Drie weken geleden hadden we met Androneda een mini-tour door Noordoost-Nederland: op vrijdagavond speelden we in Groningen en op zaterdagavond in Zwolle. Het leek me wel leuk om daar een vlogje van te maken, zodat mensen kunnen zien wat daar allemaal bij komt kijken. En die is zojuist gepubliceerd! ^_^
Ik ben helaas niet zo’n goede videograaf vrees ik – in het basismateriaal zaten dermate heftig bewogen beelden dat ik kotsmisselijk werd bij de voorselectie van geschikte opnames… En ik DACHT dat ik een heel leuke scène had opgenomen op een terrasje in Groningen, maar achteraf bleek ik een foto te hebben gemaakt in plaats van op de ‘record’-knop te hebben geklikt. Zucht.
Maar goed, gelukkig is er genoeg materiaal overgebleven en hebben Wouter, Richard en Patricia’s vriend Maikel ook enkele bijdrages gedaan, dus kon ik er toch een vlogje mee knutselen. Het resultaat:
Afgelopen weekend hadden we met Androneda een mini-tour in Noordoost-Nederland! Op vrijdagavond speelden we namelijk in Groningen en op zaterdag in Zwolle.
Omdat Groningen een behoorlijk eind rijden is, konden we gelukkig net als vorig jaar na het optreden blijven slapen in het ‘hotelletje’ van de lokatie. En tsja, als je dan de volgende dag halverwege de middag alweer in Zwolle moet zijn om te soundchecken, heeft het weinig zin om tussentijds op en neer naar Nijmegen te rijden. Aldus besloten we om de ochtend en begin van de middag in Groningen door te brengen. Althans, Wouter en ik, want Patricia moest die dag ook nog repeteren met een andere muziekgroep (muzikantenleven…).
Groningen is echt een leuke stad – er zijn veel meer leuke, unieke winkeltjes dan de standaard ketens die je in het centrum van Nijmegen aantreft. We hebben er ontbeten, gewinkeld, geluncht en nog meer gewinkeld. Want Wouter is natuurlijk de ideale partner om hoedjes mee te shoppen.
Kijk toch eens hoe zwaar het muzikantenleven is…
Het optreden in Groningen was voor mij een experiment, want ik wilde graag in ear monitors uitproberen omdat ik vaak problemen heb met mezelf op de monitor terug te horen, aangezien beide bandgenootjes om me heen zowel zachter als harder dan ik kunnen spelen en ik op de doedelzak maar één volume heb. Patricia had zo’n setje, dus die mocht ik voor deze keer lenen.
Ik was er al voor gewaarschuwd dat het wel héél anders klinkt om jezelf op die manier terug te horen en dat klopt – het is alsof je temidden van een band staat die muziek aan het maken is, terwijl je tegelijkertijd een opname van jezelf aan het luisteren bent. Maar het hielp wel om mezelf beter te horen, vooral bij de zang. Die ging dan ook weer erg goed. Het doedelzak spelen iets minder, omdat ik heel erg bezig was met het geluid én bang was dat die dingen halverwege het optreden uit m’n oren zouden vallen (mijn op maat gemaakte oordopjes bleken er niet op te passen dus ik had generieke dingen erop gezet). Het optreden begon ook nog eens verkeerd, omdat ik bij het eerste nummer in het geheel geen monitorgeluid terugkreeg. Dus moest ik tijdens het nummer de aandacht van de geluidsman trekken, die vervolgens, terwijl ik speelde, de batterij van het apparaatje aan mijn riem verving… Niet heel relaxed natuurlijk. (Er kwam ook nog eens bij dat het podium niet diep genoeg was opgebouwd, waardoor ik bijna op de rand moest gaan staan om niet met mijn bourdonpijp tegen ons achtergronddoek te komen, waardoor ik weinig bewegingsruimte had en ik mijn bandgenootjes niet goed kon zien.) Ik hoorde ook ontzettend veel omgevingsgeluid door de monitor terug, dus mijn eigen tonen werden aangevuld met geroezemoes van het publiek, plus een hoop gekraak. Ik weet dus nog niet in hoeverre het iets voor me is. Ik weet niet wat normaal is, wat een kwestie is van de boel beter inregelen, en wat wordt veroorzaakt door mijn eigen microfoontjes.
In Zwolle wilde ik daarom gaan uitproberen hoe het is om te spelen met één in ear monitor in en met mijn andere oor gewoon het geluid om me heen op te pikken, maar er was helaas geen tijd om daarmee te experimenteren. De locatie in Zwolle was nieuw – ze hadden er nog nooit een folkbal gehost. Patricia had contact gelegd met de locatie en dus hadden wij dit evenement als band zelf samen met de beheerder aldaar georganiseerd. De beheerder had wel iets verstand van geluidstechniek, maar was ons niveau niet gewend, dus heeft Patricia het grootste deel van de soundcheck zelf gedaan (met haar eigen mengpaneel, want dat van de locatie had te weinig kanalen, en monitors hadden ze ook niet, maar die konden we gelukkig van de organisatie in Groningen lenen). Dat kostte natuurlijk meer tijd, dus hebben we maar besloten alleen de gewone monitors te gebruiken.
Omdat we het zelf organiseerden, hebben we ook zelf de dansuitleg aan het begin van de avond voor onze rekening genomen. Ik mocht de pasjes uitleggen, Patricia fungeerde als mijn lieftallige assistente en Wouter deed de muzikale begeleiding. Een mooi team! Gelukkig heb ik al eens vaker dansuitleg gegeven, maar ik merk dat ik het toch nog net iets vaker moet doen om automatisch aan alle belangrijke elementen te denken. Al had ik het mezelf ook niet gemakkelijk gemaakt door zowel een wals als mazurka uit te leggen. Dat zijn dansen die normaal gesproken niet altijd aan beginners worden geleerd, maar wij hebben er nogal veel van in onze setlist dus als we willen dat nieuwlingen gelijk mee kunnen dansen, is dat wel een betere keuze dan hen de jig (waar we er maar ééntje van hebben) aanleren.
Het was dus ook spannend hoeveel mensen er zouden komen opdagen, maar zowel in Groningen als in Zwolle was de opkomst gelukkig zeer netjes! Zelfs Richard was naar Zwolle gekomen om naar ons te luisteren. <3 Iedereen leek positief, dus hopelijk betekent dat dat de locatie in de toekomst vaker beschikbaar komt voor het organiseren van folkbals.
