Net terug van mijn 10e CaDansa-festival (van de 11 die tot nu toe zijn georganiseerd)! Met deze voor mij jubileumeditie kan ik zowat alle vakjes afvinken, want ik ben er in het verleden geweest als bezoeker, vorig jaar als vrijwilliger, en dit jaar als muzikant – want we mochten op de vrijdagavond optreden met Androneda!!  

Het is natuurlijk fantastisch om te mogen komen spelen op zo’n groot internationaal festival! Ik was dus best wel trots dat we op het programma stonden. Het zorgde ook voor druk, want dit was voor ons een kans om door internationale boekers gezien te worden, zodat we hopelijk ook binnenkort ergens in het buitenland mogen komen spelen. Oftewel: dit optreden moest goed gaan!

Maar ja, ik had met mijn altijd drukke schema al weinig tijd om te oefenen, en met vorig weekend een optreden op een festival met mijn andere band en het overlijden van mijn schoonvader, waardoor ik amper thuis ben geweest, alle klusjes zijn blijven liggen en verder zijn opgestapeld, en mijn herfstvakantie is komen te vervallen, had ik helemáál geen tijd om de technische uitdagingen in onze liedjes zo goed te oefenen als ik had gewild.

Ook had ik problemen met mijn instrument. Mijn doedelzak deed het al langer wat minder optimaal qua stemming, dus had ik de bouwer al gemaild of ik het instrument na CaDansa (wanneer ik even geen optredens meer heb gepland) kon opsturen voor onderhoud. Maar twee weken geleden, rond de workshopdag van stichting Draailier & Doedelzak en ons optreden die avond tijdens een middeleeuws avondje, begon hij meer kuren te vertonen en wilden de bourdons regelmatig niet meer goed gestemd raken of viel er eentje in het geheel uit. Dat was k*t, want het onderhoud bij de bouwer zou weken gaan duren dus dat kon ik niet eventjes vervroegen. Ik bedacht dat ik mijn andere G-doedelzak eventueel zou kunnen gaan gebruiken, alleen moest ik de Androneda-nummers daar dan wel actief op gaan oefenen, want een ander instrument met een ander riet vraagt aanpassingen aan bijvoorbeeld je vingerzetting en overblaastechniek. Maar door al die drukte vooraf had ik domweg geen mogelijkheid om dat te doen. Dus zat er weinig anders op dan toch maar met een iets minder optimaal spelend instrument het optreden te gaan doen.

Wij waren als eerste band op de vrijdagavond gepland, van kwart voor 5 tot 6 uur. Het was de bedoeling dat we als laatste band zouden soundchecken: om 3 uur. Handig, want dan konden we alle spullen gewoon op het podium laten liggen. Maar toen bleek een andere band veel later te komen en zouden die hun soundcheckslot gaan missen. Of wij een half uur eerder konden soundchecken en zij na ons? Natuurlijk, geen probleem. Vervolgens bleken ze weliswaar te laat, maar vroeger dan gedacht te arriveren. Of wij toch weer als laatste konden soundchecken, maar dan pas om half 4? Prima, wij zijn flexibel. Maar half 4 werd niet gehaald en uiteindelijk begonnen we pas iets voor 4 met de soundcheck, terwijl om half 5 de opening van de avond gepland stond en er ineens ook nog een dansgroep een demonstratie wilde doen, waar de stagemanager ook niet van op de hoogte was. Toen het geluid in de zaal was ingeregeld, hadden we nog maar een paar minuutjes over voor de monitorcheck en hebben we die dus moeten afraffelen en niet alle instrument-combinaties kunnen controleren. Best wel k*t. Het is dat ik zo verstandig was geweest om voorafgaand aan de soundcheck nog naar het toilet te gaan, want zelfs daar was bijna geen tijd meer voor, we moesten alleen even snel van het podium af voor het openingspraatje en dat dansje en daarna hup, gelijk weer erop.

Ik was dus een beetje van de wap toen we startten, en dat resulteerde erin dat ik me de eerste noten van ons openingsnummer niet meer op tijd herinnerde en ik te laat inzette met ook nog eens een verkeerde melodie (want Wouters intro van dat nummer lijkt erg op de intro van een van onze andere nummers). Argh!!
Tel daarbij op dat ik nog niet zo veel ervaring heb met versterkt spelen op een podium, waardoor ik er niet aan gewend ben hoe anders het daar allemaal klinkt dan tijdens een repetitie, en ik nog niet in staat ben om heel flexibel mijn spel aan te passen als blijkt dat er iets niet goed is gegaan en we niet helemaal synchroon lopen.
Tot overmaat van ramp bleek ik op diverse momenten mezelf weer eens niet goed te kunnen horen ten opzichte van mijn bandgenoten. Ik weet inmiddels dat ik op mijn monitor alléén mezelf moet laten terugkomen (ook al blijven de geluidstechnici maar vragen of ik écht niet de instrumenten van de anderen er een beetje bij wil), en ik heb zelfs tijdens het optreden gevraagd of mijn doedelzak nog wat harder gezet kon worden op mijn monitor, maar het had geen zin: op sommige momenten heb ik voornamelijk op gevoel gespeeld en niet op gehoor.
Oftewel: ik heb best wel wat fouten gemaakt en lang niet zo goed gespeeld als ik had gehoopt.  

