Gisteravond laat teruggekomen van een supergave Castlefest!

Het was een soort multi-taskweekend voor mij, waarin heel veel hobbies samenkwamen: reënacten met The Basic Elements, optreden met Tweedledum & Tweedledee, en balfolk dansen. Helemaal super dus – maar wel een hoop heen en weer geren.

Op donderdagmiddag konden we gelukkig rustig ons kampement opbouwen, voordat er bezoekers waren en het festivalgedruis begon. Ideaal aan het zijn van een reënactor is bovendien dat je op het Castlefestterrein zelf kunt overnachten! Geen heen en weer gereis naar de camping dus.

Donderdagavond waren waren we opgebouwd en liep ik richting het hoofdpodium waar de eerste optredens waren begonnen. Wat een sfeertje… ik had het gevoel dat ik een bubbel van heerlijke ontspannenheid in liep; een plek waar alleen maar mensen waren die lekker zichzelf waren en waar iedereen elkaar lief vond. Ik voelde me gelijk thuis en ontspannen.
Wat zijn we toch ook een bende moderne hippies bij elkaar daar…

Vrijdag heb ik te veel gedaan. Ik wilde muziek maken, dansen, kaartweven, shoppen en socializen met bekenden. Oftewel: helaas pindakaas, dat past niet in een dag. Ik voelde me alweer gelijk schuldig richting mijn groepsgenoten dat ik zo weinig in het kampement was geweest.

Maar goed, het shoppen was toen wel uit mijn systeem, dus daar hoefde ik me de andere dagen niet meer druk om te maken. De loot: twee lappen wol, twee lappen linnen, latex oren en neus voor ons nieuwe LARP-concept ‘Nood breekt wet’ en een mooi hangdinges.

Nog een voordeel van op het terrein kamperen: het stoffenkraampje stond ook op het reënactmentveld, dus ik had lekker eerste keus voordat het festival open ging en bezoekers de mooiste stofjes onder mijn neus weg konden kapen

Voor zaterdag en zondag heb ik maar besloten om vooral niet te veel te willen. Twee keer per dag optreden en twee keer per dag dansen is ook voldoende. En al die mensen die met me willen bijkletsen, rondhangen en muziek maken: heel gezellig, maar alleen als het uitkomt en we elkaar toevallig tegen het lijf lopen. Afspraken maken om op een bepaald moment op een bepaalde plaats te zijn, werkt gewoon niet.

Afgelopen jaar hadden Ernic en ik een mooi plaatsje gevonden om te spelen, op een weggetje naar het reënactmentveld. Redelijk ver weg van alle podia, zodat we daar niet door gestoord werden en lekker onder de bomen, zodat het koel was. Het enige nadeel was, dat niet iedereen dat weggetje vond en de hoeveelheid publiek wat beperkt was.
Wat blijkt: dit jaar hadden ze precies daar de hoofdingang gemaakt! Dus hebben we onze kans gegrepen en zijn we ‘s ochtends en aan het eind van de middag daar gaan spelen, zodat we precies de grote hordes binnenkomende en naar huis gaande mensen troffen.

En maar goed ook dat die plek nog bruikbaar was. Het oorspronkelijke plan was namelijk om gewoon in het kampement van The Basic Elements te spelen en zo ook nog wat extra publiek voor de groep te trekken. Maar toen we ‘s ochtends voor openingstijd nog even aan het oefenen waren, kwam een instructeur van Zwaard en Steen (de overburen) al klagen.
“We zitten hier te ontbijten en vinden het nu al eentonig. En straks moeten we demonstraties geven aan publiek en dan stoort dat.”
Right. Want van dat versterkte podium een paar meter verderop, waar om het uur een band speelt, hebben jullie geen last…? Tssss… Je mag best onze muziek niet mooi vinden, maar moet je dat dan zo lomp komen zeggen?

https://www.youtube.com/watch?v=k2buInEgFSI

Gelukkig hebben we van andere toeschouwers wel veel leuke reacties gekregen. Mensen die even bleven staan om te luisteren, die vragen stelden over onze instrumenten, die langs kwamen huppelen op de maat van de muziek, of die bij het langslopen gewoon breed glimlachten of even hun duim opstaken.

Erg hilarisch was, dat mensen maar geld bleven gooien in ons bakje met visitekaartjes! Van kleine meisjes die verlegen een muntje erin deponeerden en vervolgens heel hard wegrenden, tot volwassenen die er zomaar een briefje van 5 euro in gooiden. In het begin verstopten we het steeds, om andere bezoekers niet nog meer te stimuleren, maar er was geen houden aan en op zondag hebben we het maar opgegeven. Iemand waagde het zelfs nog te zeggen: “Het is een beetje onduidelijk dat dit bakje voor geld is, omdat er visitekaartjes in liggen.” XD
Aan het eind van het weekend bleken we €40,65 te hebben opgehaald, plus voor 17 euro aan drankmuntjes, van naar huis gaande bezoekers die blijkbaar geen zin hadden om ze weer in te wisselen.

Heel leuk van langs een weggetje spelen is, dat je zo’n goed uitzicht hebt op alle mooi verklede bezoekers. Maar het is wel erg moeilijk om je lachen in te houden als er bijvoorbeeld twee gozers met een briefje met het woord ‘Ridder’ op hun borst gespeld langs komen huppelen. Of opruimtrollen die je visitekaartjes in hun vuilniszak proberen te gooien

We hebben erg geluk gehad met het weer, want alle voorspelde buien zijn langs ons heen getrokken. Het was wel net wat te warm om lekker te kunnen balfolken. Gelukkig had ik voor de zekerheid ook mijn jurk van vorig jaar ingepakt, zodat ik niet flauwviel van de hitte tijdens al het gestuiter. Maar omdat die niet historisch correct is, bleef ik me wel de hele tijd omkleden om niet te veel uit de toon te vallen in het kampement. En moest ik na het dansen echt even bijkomen, voordat ik weer kon gaan optreden.

Maar wat waren het weer fijne dansjes met fijne mensen op fijne muziek! <3

(Vanaf 1:12 tot 2:36 bijna continu vol in beeld:)

Speciale dank aan Jaco, die me na het dansen met doedelzakmuziek terug naar ons kampement begeleidde. Die highland pipes van hem zijn duidelijk een stuk indrukwekkender dan mijn lage landen doedelzak, want werkelijk iedereen ging voor ons aan de kant toen we langs kwamen gemarcheerd! Inclusief snel voor ons langs springende fotografen die even een kiekje wilden maken en mensen die hun hoed voor ons afnamen.

Ondanks dat ik van donderdagmiddag tot zondagavond weg ben geweest, me veel te druk heb gemaakt en weinig slaap heb gehad, valt mijn brakheid momenteel erg mee. Zelfs mijn voeten hebben het overleefd! Kon ik vorig jaar dagen lang geen schoenen meer verdragen, dit jaar was ik voorbereid en had ik 6 verschillende paren meegenomen, zo veel mogelijk gewisseld, en waar de dansvloer het toeliet op blote voeten gedanst. Ook ben ik niet verbrand. Mijn enige verwondingen zijn een setje muggebulten.

Dus ik heb nu alweer zin in volgend jaar. Lieve vriendjes, ik mis jullie!! Gelukkig hoef ik geen jaar te wachten om jullie weer te zien, te knuffelen en om samen te dansen <3