Kijk, onze fans hebben onze matching outfits gekopieerd door hetzelfde shirt aan te trekken! XD
Het blijft mooi om de reacties op onze liedjes te horen, vooral op de Limburgse. Ook al verstaan mensen niet alle woorden, “Het lange aafsjied” (over het lange traject van afscheid nemen van iemand die ongeneeslijk ziek is) raakt velen. Er was ditmaal ook een Venloose die me aansprak over Oscar. Als Noordlimburgse verstond ze ook niet alle woorden en ze zei dat het even duurde voordat ze doorhad dat het over mijn kat ging – in eerste instantie dacht ze dat het erover ging dat mijn ouders mijn broertje ofzo hadden vermoord (Sorry pa en ma – het misverstand is inmiddels uit de wereld geholpen hoor! )
Het spelen in Zwolle ging een heel stuk relaxter dan in Groningen. Niet alleen door het gebrek aan geklooi met monitors, maar natuurlijk ook omdat we dankzij het optreden van de dag ervoor, een stuk beter op elkaar ingespeeld waren. Ik heb voor het eerst écht lekker relaxed gespeeld en tijd gehad om ook een beetje leuk op het podium te bewegen. Het was ook aan mijn bandgenootjes te merken. Oftewel: we moeten gewoon vaker optreden! Heeft er iemand nog een evenementje in de aanbieding…?
Nadat ik overdag mijn lantaarn had gerepareerd, was het wel symbolisch om ‘s avonds in muziekcafé De Lantaern in Zevenaar mee te spelen met Ierse folkband The ipaddies.
Tijdens afgelopen Christmas carol sing-along bij bandlid Rob thuis, vroeg ik wanneer ze weer eens in de buurt zouden optreden zodat ik kon komen luisteren. Dat bleek op 8 maart te zijn, dus dat noteerde ik in mijn agenda. Na een tijdje kwam de vraag of ik wellicht dan ook weer eens met hen mee wilde spelen? Ik had dat al eens eerder gedaan tijdens hun cd-presentatie (toen hadden ze nog een andere naam), en dat was toen goed bevallen. Natuurlijk wilde ik dat!
Samen repeteren bleek een uitdaging, want zij repeteren altijd op dinsdagen, precies wanneer ik mijn coupeuse-opleiding heb. Maar de dinsdag voor het optreden viel in de carnavalsvakantie waardoor ik geen les zou hebben, dus die kans grepen we aan.
Ik had gelukkig mijn notities nog van wat ik 7 jaar geleden (!) op welk moment aan noten meespeelde met het nummer ‘Homeland’, dus dat was een kwestie van 1x samen doorspelen en constateren dat het wel goed ging komen. Maar het zou natuurlijk leuk zijn als ik nog wat meer nummertjes mee kon doen. Hoewel ‘The wild rover’ te laag ging voor mijn doedelzak, kon ik de melodie wel wat aanpassen om toch mee te kunnen tetteren. Mooi! Veel andere nummers stonden niet in C of G, de ligging van hun zangnummers bleek helaas te onhandig voor mijn stem en het was te kort dag om een tweede stem te gaan verzinnen en in te studeren, dus werd me een ocean drum in handen geduwd en mocht ik twee zeemansliedjes met oceaan-geluid opleuken. Heh, nice!
Het was even wennen aan de manier en snelheid waarop de balletjes in die drum rolden (en bleven rollen) om een intro en outtro mooi te kunnen timen met hun nummers, maar ik kan nu dus ook ‘ocean drum’ toevoegen aan de lijst met instrumenten die ik bespeel (Richard en ik hebben inmiddels een soort van running gag over de hoeveelheid instrumenten die we samen kunnen opnoemen als vrienden vragen wat we spelen )
Ook besloot ik mijn tamboerijn mee te nemen, want als uitsmijter zouden ze een paar meezingers zoals ‘Drunken sailor’ spelen, waar meer meeklappen meer beter voor is, dus kon ik zo het publiek helpen ophitsen.
Met ocean drum!
En dus schoven Richard en ik zaterdagavond na een korte soundcheck lekker aan in de zaal om eerst zelf te kunnen genieten van het optreden van The ipaddies. In het publiek bleken meerdere bekenden te zitten – naast de vrouw van Rob ook iemand die ik jaarlijk bij het Christmas carol zingen tref, en de eigenaar van de studio waar ik jaren geleden een stukje doedelzak opnam voor het eigen nummer van zanger Niek! Aan het eind van hun tweede set en aan het eind van de derde set werd ik door de band op het podium erbij geroepen als gastmuzikant. Het was een groot succes, want de band speelde lekker, het geluid in de zaal was goed en het publiek was enthousiast. De toevoeging van de doedelzak werd zeer positief ontvangen en er werd gelijk gevraagd of we niet meer nummertjes hadden?
Ik vond het ook onwijs leuk om met hen mee te spelen én ik ben sowieso fan van hun muziek en de stem van zanger Niek, dus dat was echt een win-win. De algehele conclusie was uiteraard dus wederom: dit moeten we vaker doen! ^_^
Na een heerlijk weekend tijdens de Dansstage is mijn hoofd weer eventjes gereinigd van alle dagelijkse en wereldse zorgen! ^_^
“Home is where the wifi connects automatically”, en dat was hier ook weer het geval (nou ja okee, ‘home’ én ‘work’, want de Dansstage vindt plaats op Universiteit Twente en daar kan ik met mijn Radboud Universiteit-wifiwachtwoord inloggen )
Ik begon vrijdagavond met een workshop slängpolska. Hoewel ik die ooit eerder volgde tijdens een Dansstage en toen halverwege afhaakte, sloeg hij nu wél bij mij aan, aangezien we gelijk in allerlei mogelijke variaties doken in plaats van vooral aandacht besteedden aan het ‘lopen’. Ik heb het geleerde dus ook gelijk toegepast tijdens de bals in de avonden, en aangezien een van mijn danspartners naderhand verbaasd was toen ik meldde dat het pas de tweede keer ooit was dat ik een slängpolska leidde, omdat ze het vond overkomen alsof ik duidelijk wist wat ik aan het doen was, was de workshop blijkbaar succesvol.
Ook leidde ik tijdens het bal op zondag voor het eerst een polska (geen workshop in gehad, ik wilde het gewoon uitproberen), wat echt wel even wennen is als je die alleen maar als volger hebt gedanst, omdat de timing van draaien anders is en het ook heel raar voelt om voor je danspartner te stappen om die te blokkeren. Met dank aan mijn bereidwillige en goed draaiende volgster werd ook dat een succes!
Helaas speelden de bands alleen op vrijdagavond een congo de captieux, waardoor ik de workshop van zaterdagochtend over die dans niet in praktijk heb kunnen brengen.
Het open bal op zaterdagavond had zoals ieder jaar een thema: sprookjes. Dit jaar was het thema gelukkig iets makkelijker om te volgen dan andere jaren. Ik kom er namelijk in eerste instantie om te dansen, dus ik wil niet dat mijn outfits dat in de weg staan of het veel te warm maken. Helaas bleek mijn paarse galajurk te lang om erin te kunnen dansen en de hoepel in mijn Victoriaanse baljurk ging ik niet eens proberen in te zetten voor balfolk, dus viel ‘prinses’ af en liet ik mijn tiara thuis. Mijn Alice in Wonderland-jurkje bleek beter dansbaar, dus opteerde ik daarvoor.
