Vorig jaar vroegen we ons al af wat de organisatoren van het Gebroeders van Limburgfestival zouden denken van ons logo-bord. Voor Tweedledum & Tweedledee hebben we namelijk een bord met aan de voorkant ons ‘logo’ en aan de achterkant een spiekbriefje, met daarop de namen en beginmaten van alle nummers in ons repertoire:

Oud-collega Joost tekende ooit deze superleuke afbeelding voor ons. Maar ja, de personages erop dragen duidelijk geen middeleeuwse kleding, en bovendien oogt een kleurenprintje op papier ook niet bepaald authentiek.

Voor evenementen als Castlefest of de Elf Fantasy Fair is dat hartstikke prima, maar toen we navraag deden bij het Gebroeders van Limburgfestival, lieten ze inderdaad weten dit liever niet te zien.

Geen gebruik meer maken van onze afbeelding vond ik geen optie. Dus zwengelde ik Photoshop aan en gaf ik Alice en de Tweedles een andere outfit!

Met behulp van carbonpapier (bedankt voor de tip, John ) heb ik de boel overgezet op een stuk hout, waarna ik het heb overgeschilderd met zwarte verf:

Eigenlijk had ik ook hier zo’n mooie boomstamplank voor willen nemen als ik voor het uithangbord van The Basic Elements heb gebruikt. Maar het bord voor Tweedledum & Tweedledee moet minimaal een A4’tje hoog en twee A4’tjes breed zijn en ik kon bij de bouwmarkt helaas geen plank vinden van zo’n afmeting.

Dus recyclede ik maar de zitting van onze doorgezakte stoel. Wat weliswaar triplex is, en dus ook niet historisch correct, maar vooralsnog heb ik geen beter alternatief. Wellicht dat ik t.z.t. nog eens een mooi natuurlijk gevormd stuk hout tegenkom en dan een nieuw bord schilder.

Als ik daar nog een keer zin in heb, wil dat zeggen. Het schilderen van deze plank viel namelijk stiekem wel tegen. De letters waren geen probleem, da’s gewoon een kwestie van precies de vakjes inkleuren. Maar de tekening is een lijntekening – wat een heel andere techniek is dan schilderen. Leuk, al die lijntjes, maar als ik mijn kwast op het hout zet dan heb ik initieel veel meer verf erop zitten en wordt het begin van mijn lijn veel dikker dan wat erna komt, en eindigt het in een vage veeg! En écht dunne lijntjes zijn nauwelijks te maken.

Er is dus een hoop van de mooie tekening ‘lost in translation’ gegaan. Niet alleen vanwege mijn schilderkunsten, maar ook omdat ik natuurlijk lang niet zo goed kan tekenen als Joost en de vervangen gedeelten duidelijk minder sterk zijn.

Desondanks denk ik dat dit bord prima zal voldoen en de festivalorganisaties tevreden zal stellen. (Maar als het even kan, gebruiken we gewoon ons oorspronkelijke bord hoor!)