Terug van weer een bijzonder mooie Castlefest!!

Ik moet bekennen dat ik er vooraf een beetje tegenop zag. Wat had ik me nu weer op de hals gehaald? Ik had namelijk voor de derde keer toegezegd dat ik zou meehelpen met de instrumentenproeverij van Stichting Draailier & Doedelzak, maar waar ik de eerste keer nog had aangegeven dat ik alleen halve dagen wilde draaien, en vorig jaar ruime pauzes had ingepland, zag het er naar uit dat ik dit jaar full-time in het Koetshuis aanwezig ging zijn en zelf amper iets van het festival mee zou krijgen. Want er waren dit jaar maar 3 in plaats van 4 doedelzakdocenten en bovendien vielen bijna alle bands die ik wilde horen en dingen die ik wilde doen, tegelijk met een eetpauze (waarin je of zelf moet eten, of je collega’s die aan het eten zijn moet vervangen), of tijdens een gezamenlijk opruim-/afbreekmoment, wanneer het dus niet sociaal is als je er tussenuit piept. Waarom gaat dat toch altijd zo bij mij? Ik doe iets leuks, dan neem ik wat vrijwilligerstaken op me, en voordat ik het weet ben ik ineens ergens volledig in betrokken…

Verder is er bij Castlefest altijd logistiek gedoe. Hoe krijg je al je meuk het terrein op, en hoe krijg je het er naderhand weer vanaf?
En ik miste mijn vriendje… die zat op Wacken terwijl ik op Castlefest zat, maar eigenlijk waren we het liefste samen geweest. <3

Maar toch is het evenement op het moment zelf altijd weer heel leuk, wegen de mooie momenten ruimschoots op tegen de mindere, en neem ik me voor om het volgend jaar weer te doen.  

Het festival begon in ieder geval voorspoedig: ik arriveerde als eerste van ons team, kon direct met de auto het terrein op om alle spullen bij het koetshuis uit te laden en er stond daar zelfs een zonebeheerder op me te wachten met ons envelopje met toegangsbandjes en parkeerkaarten! Hoezee! En er was nog voldoende plek op de vrijwilligerscamping over om mijn tent te kunnen opzetten!
Degenen na mij waren minder gelukkig. Om onduidelijke redenen was de ingang waar ik naartoe was gestuurd ineens gesloten en wisten mijn collega’s niet meer hoe ze geacht werden het terrein op te komen. Waar je het terrein vervolgens weer moest verlaten stond ook niet duidelijk aangegeven (nee, dat was niet de plek waar ik het terrein op was gereden, daar werd ik weggestuurd.) En ook de terugweg op zondagavond was weer gedoe, want dan willen alle standhouders tegelijk met de auto het terrein op en af, en sta je geheid uren in de file voordat je eindelijk met je meuk weg kunt rijden. Dat weten we inmiddels, dus zorgen we ervoor dat we klaarstaan met bolderwagens enzo, waarover we al onze spullen distribueren, zodat we mobiel genoeg zijn om lopend alles naar de parkeerplaats terug te kunnen transporteren. Maar daar is de Castlefestlogistiek niet op berekend. Dus mag je als voetganger-standhouder nergens naar buiten, behalve via de uitgang hélemaal aan de andere kant van het terrein (die te voet enorm ver weg ligt van de parkeerplaats) en de bezoekersuitgang (waar je je dus tussen de uitgaande bezoekersstroom, die echt niet doorloopt, moet worstelen en die ook een behoorlijke omweg maakt).  

