Gisteren hadden we een bijzonder optreden: we mochten namelijk met Tweedledum & Tweedledee spelen tijdens de opening van de voedselbossen in park Lingezegen in Elst. Ik moest wel even opzoeken wat ‘voedselbossen’ precies zijn…

Het was sowieso een beetje verwarrend qua organisatie. Je hebt dus park Lingezegen, en onderdeel daarvan is landerij De Park. En daaronder vallen weer drie voedselbossen, die door aparte mensen worden beheerd. De opening werd door die drie groepjes samen georganiseerd, maar slechts één van hen had ons ingehuurd, min of meer op eigen initiatief. Maar het was wel de bedoeling dat we overal speelden. En daarnaast moesten we de gedeputeerde, die de boel officieel kwam openen, muzikaal begeleiden tijdens het lopen naar de verschillende locaties.

In het begin had ik er eerlijk gezegd een beetje de pee in. Want ‘voedselbos’ klinkt alsof je enigszins beschut staat, maar nee: het wordt sowieso geen bos, maar een lage begroeiing. En aangezien de boel pas recentelijk was aangeplant, wat alles nogal laag. Oftewel: de wind had vrij spel en het was behoorlijk koud. De weersvoorspelling zag er ook niet al te positief uit, dus we verwachtten dat het op ieder moment kon gaan stortregenen en er waren niet bepaald veel overkappinkjes.

In het begin van de middag waren er bovendien nauwelijks bezoekers, dus we stonden er een beetje voor Jan met de korte achternaam te spelen.

Toen het twee uur was, tijd voor de officiële opening, stonden wij al lang klaar bij het vertrekpunt. Maar blijkbaar was men niet geïnformeerd dat er muzikale begeleiding zou zijn, dus ineens zagen wij een groepje mensen op de straat staan, met camera’s erbij, en voordat we goed en wel beseften wat er aan de hand was, liep het groepje al naar het eerste voedselbos. Argh! Dus zag je ons heel sip achter de stoet aanrennen. Hee, wacht op ons!!

De verplaatsing van het eerste naar het tweede voedselbos ging gelukkig wel goed, maar toen we van de tweede naar de derde wilden lopen, brak een bui los en moesten we onze instrumenten snel opbergen ter bescherming. We zijn toen maar vast vooruit gelopen naar het laatste voedselbos en hebben ons daar onder een tentje waar je brood kon proeven gepropt, en vanuit daar muziek gemaakt.

Aangezien de bezoekers ook geen zin hadden om nat te worden, propten zij zich er bij. En dan is een doedelzak best hard, zeker als drie wanden zijn afgeschermd… Daar voelde ik me enigszins bezwaard over. Die mensen hadden niet gevraagd om doedelzakmuziek, die kwamen voor iets met natuurbeheer. En dan staan wij daar lawaai te maken zodat ze elkaar niet meer kunnen verstaan…

Maar gelukkig kregen we juist heel veel positieve reacties. Ze vonden ons (in middeleeuwse outfit, aangezien onze contactpersoon daar om had gevraagd) om de een of andere reden juist erg goed passen bij het evenement. En ze vonden onze muziek een fijne afleiding van de regen. Daar klaarde mijn humeur van op. Ook omdat we nu eindelijk uit de wind stonden…

De rest van de middag ging dan ook een stuk beter. Het was nu wél druk, bij iedere regenbui konden we gewoon doorspelen onder de tent, en veel mensen waren geïnteresseerd in onze instrumenten. Ik heb zelfs nog twee visitekaartjes afgegeven aan mensen die zelf ook evenementen organiseren en dit soort muziek interessant vinden. Dus wie weet, levert het ook nog extra optredens op!

We moesten spelen tot half 5, maar om 4 uur waren onze instrumenten er eigenlijk wel klaar mee. Met wat wringen en dichtstoppen van bourdonpijpen hebben we het nog tot kwart over 4 gered, maar daarna moesten we er echt mee ophouden.

Wederom merkten we hoe slecht mensen eigenlijk echt luisteren naar muziek. Want hoewel wij zelf het niet meer konden aanhoren omdat we zo vals waren ten opzichte van elkaar, wilde de filmploeg nog even opnames van ons maken. Toen we zeiden dat het nu echt niet meer representatief was, zeiden zij dat ze het juist wel leuk vonden klinken! Mjah. Prima, maar we hoeven desondanks niet zo op tv. Want je weet nooit wie er wél goed naar luistert.