Er waren meer mensen die dit jaar in thema gingen dan andere jaren (waarschijnlijk om dezelfde reden), dus het was superleuk om alle outfits op de vloer langs te zien komen! Van eenhoorn tot ridder en van Sneeuwwitje tot Maleficent. Helaas heb ik het fotomoment gemist maar gelukkig wilde Dagmar (die met haar haar, dat langer is dan haar billen, wel Rapunzel moest worden) wel samen met me op de foto om het toch nog vast te leggen (mét frying pan, en check ook de zelfgehaakte Pascal op haar schouder! <3 <3 <3 ).
Ik heb ook weer veel nieuwe mensen ontmoet, wat erg gezellig was!
Slapen doe ik er wel een stuk minder… *kreun* Mijn hoofd blijft maar doordeinen op de cadans van de muziek en omdat in de blokhutten allemaal mensen met verschillende dag-/nachtritmes slapen, is het er nooit echt stil (of donker). En dan heb ik het nog niet over de squiekende stapelbedden. Misschien volgend jaar dus toch maar voor een hotel opteren…
Het was weer tijd voor een supergezellige traditie: het kerstliedjes zingen bij Rob en Carlie thuis!
Met een dik pak liedteksten en wat bladmuziek in de handen gaan we jaarlijks in hun woonkamer met hun (muziek)vrienden, familie, buren, collega’s en andere kennissen die zingen leuk vinden, kerstliedjes zingen en daarna lekker eten.
Ieder jaar zitten er wel weer een paar nieuwe bij en proberen we wat uit, zoals meerstemmig zingen of in dit geval een ‘ding-dong’ koortje tijdens ‘Ding dong merrily on high’. 🙂 Ik mocht ‘The Wexford Carol’ weer solo zingen terwijl de rest ‘oh’-tjes eronder zong en we zongen ook een prachtige variant op Auld Lang Syne (die mij subtiel als potentiële solo voor volgend jaar in de schoenen is geschoven – even oefenen hoor! 😋)
Met afgelopen donderdag de kerstborrel op het werk, afgelopen vrijdag met Richard de kerstboom optuigen en vandaag dat kerstliedjes zingen is de kerstperiode voor mij nu wel officieel van start! ^_^
Net terug van mijn 10e CaDansa-festival (van de 11 die tot nu toe zijn georganiseerd)! Met deze voor mij jubileumeditie kan ik zowat alle vakjes afvinken, want ik ben er in het verleden geweest als bezoeker, vorig jaar als vrijwilliger, en dit jaar als muzikant – want we mochten op de vrijdagavond optreden met Androneda!!
Het is natuurlijk fantastisch om te mogen komen spelen op zo’n groot internationaal festival! Ik was dus best wel trots dat we op het programma stonden. Het zorgde ook voor druk, want dit was voor ons een kans om door internationale boekers gezien te worden, zodat we hopelijk ook binnenkort ergens in het buitenland mogen komen spelen. Oftewel: dit optreden moest goed gaan!
Maar ja, ik had met mijn altijd drukke schema al weinig tijd om te oefenen, en met vorig weekend een optreden op een festival met mijn andere band en het overlijden van mijn schoonvader, waardoor ik amper thuis ben geweest, alle klusjes zijn blijven liggen en verder zijn opgestapeld, en mijn herfstvakantie is komen te vervallen, had ik helemáál geen tijd om de technische uitdagingen in onze liedjes zo goed te oefenen als ik had gewild.
Ook had ik problemen met mijn instrument. Mijn doedelzak deed het al langer wat minder optimaal qua stemming, dus had ik de bouwer al gemaild of ik het instrument na CaDansa (wanneer ik even geen optredens meer heb gepland) kon opsturen voor onderhoud. Maar twee weken geleden, rond de workshopdag van stichting Draailier & Doedelzak en ons optreden die avond tijdens een middeleeuws avondje, begon hij meer kuren te vertonen en wilden de bourdons regelmatig niet meer goed gestemd raken of viel er eentje in het geheel uit. Dat was k*t, want het onderhoud bij de bouwer zou weken gaan duren dus dat kon ik niet eventjes vervroegen. Ik bedacht dat ik mijn andere G-doedelzak eventueel zou kunnen gaan gebruiken, alleen moest ik de Androneda-nummers daar dan wel actief op gaan oefenen, want een ander instrument met een ander riet vraagt aanpassingen aan bijvoorbeeld je vingerzetting en overblaastechniek. Maar door al die drukte vooraf had ik domweg geen mogelijkheid om dat te doen. Dus zat er weinig anders op dan toch maar met een iets minder optimaal spelend instrument het optreden te gaan doen.
Hoe groot dat festival is? Nou, dit was de zaal met het hoofdpodium – hier nog niet eens helemaal vol met dansers!
Wij waren als eerste band op de vrijdagavond gepland, van kwart voor 5 tot 6 uur. Het was de bedoeling dat we als laatste band zouden soundchecken: om 3 uur. Handig, want dan konden we alle spullen gewoon op het podium laten liggen. Maar toen bleek een andere band veel later te komen en zouden die hun soundcheckslot gaan missen. Of wij een half uur eerder konden soundchecken en zij na ons? Natuurlijk, geen probleem. Vervolgens bleken ze weliswaar te laat, maar vroeger dan gedacht te arriveren. Of wij toch weer als laatste konden soundchecken, maar dan pas om half 4? Prima, wij zijn flexibel. Maar half 4 werd niet gehaald en uiteindelijk begonnen we pas iets voor 4 met de soundcheck, terwijl om half 5 de opening van de avond gepland stond en er ineens ook nog een dansgroep een demonstratie wilde doen, waar de stagemanager ook niet van op de hoogte was. Toen het geluid in de zaal was ingeregeld, hadden we nog maar een paar minuutjes over voor de monitorcheck en hebben we die dus moeten afraffelen en niet alle instrument-combinaties kunnen controleren. Best wel k*t. Het is dat ik zo verstandig was geweest om voorafgaand aan de soundcheck nog naar het toilet te gaan, want zelfs daar was bijna geen tijd meer voor, we moesten alleen even snel van het podium af voor het openingspraatje en dat dansje en daarna hup, gelijk weer erop.
Ik was dus een beetje van de wap toen we startten, en dat resulteerde erin dat ik me de eerste noten van ons openingsnummer niet meer op tijd herinnerde en ik te laat inzette met ook nog eens een verkeerde melodie (want Wouters intro van dat nummer lijkt erg op de intro van een van onze andere nummers). Argh!!
Tel daarbij op dat ik nog niet zo veel ervaring heb met versterkt spelen op een podium, waardoor ik er niet aan gewend ben hoe anders het daar allemaal klinkt dan tijdens een repetitie, en ik nog niet in staat ben om heel flexibel mijn spel aan te passen als blijkt dat er iets niet goed is gegaan en we niet helemaal synchroon lopen.
