Een van de redenen dat ik met ‘t Vaerdich Volk ben gestopt, is zodat ik meer tijd heb voor optredens met Tweedledum & Tweedledee. Want wat middeleeuwse festivals betreft, vissen we in dezelfde markt. En het werkt, want dit jaar zijn we al voor diverse middeleeuwse evenementen geboekt!

Afgelopen weekend was ons eerste festival van het seizoen. We mochten helemaal naar het Vlaamse Middelburg (2,5 uur rijden…) voor een optreden.

Het was voor ons de eerste keer dat we op een re-enactmentterrein zouden kamperen. De enige andere keren dat we een optreden met overnachting hadden, was op Castlefest. Maar daar slapen we op een aparte camping in een gewone tent. Ditmaal kon ik mijn re-enactmenttent weer van zolder halen!

Voor de maaltijden konden we gelukkig terecht in de crewruimte. Erg leuke mensen, dus het was heel gezellig. Uiteraard zijn er diverse grapjes over Nederlanders en Belgen heen en weer over de tafel gegaan. Hoewel we in principe dezelfde taal spreken, bleek communiceren nog best een uitdaging. Soms deed ik maar gewoon ‘smile and wave’ als een local een onverstaanbaar verhaal tegen me ophing… Zoals één van hen opmerkte: “Wij vinden de laatste drie letters van een woord niet zo relevant.”

Zo’n heel weekend spelen is uiteraard ontzettend vermoeiend, maar het was wel heel erg leuk. Ik denk dat we deze wel tot een van de meest succesvolle optredens tot nu toe mogen rekenen!

Ondanks wat gebruikelijke foutjes en oepsjes her en der (die niet opvallen, want we zijn inmiddels zo goed op elkaar ingespeeld dat we elkaar opvangen), hebben we behoorlijk goed gespeeld. We vergaten veel minder vaak dan anders een herhaling, ons tempo was veel constanter, en ik ben erg tevreden over ons repertoire. We hebben inmiddels diverse nummers die echt heel leuk zijn, en bovendien hebben we enkele eenvoudige nummers uitgebreid en opgeleukt, wat heel goed werkt. Voordeel van dit evenement was ook dat het niet bepaald historisch correct was, en we dus ook ons folkrepertoire er doorheen mochten gooien.

Het publiek was echt enórm enthousiast en positief. Veel mensen bleven even staan luisteren, complimenteerden ons, of gooiden donaties in ons koffertje. In twee dagen tijd hebben we zo bijna €35 gekregen! En dat is nog naast alle cd’s die we hebben verkocht. Ik had er 15 meegenomen – dat leek me ruim voldoende. Maar ze gingen als zoete broodjes over de toonbank en op zondagmiddag waren we volledig uitverkocht! De mensen die nog eentje wilden, hebben we maar een visitekaartje gegeven in de hoop dat ze via onze site nabestellen.

Zelfs standhouders waren heel positief. Horen we op Castlefest de mensen nogal eens morren dat ze te lang achter elkaar naar een doedelzak moeten luisteren, hier werden we bij het langslopen zowat gesmeekt of we naast hun standje wilden komen spelen. Om mensen te trekken, en omdat ze het zelf leuk vonden. (Ook een van de standhouders kocht onze cd.)

Dus óf Vlamingen zijn veel meer liefhebbers van middeleeuwse muziek, óf we moeten toch concluderen dat de vooroordelen waar zijn, en Nederlanders een beetje gierig zijn.

Afgelopen dinsdag werd ik gebeld. Of we zondag wat te doen hadden? En zo nee, of we dan muziek konden komen maken tijdens de Aproche, de jaarlijkse bijeenkomst van Stichting Gebroeders van Limburg?

Lekker op tijd weer…. XD

Maar hee, we hadden inderdaad nog niets gepland, dus superleuk!

Het was de bedoeling dat we speelden na afloop van de bijeenkomst, tijdens de borrel. En ook tijdens het begin van het etentje, want velen bleven daarna hangen om gezellig samen een maaltijd te nuttigen.

De borrel was op de eerste verdieping van het Waaggebouw in Nijmegen en het etenje op de begane grond. Ik kan me niet herinneren dat ik al eens op de eerste verdieping was geweest, dus het was sowieso leuk om daar eens te zijn. Op de begane grond hadden we al eerder kort gespeeld, namelijk tijdens een lunch tijdens het Gebroeders van Limburgfestival. Erg sfeervol en erg mooie akoestiek!

