet.
Nadat mijn bandgenootjes weer naar huis waren, arriveerde Richard en kleedden we ons om in onze middeleeuwse outfits om een avondje muziek te gaan maken op Middeleeuws Weekend Deest: een privé-evenementje van Thom in zijn achtertuin, waar we vorig jaar ook al een avondje waren langsgekomen om de boel muzikaal op te leuken.
Richard en ik zijn bezig wat gezamenlijk repertoire samen te stellen en dat konden we vrijdagavond dus gelijk uitproberen. Het was namelijk geen officieel optreden, alle re-enactors komen daar om zelf een beetje te hobbyen zonder publiek, dus ook wij konden een beetje aanrommelen met onze ‘ambacht’ en gewoon wat gezelligheid brengen. Dus ook deze avond heb ik wat kunnen experimenteren op mijn blokfluiten, al had ik mijn viool wel thuisgelaten en in plaats daarvan mijn tamboerijn ingepakt.
Het was bovendien leuk om diverse oude bekenden weer eens te zien, en aangezien troubadour Jan Willem er ook was, hebben we ook nog met z’n drieën wat muziek kunnen maken.
Na alwéér een avond te laat in bed te zijn beland, moest ik er alwéér veel te vroeg uit, want zaterdag moest ik om kwart over 9 in Zeist zijn voor een workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Ik had me opgegeven voor de workshop ‘Samenspel: Renaissance muziek & vroege barok’, maar ik had ook beloofd er wat eerder te zijn om te helpen met het ontvangen en registreren van de deelnemers (en naderhand te helpen opruimen en daarna nog twee mensen ergens op een folkbal af te droppen voordat ik naar huis reed). Zucht.
Hoewel deze workshop werd georganiseerd door Stichting Draailier & Doedelzak, zijn bij samenspelworkshops allerlei soorten instrumenten welkom. Ik had verwacht van een samenspelworkshop dat we arrangementjes zouden gaan maken met al die instrumenten, en aangezien doedelzakken in zo’n situatie niet altijd het meest gewaardeerde instrument zijn ( ), had ik wederom ook mijn viool en blokfluiten ingepakt, zodat ik flexibel was. (Zo komen ze nooit uit de kast, zo drie dagen achter elkaar…)
In praktijk ging de workshop anders dan verwacht, en hebben we vooral een aantal branles uit de renaissance doorgespeeld, wat theoretische achtergrond over renaissancemuziek gekregen en hebben we ook enkele danspasjes van verschillende branles geleerd: enkelen uit de groep speelden het liedje terwijl anderen erop dansten! Het muzikale niveau was voor mij niet bepaald hoog dus ik pikte alles snel op, en ik kende bovendien al twee branles omdat ik die met o.a. De Soete Inval speel (en ik had blijkbaar de docente positief verrast door bij het voorstelrondje ‘Tourdion’ te spelen, waarop ze gelijk begon te dansen), maar ik heb wel een leuke en gezellige workshop gehad en daar kwam ik vooral voor. De doedelzak heb ik uiteindelijk de hele tijd in zijn koffer laten liggen en ik heb bijna alles op viool gespeeld, en heel eventjes ook nog de blokfluit erbij gepakt. Dat was voor mij op die manier dus een goede extra oefening.
Maar na die drie dagen boordevol muziek en te weinig slaap… doe ik vandaag even helemaal NIKS muzikaals meer!
Zoals ik in mijn vorige blogje schreef, reed ik zaterdag eerst van Nijmegen naar Zaltbommel en vervolgens weer door naar Herk-de-Stad, een plaats in België, om op te treden met Androneda.
Het folkbal was in een enórme zaal van een cultureel centrum, wat betekende dat er flink wat dansvloerruimte was en een podium waar we wel 10x op hadden gepast!
Voor het eerst is ons achtergronddoek aan zo’n plafondbalk omhooggehesen in plaats van dat we hem zelf op onze statieven moesten zetten, dus konden we ook eens zien hoe dat uitpakte. (Note to self: verlengsnoer kopen voor tussen de voeding en de ledstrips, zodat de lampjes in zo’n situatie ook aan kunnen zonder dat het gewicht van de hele voeding aan het doek hangt… )
De professionele locatie betekende ook goede faciliteiten. De licht- en geluidsmensen wisten precies wat ze aan het doen waren, waardoor we in 3 kwartier daadwerkelijk klaar én tevreden waren met de soundcheck. Yay voor met schilderstape gelabelde stekkers waarop de naam van de instrumenten staat! Ook kregen we vooraf maar liefst een driegangendiner aangeboden, met pompoensoep vooraf en een toetje na. Helaas was dat vlak voordat we het podium op moesten, dus ik heb mijn bord niet helemaal leeggegeten (spelen met een overvolle maag is niet optimaal) en Patricia heeft haar toetje in de koelkast laten zetten tot na het optreden.
Het nadeel van zo’n enorme zaal was wel dat de boel nogal leeg oogde. Er waren bovendien veel zitplekken, wat de aanwezigen stimuleerde om te zitten en luisteren in plaats van te komen dansen. En blijkbaar was er op dezelfde avond een concurrerend bal in de buurt met een grote naam als band, dus dat had ook wat dansers bij ons gekost. Dat mocht de pret echter niet drukken en we hebben best lekker gespeeld. Nooit foutloos, maar niets dat de boel echt verstoorde.
Onder de wel aanwezigen bleken een heleboel Belgische balfolkorganisatoren te zijn. Blijkbaar hadden zij voorafgaand aan het bal daar een vergadering gehad. En die mensen hebben ons nu allemaal zien optreden… Dus wij kruisen onze vingers en hopen dat het nog wat optredens in België op gaat leveren!
Op mijn blokfluit kan ik nog niet zoveel nummers spelen, maar ik had hem toch maar meegenomen. En jawel, tijdens het weekend werd ik ook nog eens aangesproken door iemand van de organisatie omdat ze voor de zondag nog steeds niemand hadden. Ik had even wat uitgeprobeerd maar kon geen geschikt liedje met thema ‘wakker worden’ / ‘ochtend’ vinden dat subtiel genoeg klonk en dat ik goed genoeg op de blokfluit kon spelen, dus ik was blij dat ze uiteindelijk een harpiste bereid hadden gevonden dat te doen – die deed het een stuk beter dan ik had kunnen doen. Misschien voor volgend jaar maar iets thuis voorbereiden. Weer een stok achter de deur om beter te worden op dat ding!
Maar ach, ik leer ook nog bij. Toch kreeg ik ook ter plekke complimenten van een deelneemster, die vond dat ik het heel helder uitlegde (“Dat heb ik vaak anders meegemaakt”)! Aww… <3
Desondanks was er veel enthousiast publiek dat in drommen bleef staan kijken en al geld gaf als we alleen nog maar aan het opbouwen of stemmen waren – het leek wel of de budgetten van 2025 nog snel opgemaakt moesten worden. 
