Na 2 jaar niks, kon ook Castlefest dit jaar eindelijk weer doorgaan! Helaas nog steeds niet geheel zoals vroeger, want blijkbaar is er een nieuwe terreinbeheerder of eigenaar ofzo, en daardoor was niet meer het gehele terrein van de Keukenhof beschikbaar voor het festival. Dat betekende ten eerste dat de instrument-uitprobeerworkshops van Stichting Draailier & Doedelzak niet meer konden plaatsvinden. Want het gebouw waar dat altijd in was, viel nu buiten het beschikbare gebied en er was geen andere plek op het terrein over. Jammer, want ik zou daar gaan meehelpen (en zo een deelnemerstoegangskaartje kunnen scoren).

Ten tweede betekende dat minder kampeerplekken en minder parkeerplaatsen. Tegen de tijd dat ik erachter kwam dat ik niet als deelnemer naar binnen kon, bleken alle campingtickets al te zijn uitverkocht. Meh. Ik had natuurlijk kunnen kijken of ik elders kon overnachten, maar de hele tijd op en neer rijden doet toch wel af aan de festivalervaring. En eigenlijk was ik dit jaar in mijn rol als muzikant al op genoeg festivals in een tent… daarvoor hoefde ik het niet te doen. Dus besloot ik dit jaar maar eens slechts één dagje te gaan.

Ik koos voor de vrijdag, omdat zaterdag altijd loeidruk is (en op zondag de leukste spulletjes al verkocht zijn. ). Maar het leek wel alsof het ook voor een vrijdag, niet zo heel druk was. Natuurlijk waren er veel bezoekers en het is een groot terrein, dus in totaal zijn er gisteren in absolute aantallen vast heel veel mensen geweest. Maar het voelde niet zo druk. Ik heb alleen voor het eten eventjes in een rij hoeven te staan, nooit voor toiletten of waterpunten. Er was altijd zitplek onder de luifels. Ik heb veel minder bekenden gezien dan anders (wat nog steeds niet betekent dat ik weinig bekenden heb gezien ). En ook waren er naar mijn idee veel minder bezoekers over-de-top uitgedost met uitbundige kostuums, waar je wel 2x naar keek. Misschien moeten mensen toch nog wat bijkomen van de corona-periode?

Ik had vooraf verwacht dat het heel zonnig en warm zou worden, maar toen bleek het ineens veel minder warm te worden, deels bewolkt en met 40% kans op regen. Argh! Wat moest ik nu aan? Op de ochtend zelf dus toch maar weer mijn oude Castlefest-outfit uit de kast getrokken, want die had handige laagjes. Oh wacht, nu ik ben afgevallen, is ook die natuurlijk veel te ruim… zucht. Een paar veiligheidsspelden bevestigen in de rok en mezelf streng toespreken dat ik de jurk níét dezelfde ochtend nog hoefde in te nemen en het met een riem erom ook best wel kon, losten het op. In mijn rugzak gingen zowel een hoedje & zonnebril als een vestje & legging, plus een regenponcho. Alleen die laatste heb ik niet gebruikt, want de druppels motregen in de ochtend waren zo ook wel prima te overleven.

Ik had gezorgd dat ik nog vóór openingstijd bij de poort stond, want ik wilde de balfolk-workshop niet missen. Da’s immers altijd gezellig, ook al ken ik de dansen al lang. Ik kan altijd helpen om wat nieuwelingen de juiste richting op / het juiste ritme in te duwen.

Daarna was het alweer tijd voor lunch en daarna herinnerde ik me weer waarom ik afgelopen keren altijd het hele weekend ging – te weinig tijd om alles uitgebreid te bekijken, aan dingen mee te doen, te shoppen, met vrienden bij te kletsen én in het gras te hangen! Zucht. Dat werd keuzes maken. Ik herinnerde me ook nog dat het op Castlefest niet verstandig is om te beloven ergens op een bepaalde tijd te zijn; ‘go with the flow’ is daar altijd veel beter. Dus maakte ik alleen een lijstje van dingen die ik ‘mogelijk’ wilde zien of doen, en keek ik wel of dat lukte. (Ter illustratie: ik vertrok een half uur te vroeg richting het podium waar een optreden zou zijn en arriveerde een kwartier nadat de band was gestart, want onderweg kwam ik nog een andere band tegen die leuk was en liep ik een bekende tegen het lijf.)

Uiteindelijk heb ik (deels) kunnen luisteren naar de optredens van Shireen, Waldkauz en La Maisnie Hellequin, en de show van Bataille kunnen bekijken. En dus de balfolk-workshop kunnen doen. Voor de rest heb ik gekletst, rondgekeken en geshopt. Dat laatste met resultaat: ik scoorde een extra laagje voor over mijn outfit (met praktische zakken), een net-niet-middeleeuws bord en een nieuw kettinkje:

Om tien voor tien ‘s avonds besloot ik dat het verstandig was om maar eens naar huis te gaan, want het was nog dik anderhalf uur rijden…

Tijdens de terugrit heb ik overigens voor het eerst in mijn leven 112 gebeld. Ik reed op de A15 namelijk langs een brandende auto die naast een oprit op z’n kant lag. Geen idee of dat al door iemand was doorgegeven, maar er stond niemand bij. En ook al was er relatief nog veel verkeer op de snelweg, als iedereen denkt: “Iemand zal dit wel al gemeld hebben”, dan doet uiteindelijk niemand wat. Dus auto op de vluchtstrook gezet en gebeld. Ik hoop maar dat het een boerenprotest was, hoewel half 12 ‘s nachts me niet echt een logisch tijdstip daarvoor lijkt. Want als het een eenzijdig ongeval was en er nog mensen in dat brandende wrak hadden gezeten… Laat ik zeggen dat het niet zinvol was geweest om erheen te gaan om te proberen daar nog iemand uit te trekken…

Gelukkig kwam ik zelf veilig thuis en kon ik van een welverdiend slaapje genieten. Het was een fijne dag. En hopelijk volgend jaar weer het hele weekend!