Oh, wat was Orenda mooi!

Van tevoren maakte ik me wel een beetje zorgen over de vraag of ik me van dinsdagavond tot en met zaterdagavond bezig kon houden (zondag was alleen voor opruimen, uitbrakken en terugrijden). Niet in de minste plaats omdat mijn briefing neerkwam op “ga door waar je mee bezig bent”. Voor de zekerheid had ik een periodecorrect boek meegenomen, maar dat is niet eens open geweest!

De groep mensen en de crew is superfijn en er hangt een hele goede roleplay-sfeer op dat evenement, waardoor ik makkelijk in mijn rol werd gezogen en bleef hangen. De locatie, een Frans chateau met een prachtige bosrijke omgeving en een groot meer, hielp daar ook zeker bij. Er zijn geen evenementen waarbij ik zo veel ‘picture perfect’ sfeermomenten heb mogen ervaren als afgelopen Orenda!

Want hoe vaak krijg je de kans om in je hoepelrok en met je parasolletje op een bootje te zitten, waarbij een heer met hoge hoed je langs uitzicht op groen en een chateau peddelt??

En hoe vaak spring je met nog 4 andere mensen gehuld in Victoriaanse badkleding een buitenzwembad in?

Hoe vaak hebben jullie al petanque en croquet met authentieke houten onderdelen gespeeld? (Het enige minpunt was helaas dat alle veldjes onwijs afliepen richting het meer, vol kuilen zaten en enkelhoog gras hadden, waardoor het croquet spelen enigszins werd bemoeilijkt.)

Tot slot zouden jullie onwijs jaloers zijn als jullie hadden kunnen zien hoe mooi het meer er om middernacht bij lag, toen er pingpongballetjes gevuld met gekleurde lichtjes in werden gegooid, die langzaam op het water dobberden.

En dat was dus alleen de sfeer, laat staan het daadwerkelijke spel. Oh, en had ik het superuitgebreide, ter plekke door crewleden klaargemaakte eten al genoemd? Hoewel we in Frankrijk zaten, zaten we binnenspels op Java en dus werden er iedere dag rijsttafels met Indonesische gerechten geserveerd. Wat een luxe!

Mijn kostuums zijn goed tot hun recht gekomen, al waren er her en der wat problemen. Ik kan met een hoepelrok namelijk niet in stoelen met armleuningen zitten, dus als ik op het bordes wilde zitten, moest er steeds een stoel van binnen worden gehaald (door een heer uiteraard, als dame ga je niet zelf tillen). En aan de eettafel waren geen Victoriaanse breedtes gehanteerd bij het dekken, dus moest ik continu aan het einde van de tafel gaan zitten omdat ik anders niet tussen mijn disgenoten paste. Maar ter compensatie drapeerde ik wel uitermate mooi op de sofa’s.

En je leert gelijk waarom bepaalde etiquetteregels er zijn. Dat iemand de stoel voor je aanschuift is écht heel fijn, want je twee handen zijn te veel bezet met het managen van alle stof om je heen om ook nog eens een stoel te kunnen manoeuvreren. (Al waren de mannen er op een gegeven moment behoorlijk klaar mee om iedere keer dat een dame aan of van tafel ging, op te moeten staan. )

De vorige keer kreeg ik weinig mee van het plot, maar ik heb me er nu actief mee bemoeid. Het voordeel van mijn personage (de Alice van Alice in Wonderland) is dat ze bij ieder groepje kan aanschuiven, gepast volgens de etiquette of niet. En bovendien ben ik verder gegaan met mijn ‘Trouble Map’, een kaart waarop ik bijzondere verhalen noteerde. Dus heel veel mensen hebben even de tijd genomen om met me te babbelen.

Het continue omdenken ging me gelukkig weer goed af, inclusief het ter plekke bedenken van woordgrapjes. Eentje waar ik stiekem best trots op ben: “Het is niet mogelijk dat het tegenvalt, meneer. Als iets is tegengevallen, is het namelijk niet voorgevallen.”

Dit keer ben ik ook daadwerkelijk in Wonderland geweest! Zelfs tweemaal. De eerste keer maar heel kort, en ik was er amper toen de delen één voor één weer langzaam vervaagden (met dank aan Ork’s uitstekende lichttechniek!), waarna ik uiteraard een flinke jankbui kreeg omdat dat waar ik al bijna mijn hele leven naar uitkeek, weer aan mijn neus voorbij ging.

Maar zaterdagavond was driemaal scheepsrecht. Ik werd opgehaald met de mededeling: “Je mag naar huis.” Waarna ik naar datzelfde roeibootje werd geleid, waar nu een prachtig verlicht wezen op zat. Het was inmiddels stikdonker en het regende pijpenstelen, en terwijl mijn vrienden me geschokt en met tranen in de ogen op de oever uitzwaaiden, werden ik en een vriendin naar Wonderland geroeid. We dreven door de verlichte gekleurde balletjes heen, wat echt een Eftelingeffect gaf. De regen werd steeds heftiger en uiteindelijk was ik nat tot op mijn onderbroek, maar ook dat droeg bij aan de sfeer. Het leek wel alsof we door de veerman naar Hades werden geleid – alleen de twee muntjes ontbraken.

En daarmee eindigde het weekend voor mij. Of Alice nog terug gaat komen is de vraag. Het was voor mij ook een verrassing, dus ik wacht vol spanning op de volgende briefing!

Al met al heb ik dus een heel mooi weekend gehad. Ik ben echt heel dankbaar dat ik zoiets moois mee heb mogen maken en dat er ook zo veel moeite is gedaan om iets voor mij persoonlijk te creëren. Zeker aangezien ik ‘maar’ een NPC ben; doorgaans worden speciale scènes toch vooral voor de spelers bedacht. Maar op Orenda is er niet zo heel veel onderscheid. Ik ben ook meer een DPC dan een NPC, want ik krijg maar een fractie van het plot te horen en soms vergeet ik zelf zelfs dat ik geen speler ben.

En toch had ik op vrijdagavond weer even zo’n dipje. Het spel was ‘s avonds wat tam (wellicht zaten veel mensen er even doorheen) en ik had geen inspiratie of puf meer om op de Alice-manier gesprekken te voeren. Het ‘Waarom ben ik hier eigenlijk? Ik voeg helemaal niets toe aan het spel’-gevoel dook weer eens op. Dus ik heb me even in mijn slaapkamer teruggetrokken met een bus Pringles om weer op te laden. Want ik weet inmiddels dat het nergens op slaat. Maar toch heb je het af en toe. De volgende ochtend ben ik lekker lang in bed blijven meuren en daarna werd het toch automatisch weer leuk.

Hopelijk volgen er binnenkort nog wat meer foto’s van de mooie scènes, want ik weet zeker dat er een hoop prachtige plaatjes op de camera van Ork staan te wachten. Check over een paar dagen deze post dus nogmaals!
[edit:] Nu met foto’s! Die met logo rechtsonderin zijn van Ork en de anderen van David de Klijn.