Vandaag is de bruiloft van Hans-Bart en Willemijn. Ze hadden me gevraagd of ik de mensen die ‘s ochtends voor de ceremonie arriveerden, wilde onthalen met doedelzakmuziek.

Het was voor mij een goede stok achter de deur om mijn instrument weer eens op te pakken, want ik had mijn doedelzak sinds de dood van Ernic nog maar één keer aangeraakt. Nu had ik weer een reden om te repeteren. En het voelde goed om weer te spelen!

Hoewel alleen spelen minder leuk is dan met z’n tweeën, kan ik in mijn eentje inmiddels ook meer dan een uur vullen. Ik heb een paar nummers uit het Tweedledum & Tweedledee-repertoire geschrapt omdat ik vond dat er solo te weinig van over bleef, maar ik kon het aanvullen met enkele van mijn favoriete nummers die ik niet met Ernic samen speelde.

Het is altijd afwachten wat mensen er van vinden, maar de bruiloft was op kasteel Doornenburg en ik mocht op het binnenplein spelen, dus dat was hoe dan ook al heel sfeervol. Verder hadden ze dresscode ‘kilt of cocktail’ en een groot deel van de gasten kwam inderdaad in ruit opdagen! Ik had dan ook mijn Keltische outfit aangetrokken om in het plaatje te passen (wel wat getweaked in verband met de hitte: de onderjurk en rok heb ik beide weggelaten en om niet voor schut te staan, heb ik het open gedeelte van de geruite overjurk nog even snel met de hand dichtgenaaid).

Ik vrees dat ik wel een van de gewone bezoeksters heb weggejaagd (je kunt het kasteel niet volledig afhuren, dus er zaten ook wat andere mensen op het terras). Ze had diverse wegen naar de uitgang kunnen nemen, maar ze koos bewust het pad waar ik stond. “Vréselijk!”, beet ze me in het voorbijgaan toe. En bedankt, mevrouw…

Maar goed, dat is het leven van een doedelzakspeler. De bruid en ten minste een groot deel van de gasten kon het in ieder geval wél waarderen, dus ik heb er toch mensen blij mee gemaakt.