Het was wel even zweten wat betreft programma, want de borrel duurde een uur en daarna moesten we dus ook nog even een stukje van het etentje meepakken. Terwijl we maar amper 3 kwartier aan middeleeuws repertoire hebben… Samen met ons folkrepertoire komen we makkelijk aan de anderhalf uur, maar nu hebben we maar wat extra pauzes gepakt en stiekem een paar nummertjes herhaald.

Gelukkig waren de reacties weer positief en wij hebben een leuke middag gehad! (En heb ik alvast geld voor een nieuwe stofzuiger verdiend, want die gaat met Mark mee. )

Begin september werd Tweedledum & Tweedledee getagd in een Facebookbericht van Local Popscene; een radioprogramma dat al eens eerder onze muziek had gedraaid. Ze organiseerden een wedstrijdje: wie maakt de beste cover van het nummer ‘Jolene’, van Dolly Parton. Wij waren een van de bands die ze actief uitdaagden.

Mijn eerste reactie was uiteraard: “Euh…. een country-nummer op draailier en doedelzak? Ben je nou helemaal mal??” XD

Maar toen ik er wat langer over nadacht, veranderde dat naar “En waarom ook niet?”. Want ik kan ook zingen. En stiekem is ‘Jolene’ een van mijn favoriete golden oldies. Wie weet wat we er van konden maken. Dus legde ik het aan Ernic voor. Die bleek gelukkig wel in voor een experimentje!

Het vereiste uiteraard wel een flink aangepaste compositie. Gelukkig wist Ernic een arrangement te produceren dat werkte met bourdoninstrumenten.

De deadline lag op 1 december, wat betekende dat we minder dan 3 maanden de tijd hadden om zowel een arrangement te maken, als het in te studeren, als het op te nemen, als het te mixen. Waardoor we het eigenlijk maar amper eens waren over de compositie, op het moment dat we begonnen op te nemen. De laatste doedelzaksolo is dan ook nog last-minute aangepast omdat het toch nét niet helemaal lekker werkte. Met dus nul tijd om er echt op te studeren.

Die tijdsdruk hoor je helaas wel terug in ons spel. We hebben uiteindelijk maar besloten om de doedelzaksolo’s, draailierslag en -bourdons, apart op te nemen. Anders werd het gewoon te lastig. Strak in de maat blijven én beiden foutloos blijven als ik zong en Ernic op de draailier begeleidde, was al genoeg uitdaging.

De eerste opnames deden we zonder metronoom. Na een hele ochtend mijn ziel en zaligheid in de microfoon te hebben gezongen, kreeg ik die middag een telefoontje van Ernic: er was iets mis gegaan met de instellingen van de apparatuur en het moest opnieuw…

Het kostte me bijna een hele week om daar van bij te komen. Zingen is echt iets heel persoonlijks. Als ik de doedelzakpartij opnieuw had moeten inspelen, had ik dat vervelend gevonden, maar geen ramp. Maar al die zang opnieuw… *snik*.

Uiteindelijk was het misschien toch maar beter ook, want terugluisterend hoorden we dat het van alle kanten rammelde. Tijdens de tweede reeks opnames hebben we daarom via een koptelefoon, een metronoom mee laten lopen. En nog steeds was het moeilijk om gelijk te blijven… Maar uiteindelijk stond alles erop en konden we aan de slag met bewerken.

Twee dagen voor de deadline informeerden we hoe strak deze was. Want een of twee dagen extra om de opnames te editen, zou het wel een stuk beter maken. En toen kregen we te horen dat veel bands hadden aangegeven dat de deadline te krap was, en dat deze werd verschoven naar 1 februari. Wat later nog verder werd bijgesteld naar 28 februari. *zucht* Achteraf gezien hadden we er dus iets veel beters van kunnen maken.

Omdat sommige opnames zoals gezegd niet helemaal strak (of zuiver…) waren, stelde ik voor om enkele fragmentjes opnieuw op te nemen. Maar Ernic zei terecht dat hij inmiddels helemaal klaar was met het nummer. Niet zo gek, aangezien hij degene is die het arrangement heeft bedacht, de opname-apparatuur in huis had, en als enige verstand heeft van opnames bewerken. Dus besloten we om het maar zo te laten als het was. 

