Castlefest was kort maar krachtig dit jaar. Het was wel een beetje raar om weer gewoon als bezoeker een kaartje te moeten kopen. En helemaal vreemd om langs het plekje te lopen waar we met Tweedledum & Tweedledee altijd speelden, wat er nu maar verlaten bij lag.

Aan het eind van de dag had ik een kort herdenkingsmomentje voor Ernic ingepland, op dat specifieke plekje. Tijdens zijn uitvaart had ik geen doedelzak voor hem kunnen spelen en het leek me mooi om dat alsnog te doen op de plek waar we het meest hebben gespeeld, op het evenement waar we elkaar hebben ontmoet en waar we voor het eerst hebben opgetreden.

Omdat veel Castlefestgangers hem kenden, heb ik er een publiekelijk evenementje van gemaakt en vooraf de bladmuziek gedeeld zodat anderen desgewenst ook mee konden spelen. Annabella wilde daarnaast een kort ritueeltje leiden, waarbij mensen hun herinneringen aan Ernic in fysieke vorm in een mandje konden plaatsen en poeder de lucht in mochten blazen. Daarna mocht ik het mandje in de wickervrouw plaatsen (een wezen gevlochten van wilgentenen, dat ieder jaar ritueel wordt verbrand tijdens Castlefest). Omdat een van degenen die het wickerritueel begeleidt, Ernic ook heeft gekend en ook graag iets voor hem wilde doen, was zelfs geregeld dat ik hoe dan ook nog het mandje mocht plaatsen, ook al was de rij te lang of de wicker al gesloten voor offers. Heel lief en fijn.

De opkomst was veel hoger dan ik had verwacht. Ik was blij als er 4 á 5 man zou komen opdagen, maar we waren met zo’n 20 personen aanwezig! Diverse mensen hadden iets meegenomen voor in het mandje, hadden hun draailier, doedelzak of harp meegenomen, of zelfs iets voor mij gemaakt. En ik merkte aan de emoties op dat moment en de mensen die achteraf naar me toe kwamen met hun verhaal, dat het voor hen ook betenisvol was geweest. Daar ben ik heel blij om.

Toch vond ik het lastig om echt de tijd te nemen om aan Ernic te denken. Want ik ben dan toch bezig met coördineren, er op letten dat iedereen me kan verstaan en dat we gelijk blijven spelen. Bovendien heeft de wickerverbranding voor veel mensen een diepe betekenis, dus het was mooi om dat in het ons ritueel te kunnen verwerken, maar persoonlijk heb ik daar minder mee. Toen ik echter na de plaatsing van het mandje ging balfolk dansen, kwam het eindelijk even los. Tijdens dansen kan ik vaak wel stoppen met nadenken en stel ik me open voor mijn danspartner, de muziek en meer, om goed in de dans op te kunnen gaan. De mazurka van Kelten zonder Grenzen was zo mooi, en het dansje met Wim zo fijn, dat de tranen even los kwamen. Dankjewel Wim en Lucas dat jullie er op dat moment voor me waren. (En ja Wim, we staan eindelijk quitte nu we allebei de ander eens aan het huilen hebben gemaakt tijdens een dans. )

Maar natuurlijk was Castlefest meer dan alleen de herdenking. Zoals gezegd heb ik ook weer heerlijk gedanst en gezellig gesocialiseerd met bekenden. Ik heb mezelf gedwongen om het rustig aan te doen – de set van Pyrolysis heb ik bijvoorbeeld laten schieten omdat die te snel na de set van Andoorn was en ik toch echt nog even naar het toilet moest (lange rij!), muntjes moest halen en even wat moest drinken. Hoe veel dagen je ook gaat, Castlefest is altijd te kort om alles te doen wat je wil en ik had geen zin om deze ene dag ook weer van hot naar her te blijven rennen.

Het weer werkte gelukkig heel erg mee: pas iets voor acht begon het ineens te hozen; de rest van de dag is het droog gebleven! En ik had mijn Alice in Wonderland-parapluutje mee.

Erg grappig: ik zag ineens iemand rondlopen in een jurk die ik ooit maakte, maar later heb verkocht via een Facebookgroep! Blij dat er nog iemand plezier van heeft.

Misschien dat ik volgend jaar weer een heel weekend ga, maar ik ben blij dat ik dit jaar toch anders heb besloten. Vanwege Sammy, vanwege mijn eigen te drukke periode gezien verhuizen en Orenda, en ook omdat ik hoorde dat het opbouwen van de tenten een drama was vanwege de harde wind. Vandaag dus op mijn gemakje even uitbrakken en alvast wat inpakken voor het volgende evenement.