Tot overmaat van ramp bleek ik op diverse momenten mezelf weer eens niet goed te kunnen horen ten opzichte van mijn bandgenoten. Ik weet inmiddels dat ik op mijn monitor alléén mezelf moet laten terugkomen (ook al blijven de geluidstechnici maar vragen of ik écht niet de instrumenten van de anderen er een beetje bij wil), en ik heb zelfs tijdens het optreden gevraagd of mijn doedelzak nog wat harder gezet kon worden op mijn monitor, maar het had geen zin: op sommige momenten heb ik voornamelijk op gevoel gespeeld en niet op gehoor.
Oftewel: ik heb best wel wat fouten gemaakt en lang niet zo goed gespeeld als ik had gehoopt.
Gelukkig zijn mijn bandgenootjes een stuk beter dan ik en hebben die een hoop weten op te vangen. Maar ik had na afloop wel een flinke kater ervan en voelde me enorm schuldig richting Wouter en Patricia. Nou is het altijd zo dat je zelf héél goed weet en hoort wat er allemaal niet goed gaat en dat de dansers een groot gedeelte daarvan helemaal niet meekrijgen, maar toch: een paar dingen moeten hen zeker zijn opgevallen en dit was gewoon hét optreden waarbij het goed moest gaan! Dus de rest van de avond en een deel van de volgende ochtend zat ik nogal in meh-modus en voelde ik me heel erg een amateurtje tussen alle professionals (wat natuurlijk ook zo is – de meeste muzikanten die op het hoofdpodium spelen hebben bakken met ervaring).
Toch hebben we achteraf best wel wat complimentjes gehad en er is gevraagd naar cd’s of aangeboden mee te doen aan een eventuele crowdfunding daarvoor. Het stemmetje in mijn hoofd zegt dan: “De mensen die het niks vonden zeggen dat natuurlijk niet in je gezicht, dus wie weet hoeveel dat er zijn geweest.” Maar van enkele mensen kregen we wel degelijk eerlijke feedback en dat bleek vooral te gaan over de klank van Wouters en mijn doedelzak samen bij een specifiek nummer. Blijkbaar was het nogal schel en klonken ze niet goed samen. Ik was bang dat dat lag aan de slechte staat van mijn instrument, maar volgens Wouter had het op zijn monitor wel goed geklonken, dus wellicht was het een issue met de manier waarop de mix in de zaal overkwam?
foto door Andreas Rauer (iets bewerkt door mij)
foto door Orkfotografie
En er gingen ook dingen wél goed: de zangnummers! Ik heb heel veel complimentjes over mijn zang gehad en ik was daar ook echt tevreden over. Mijn stem hoorde ik namelijk wel perfect terug op de monitors en ook nog eens met een mooie reverb erop. Dat doet zó veel voor mijn vermogen mooie nuances in mijn stem te leggen!
Het social media-team heeft zelfs besloten om ons nummer ‘Oscar’ te gebruiken als achtergrondmuziek voor de video-compilatie van de vrijdag… wat een eer!
(Check ook een fragmentje van onze mazurka op hun Facebookpagina.)
Achteraf gezien denk ik niet dat mijn gepruts aan te weinig oefenen vooraf heeft gelegen; ik beheers onze nummers echt wel. Ik moet vooral meer podiumervaring gaan opdoen, was de conclusie na de nabespreking met mijn bandgenootjes. Niet in de war raken van de andere klank en verhoudingen door versterking en het kunnen opvangen van oepsjes is volgens hen niet iets wat we met repetities kunnen oplossen. Daar hebben ze wel gelijk in, maar het is wel een beetje een kip-ei-verhaal: als ik niet goed presteer op het podium dan worden we niet geboekt en als we niet geboekt worden kan ik geen ervaring opdoen.
(Mocht je het je afvragen: gek genoeg zijn het niet de zenuwen geweest. Het maakt mij niet uit of ik voor 20 bekenden of 700 wildvreemden speel of een praatje moet houden, dat vind ik helemaal niet eng. Ik eis gewoon in alle situaties van mezelf dat ik het perfect doe. )
Wat betreft de doedelzakuitversterking kreeg ik van iemand de tip om in-ear monitors te gaan gebruiken. Dat klinkt als een goede oplossing, want op het podium mezelf niet horen ten opzichte van mijn bandgenoten is een terugkerend probleem en als ze zelfs bij zo’n goed opgezet festival als CaDansa daar niet genoeg aan kunnen doen, moet ik het blijkbaar anders aan gaan pakken. Dus mocht iemand daar tips voor en/of ervaring mee hebben, dan hoor ik het graag!
Los van mijn ontevredenheid over ons optreden was het wel een enorm gave ervaring om daar te mogen spelen! Het is prachtig om vanaf het podium de enorme cirkels aan dansers tegelijkertijd te zien deinen, of om allerlei koppels individueel te zien opgaan in een dansje.
En wat zijn we ontzettend in de watten gelegd door de organisatie en de vrijwilligers! Er was een backstage waar we mochten loungen, waar ook ontbijt, lunch, avondeten en drinken voor ons werd verzorgd, en niets was teveel gevraagd. <3
Sowieso had iedereen zich weer enorm uitgesloofd om er een fantastisch evenement van te maken. Zo was de aankleding wederom weergaloos: de mascotte van dit jaar was een das en alles was aangekleed alsof je je in een dassenburcht bevond.
Wortels die uit de vloer op de bovenverdieping naar de onderverdieping groeiden. Ze hadden zelf kussens in de vorm van dassen genaaid!
Een rij met familieportretten van de bewoners van de dassenburcht: stropdas, vlinderdas, pindas, daslook en agendas(?). XD
Hoewel vrijdag vooral in het teken stond van (voorbereiden op) optreden, heb ik op donderdagavond en zaterdag veel zelf kunnen dansen. Op zaterdagochtend volgde ik ook nog een workshopje, over het zingen van oude Scandinavische ballads. En ik heb ook fijn kunnen kletsen met bekenden.
Met Edwin in de photobooth. Thema: ‘meer knuffels = meer beter’
Ik merk dat ik het festival ieder jaar op een andere manier beleef. En niet alleen vanwege de in het begin van deze post genoemde verschillende hoedanigheden waarin ik erheen ga. Soms heb ik heel makkelijk een klik met de andere aanwezigen en hoef ik maar op te staan en word ik al gevraagd voor een dansje, andere jaren moet ik moeite doen om een danspartner te vinden. Deze keer ging het me gemakkelijk af en heb ik heel fijn gedanst met heel veel mensen, zowel als leider als als volger.
In de begintijd van het festival ging ik slechts één dag, daarna alle drie de dagen, daarna weer wat gefragmenteerd en vorig jaar voor het eerst alle vier de dagen (want het festival is inmiddels uitgebreid). Maar eigenlijk is me dat te lang. Drie dagen is voor mij genoeg. Zeker gezien de belachelijke drukte van de afgelopen weken. Vandaar dat ik vanochtend al weer naar huis ben gereden in plaats van vanmiddag ook nog te gaan dansen. Het was mooi, het was bijzonder en het was goed, maar nu moet ik echt even rust hebben…
Afgelopen vrijdag t/m zondag vond in Groenlo de Slag om Grolle plaats: een 17e eeuws evenement dat eens in de twee jaar wordt gehouden. Wij zouden er met De Soete Inval spelen (en Richard met Compagnie Gallimaufry), maar het verliep allemaal weer eens niet zonder slag of stoot.