Ik moet bekennen dat mijn gevoel over het eindresultaat heen en weer blijft stuiteren tussen “nou, dat hebben we best aardig gedaan” en “OMG hoe durven wij dit de wereld in te slingeren dit mag NOOIT iemand te horen krijgen iedereen die dit hoort zakt door de grond van plaatsvervangende schaamte!!” :-/
Mjah, uiteraard zal ik nooit helemaal tevreden zijn over mijn zang en spel. Ik zal altijd blijven horen dat ik in het begin te hoog zing. Dat ik versnel tijdens mijn doedelzaksolo. En dat ik te laat inzet bij dat laatste couplet. Maar het moet maar.

Sowieso gaat dit geen nummer worden dat wij tijdens evenementen kunnen spelen. Al was het alleen maar omdat het zo snel wisselen tussen zang en doedelzak niet werkt. Het is echt een ‘omdat het kan’-projectje. We doen niet eens mee om te winnen; we hebben dit gedaan om te experimenteren en er van te leren. We verwachten ook niet dat de radiozender ons hoge punten gaat geven, omdat de meeste mensen domweg niet gewend zijn aan onze instrumenten en type muziek. Wij gaan alleen voor ‘meest originele inzending’.

Want uniek zijn we wel. Niet alleen qua instrumenten en arrangement, maar ook omdat ik heb geprobeerd vooral veel emotie in het nummer te leggen. De meeste versies die ik van ‘Jolene’ heb gehoord, zijn toch gewoon lekker weg zingen, of heel subtiel zingen. Bijna niemand leeft zich in in die tekst. Hallo, één of andere tuthola dreigt er met je vént vandoor te gaan! Daar word je toch bóós van?? En gelukkig vond ook Ernic dat je beter met passie kunt zingen en dat het dan maar een beetje vals is of rammelt, dan andersom.

Inmiddels is de opname richting de radiozender gegaan. Ook al was de deadline 28 februari, ze gaan onze versie toch a.s. vrijdag al uitzenden, rond 19:30 uur! Dus nu kunnen jullie er ook naar luisteren (ether: 105.7 FM, kabel: 92.9 FM, of livestream). Als je durft. En als je niet kunt wachten tot vrijdag, dan mag je ook gelijk het mp3-tje downloaden.

Al een flink aantal jaar gaan we naar de Midwinter Fair in het Archeon. Maar afgelopen weekend waren we voor het eerst officieel ingepland in het muziekprogramma!

Meestal worden wij op evenementen onder het kopje ‘entertainment’ gestopt, omdat we rondlopen op het terrein. Alleen ‘echte’ bands mogen op de podia spelen. Dit jaar maakten we promotie, want nu stonden we eindelijk ook op het blokkenschema met muziekprogramma. Op zaterdag speelden we drie kwartier op het podium in de standhouderstent en een uur in het Solarium, en op zondag drie kwartier in datzelfde Solarium. De rest van de tijd liepen we weer gewoon door het park om op willekeurige plekken te spelen.

De opzet van de podia bleek wel anders dan afgelopen jaren. Voorheen stond er een verhoging midden tussen alle standhouders. Van de ene kant vond ik het spannend om daarop te mogen gaan spelen, want het voelt toch een stuk ‘officiëler’. Van de andere kant zag ik er een beetje tegenop, want zouden we daar niet afgaan? De meeste mensen komen toch niet echt voor jou – zowel de shoppende bezoekers als de standhouders moeten je verplicht aanhoren omdat ze nu eenmaal in die tent zijn. Maar dit jaar was er helemaal geen podium meer. Ze hadden een zijtentje gemaakt waar alleen een horecapunt en tafeltjes stonden. En in een hoek van die tent mochten de muzikanten spelen. Wel versterkt, maar niet op een verhoging. Dat kwam heel knus over en speelde erg lekker!