Gelukkig zijn mijn bandgenootjes een stuk beter dan ik en hebben die een hoop weten op te vangen. Maar ik had na afloop wel een flinke kater ervan en voelde me enorm schuldig richting Wouter en Patricia. Nou is het altijd zo dat je zelf héél goed weet en hoort wat er allemaal niet goed gaat en dat de dansers een groot gedeelte daarvan helemaal niet meekrijgen, maar toch: een paar dingen moeten hen zeker zijn opgevallen en dit was gewoon hét optreden waarbij het goed moest gaan!    Dus de rest van de avond en een deel van de volgende ochtend zat ik nogal in meh-modus en voelde ik me heel erg een amateurtje tussen alle professionals (wat natuurlijk ook zo is – de meeste muzikanten die op het hoofdpodium spelen hebben bakken met ervaring).

Toch hebben we achteraf best wel wat complimentjes gehad en er is gevraagd naar cd’s of aangeboden mee te doen aan een eventuele crowdfunding daarvoor. Het stemmetje in mijn hoofd zegt dan: “De mensen die het niks vonden zeggen dat natuurlijk niet in je gezicht, dus wie weet hoeveel dat er zijn geweest.” Maar van enkele mensen kregen we wel degelijk eerlijke feedback en dat bleek vooral te gaan over de klank van Wouters en mijn doedelzak samen bij een specifiek nummer. Blijkbaar was het nogal schel en klonken ze niet goed samen. Ik was bang dat dat lag aan de slechte staat van mijn instrument, maar volgens Wouter had het op zijn monitor wel goed geklonken, dus wellicht was het een issue met de manier waarop de mix in de zaal overkwam?

En er gingen ook dingen wél goed: de zangnummers! Ik heb heel veel complimentjes over mijn zang gehad en ik was daar ook echt tevreden over. Mijn stem hoorde ik namelijk wel perfect terug op de monitors en ook nog eens met een mooie reverb erop. Dat doet zó veel voor mijn vermogen mooie nuances in mijn stem te leggen!
Het social media-team heeft zelfs besloten om ons nummer ‘Oscar’ te gebruiken als achtergrondmuziek voor de video-compilatie van de vrijdag… wat een eer!  
(Check ook een fragmentje van onze mazurka op hun Facebookpagina.)

Achteraf gezien denk ik niet dat mijn gepruts aan te weinig oefenen vooraf heeft gelegen; ik beheers onze nummers echt wel. Ik moet vooral meer podiumervaring gaan opdoen, was de conclusie na de nabespreking met mijn bandgenootjes. Niet in de war raken van de andere klank en verhoudingen door versterking en het kunnen opvangen van oepsjes is volgens hen niet iets wat we met repetities kunnen oplossen. Daar hebben ze wel gelijk in, maar het is wel een beetje een kip-ei-verhaal: als ik niet goed presteer op het podium dan worden we niet geboekt en als we niet geboekt worden kan ik geen ervaring opdoen.

(Mocht je het je afvragen: gek genoeg zijn het niet de zenuwen geweest. Het maakt mij niet uit of ik voor 20 bekenden of 700 wildvreemden speel of een praatje moet houden, dat vind ik helemaal niet eng. Ik eis gewoon in alle situaties van mezelf dat ik het perfect doe. )

Wat betreft de doedelzakuitversterking kreeg ik van iemand de tip om in-ear monitors te gaan gebruiken. Dat klinkt als een goede oplossing, want op het podium mezelf niet horen ten opzichte van mijn bandgenoten is een terugkerend probleem en als ze zelfs bij zo’n goed opgezet festival als CaDansa daar niet genoeg aan kunnen doen, moet ik het blijkbaar anders aan gaan pakken. Dus mocht iemand daar tips voor en/of ervaring mee hebben, dan hoor ik het graag!

Los van mijn ontevredenheid over ons optreden was het wel een enorm gave ervaring om daar te mogen spelen! Het is prachtig om vanaf het podium de enorme cirkels aan dansers tegelijkertijd te zien deinen, of om allerlei koppels individueel te zien opgaan in een dansje.
En wat zijn we ontzettend in de watten gelegd door de organisatie en de vrijwilligers! Er was een backstage waar we mochten loungen, waar ook ontbijt, lunch, avondeten en drinken voor ons werd verzorgd, en niets was teveel gevraagd. <3

Sowieso had iedereen zich weer enorm uitgesloofd om er een fantastisch evenement van te maken. Zo was de aankleding wederom weergaloos: de mascotte van dit jaar was een das en alles was aangekleed alsof je je in een dassenburcht bevond.

Hoewel vrijdag vooral in het teken stond van (voorbereiden op) optreden, heb ik op donderdagavond en zaterdag veel zelf kunnen dansen. Op zaterdagochtend volgde ik ook nog een workshopje, over het zingen van oude Scandinavische ballads. En ik heb ook fijn kunnen kletsen met bekenden.

Ik merk dat ik het festival ieder jaar op een andere manier beleef. En niet alleen vanwege de in het begin van deze post genoemde verschillende hoedanigheden waarin ik erheen ga. Soms heb ik heel makkelijk een klik met de andere aanwezigen en hoef ik maar op te staan en word ik al gevraagd voor een dansje, andere jaren moet ik moeite doen om een danspartner te vinden. Deze keer ging het me gemakkelijk af en heb ik heel fijn gedanst met heel veel mensen, zowel als leider als als volger.
In de begintijd van het festival ging ik slechts één dag, daarna alle drie de dagen, daarna weer wat gefragmenteerd en vorig jaar voor het eerst alle vier de dagen (want het festival is inmiddels uitgebreid). Maar eigenlijk is me dat te lang. Drie dagen is voor mij genoeg. Zeker gezien de belachelijke drukte van de afgelopen weken. Vandaar dat ik vanochtend al weer naar huis ben gereden in plaats van vanmiddag ook nog te gaan dansen. Het was mooi, het was bijzonder en het was goed, maar nu moet ik echt even rust hebben…