Zo was er gedoe met de overnachting. Afgelopen keren hadden mijn bandgenootjes (ik was nog nooit eerder mee geweest) hun tenten steeds in het kampement bij een bevriende groep opgeslagen. Maar ten eerste was er maar zeer beperkt ruimte op die standaardplek en was het de vraag of ik er nog met mijn tent bij kon, wat een week voor het evenement nog steeds niet was bevestigd. En toen bleek er ineens helemaal geen ruimte te zijn voor welke tent van ons dan ook, want dat was vergeten af te stemmen met betreffende groep en die zaten inmiddels helemaal vol. Grom. Wat dat betreft was het een geluk bij een ongeluk dat Richard (die bij mij in de tent zou slapen) en ik vanwege het overlijden van zijn vader hadden besloten een dag minder te gaan en voor het gemak op en neer te rijden vanuit Nijmegen, in plaats van een tent op te bouwen.
Oh ja, die ‘dag minder’… Het is een driedaags evenement, in tegenstelling tot de meeste middeleeuwse evenementen waar we heen gaan: we bouwen doorgaans vrijdagmiddag op, spelen op zaterdag en zondag en breken op zondagavond weer af. De Slag om Grolle begint op vrijdag al, en dus is het de bedoeling dat je donderdagavond opbouwt. Maar ook daar was onduidelijkheid over, omdat onze groep er de afgelopen jaren blijkbaar alleen op zaterdagen en zondagen had gespeeld. Sommigen wisten dat en gingen daar vanuit. Anderen hadden niet door dat het een 3-daags evenement was. Weer anderen (zoals ik) dachten dat we alle 3 de dagen zouden spelen. En in het contract stond iets anders dan onze contactpersoon dacht afgesproken te hebben. Zucht. Dus speelden we vrijdag halsoverkop alsnog, maar met een kleinere delegatie dan de andere dagen.
Ondanks alle frustratie vooraf, was het gelukkig wel een enorm leuk evenement! Het is echt heel erg groot, met vele re-enactmentgroepen en lokale figuranten en bijna de complete binnenstad is sfeervol aangekleed. Bij de meeste historische festivals betekent dat een tentenkampement op een weiland, of zijn er gewoon wat standjes in het stadscentrum geplaatst, liggen er her en der strobalen en zijn wat moderne borden afgedekt met een jute zak. Niet in Groenlo: de straten waren bestrooid met bladeren en houtsnippers. Er waren overal houten hutjes in de straten gebouwd die als onderkomen voor groepen dienden (inclusief daadwerkelijk draaiende molen!) Woonhuizen waren aangevuld met stoffen luifeltjes, winkeletalages bevatten historische spullen en in de straten stonden overal requisieten.
Verder was er heel veel vermaak in de vorm van muziek (waaronder wij), rondlopende entertainers, uitbeelders van beroepen, hoerenstraten, marcherende groepen en meer, allemaal in behoorlijk mooie kostuums, waardoor het centrum heel levendig werd en je je echt even in een andere periode waande!
Wat een werk moet dit zijn om op te bouwen (en weer af te breken)… ik snap waarom ze het niet ieder jaar doen!
Op de vrijdag kwamen vooral schoolklassen een bezoekjes brengen. Ze moesten soms opdrachten maken, zoals ‘fotografeer een vlag’, dus het vaandel op onze kar is veelvuldig op de kiek gezet. Op de zaterdag waren er juist veel meer volwassen bezoekers. Dat gaf weer een compleet andere sfeer.
Helaas heb ik zelf weinig meegekregen van de uitbeelding van de daadwerkelijke slag, want dat vond een stukje verderop plaats, terwijl wij muziek moesten maken. Alle muziekgroepen hadden een vaste programmering: 3x per dag een uur spelen met een uur pauze ertussen. Daardoor speelden we minder lang dan we normaal gesproken doen als we vrij rondlopen, dus dat was wel relaxed. Maar een uurtje is erg weinig als je zelf nog iets wil zien. Ik slaagde erin om gedurende de twee dagen dat ik er was, beetje bij beetje alle centrumstraatjes te bekijken, maar het re-enactmentkampement met soldaten heb ik helaas niet weten te bereiken.
Gelukkig trof ik wel gelijk de eerste dag de standjes met re-enactment handelswaar, en kon ik eindelijk bij mijn 17e eeuwse outfit passende schoenen en hoed kopen!
Nog even uitvogelen wat ik precies met de veters moet doen.
Een evenement samendoen met je vriendje, die ook nog eens superknap uitziet in zo’n outfit, is natuurlijk extra leuk! <3
Kortom: als je overweegt eens naar een historisch evenement te gaan, kan ik de Slag om Grolle zeker aanraden!
Er zijn te veel leuke dingen om te doen in het leven! Dus probeer ik er maar zoveel mogelijk in één dag te proppen. Bij voorkeur dingen die ik met mijn vriendje samen kan doen! ^_^
Zaterdagochtend reden Richard en ik dus eerst naar Zeist, voor de workshopdag van Stichting Draailier & Doedelzak. Vorig jaar gaf ik een van die workshops en zat Richard bij mij in de les. Dit jaar volgde ik zelf weer een workshop, namelijk die van Jean-Pierre van Hees voor (ver)gevorderde doedelzakspelers.
Hoewel ik veel van de versieringen die we behandelden al ken en regelmatig toepas in mijn liedjes, was het goed om er eens wat meer bij stil te staan en er bewuster keuzes in te maken. Een goede toevoeging was alle achtergrondinformatie die hij vertelde over de doedelzak en zijn tips over intonatie, dus het was zeker een nuttige en interessante workshop!
Richard had voor zijn workshop als voorbereiding een (deel van een) nummer moeten kiezen dat hij interessant vond. Naderhand hoorde ik van hem dat een van de andere deelnemers een nummer van Androneda had gekozen omdat hij de doedelzakpartijen daarvan zo mooi vond. Wauw, wat een compliment! <3
De eindpresentaties van andere workshopgroepen
Om 5 uur sprongen we snel in de auto terug naar huis om te koken en ons om te kleden in onze middeleeuwse outfit, want we waren door Thom uitgenodigd om aanwezig te zijn bij zijn besloten middeleeuwse festivalletje! Hij heeft namelijk een nieuw huis met belachelijk grote achtertuin, waar genoeg ruimte is voor een heel tentenkampement. Helaas konden we dus niet het hele weekend aanwezig zijn, maar als muzikanten waren we vast ook welkom om alleen op zaterdagavond de daar in elkaar getimmerde taveerne te komen opleuken? En welkom waren we inderdaad!
We hadden een groot deel van ons assortiment aan instrumenten meegesleept: meerdere doedelzakken, draailier, cister, fluit en tamboerijn. En natuurlijk onze zangstemmen plus liederenbundels.