Hoewel versterkt spelen toch even wennen blijft. Zeker als er met ducttape een nogal zware microfoon aan je bourdonpijp wordt geplakt. Misschien toch maar eens overwegen om zelf microfoontjes aan te schaffen…

Ik was helemaal niet zo zenuwachtig, met als nadeel dat de vibrato in mijn stem tijdens de zangnummers wat minder aanwezig was. Ik heb de liedjes ook wel eens beter (en zuiverder) gezongen dan afgelopen zaterdag, maar volgens mij kwam het toch goed over. Een groepje luisteraars verliet na ‘The Foggy Dew’ weliswaar de zaal, maar ik hoorde ze “Prachtig! Prachtig!” zeggen tegen elkaar. *zucht van opluchting*

Helaas zijn er ook nogal wat rare mensen. Eerder die dag zaten we even te pauzeren en kwam er iemand tegen ons aan kletsen. Zo iemand die vervolgens niet meer ophoudt en al snel over zijn eigen medicatie begint – je kent het type wel. Met enige moeite wisten we weer te vertrekken. Blijkt die man tijdens het optreden ook in de tent aanwezig te zijn. Hij ging pontificaal voor me staan. Op één meter afstand (ongeveer naast het tafeltje dat je links op de foto ziet). Euh… ik zou de rest van de zaal ook nog graag willen kunnen zien? Om vervolgens hoorbaar mee te gaan zingen, wat het voor Ernic en mij behoorlijk lastig maakte om niet afgeleid te worden. Nog erger: hij spiekte op onze setlist en ging zelf roepen welk nummer er daarna ging komen. En probeerde tussen nummers door een gesprek met mij aan te gaan over of er al dan niet eigenlijk ook zang zou moeten zijn tijdens een van onze instrumentale nummers. Hallo, we proberen hier op te treden?! :-S Gelukkig taaide hij aan het eind weer af.

Ook moesten we helaas twee van onze laatste nummers overslaan omdat er te weinig tijd was. Terwijl wij gedwongen te laat waren begonnen vanwege een verlate soundcheck, aangezien de vorige band wél flink was uitgelopen. Niet helemaal eerlijk.  Het leven van muzikanten gaat niet over rozen…

Aan het eind van de zaterdag liepen we naar het Solarium voor ons laatste optreden. We schrokken een beetje van de lege ruimte, waar standhouders al min of meer aan het inpakken waren, en waar het deel waar we moesten spelen, niet meer verlicht was. De medewerkster bij het horecapunt keek verbaasd. Hoezo, wij zouden om half 7 optreden? Het ging hier toch om 6 uur dicht?
Na een telefoontje bleek dat niet het geval te zijn, maar de standhouders waren wel van plan om vroeg te sluiten.
We zijn toch maar gaan spelen in de hoop het zo wat levendiger te maken. En dat werkte! Volgens mij waren de standhouders ons erg dankbaar, want de meesten zijn toch gewoon open gebleven en er kwamen ineens weer meer mensen naar binnen.

Het spelen ging al met al best goed. We hebben veel leuke reacties gekregen, wat altijd erg motiveert.

Dankzij Suus en Gijs hadden we die avond ook een slaapplekje in de buurt, zodat we niet weer helemaal op en neer naar Nijmegen hoefden te rijden. Op zondag hoefden we pas vanaf 13.00 uur te spelen, maar we zijn wel eerder gegaan. Zo hadden we de ochtend lekker vrij om zelf van het evenement te genieten. En te shoppen! Ik kocht namelijk deze supermooie handgemaakte leren tas:

En ik heb een jas besteld! Ik wil al een tijdje zo’n fairy coat, gemaakt uit verschillende stukjes breisels. Zoiets is voor mij niet te moeilijk om zelf te maken, maar vind maar eens matchende stukjes stof en maak maar eens een mooie compositie… Ik wilde ‘m ook niet online bestellen, want dan weet je nooit wat je krijgt en of het past. Maar op de Midwinter Fair stond iemand die dit soort jassen zelf maakt en ook op bestelling. Dus kon ik ter plekke proberen welke maat me goed past, aanwijzen wat ik een mooie kleurencombinatie vind, en alle verschillende opties zoals mutslengte en mouwvorm, live bekijken. Binnenkort gaat ze stofjes voor me zoeken en krijg ik een suggestie. Spannend!!

Ik vrees dat ik al mijn inkomsten van het muziek maken dus gelijk weer heb uitgegeven, maar ach. Het was een leuk weekend en daar doen we het voor!

