Tot nu toe was ik altijd maar één dag naar Castlefest gegaan. Maar afgelopen jaar merkte ik dat dat toch echt te kort was, sinds ik er ook zelf met Tweedledum & Tweedledee muziek sta te maken en er balfolk gedanst kan worden. Alleen al met die dingen kan ik een complete dag vullen! Dus dit jaar besloot ik te blijven kamperen en van vrijdag t/m zondag te gaan.

Een goede beslissing, want wat was het leuk! Maar toch… nog steeds te weinig tijd! Te veel leuke bands om naar te luisteren of op te dansen, te veel kraampjes om te shoppen, te veel leuke mensen om mee te kletsen, te lekker weer om ergens lui te gaan hangen… En zelf muziek maken doe je nooit te weinig!

Het is alleen al geweldig om een beetje in het gras te hangen, sfeer te proeven en naar andere bezoekers te kijken. Wat een hoop mooie mensen lopen er toch rond. En dan heb ik het niet eens zo zeer over de kostuums en de jummy langharige mannen met ontblote bovenlijven, maar over het type mensen, hun uitstraling en hoe gemoedelijk het er allemaal aan toegaat.

Afgelopen jaren konden we vanwege de regen maar weinig spelen, maar nu hebben we echt iedere dag wel een paar uur muziek gemaakt. En we zijn veel beter geworden! Niet alleen spelen we de nummers met minder fouten, we hebben diverse liedjes nu ook opgeleukt met meer variaties zodat de deuntjes niet zo snel gaan vervelen. En we hebben een aantal nummers met zang toegevoegd.

Ik vind het inmiddels ook een stuk minder eng om door een microfoon voor publiek te zingen. En als je dan na je allereerste gezongen liedje de vraag krijgt of je ook cd’s verkoopt, dan is dat een onwijze opsteker! Naast twee verzoekjes om cd’s en het weggeven van visitekaartjes, hebben we behoorlijk veel complimentjes gekregen, waaronder van een dame die achteraf bandlid bleek te zijn van Virelai, een officieel geprogrammeerde groep op het festival. Het wordt nog eens wat met ons…

Zondag ging het wat minder soepeltjes, toen gingen een paar nummers echt de mist in, maar dat was volledig te wijten aan slaapgebrek. Na twee zeer korte nachten (als je terug op de camping bent na het festival ga je natuurlijk gewoon door met zingen en mede drinken rond een kampvuurtje) was mijn concentratie duidelijk niet meer wat hij geweest was.

Zondag was ook de genadeklap voor mijn voeten, die inmiddels aan de achterkant helemaal open lagen waardoor ik geen schoenen meer kon verdragen. Nou had ik gelukkig teenslippers bij me, maar daar kan ik niet op dansen. Op blote voeten dansen was heerlijk bij de folkstage, maar bij de villagestage lagen me toch iets te veel keien in het gras. Dus heb ik bij de concerten aldaar de tovercirkels en andere dansen waarbij je het hele terrein over dendert, maar even overgeslagen en me beperkt tot dansen waarbij de locatie zelf te sturen was en ik op het (enigszins) steenloze gras bleef.
Wat dat betreft mag de Castlefestorganisatie wel iets meer kijken naar de dansbaarheid van het terrein bij de bandprogrammering en podia-indeling. De schuine helling van de dansvloer voor de villagestage was namelijk ook verre van ideaal.

Toch was ik daar vaak te vinden, vanwege de band KOB Experience – een gelegenheidsband bestaande uit 3 verschillende groepen: Kelten zonder grenzen, Orfeo en Bal Noir. Naar hun eigen zeggen hadden ze op vrijdag hun openingsconcert, op zaterdag hun afscheidsconcert en op zondag het reünieconcert X-D
Wat een combinatie! Lieve harp met een woest brullende zanger; heerlijk. Balfolk heeft nog nooit zo gerocked!

En dat reflecteerde zich ook in de dansjes: headbangen tijdens een jig? Gooi- en smijtwerk tijdens een scottish? Check! Doe mij dat vaker…
Eén van de fotografen benaderde me naderhand nog met de mededeling dat ‘ie heel gave foto’s van me had gemaakt, dus ik ben benieuwd.

Over mijn jurk heb ik veel complimentjes gehad van mensen die ‘m al op mijn blog hadden gespot en hem nu live zagen – erg grappig om te merken hoeveel mensen eigenlijk meelezen
De jurk op zich was niet heel foto-waardig uiteraard, vooral praktisch. Maar toen ik op zondag voor de gein van een klim-opsliert een kroontje vlocht en die op mijn hoofd plantte, werd ik direct door fotografen gevraagd om te poseren. Vaag… It’s all in the details zullen we maar zeggen.

Dit jaar heb ik nauwelijks geshopt – vanwege tijdsgebrek heb ik me beperkt tot de kraampjes met middeleeuwse spullen. Da’s toch hetgene waar ik tegenwoordig het meest behoefte aan heb.

De loot:

Een mooie wol voor kousen, wolgaren om mee te borduren, een benen naald en gespjes voor sokophouders die ik ga kaartweven.

Hoewel ik zondag bek-af was, heb ik een heerlijk weekend gehad. Muziek, dans en leuke lieve mensen – wat wil je nog meer? Volgend jaar dus zeker weer een heel weekend!