Richard en ik maken wel eens samen muziek en we hebben al een klein gezamenlijk repertoire, maar dat bestaat vooruit uit modernere nummers, zoals ‘Dust in the Wind’, ‘Country Roads’ en ‘The Islander’ van Nightwish. We spelen weliswaar allebei in middeleeuwse bands, maar hadden van dat repertoire eigenlijk nog nooit samen iets gedaan. Voorafgaand aan deze avond had ik een lijstje gemaakt van leuke middeleeuwse liedjes die ik ken en Richard had daarvan een paar aangevinkt die hij ook kent of waarvan hij dacht dat hij er wel wat akkoorden tegenaan kon improviseren. Dat was onze gehele voorbereiding voor de avond.
We begonnen keurig met middeleeuwse liedjes. Niet veel later schoof Jan-Willem met zijn prachtige stem en luit aan en wisselden we elkaar af of speelden we wat samen. Op een gegeven moment evolueerde het naar wat moderner spul, waarbij steeds meer mensen aanschoven om mee te trommelen of mee te zingen, om te eindigen met het met z’n allen meeblèren van Schotse publiedjes, Rammstein, Metallica en zelfs een uitbundige poging tot een meerstemmige Bohemian Rhapsody!
Hoewel mijn doedelzak al vanaf het begin van de avond niet zuiver was vanwege het vocht dat er nog in zat van de hele dag spelen tijdens de workshop, en het allemaal niet geheel georganiseerd of goed ging, hebben we ontzettend leuk samen gespeeld! Richard en ik voelden elkaar heel goed aan en volgens mij heb ik nog nooit zoveel geïmproviseerd tijdens het spelen. Ik heb zelfs voor het eerst blokfluit gespeeld voor publiek! Terwijl ik nog helemaal niet goed blokfluit kan spelen en ik 80% van de meegespeelde nummers zelfs nog nooit eerder had geprobéérd te spelen op een blokfluit. Maar hee, er was geen druk en het voelde alsof het helemaal prima was dat we daar maar wat aanklooiden, als het maar gezellig was. Dat hielp me enorm om gewoon lekker muzikaal lol te maken.
Het was voor mij best wel bijzonder om zo muziek te maken. Zingen rondom het kampvuur is me niet vreemd en middeleeuwse muziek maken voor bezoekers ook niet, maar deze setting was een soort tussenvorm daarvan: onbetaald en vooral gewoon voor de eigen gezelligheid, maar toch een beetje in de personages van middeleeuwse entertainers. Ik heb echt enórm genoten; dit is helemaal de setting waarin ik me op mijn gemak voel en zéker als ik het mag doen met mijn lieve getalenteerde vriendje! <3
Als echte rondreizende muzikanten werden we continu voorzien van gratis drankjes en we kregen zelfs nog een kliekje van het toetje van die dag (dadelpudding – omnom!) toegestopt. Dat het op een gegeven moment begon te regenen mocht de pret niet drukken; wij en alle instrumenten pasten nét onder het afdakje en het bleef de hele avond ontzettend gezellig. Voordat ik het wist was het al 1 uur ‘s nachts en moest het volume worden gedempt vanwege de buren, wat voor ons het signaal was om onze spullen weer in te pakken en het tentenkampement achter ons te laten.
Ik begreep van Thom dat het plan is dit ieder jaar te organiseren, dus wat mij betreft komen we volgend jaar ook weer aanwaaien om sfeer (en herrie) te maken! ^_^
Vorig jaar kon ik er niet bij zijn, maar dit jaar stond ik gelukkig wel weer met De Soete Inval op Middeleeuws Ter Apel! Het is een van de grootste middeleeuwse evenementen (zo niet het grootste) in Nederland en historische correctheid wordt er belangrijk gevonden, dus dit is een van die evenementen waar je gewoon bij wil zijn. Extra leuk: Richard zou er ook weer spelen met zijn band. Het eerste evenement dat we samen konden doen sinds we een relatie hebben! ^_^ Dus spraken we af dat hij zijn tent thuis zou laten en in ons kampement kon komen bivakkeren, want mijn tent is groot genoeg voor twee personen.
Minder optimaal was dat we met onze band waren ingepland op het tweede weiland en ook nog eens helemaal aan de achterkant van het terrein. Het eerste terrein ligt om het oude klooster heen en is vele malen sfeervoller. Ook komen er meer bezoekers – niet iedereen vindt het doorgangetje naar het tweede terrein en als ze er al komen, lopen ze niet allemaal helemaal door tot achteren. Nou hoeven mensen niet in ons kampement te komen, want wij lopen rond met onze muziek, maar we hadden ten eerste de instructie gekregen om zo veel mogelijk op dat veld te spelen om te zorgen dat het daar ook levendig zou zijn, ten tweede is er geen enkele vorm van schaduw op dat terrein en konden we dus ook niet onder onze eigen luifel spelen terwijl het bloedheet was, en ten derde is het domweg een p*kke-eind lopen voor ons naar zowat vanalles (zoals de tent van Richard’s bandgenoten, die wel op het andere veld stonden, en ook daar bijna in de verst mogelijke hoek verwijderd van het terrein waar wij stonden) terwijl we al zoveel moeten staan en lopen als muzikanten. Hopelijk overweegt de organisatie om volgend jaar een soort roulatiesysteem op te zetten, zodat de speelplekken een beetje leuker verdeeld zijn.
Toch heb ik me prima geamuseerd en veel bekenden ontmoet. Op vrijdagavond heeft Richard in ons kampement zijn cister erbij gepakt en hebben we liedjes gezongen. <3 (Hij ving een gesprek van onze overburen op die het blijkbaar jammer hadden gevonden dat we het de avond erna niet óók hadden gedaan ) Op zaterdagavond sluit het evenement pas heel laat en wij moesten samen met Richard’s band tijdens het formele banket spelen, dus waren we pas om kwart over 8 klaar. En moe. Het is gebruikelijk dat de muziekgroepen ‘s avonds ook nog even in de taveerne spelen, maar dat trokken we toch echt niet meer, dus hebben we het rustig aan gedaan en dat aan de andere muzikanten overgelaten.
Middeleeuws Ter Apel is ook altijd een beetje chaotisch in de communicatie rondom wat we geacht worden te doen. Zo krijgen we bv. van de ene persoon te horen dat we om 11 uur bij de officiële opening moeten zijn om daar even een openingsriedeltje te toeteren en we daarna ‘dismissed’ zijn. Terwijl iemand anders ons vertelt dat we om 11.40 uur daar wel degelijk weer moeten zijn om nog even muziek te maken. Mjah, in minder dan 40 minuten van het hoofdterrein naar het onze lopen om daar te spelen en dan weer op tijd terug zijn is niet haalbaar, dus hebben we maar even bij de ingang van het hoofdterrein gespeeld, om rond 11.30 uur weer bij de locatie van de opening te zijn. Waar bleek dat ze voorliepen op het programma en we inmiddels sowieso niet meer nodig waren en dus weer om konden draaien. Zucht.