Gisteren hadden we een bijzonder optreden: we mochten namelijk met Tweedledum & Tweedledee spelen tijdens de opening van de voedselbossen in park Lingezegen in Elst. Ik moest wel even opzoeken wat ‘voedselbossen’ precies zijn…

Het was sowieso een beetje verwarrend qua organisatie. Je hebt dus park Lingezegen, en onderdeel daarvan is landerij De Park. En daaronder vallen weer drie voedselbossen, die door aparte mensen worden beheerd. De opening werd door die drie groepjes samen georganiseerd, maar slechts één van hen had ons ingehuurd, min of meer op eigen initiatief. Maar het was wel de bedoeling dat we overal speelden. En daarnaast moesten we de gedeputeerde, die de boel officieel kwam openen, muzikaal begeleiden tijdens het lopen naar de verschillende locaties.

In het begin had ik er eerlijk gezegd een beetje de pee in. Want ‘voedselbos’ klinkt alsof je enigszins beschut staat, maar nee: het wordt sowieso geen bos, maar een lage begroeiing. En aangezien de boel pas recentelijk was aangeplant, wat alles nogal laag. Oftewel: de wind had vrij spel en het was behoorlijk koud. De weersvoorspelling zag er ook niet al te positief uit, dus we verwachtten dat het op ieder moment kon gaan stortregenen en er waren niet bepaald veel overkappinkjes.

In het begin van de middag waren er bovendien nauwelijks bezoekers, dus we stonden er een beetje voor Jan met de korte achternaam te spelen.

Toen het twee uur was, tijd voor de officiële opening, stonden wij al lang klaar bij het vertrekpunt. Maar blijkbaar was men niet geïnformeerd dat er muzikale begeleiding zou zijn, dus ineens zagen wij een groepje mensen op de straat staan, met camera’s erbij, en voordat we goed en wel beseften wat er aan de hand was, liep het groepje al naar het eerste voedselbos. Argh! Dus zag je ons heel sip achter de stoet aanrennen. Hee, wacht op ons!!

De verplaatsing van het eerste naar het tweede voedselbos ging gelukkig wel goed, maar toen we van de tweede naar de derde wilden lopen, brak een bui los en moesten we onze instrumenten snel opbergen ter bescherming. We zijn toen maar vast vooruit gelopen naar het laatste voedselbos en hebben ons daar onder een tentje waar je brood kon proeven gepropt, en vanuit daar muziek gemaakt.

Aangezien de bezoekers ook geen zin hadden om nat te worden, propten zij zich er bij. En dan is een doedelzak best hard, zeker als drie wanden zijn afgeschermd… Daar voelde ik me enigszins bezwaard over. Die mensen hadden niet gevraagd om doedelzakmuziek, die kwamen voor iets met natuurbeheer. En dan staan wij daar lawaai te maken zodat ze elkaar niet meer kunnen verstaan…

Maar gelukkig kregen we juist heel veel positieve reacties. Ze vonden ons (in middeleeuwse outfit, aangezien onze contactpersoon daar om had gevraagd) om de een of andere reden juist erg goed passen bij het evenement. En ze vonden onze muziek een fijne afleiding van de regen. Daar klaarde mijn humeur van op. Ook omdat we nu eindelijk uit de wind stonden…

De rest van de middag ging dan ook een stuk beter. Het was nu wél druk, bij iedere regenbui konden we gewoon doorspelen onder de tent, en veel mensen waren geïnteresseerd in onze instrumenten. Ik heb zelfs nog twee visitekaartjes afgegeven aan mensen die zelf ook evenementen organiseren en dit soort muziek interessant vinden. Dus wie weet, levert het ook nog extra optredens op!

We moesten spelen tot half 5, maar om 4 uur waren onze instrumenten er eigenlijk wel klaar mee. Met wat wringen en dichtstoppen van bourdonpijpen hebben we het nog tot kwart over 4 gered, maar daarna moesten we er echt mee ophouden.

Wederom merkten we hoe slecht mensen eigenlijk echt luisteren naar muziek. Want hoewel wij zelf het niet meer konden aanhoren omdat we zo vals waren ten opzichte van elkaar, wilde de filmploeg nog even opnames van ons maken. Toen we zeiden dat het nu echt niet meer representatief was, zeiden zij dat ze het juist wel leuk vonden klinken! Mjah. Prima, maar we hoeven desondanks niet zo op tv. Want je weet nooit wie er wél goed naar luistert. 

Soms zit het mee en soms zit het tegen. En soms gebeurt dat allebei tegelijk.

De meevaller was, dat we eindelijk mochten komen spelen op het Mittelalterfest van klooster Graefenthal, dat komend weekend is! We proberen daar al een tijdje voet aan de grond te krijgen. We speelden er al eerder, en ook al eens op een baravond, maar dat wil nog niet zeggen dat we daarna automatisch voor alles worden uitgenodigd. Maar nu wilden ze ons dus hebben!

