Dit weekend mocht ik eindelijk weer eens spelen bij de Slag om Doornenburg in kasteel Doornenburg! Ik stond er vroeger al eens met mijn re-enactmentgroep, en ik had er in 2018 mijn eerste optreden als bandlid bij De Soete Inval. Ook het jaar daarna speelden we daar weer en, na een corona-pauze, in 2022 nogmaals (maar jammergenoeg kon ik daar toen niet bij zijn). In 2023 en 2024 werden we helaas niet geboekt. Iets met een wisseling van het bestuur die blijkbaar andere voorkeuren had. Dat bleek overigens goed uit te pakken voor Richard, want die mocht er toen met zijn groep Compagnie Gallimaufry spelen. Tssss… concurrentie!    Maar dit jaar hebben we ons plekje terug geclaimd.  

Omdat het voor mij maar 40 minuten rijden is, overwoog ik om gewoon thuis te gaan slapen en me het gedoe met een tent opbouwen (en nat mee naar huis nemen) te besparen. Maar we zouden een nieuw groepslid introduceren en dan is het ook wel leuk als er veel mensen na sluitingstijd blijven om te socializen. Bovendien zou de groep anders zonder luifel zitten en dat was natuurlijk ook niet zo leuk voor ze.

Ik herinnerde me namelijk dat het altijd heftig weer is op dat veld bij het kasteel. Of wegbranden, of wegregenen, of wegwaaien. En de voorspellingen voor zondag waren wederom niet al te best. Zaterdag hadden we geluk, want hoewel het drukkend warm was, hield de zon én de regen zich heel erg in. Op zondag begon het na het middaguur wel te regenen en, zoals ik al verwacht had, werd het alleen maar erger en hield het niet meer op. Daardoor konden we niet meer de stoet richting het steekspel-veld muzikaal begeleiden en moesten we na twee nummertjes spelen op het slagveld (om het publiek te vermaken in afwachting van de komst van de ridders) alweer richting een afdakje vluchten. De rest van de middag hebben we onder onze luifel staan spelen voor de plukjes bikkelende bezoekers (op zo’n moment is iedere positieve vibe die je weet uit te stralen welkom, dus het was heel dankbaar om kletsnatte mensen toch te zien dansen op onze muziek) en hebben we onszelf vermaakt met het zingen van canons en andere liedjes en chips eten, totdat de organisatie kwam melden dat ze het evenement eerder stopten wegens gebrek aan publiek, en we om half 5 al met onze auto’s het terrein op mochten om af te breken.

Desondanks hebben we ons goed vermaakt. Het was niet heel druk qua publiek, maar we hebben echt heel leuke interacties gehad met de andere deelnemers! Ik zag ook weer diverse bekenden, waaronder mensen die ik al heel lang niet meer had gezien, zoals Gerard en Marijke. Laatstgenoemde had haar kitten meegenomen en precies op het moment dat ik even hoi kwam zeggen, moest ze haar auto wegzetten en had ze een kattenoppas nodig. Géén probleem! <3 <3 <3

De media heeft ons ook goed weten te vinden, want we zijn prominent in beeld én te horen in het videoverslag van BN De Stem. Wel jammer dat ze nét dat éne nummer dat we niet meerstemmig speelden en dus wat saai was, hebben gekozen om op te nemen… Ach ja.

We hadden zoals gezegd ook een nieuwe trommelaar bij ons: Onno was er voor het eerst bij als Invaller, aangezien Wigo niet kon. Dat was natuurlijk wel even wennen, want hij kent ons repertoire nog niet zo goed, maar gelukkig pikte hij alles heel snel op! Op vrijdagavond hebben we de nummers en speciale dingen in de arrangementen even doorgenomen en tijdens de optredens wachtte hij gewoon totdat hij het liedje doorhad, voordat hij inviel met de trommel. Bij diverse nummers werkte dat zelfs juist leuk! Wel blijken djembé-spelers (wat hij vooral is) net een ander slag percussionisten te zijn dan ik gewend ben, want ze blijken de neiging tot versnellen te hebben… dus naast het aansturen van de groep wat betreft de keuze van nummers en start-/stopmomenten moest ik regelmatig ook hard werken om de boel op een constant tempo te houden.   

Onno past gelukkig prima in de groep en het ging ook lekker qua samenstelling van ons groepje. Die is natuurlijk iedere keer anders. Het ging er gemoedelijk aan toe, onze instrumenten waren qua volume heel goed op elkaar afgestemd, iedereen deed automatisch zijn taak in het kampement en we wilden allemaal rond dezelfde tijd slapen, dus dat werkte goed!  

Er was maar één oepsje: de waterton. Onno heeft een grote bus en hij had zich heel lief opgeofferd om in plaats van Wigo, die normaal al onze groepsmeuk in zijn bus meeneemt maar er nu dus niet bij kon zijn, onze groepsspullen, waaronder die waterton, mee te nemen. Toen ik hem ging vullen bij het waterpunt lekte het water er aan de onderkant net zo hard uit als dat het erin stroomde… Blijkbaar had hij van Wigo geen instructies gekregen om de ton nat te maken voorafgaand aan het evenement om hem waterdicht te maken? “Jawel”, was het antwoord, “ik heb hem een uur lang in het water gelegd!” En dat ook nog nadat het arme ding 3 weken lang in een bloedhete bus was blijven liggen… leerpuntje voor de volgende keer!   Met mijn grondzeil hebben we vrijdagavond een zwembadje geknutseld om hem in te leggen, maar ook dat mocht niet meer baten. Hij ligt nu bij mij thuis in de badkuip, zodat we hem hopelijk over twee weken weer kunnen gebruiken. Mits ik de stop uit de opening krijg zodat ik hem weer kan vullen. Want die is net nieuw gedraaid door Flip en blijkbaar enorm opgezwollen in de regenbuien en nu klemt hij zo vast in het gat dat ik hem er niet meer uit krijgt. Dus éérst moet de bovenkant van de ton helemaal opdrogen en dan moet hij weer helemaal op nieuw door en door vochtig worden gemaakt. Zucht…

Ook ligt mijn garage momenteel niet alleen vol met de groepsspullen (in afwachting van het volgende evenement, wanneer alle meuk weer door Wigo wordt ingeladen – als onderdeel van een complex logistiek plan), maar hangt ook mijn tent en luifel aan het plafond op te drogen. Gelukkig maar dat Geert en Onno met een vooruitziende blik hun tenten op zondagochtend al hadden afgebroken en samen met al hun meuk in mijn tent hadden gestald, anders had ik die ook nog ergens moeten zien uit te hangen…

Echt, de meeste mensen hebben geen idee wat voor voorbereidingen en na-handelingen er allemaal bij zo’n evenement komen kijken!