Ook het eten vergde behoorlijk wat afstemming, want wij moesten dus tijdens het officiële banket spelen, wat van 18.00 tot 20.00 uur was. Maar wij en Richard’s band moesten zelf uiteraard ook eten, dus spraken we af dat we elkaar daarin zouden aflossen. Maar toen wij om kwart voor 6 vast wilden gaan eten, zagen we pas een bordje dat het avondeten voor ‘vrijwilligers’ (wat wij niet zijn, maar waar we blijkbaar wel onder vallen) maar tot uiterlijk 6 uur was. Dus we waren nog maar net op tijd om zelf wat eten te regelen en ik heb vervolgens nog heen en weer naar ons kampement moeten rennen om een eigen ketel te halen en met puppy-oogjes geregeld dat er een achtergehouden prakje in die ketel boven het vuur mocht blijven hangen, zodat onze collega-bandleden na hun spel ook nog iets te eten zouden hebben (want die wisten ook van niets).
We zijn dus eigenlijk de hele tijd bezig geweest en zelfs zoveel dat ik helemaal niet de tijd heb genomen om zelf even een rondje over het terrein te maken. Alleen in de avond kon ik rondlopen, maar toen waren de meeste kraampjes al dicht en het was om half 9 al donker. Een groot deel van het terrein heb ik niet eens gezien…
foto door Gerhard Wijnands
We waren ook weer eens heel erg De Soete Inval én De Soete Uitval. Het zag er oorspronkelijk naar uit dat we voor het allereerst met de volledige sterkte van 8 personen aanwezig zouden zijn! Normaal gesproken is er altijd wel iemand die niet kan, maar nu kon toevallig wel iedereen mee én ons nieuwe bandlid Daan zou voor het eerst meegaan. Helaas mocht het toch weer eens niet zo zijn – twee bandleden bleken ziek te zijn. Dat was wel een dingetje, want eentje was misbaar, maar de trommelaar niet. We hebben weliswaar twee trommelaars, maar Wigo kon alleen op zaterdagochtend aanwezig zijn omdat hij zaterdagmiddag en zondag een andere klus had (die beter betaalde ). Dus zaten we zaterdagmiddag en zondag zonder trommelaar.
Op zaterdagmiddag hebben we het onderling opgelost (Daan bleek tot onze verrassing trommeltalent te hebben! Maar uiteraard zag hij het ook niet zitten om dat het hele evenement te doen), en die dag hebben we nog snel Karel, onze voormalige trommelaar, gebeld om te vragen of hij op zondag kon komen invallen. Die nam gelukkig gelijk zijn telefoon op, zei gelijk ‘ja’, en wist ook nog eens dezelfde avond zijn oude middeleeuwse klofje terug te regelen, dus konden wij opgelucht adem halen.
We waren desondanks nog steeds met maar liefst 5 doedelzakspelers, en wauw, wat een indruk maakte dat! Ik had vooraf nog snel een paar extra tweede stemmetjes ingestudeerd zodat we met nog meer variatie konden spelen, al is mijn doedelzak de zachtste van alle en val ik volgens mij dus een beetje weg in het geheel, maar ach. We hebben weer veel positieve reacties gehad, onder andere van de persoon die de bands boekt voor het festival, dus ik neem aan dat we er volgend jaar weer bij mogen zijn!
De gezamenlijke afsluiting met alle muzikanten. Altijd een feestje! <3
Ik had zoveel positieve verhalen gehoord over Boombal festival (een balfolkfestival in België), dat ik er erg graag heen wilde. Alleen plannen ze dat festival structureel in het weekend waarin ik mijn verjaardag vier. Dus het was er tot nu toe nooit van gekomen. Dit jaar besloot ik dat ik écht wilde gaan, dus verzette ik mijn verjaardagsviering naar het weekend erna en nam ik de donderdag ervoor een vrije dag op.
Heerlijk, eindelijk een festival waarin ik geen verantwoordelijkheden had! Gewoon komen opdagen en lekker dansen en doen waar ik zin in had! Ik keek er dus best wel naar uit.
En toen…
Oftewel: ik werd ongesteld. En weer heftig.
Normaal gesproken bikkel ik er doorheen als het moet. Zoals tijdens Middeleeuws Montfort. Maar ik zag er zó tegenop om daar weer de hele dag én nacht om de één á twee uur naar een dixie(!) te moeten en me tijdens het dansen zorgen te moeten maken of ik wel op tijd was. Ik weet ook uit ervaring dat dansen met die buik- en rugkrampen helemaal niet leuk is. En op een festival krijg je sowieso weinig slaap, en dan zou ik beginnen met al een gebroken nacht achter de rug. Ik kon wel janken.
En toen herinnerde ik me: dit was een festival zonder verantwoordelijkheden. Dat alleen maar leuk moest zijn. Ik hoefde helemaal niks. Sterker nog: ik hoefde niet eens te gáán!
Dus besloot ik donderdag thuis te blijven, in de hoop dat het vrijdag beter zou gaan. Jammer van de opgenomen vrije dag, maar ik heb ‘m op een andere manier nuttig besteed. En Rémi Geffroy, de artiest die ik ontzettend graag voor het eerst live wilde horen en die donderdagavond zou spelen, had afgezegd, dus dat liep ik toch niet mis door mezelf.
Gelukkig ging het vrijdagochtend weer een stukje beter en heb ik alsnog al mijn spullen in de auto gegooid en ben ik gaan rijden. En vanaf toen werd het leuk! ^_^
Boombal festival blijkt een ontzettend relaxed festival te zijn. Ik ga normaal gesproken natuurlijk naar een heel ander soort festivals en had Castlefest nog in mijn hoofd. Ik maakte me dus ook een beetje zorgen of ik mijn tent nog wel ergens kwijt zou kunnen, nu ik een dag later arriveerde. Maar dat bleek helemaal geen probleem: er was nog volop plek om mijn tentje op te slaan! En nog beter: er waren twéé campings: een autoloze en eentje iets verder weg waar je je camper, caravan of gewone auto gewoon op mocht parkeren om daarnaast je tent op te slaan. Hoezee, geen kilometers gezeul met spullen! Ik heb dan ook belachelijk veel zooi meegenomen, zoals extra kleren en schoenen en eigen eten (want dat mag je daar ook probleemloos mee het festivalterrein opnemen!), en het was een kwestie van auto neerzetten, deur open, zooi eruit en opbouwen. Wat een verademing!!
Het terrein was groot genoeg om te voelen als een festival, met twee grote ‘danstempels’, diverse eet- en drankstandjes, wat standjes met spulletjes in de verkoop, een massagetent en kinderentertainment. Maar het was klein genoeg om bijna iedereen tegen te komen. Ik had niet verwacht dat iemand me zou missen, maar na aankomst werd ik door velen aangesproken met de vraag: “Hee, ben je net pas gearriveerd ofzo? Ik heb je gisteren helemaal niet gezien!” <3 En wat waren er veel bekenden! Volgens mij bestond een kwart van de bezoekers uit Nederlandse balfolkies.