De tegenvaller was, dat ze vergeten waren ons dat te vertellen…

Ja echt dus. Afgelopen woensdag kreeg ik een berichtje van onze contactpersoon. “Even dubbelchecken: jullie zijn er dit weekend bij, toch?”
Euh, wij weten van niks??

Iemand anders van de organisatie had haar verteld dat ze ons had gesproken en dat het was geregeld. Maar of die persoon heeft ons met iemand anders verwisseld, of die is zwaar in de war, want wij hadden dus geen enkel bericht gehad.

Okee, snel even checken bij Ernic of die alsnog zou kunnen. Heel toevallig had ik namelijk nog niets gepland voor dit weekend. En dat tochtje naar de lapjesmarkt kon ik wel verzetten. Lo and behold: Ernic had alleen zondag al wat, dus zaterdag zouden we toch nog kunnen komen!

Dat legde ik aan onze contactpersoon voor en ik vertelde ook wat ons uurtarief is, aangezien we uiteraard niet gratis komen spelen. Ze zou even gaan kijken.

En dat was het laatste dat ik heb vernomen. Ondanks een herinnering, heb ik geen reactie meer terug gehad. Om 5 uur vanavond heb ik maar aangegeven dat we er vanuit gaan dat we morgen dus niet hoeven te komen opdraven…

Frustrerend, die communicatie. Alle partijen willen graag dat we er bij zijn, en dan gaat het nog niet door vanwege dit soort geneuzel.

Als amateurmuzikant is het altijd lastig om te bepalen wat je als vergoeding moet én kunt vragen. In het begin speel je vaak gratis, omdat je er nu eenmaal tussen moet komen. Als niemand je ziet, word je immers ook niet gevraagd.

Maar dat schiet natuurlijk niet op. Net als bij de meeste amateurmuzikanten is het niet onze insteek om geld te verdienen; het is gewoon leuk om te doen. Maar ja, stiekem heb je behoorlijk wat onkosten: muzieklessen en -workshops, instrumentonderhoud, kostuums, website, fotoshoots, visitekaartjes en ander promotiemateriaal, reiskosten, etc. Het is toch wel fijn als dat enigszins wordt gecompenseerd.

Bovendien wil je niet de markt voor je medemuzikanten verpesten. Evenementorganisatoren hebben toch behoorlijk de neiging om voor een dubbeltje op de eerste rang te willen zitten. En als jij niet gratis speelt, is er vast wel iemand anders die dat wél wil doen… zo blijft het een vicieuze cirkel.

Dus op een gegeven moment hebben wij besloten dat we inmiddels genoeg kwaliteit bieden om er ook wat voor te mogen vragen. Vorig jaar ben ik begonnen met tarieven te communiceren. Dit jaar heb ik de bedragen wat verhoogd en besloten om alleen bij hoge uitzondering, nog ergens gratis op te treden.

Dat is natuurlijk wel een beetje eng. Vragen we niet té veel? En worden we dan nog wel geboekt?

En inderdaad; enkele potentiële optredens zijn niet doorgegaan vanwege gebrek aan budget. Maar als ik terugkijk op dit jaar… dan hebben we in 2016 nu al meer optredens dan in alle voorgaande jaren! Gemiddeld méér dan 1x per maand! En het jaar is nog niet eens ten einde.

Feitelijk hebben we alleen voor Castlefest geen financiële vergoeding gekregen, en dat was een bewuste keuze. Omdat we er ook heel graag als bezoeker ons ding willen kunnen doen, vinden we gratis entree, campingplek en backstagevoorzieningen, plus de vrijheid om te spelen op de momenten die wíj willen, helemaal prima.

Dat is dus heel hoopgevend en geruststellend. Blijkbaar vragen we niet te veel maar ook niet te weinig en wil men ons echt graag hebben.

Ik denk dat het inderdaad zo is, dat als je een vergoeding vraagt, je meer serieus wordt genomen. Als je jezelf waardevol maakt, word je ook als waardevol gezien. Een stukje marketing.

Dus ik ga gewoon lekker door met mijn poot stijf houden! Niet dat we nu ineens rijk worden… volgens mij halen we eind dit jaar net de break-even grens. Maar daar blijft het een hobby voor.