Als je langs de straat speelt voor voorbijgangers, is het belangrijk om je eenmaal verzamelde publiek niet weer kwijt te raken. Dat gebeurt onder andere als je te lang wacht met het inzetten van het volgende liedje. Je moet dus een lijstje in je hoofd hebben zitten, anders speel je steeds hetzelfde en dat is ook niet leuk. Maar ja, we hebben met de Soete Inval best wel wat nummers en er komen er regelmatig bij, dus die lijst zit niet echt in ons hoofd.

Toen ik nog met Tweedledum & Tweedledee speelde, hadden we daar een oplossing voor bedacht: een spiekbordje. (Niet alleen om te zien wat het volgende nummer was, maar ook wat de eerste maten van dat nummer waren, want een melodie bij een titel herinneren is soms ook nog een uitdaging…). Dus besloot ik dat ook bij mijn huidige clubje te introduceren.

Met een kleine toevoeging, want we moesten ook nog een plekje hebben om onze visitekaartjes uit te stallen. En heel soms willen mensen ons wat geld toestoppen als bedankje. Tot nu toe probeerden ze ons dat tijdens het spelen te overhandigen (niet praktisch) of mikten ze het in onze bolderkar met instrumenten (waardoor het kwijtraakt).

Dus zaagde ik wat plankjes die ik beschilderde en aan elkaar bevestigde, en monteerde ik aan de voorkant ook een klein bakje. Wel op de Lenny-methode, dus schots en scheef, want hout recht zagen is een van de weinige dingen die ik echt niet schijn te kunnen leren… :-S Tot slot nog een laagje lijnolie erover en klaar!

Het spiekbriefje is dankzij de punaises makkelijk vervangbaar. Ik heb even overwogen om er zo’n doorzichtig klapperhoesje op te bevestigen waar we het briefje in kunnen schuiven, zodat het ook beschermd is tegen regen. Maar als het echt regent, kunnen we toch niet spelen. Dus liever een paar keer opnieuw moeten printen vanwege uitgelopen plekjes door wat druppeltjes, dan overduidelijk niet-middeleeuwse materialen gebruiken leek me.

En ik heb ook maar gelijk een ophangsysteem voor natte tentdoeken in de garage geïnstalleerd. Ga ik waarschijnlijk vaker nodig hebben…