De meeste bands waren Franstalig en dat hebben we geweten. Niet alleen door de grote hoeveelheid rijtjesdansen en kleine-kringetjesdansen (waar ik niet bepaald interesse in heb), maar ook doordat die mensen stug in het Frans lullen op het podium, ook al is het een internationaal festival. Terwijl alle Vlaamse en Italiaanse bands wel hun best deden zich in het Engels verstaanbaar te maken. Dus regelmatig had ik zelfs geen idee wat er voor dans werd aangekondigd.
Ook de bourrée-workshop die ik op zaterdagochtend probeerde te volgen was daardoor geen succes. De Franse docent legde amper iets uit en als hij al iets zei was het in het Frans. Verder bestonden de instructies uit vage gebaren. Als hij nou heel duidelijk had voorgedaan wat hij bedoelde, dan had ik het ook nog wel kunnen volgen, maar hij deed alles maar één keer voor en dan zag ik óf niet wat nou het verschil was met wat hij daarvoor had voorgedaan, of het was een te complexe beweging om in één keer door te hebben. Dus daar ben ik halverwege afgehaakt. De workshop erna, over Zweedse dansen, bleek te zijn geannuleerd omdat de docente haar voet had gebroken.
Tot zo ver mijn pogingen om een workshop te volgen.
Op zondagochtend ben ik dus maar lekker op de camping blijven hangen totdat de optredens begonnen. Dat was geen straf, want Edwin, die zijn tent schuin achter de mijne bleek te hebben opgezet, had me uitgenodigd van zijn gasstelletje gebruik te komen maken om thee te kunnen maken bij het ontbijt. Dat sloeg ik uiteraard niet af, dus heb ik met hem en Tessa heerlijk in het zondagochtendzonnetje ontbeten – en hij heeft nog pannenkoeken voor me gebakken ook!
Ook vrijdagavond heb ik schaamteloos gebruikgemaakt van de gastvrijheid van mijn vrienden, want toen heb ik ge-dinner-crashed bij de Paracetamolletjes. Vlak na aankomst op de camping ging ik even hoi zeggen bij hun kampement en werd toen spontaan door Jan-Willem uitgenodigd om mee te eten. Gezellig!
Zo’n festival is eigenlijk een soort mini-vakantie. Ik ging erheen met een dans-mindset, maar ik ben altijd veel te veel bezig met dingen doen en omdat de optredens op dit festival pas ‘s middags beginnen, word je gedwongen rustig aan te doen. De meeste mensen slapen gewoon de hele ochtend bij, maar ik kan dat als ochtendmens niet, dus ik moet beter leren hangen, relaxen en kletsen – ook tussen het dansen door.
De sfeer was sowieso enorm fijn, zoals eigenlijk altijd bij balfolkies onder elkaar.
Zo zou een balfolkster die veel mensen kennen, normaal gesproken haar verjaardag op Boombal festival hebben gevierd. Maar omdat ze ongeneeslijk ziek is, kon ze er dit jaar niet meer bij zijn. Dus werd iedereen die haar kent (een behoorlijke club mensen) opgetrommeld om op die dag met z’n allen ‘Happy birthday’ voor haar te zingen, wat naar haar gelivestreamed werd via iemand z’n telefoon. <3
En ken je die foto’s van verlaten festivalterreinen, die bezaaid liggen met plastic bekertjes, achtergelaten kapotte tenten en ander afval? Hier niet. Zowel op het festivalterrein als op de camping lag er nog geen propje op de grond! Zelfs de dixies waren schoon (en werden heel goed onderhouden door de vrijwilligers, want er was zo goed als altijd toiletpapier).
Beveiligers? Nergens te zien, nergens voor nodig ook.
En toen ik vlak voor vertrek naar huis nog even van mijn laatste bonnetjes een bord pasta bestelde, en een extra bonnetje nodig bleek te hebben als borg voor het bord en bestek, mocht ik die zonder problemen gewoon zonder dat extra bonnetje meenemen. Uiteraard vertrouwden ze erop dat ik het toch wel retour bracht.
Zo kan het ook! <3
Massagetreintje met Rob en Andreas – want je moet natuurlijk goed voor elkaar zorgen!
Uiteraard heb ik heel veel gedanst. De optredens begonnen om half 2 ‘s middags en gingen door tot 1 uur ‘s nachts – een superbeschaafde tijd dus! Daardoor was er ook genoeg ruimte voor sessie spelen, voor degenen die dat leuk vinden.
De vloeren van de danstempels waren enorm, en hoewel er heel veel dansers waren, was er in de meeste gevallen toch nog net genoeg plek om een fatsoenlijk dansje te kunnen doen:
Kijk eens wat een energie er op zo’n dansvloer ontstaat!
Lekker met z’n allen op een hoopje muziek maken tijdens de nachtelijke sessie, zoals het hoort!Het fijne van zo’n groot festival is dat er doorgaans vooral ervaren dansers op af komen, dus je kunt een willekeurig onbekend iemand ten dans vragen en meestal komt het dan wel goed.
Wat dat betreft was het dus jammer dat ik zondagavond alweer naar huis moest. Het festival duurde van woensdagavond tot zondagnacht (met de mogelijkheid om op maandag pas van de camping te vertrekken), dus ik had nog veel langer ervan kunnen genieten. Maar van de andere kant vind ik 4,5e dag eigenlijk wel wat heftig. Twee te korte overnachtingen in een tentje red ik nog wel, maar heel veel langer trek ik toch niet zo goed vrees ik (ik ben zondag immers 45 geworden ). Dus ik moet me nog even bezinnen hoe lang ik volgend jaar wil gaan. Want ja, ik wil er zeker nog een keer heen, al betekent dat dat ik waarschijnlijk weer mijn verjaardag moet gaan verzetten…
En ik DACHT dat ik een heel leuke scène had opgenomen op een terrasje in Groningen, maar achteraf bleek ik een foto te hebben gemaakt in plaats van op de ‘record’-knop te hebben geklikt. Zucht.
We hebben er ontbeten, gewinkeld, geluncht en nog meer gewinkeld. Want Wouter is natuurlijk de ideale partner om hoedjes mee te shoppen. 
(Sorry pa en ma – het misverstand is inmiddels uit de wereld geholpen hoor! 
)
maar gelukkig wilde Dagmar (die met haar haar, dat langer is dan haar billen, wel Rapunzel moest worden) wel samen met me op de foto om het toch nog vast te leggen (mét frying pan, en check ook de zelfgehaakte Pascal op haar schouder! <3 <3 <3 ).
Dus de rest van de avond en een deel van de volgende ochtend zat ik nogal in meh-modus en voelde ik me heel erg een amateurtje tussen alle professionals (wat natuurlijk ook zo is – de meeste muzikanten die op het hoofdpodium spelen hebben bakken met ervaring).
