Gisteravond gingen Richard en ik naar de bios. Er draaide niet bijzonder veel interessants, dus we kozen voor Jurassic World – Rebirth.

Na een kwartier ofzo vroeg ik aan Richard of we alsjeblieft naar een andere stoel in de zaal konden verhuizen, want de dame naast me had een zeer prominent aanwezige parfumlucht om haar heen hangen en de vanillegeur maakte me letterlijk misselijk… Gelukkig waren er genoeg lege plekken om uit te kiezen.

Over de film zelf is niet bijzonder veel te vertellen, want met een Jurassic World-film weet je precies wat je kunt verwachten: vluchten voor enge dino’s waarbij her en der wat minder leuke personages worden opgepeuzeld. Perfect voor op het grote scherm met goed geluid. 😛

De klassieke elementen zaten er dan ook allemaal weer in, zoals het verstoppen achter rekken terwijl een dino aan de andere kant langsloopt.

De vorige keer dat ik een Jurassic World-film keek, vond ik dat het een cross-over leek tussen de oude Jurassic Parc-films en die vulkaan-rampenfilms. Ditmaal leken ze ervoor gekozen te hebben om Jurassic Parc meets Godzilla te doen, lichtelijk geïnspireerd op Alien plus een zweem van cute Disney sidekick.

Nou ja, het was vermakelijk. En gelukkig heb ik vannacht niet over mens-etende dinosaurussen gedroomd. 😛