Afgelopen weekend stonden we te re-enacten bij Huis Bergh, tijdens de ‘Machtig Mooie Middeleeuwen’. Tenminste, dat probeerden we, als we niet bezig waren de insecten van ons lijf te houden, of omgewaaide luifels weer overeind te zetten…

Want we stonden heel leuk (en ruim!) op een grasveld achter het kasteel, maar dat was een doolhof van ondergrondse gangetjes. Mollen, grondwespen… ik wil niet weten wat daar allemaal woonde. Ik was in ieder geval dankbaar voor mijn grondzeil, zodat er niet midden in de nacht wat beesten wraak konden komen nemen voor het vernielen van hun uitgangen of rust.

De insecten konden we helaas niet van het lijf houden. Niet alleen zijn we lekgestoken door muggen en paardevliegen (auw!), we zijn ook opgegeten door de teken. Al tijdens het opbouwen kon ik naar de EHBO om er eentje van mijn been te laten plukken (hij was te klein voor een tekentang) en niet veel later, en ook nog eens bij thuiskomst, zag ik een exemplaar over mijn been wandelen, die ik dus gelukkig makkelijk kon verwijderen. En ik was zeker niet de enige.

Arme hond van de buren: het dier was waarschijnlijk in zijn snuit gestoken door een of ander insect, waar hij een allergische reactie op kreeg. Zijn snuit zwol zo op dat hij steeds minder kon ademen. Gelukkig arriveerde de Dierenambulance net op tijd met een antihistaminespuit, anders was het nog slecht met het beestje aflopen.

Ik ben nog steeds heel blij met mijn tent! Lang leve mijn luifel, die voldoende schaduw bood tegen de brandende zon. Lang leve mijn stevige haringen en scheerlijnen, zodat mijn tent niet net als de gezamenlijke luifel, er vandoor ging in de wind. Maar boeh tegen de regenbui die uiteraard vlak voordat het sluitingstijd was moest vallen, zodat ik thuis alsnog mijn tent moet gaan laten drogen.

En dan hadden we nog de laatste hindernis: het totale gebrek aan bezoekers. Vooral zaterdag was dramatisch; toen waren er volgens de organisatie slechts 400 bezoekers geweest. Die ook nog eens lang niet allemaal ons veld hadden weten te vinden. Of als ze het al hadden weten te vinden, dachten dat het ‘iets met kamperen’ was, en weer om waren gedraaid. En degenen die wel het terrein waren opgelopen, kwamen niet allemaal tot helemaal achterin waar wij stonden, laat staan in het hoekje waar ik gepositioneerd was. Met als gevolg dat ik op zaterdag welgeteld 6(!) geïnteresseerden bij mijn weefgetouw heb gehad…

De standhouders, die hun onkosten eruit moesten halen, waren uiteraard not amused. Maar om heel eerlijk te zijn vond ik het niet eens zo erg. Ik heb namelijk lekker meters kunnen maken met mijn weefsel en in het algemeen kunnen relaxen.

Want met de re-enactors onderling is het sowieso altijd gezellig. Uiteraard met onze eigen groepsleden, maar je leert toch altijd wel wat mensen van de buurkampementen kennen, en je kunt tips en ervaringen uitwisselen.

Eén van de verzetjes was de middeleeuwse voetbalwedstrijd, die op zaterdag na sluitingstijd werd gehouden. De re-enactors konden zich per team van 8 personen opgeven, bestaande uit 4 duo’s die continu samen een stokje moesten vasthouden (loslaten was terug moeten naar de zijkant van het veld). De ‘bal’ (aan elkaar genaaide lappen leer met, ik neem aan, een varkensblaas erin) mocht in het midden van het veld met de voeten worden geschopt, maar zodra je bij de goal kwam, moest je hem met het stokje erin proberen te krijgen.

Uiteraard leverde dat hilarische taferelen en hoopjes mens op, waarbij er flink valsgespeeld werd en de scheidsrechter er ook niet helemaal zonder kleerscheuren af kwam.

Onze eigen marktkraam heeft overigens wél een flinke omzet gedraaid! Ook van mij zijn er flink wat spulletjes verkocht, waaronder een geweven armbandje en sleutelhanger (het werkt dus!). Maar ook: 3 cd’s van Tweedledum & Tweedledee! Ik had niet verwacht dat iemand die zou willen kopen, als ze ons niet eerst kunnen horen spelen. Maar blijkbaar moet ik ze vaker in de kraam gaan leggen.

Al met al dus toch een zeer geslaagd weekend. Nu maar hopen dat niemand er Lyme aan overhoudt.