Gelukkig compenseerden de blije bezoekers en goede sfeer al dat gedoe er omheen. Want wat was het druk bij onze stand! Alleen op zondagochtend was het even rustig; op vrijdag, zaterdag en zondagmiddag was er een continue stroom van mensen die onze instrumenten (draailier, doedelzak, trekharmonica en nyckelharpa) wilden uitproberen! De doedelzakken leken een stuk populairder dan vorige jaren, en hadden we vorig jaar nog een aantal dronken kerels die vooral kwamen voor een lolletje, dit jaar was zo goed als iedereen echt oprecht geïnteresseerd. Niet alleen in de uitprobeerworkshops, maar ik denk dat er ook zeker een hoop mensen zich daadwerkelijk willen gaan inschrijven voor de lessenreeks of workshopdag!

Er waren twee meisjes die de doedelzakworkshop zo leuk hadden gevonden, dat ze even later een aantal van ons een zelfgeknoopt armbandje cadeau kwamen geven. En iemand die ik had uitgelegd hoe de doedelzak werkte, liet me op mijn beurt zijn tuba uitproberen! (Dat bleek veel makkelijker dan het eruit zag, ik kreeg gelijk geluid uit het enorme ding en blies initieel zelfs te hard )
Verder was er een heel leuk stelletje, verkleed als Rapunzel en Flynn Rider (die zó goed leek dat hij rechtstreeks uit de film gestapt had kunnen zijn!), die zo enthousiast waren nadat ze vrijdag wat instrumenten hadden uitgeprobeerd, dat ze zondag terugkwamen en aan me vroegen of ze alsjeblieft nog even een instrument mochten lenen, omdat ze zo graag samen iets wilden spelen: hij op doedelzak en zij op draailier. En of iemand hen dan een melodietje kon leren? Natuurlijk kon dat! Dit soort enthousiasme en muziekgroepjes in wording moeten we uiteraard stimuleren!  

Hoewel de timing van onze pauzes en concertjes dus niet altijd optimaal was, heb ik toch diverse van die in het koetshuis geplande mini-concertjes mee kunnen krijgen. Dat heeft Stichting Draailier & Doedelzak namelijk mooi geregeld: de bands die er sowieso zijn om op de podia van Castlefest te spelen en die gebruik maken van een of meer instrumenten die we promoten, worden uitgenodigd om het bij ons nog een keer dunnetjes over te komen doen. Dat zorgt ook weer voor veel extra binnenloop en voor ons is het natuurlijk ook erg leuk.

Doordat ik veel bezig was met de workshops, heb ik niet heel veel vrienden ontmoet, terwijl ik zeker weet dat er sloten met bekenden op het festival aanwezig zijn geweest. Sommige mensen, waaronder een groepje vrienden van Richard, zijn me actief komen opzoeken in het koetshuis om even hoi te zeggen (en soms zelfs overtuigd te worden een doedelzak uit te proberen     ). Dat was natuurlijk erg leuk, al had ik helaas niet de tijd om met iedereen een praatje te maken (bij dezen sorry!).

Op zaterdag ben ik op de eetmomenten na zelfs helemaal niet ons gebouw uit geweest, maar op vrijdag heb ik ‘s middags wel pauze genomen om even te balfolken (wat ik na een paar dansjes alweer opgaf, want véél te warm!) en op zondagmiddag ben ik ook nog heel eventjes over het terrein gaan wandelen. Daardoor heb ik ook nog wat podiumoptredens mee kunnen krijgen.

Na 9 uur ‘s avonds waren we sowieso vrij, alleen waren dan natuurlijk veel andere standjes ook al dicht. We mogen gelukkig de backstage zones in, wat betekent dat we daar lekker konden hangen met gratis drankjes en snacks. Luxe hoor!  

Hoewel ik zaterdag wel even helemaal klaar was met al het kabaal om me heen (te veel mensen, te veel piepende doedelzakken!), hebben mijn oren het volgens mij redelijk overleefd. Het enige slachtoffer van het weekend zijn mijn schoenen – die hebben het maar nét gehouden. Zo zie je hoeveel je tijdens zo’n festival staat en loopt…

Nu dus een dagje bijkomen, want dat is wel nodig. Maar ik kijk met een goed gevoel terug op het weekend!