Wat doe je als er buiten een hittegolf met 35 graden is? Twee schoenenkasten in elkaar zetten… Zucht. 

In mijn enthousiasme na het herindelen van mijn werkkamer had ik namelijk besloten dat ook mijn schoenenrekken in de slaapkamer definitief op de schop moesten. Die schoenenrekken had ik al 13 a 14 jaar in mijn bezit en ze waren heel praktisch, maar het zag er natuurlijk niet heel mooi uit, al die schoenen in het zicht in de slaapkamer. Bovendien werden ze erg stoffig. En het ergste: de schoenen begonnen te verkleuren door het zonlicht.

Dat laatste gebeurt op zich niet zo snel, maar ik doe heel erg lang met mijn schoenen. Dus voordat je me beschuldigt van niet duurzaam bezig zijn: ik heb weliswaar heul veul paar, maar het is echt niet zo dat ik meermaals per jaar nieuwe schoenen koop. Op de foto’s in mijn oude blogs spot ik paren die ik nu nog steeds heb, en hetzelfde geldt voor mijn kleding (ik heb zelfs nog outfits uit mijn studententijd, en één paar schoenen stamt zelfs nog uit mijn middelbareschooltijd!). Als ik schoenen wegdoe, is het meestal omdat ze echt versleten en kapot zijn. En omdat ik veel kan afwisselen tussen paren, slijten ze ook minder snel. Ik merk wel dat de oudere schoenen veel langer meegaan dan de nieuwe, want de kwaliteit van kleding en schoenen is tegenwoordig ronduit prut.   

Anyway, ik wilde dus een ander opbergsysteem, dat zowel mooier oogt als beter voor mijn schoenen is. Tijdens het shoppen voor nieuwe mandjes voor mijn werkkamer zag ik eindelijk een kast die in aanmerking zou komen bij de LeenBakker. Twee kasten zelfs! Ze hadden namelijk ook een hoog model, dat officieel geen schoenenkast was, maar er ongeveer hetzelfde uitzag als die schoenenkast en even diep was, zodat ik ze prima zou kunnen combineren.
Eigenlijk had ik twee van die hoge willen kopen, maar dat had niet gepast in mijn slaapkamer, want aan de rechterkant moet de lichtschakelaar vrij blijven en aan de linkerkant steken twee oude afgekoppelde waterleidingen uit de muur waardoor je daar niets kunt zetten.

Ik ging er dus iets op achteruit qua ruimte, maar misschien was dit wel een goede gelegenheid om eens te gaan ontschoenen en de paren die ik zo goed als niet meer droeg, en de paren die eigenlijk al lang te versleten waren maar zo fijn zaten / goed met mijn outfits te combineren waren, echt maar eens weg te doen.

Dus schafte ik de kasten aan en wachtte ik totdat ze bezorgd werden. Dat was dus afgelopen maandag, maar ondanks de hitte wilde ik ze graag gelijk in elkaar zetten. Hoeveel werk kon het zijn? *impending cloud of doom*

Na enkele (niet door mij) niet/slecht/verkeerd voorgeboorde gaatjes, lullige plastic pootjes waar ik de schroeven doorheen draaide in plaats van ze ermee vast te zetten, 3 ontbrekende schroefjes en één overgebleven onderdeel (dat groter is dan de kast zelf???) zaten ze dan eindelijk in elkaar. Zucht, hijg, puf.

Maar toen was ik er nog niet. Want ze moesten ook nog tegen de muur. Mijn plinten zijn erg diep, dus de achterwanden kwamen een flink eind van de muur af. En die hoge kast moest echt tegen de muur worden bevestigd, want het gewicht van de deurtjes was dermate groot dat de kast naar voren viel als je ze open deed. Dus moest de plint er vanaf en in stukken worden gezaagd. Maar onder de plint zaten houten latjes tegen de muur gespijkerd waar de plint tegenaan was bevestigd, en ook die staken teveel uit, dus ook die moesten in stukken en van de muur afgesloopt worden. Argh!
En daarna moesten er dus ook nog twee pluggen in de muur om de kast vast te zetten. Eigenlijk had dat ook met de kleine kast moeten gebeuren, maar die vond ik stabiel genoeg staan en ik had geen zin in nóg meer gaten in mijn muur.

Was het toen klaar? Natuurlijk niet. Want de hoge kast had te weinig planken voor al mijn schoenen, dus moest ik er eentje bijmaken. Ik had gelukkig nog een oude kastplank in de garage liggen die diep en breed genoeg was om op maat te zagen (wat natuurlijk niet in één keer lukte, ik moest hem tot tweemaal toe toch nog nét iets verder inkorten). Ook moest ik nog naar de Praxis voor nieuwe planksteuntjes (je weet wel, van die metalen pinnetjes die je in gaatjes in de wanden stopt), want die had ik niet meer op voorraad. En omdat ik toch bij de Praxis was, kocht ik gelijk nieuwe greepjes. Want bij de kasten zaten plastic greepjes die niet mijn stijl waren. Hoe moeilijk kon het zijn om die te vervangen? (Je raadt het vast al…)

De schroefjes van de nieuwe greepjes bleken nét een fractie te lang voor de dikte van mijn kastdeur, waardoor er ruimte tussen bleef zitten. Dat had ik in eerste instantie niet door – ik vroeg me af waarom die schroef niet verder de greep in wilde, waarna ik de kop van de schroef eraf draaide. Snik.

In mijn schroefjesvoorraad vond ik alleen exemplaren van exact dezelfde lengte of een slag kleiner die dan weer nét te kort waren. Grom… Uiteindelijk heb ik het maar opgelost door twee van die metalen ringetjes aan de achterkant om de schroeven te rijgen. Het zit aan de binnenkant, je ziet het dus nauwelijks. Goed genoeg.

Inmiddels was ik dus zowel letterlijk als figuurlijk klaar met de kasten, want ik had er door al dat gedoe maar liefst drie avonden aan besteed. Maar nu kon ik ze dan éindelijk inrichten!

Ik heb maar liefst 11 paar schoenen weggedaan, dus jullie kunnen trots op me zijn. De helft was versleten, de andere helft droeg ik niet meer (zoals enkele paren pumps, die me nooit lekker hebben gezeten en ik destijds alleen kocht om bij een specifieke gala- of andere nette outfit te dragen die ik inmiddels ook nooit meer draag). Desondanks past alles maar nét in de kast, en staan mijn wandel- en sportschoenen nog steeds onderin mijn kledingkast… (en mijn LARP- en re-enactmentschoenen staan nog steeds in een andere ruimte   ).

Het eindresultaat:

De kasten zijn dus helaas niet exáct gelijk, maar gelijk genoeg. Zeker nu ik ook de greepjes hetzelfde heb gemaakt.

Het nadeel van deze kasten is dat ik de schoenen minder goed kan zien, dus het risico om een bij een outfit in aanmerking komend paar over het hoofd te zien is groter. Maar hopelijk gaan ze nu wel nóg langer mee.