Ik kan me niet herinneren hoevaak ik al naar Castlefest ben geweest. Ik begon mijn blog in 2009 en uit mijn eerste post over Castlefest kan herleiden dat ik er toen al vaker naartoe was gegaan. Sinds 2009 heb ik maar één editie gemist (die in 2011 vanwege mijn bruiloft) en in 2020 en 2021 ging Castlefest niet door wegens corona.

Ik ben er als bezoeker geweest, als muzikant met Tweededum & Tweedledee, en als vrijwilliger voor Stichting Draailier & Doedelzak. Dat laatste deed ik de afgelopen jaren, maar vorig jaar was ik toch wel een beetje te druk geweest, dus besloot ik om dit jaar o.a. de hoeveelheid festivals en vrijwilligerswerk wat af te schalen. Aangezien Richard op zijn beurt besloten had om eens een jaartje Wacken Open Air over te slaan, bood dat een mooie gelegenheid om dit jaar samen naar Castlefest te gaan – slechts één dagje, en gewoon als consument.

Hoewel ik dat in het verleden ook al vaker had gedaan, is de ervaring toch elk jaar weer anders. Het was bijvoorbeeld heel lang geleden dat ik met iemand samen naar het festival was geweest en dus de hele dag met dezelfde persoon was opgetrokken. Gelukkig was dit een bijzonder leuk exemplaar! <3 En ook doordat het festival steeds groter wordt. Dit jaar (de 20e editie) was het voor het eerst volledig uitverkocht. Het festival begon met zo’n 4.500 bezoekers en inmiddels zitten ze op de 55.000 ofzo. Persoonlijk vind ik dat geen optimale ontwikkeling, want het doet wel afbreuk aan de sfeer die er vroeger was. Het was toen knus, en nu voelt het heel massaal.

Toch viel het gisteren relatief mee. Zaterdag is altijd de drukste dag en ik had me mentaal voorbereid op structureel vaststaan in drommen mensen, maar dat was niet het geval. Deels omdat we er op tijd waren – tot een uur of 12 was het relatief rustig en konden we gemakkelijk alle kraampjes bekijken. Daarna werd dat lastiger, maar gelukkig hadden we tegen die tijd al het meeste gezien. De rijen vielen ook mee – er was alleen een enorme rij voor de drankstand op het Village-veld, maar voor de toiletten en muntjes hoefden we niet lang te wachten. Natuurlijk was er ook de uitrijd-file, maar omdat we niet op prime-time wilden vertrekken, viel die ook mee.

Ook trof ik relatief weinig bekenden. Natuurlijk herkende ik een hoop mensen, maar het was niet zoals voorheen, dat ik een uur erover deed om van de ene kant van het terrein naar de andere kant te lopen omdat ik onderweg steeds met spontaan tegengekomen met vrienden en kennissen kletste. Het kan zijn dat er minder van mijn vrienden heen gaan (het is de leeftijd), of misschien was ik teveel bezig met verliefd naar Richard kijken en heb ik ze domweg over het hoofd gezien.  

We hebben onder meer geshopt: ik twee kledingstukken en een ketting, Richard stof voor een nieuwe outfit en een mooie Viking-muts.
We bewonderden dingen, zoals een supergaaf gemaakte steampunk-helikopter, de wicker (voordat die in de hens ging) en we bekeken de show ‘De Kooi’, die erg leuk inelkaar was gezet.
En natuurlijk was er muziek, onder andere die van Trolska Polska.

Gedanst heb ik deze editie zo goed als niet, wat heel uitzonderlijk is. Tegenwoordig plannen ze de balfolkbands namelijk op vrijdag, en hoewel ik had gehoopt dat Trolska Polska wat dansbare liedjes speelde, bleef het bij (hoe verrassend) een polska en een schottis.

Na de traditionele wickerverbranding (die we oversloegen – veel te druk; we zijn in plaats daarvan even bij de vrijwilligers van Draailier & Doedelzak gaan buurten) hebben we nog één band geluisterd, maar rond kwart over 10 ging het kaarsje bij mij echt uit en heeft Richard mij half slapend naar huis gereden.  

Het was een fijne dag. Maar ik heb nog geen idee of en in welke vorm we Castlefest volgend jaar gaan bezoeken.